(26-10-'12) Van Phoenix tot Paradijsvogel

De Feniks/ Phoenix is de mythische vogel die uit de as herrijst, de Phoenix is een symbool van de transformatie. Bij de start in 2010 heb ik mijn weblog SPhoenixB genoemd met als ondertitel:  
Waarom durf je niet te geloven wat je al heel lang weet? Moet je echt eerst helemaal afbranden voordat je langzaam weer uit de as durft te herrijzen?
Het antwoord is JA.  Kennelijk moest ik eerst helemaal afbranden, langdurige burnouts, voordat ik beetje bij beetje durfde te vertrouwen op wat ik al heel lang wist. Noem het 'oude kennis/ oude wijsheid', noem het 'De Bron'.

Opnieuw kom ik terug op de woorden die mijn moeder op een onbeduidend papiertje achterliet na haar overlijden: Dankbaarheid, Acceptatie, Vertrouwen, Loslaten. Mijn zusje had de alertheid de waarde van deze woorden en dit briefje op zijn waarde te schatten. Zonder haar had ik niet van het bestaan geweten en waren ze aan me voorbij gegaan. Zelf voegde ze de waarde van het leven in het nu eraan toe, leven in het nu en niet in de angst schieten om wat er mogelijk nog komt.

Ik leer dankbaar te zijn voor alles dat ik heb en dat ik ben. Ik leer te accepteren wat op mijn weg komt. Door een lange zoektocht naar wat belangrijk is in het leven heb ik mij weer leren verbinden met de Bron, het Universum. Sommigen noemen dit God of Allah. Ik leer te vertrouwen op het grotere plan. Dat geeft rust en vrede. Rust, omdat ik niet alle verantwoordelijkheid in mijn eentje draag. De dingen gaan zoals ze moeten gaan, of ik dat leuk vind of niet. Vrede omdat ik weet dat ik krijg wat ik nodig heb, dat is niet altijd wat ik denk dat ik nodig heb, maar het is goed zo. De grootste winst is dat ik leer loslaten. Ik besef dat ik mijn hele leven in strijd was met allerlei zaken. Een daarvan is het onvolprezen (!?) UWV. Die strijd holde me uit, ik vocht tegen de bierkaai, en nog niet zo lang geleden kon ik de strijd opgeven. Ik accepteerde zelfs het UWV zoals het kwam. Accepteerde de consequenties. En zie, het UWV blijkt nu mijn grote vriend...

In 2000 schilderde ik een Paradijsvogel. De Paradijsvogel is een tot de verbeelding sprekende vogel, hij staat symbool voor mensen die, vaak tegen de verdrukking in, hun eigen weg gaan. In het schilderij is de Paradijsvogel nog in zichzelf gekeerd, de kleuren zijn aanwezig, maar hij straalt nog niet.
In 2005 ontving ik een boekje met de tekst: 'Voor Saskia, mijn Paradijsvogel. Kom maar uit je kooi en toon je mooie prachtheid aan de wereld.'
Nog niet zo lang geleden kwamen mijn jongste en ik tot de conclusie dat mijn alterego Humble, eigenlijk Saskia zonder Bullshit is. Ontdaan van alle onnodige ballast. Mooi toch.
Zo kwam ik tot het volgende concept: Humble Bird of Paradise.  

Ik heb mijn vrolijkheid en gekkigheid teruggevonden. Ik ben klaar voor wat de toekomst brengt, maar vooral ben ik blij met 'nu'.

(02-06-'12) Draad oppakken (net niet dus)

Bij iedere slechte tijding doe ik mijn best om weer in balans te komen. Ik probeer wat extra te rusten, een stom televisieprogramma te bekijken, dat ontspant me soms enorm, ik probeer zo gezond mogelijk te eten, etc. Helaas, ik slaap slecht, ik rook weer, en soms vergeet ik gewoon boodschappen te doen omdat ik met hele andere dingen bezig ben.

Mijn moeder overleden, haar huis leegruimen, schoonmaken, de tuin schoon opleveren. Dat is één.
Mijn zusje kanker en ziekenhuisopnamen dat is twee.
Mijn zoon een auto-ongeluk, zoon heel, auto van omaatje kapot, dat is drie.

Tussendoor gezeur rond UWV, moet in beroep gaan.
Gezeur rond visumaanvraag, ze willen opeens een trouwcertificaat, een hoop werk voor mijn lief, en hoge kosten voor mij.
Iedere keer probeer ik verder te gaan, de moed erin te houden, sterk te zijn en waar mogelijk te ontspannen.

Gisteren werd mijn zusje geopereerd... en wat de chirurg zag viel hem tegen... Conclusie: er zal chemo of bestraling moeten volgen.

Nu trek ik het even niet meer. Het lukt me niet te ontspannen, mijn lijf doet zeer. Ik betrap mezelf op het overspannen van spieren, van mijn geest, mijn hart, mijn lijf.

Iedere keer probeer ik mijn eigen leven weer op te pakken, maar steeds gebeurt er iets. Het huis van mijn moeder is zo goed als leeg en schoon, mijn huis is vol en vies. Mijn moeders tuin is opgeruimd en netjes, de mijne is verwaarloosd en overvol. Iedere keer probeer ik 'iets leuks' voor mezelf te gaan doen, en iedere keer is dat het eerste dat ik afzeg voor noodzakelijke dingen die tussendoor komen, zoals ziekenhuisbezoek, het opvangen van de Kringloper etc.

En nu...
Vanmiddag wil ik mijn zusje bezoeken. Eigenlijk wilde ik gisteren al, maar ik had geen energie meer voor de trein en de bus en de tram en lopen etc. omdat ik de hele ochtend weer als een gek in mijn moeders huis en tuin had gewerkt. Mijn broertje was er wel, en mijn oudste broer had vanuit de States een mooi bloemetje laten bezorgen. Ik was er niet... en voel me schuldig.
Vandaag ga ik wel... en ik ben koud, rillerig, jankerig, kwetsbaar. Het idee dat ik alleen over straat moet, en mijn zusje in deze staat ga zien waar ik me machteloos over voel, het geeft me tranen en hartkloppingen.

Ik vind het wel even genoeg geweest.

(19-12-’11) Sommige dagen…

Soms vraag je je af of je er goed aan hebt gedaan om überhaupt je bed uit te komen. Vandaag is zo’n dag. Het is nog redelijk vroeg in de ochtend, maar ik heb al een hevige discussie achter de rug met een vrouw die me zou helpen met de zakelijke kant van Humble™. Het leek een hartstikke leuk contact en de samenwerking stimuleerde me om een stapje verder te gaan dan ik uit mezelf zou doen. Ik vond het ook heerlijk om met haar te sparren. Maar de lol was van korte duur. Ik kreeg steeds minder reacties. Er speelde een hoop in haar privéleven dus daar had ik alle begrip voor. Op een gegeven moment hoorde ik niets meer en vanochtend schreef ik een mail met het voorstel om de zaak maar af te ronden en er een punt achter te zetten. En ja, ik zei haar eerlijk dat ik teleurgesteld was in de samenwerking.

Niet veel later ging de telefoon, en ijzige stem die me voor van alles en nog wat uitmaakte, en dat ze … Nou ja, je snapt het. Natuurlijk vind ik het rot voor haar wat ze allemaal meemaakt en ik heb alle begrip maar ik ben niet helderziend. Laat even weten dat er wat aan de hand is. Om me nu een stalker te noemen omdat ik gewoon informatieve mails blijf sturen en vanochtend probeerde te bellen, tsja. Kom op. Over dus, afgelopen, klaar. Sadder but wiser, zal ik maar zeggen.

Er zijn meer contacten die me storen op het moment. Ik kan niet overal diep op ingaan hier, maar soms ben je gewoon teleurgesteld in mensen die je in meer of mindere mate als vriend beschouwt. En als er zo een paar tegenvallers tegelijk zijn, dan vraag je je toch af. Zou IK misschien…? Zo moeilijk ben ik toch eigenlijk niet, is dat nou een gevolg van dat aan jezelf werken, grenzen leren stellen? En ben ik daar dan wel blij mee? Nou ja, dat soort dingen dus.

Terwijl eigenlijk ben ik rauw, heb ik verdriet en ben ik beetje bang of onzeker. Nadat mijn jongste weer een baan kwijtraakte nog voordat hij goed en wel was begonnen, gingen er wat balletjes aan het rollen. Mijn oudste was het weekend thuis en met zijn drieën hebben we een felle strijd gestreden. De strijd bracht ons zo vreselijk dicht bij elkaar, dat is prachtig. Maar er kwam zoveel oud zeer boven, angsten, onbegrip. Echt zwaar. Om een lang verhaal kort te houden en betrokkenen hun privacy toch nog wat te gunnen, zal ik niet verder uitweiden. We hadden besloten dat er vanochtend naar de huisarts zou worden gegaan om te kijken hoe we een stap verder kunnen komen. Een moeilijke beslissing, een soort erkennen dat er wellicht meer aan de hand is…etc. En toen bleek de huisarts op vakantie deze week. Fijn voor hem, alle recht van de wereld op vakantie, maar waarom juist nu?

En nu? Daar zitten we. Een beetje onwerkelijk, ontheemd. Plannen vallen stil, contacten verbreken, anderen zijn juist intenser dan ooit.

We zijn hard op weg naar 2012 met alle stormen in- en extern.

(13-12-’11) Het is MIJN leven en MIJN lijf

Gisterochtend was ik voor controle bij mijn huisarts. Twee weken geleden was ik er ook en stelde toen voor om met rode klaver aan de gang te gaan in plaats van de hormoonzalf die me was voorgeschreven. (i.v.m. Lichen Sclerosis) Met vaseline en rode klaver heb ik een mooie zalf gemaakt en daarnaast zet ik thee van rode klaver waar ik ongeveer twee koppen per dag van neem. (zie column 20-11-‘11)

Het is een experiment, ook voor de dokter, vandaar dat ik nu voor controle had afgesproken. Ze bevestigde wat ik zelf al ervaarde: de huid is steviger, minder droog, beter doorbloed, en de witte, voor Lichen Sclerosis zo karakteristieke plekken zijn zo goed als verdwenen. Nou vind ik het laatste een wat erg snelle reactie na twee weken, maar ik ben blij. En trots. Bij het weggaan kreeg ik een complimentje van de dokter: Wat goed dat je dat zelf hebt ontdekt. Oh ja, ik had een paar dagen eerder net een artikel gezien over rode klaver en Lichen Sclerosis, dat heb ik meteen voor haar uitgeprint. Wie weet heeft een ander er ook iets aan. Ik ben trots op het feit dat ik zo af en toe genoeg naar mijn eigen lijf kan luisteren om te vinden wat ik nodig heb.

Vandaag was ik bij het UWV, ja alweer! Nu bij een arbeidsdeskundige. Het was een aardige man maar een vreselijk gesprek waar ik helemaal niets van snapte. Volgens het UWV kan ik weer hele dagen werken in het soort baan waar ik net ben uitgevallen. ..?!? Tijdens het gesprek raakte ik in paniek, wat??? Dit geloof je toch niet. Toen zei deze man bijna letterlijk:’Maar mevrouw, u kunt helemaal niet werken. Als u morgen gaat werken bent u overmorgen weer ziek thuis’. Maar toch, regels zijn regels. Twee uur later met volgejankte zakdoeken en veel schaamte ging ik beroerd naar huis.
Mijn jongste zoon hielp me om alles weer even te relativeren. Om een lang verhaal kort te houden; ik besluit dat ik niet langer het UWV en arboartsen etc. mijn leven wil laten vergallen. Het is MIJN leven, ik weet wat wel of niet goed voor me is. Ondanks het eeuwige gevecht tussen wat maatschappelijk gewenst is en wat voor mij persoonlijk gewenst is, doe ik uiteindelijk toch waar ik in geloof. Wat is er dus logischer dan het gevecht opzij te zetten en rechtstreeks te gaan doen waar ik voor sta, waar ik in geloof. Dat zal me een hoop vervuilde energie schelen.

Kijk, ik sta niet boven de wetten, maar ik wil niet meer dat mijn gezondheid, psychisch en fysiek, zo enorm wordt beïnvloed door deze anonieme amorfe instanties. Het is MIJN leven en ik ga mijn eigen pad. Niemand kan me meer tegenhouden, zeker niet mensen of instellingen die alles raar vinden wat ik doe of de keuzes die ik maak niet begrijpen. Zolang ik weet dat ik integer en zo oprecht mogelijk handel is het goed. Laat mij, laat mij mijn eigen gang maar gaan.

(29-11-’11) UWV arts

Vandaag had ik een gesprek met een UWV arts. Enkele weken geleden had ik een uren durend onderzoek bij een psycholoog en een psychiater en naar aanleiding van dit onderzoek had de UWV arts mij opgeroepen. Zelf had ik het gehele balletje aan het rollen gebracht omdat ik wilde weten waar ik zo zoetjesaan aan toe was.

Ik weet niet precies waarom, maar iedere keer wanneer ik een afspraak met een arbo arts, of het UWV of wat voor instantie dan ook heb, dan ben ik erg gespannen, bang voor wat er gaat gebeuren. Je bent ook zo afhankelijk van hen, hun beslissingen beïnvloeden een groot deel van je leven. Zo voelt het tenminste. Ik weet wel dat ik ze niet zoveel macht moet geven, maar ja, hoe doe je dat? Ik weet niet wat ik had gehoopt: 100% WAO? Dan had ik niet meer hoeven te werken en dat was gemakkelijk geweest. Maar 100% WAO wordt nauwelijks meer gegeven.

Er is nog niets definitief maar deze UWV arts zei dat ik wat hem betreft geen doorslaggevende beperking heb om te gaan werken. Het is jammer dat ik gespannen was tijdens het gesprek en dat het verhaal erg ingewikkeld was, daardoor ben ik niet helemaal zeker over wat hij uiteindelijk heeft gezegd en wat dat voor mij betekent. Hij gaat zijn advies doorgeven aan een arbeidsdeskundige die mij op zal roepen en dan bekijkt wat ik wel en niet kan, en voor hoeveel uren. Het kan nog wel even duren voor de arbeidsdeskundige tijd heeft, en volgens mij verandert er tot die tijd nog niets.

Vreemd genoeg ben ik opgelucht. Opgelucht dat ik niet ‘gek’ ben. Nadat de een me een dysthyme stoornis met depressieve episode toedacht en de ander een vermijdende persoonlijkheidsstoornis, ben ik blij dat ik vandaag toch normaal genoeg ben bevonden…Ik ben niet ongeschikt verklaard…Ik ben niet uitgerangeerd.

Het geeft me ruimte om met Humble™ verder te gaan. Wanneer ik 100% WAO zou krijgen, zou ik weinig ruimte hebben om serieus met Humble™ aan de gang te gaan.
Ik hoop wel dat ik nog een redelijk percentage WAO krijg omdat dat betekent dat ik geen volle week hoef te werken. Dat is nog afwachten.

Wat dit betekent voor mijn plannen om in Afrika te gaan wonen, dat weet ik nog niet. Ik wil so wie so werkplaatsonafhankelijk gaan werken zodat ik overal ter wereld kan werken, zolang ik maar online kan. Dat is natuurlijk een hele uitdaging, ook financieel. Aanvankelijk dacht ik om helemaal in Afrika te gaan wonen, maar de laatste tijd denk ik over de mogelijkheid om bijvoorbeeld zes maanden hier en zes maanden daar te wonen, en in de zomer mijn lief naar Nederland uit te nodigen. Daar hangt een prijskaartje aan natuurlijk.

Energetisch voelt het goed om niet 100% in de WAO te komen, het geeft ruimte en lucht en uitdagingen. Kortom, ben ik voorzichtig blij, of op zijn minst tevreden met de voorlopige uitslag?

(oorspronkelijk 10-10-'11) Onze grootste angst

Onze Grootste Angst
Door Marianne Williamson

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.


Het is ons licht, niet onze schaduw
Die ons het meest beangstigt.

We vragen ons af
Wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol, fantastisch te zijn?
Maar, wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God.

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan jezelf klein te maken zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen, als kinderen.
We zijn geboren om de glorie van God,
Die in ons is, uit te dragen.

Die is niet alleen maar in sommigen van ons;
Die is in iedereen!
En als wij ons eigen licht laten stralen, nodigen we andere mensen uit om hetzelfde te doen.

Als wij van onze angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf de mensen om ons heen.

 Our deepest Fear

By Marianne Williamson

Our deepest fear is not that we are inadequate.

Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.

It is our light, not our darkness that most frightens us.

We ask ourselves,

Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?

Actually, who are you not to be?

You are a child of God.

Your playing small does not serve the world.

There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you.

We are all meant to shine, as children do.

We were born to make manifest the glory of God that is within us.

It's not just in some of us; it's in everyone.

And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same.

As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

(30-10-’11) Einde van Blauwe Roos/ Blue Rose

The Blue Rose is the alchemical symbol of the impossible accomplished.
De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke.

Amper een maand geleden startte ik het blog, de Blauwe Roos, omdat ik behoefte had en heb aan licht en lucht. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Er komen nieuwe stappen, nieuwe initiatieven. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en de Blauwe roos. Ik ga langzaam in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht en liefde opvangen en doorgeven, Onvoorwaardelijke liefde.

Ik dacht dat ik dit op het blog Blauwe Roos zou doen, een blog dat er helder en fris uitzag. Het blijkt niet zo te zijn. In de praktijk voelt het kunstmatig; sombere stukken op SPhoenixB, optimistischer, positievere stukken op Blauwe Roos. Op het laatst schreef ik bijna niet meer. Ik ben gehecht geraakt aan SPhoenixB, ik kan er mijn verhalen kwijt op een simpele, vanzelfsprekende manier. Voorlopig schrijf ik in het Nederlands, tweetalig vond ik onrustig op één pagina samen. Mijn andere site: landofthehumble.blogspot.com is Engelstalig. Ik wil mij richten op een werkplaatsonafhankelijke manier van werken in de nabije toekomst, de Engelse taal is daarbij handig.

Mijn besluit staat vast, ik hef Blauwe Roos op, en plaats voortaan mijn stukjes weer op SPhoenixB. Met spijt in het hart, dat wel, ik hou van de blauwe sfeer, maar waarom zou ik geen optimistische, opbouwende stukken op SPhoenixB zetten?

Ik concentreer me voorlopig op SPhoenixB en de Humbles™, dat is overzichtelijk en prettig. De stukjes die ik tot nu heb geplaatst op Blauwe Roos zal ik overzetten naar SPhoenixB. De teksten over vergeving ( van mijzelf) en over onze grootste angst (van Marianne Williamson ) zijn niet nieuw, maar ik vind ze nog steeds de moeite waard om hier te plaatsen. De andere stukjes zijn nieuw geschreven voor Blauwe Roos, en dus nu voor SPhoenixB.

Excuses voor de verwarring, het is beter zo.

(21-09-’11) Er tussen in

SPhoenixB: Het verhaal van het herrijzen uit de as. Hoe lang ga je daar mee door, hoe lang ga ik daar mee door? Bijna een jaar heb ik hier mijn stukjes geplaatst, altijd met veel liefde. Terugkijkend zijn sommige stukjes erg geslaagd, terwijl anderen een beetje zeurderig van aard zijn. Het zij zo.

En nu? De geboorte van Blue Rose/ Blauwe Roos is daar. Het is een tweetalig blog: Engels/ Nederlands. Waarom Blue Rose/ Blauwe Roos?  De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke. Tegen alle verwachting in ontstaan vaak de mooiste situaties. Wat betekent dat? Alchemistisch: De roos is wijsheid en het rosarium is het werk; zij staat ook voor de wedergeboorte van het spirituele na de dood van het tijdelijke. De rozentuin is een symbool van het paradijs en is de plaats van het mystieke huwelijk, de vereniging van de tegendelen. Blauwe roos: Het is een mystieke bloem, wiens kleur niet bestaat in onze realiteit. Het is de bloem van de aspiratie, een verlangen naar een andere staat van bewustzijn. De blauwe roos is een belofte, een mystieke belofte. Zij vertelt dat er meer onder de zon en de maan te vinden is, dan wij met ons gewone gehoor kunnen horen en wij met het blote oog kunnen zien. De blauwe roos verwelkt niet, zij is een eeuwigheidsymbool voor de bron van het leven.

Ik heb behoefte aan licht en aan lucht. Niet als in luchtig want mijn stukjes kunnen net zo zwaar zijn op de Blauwe roos als in SPhoenixB. Het is een volgende stap, de blauwe roos is een volgende stap. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Na alle twijfels en worstelingen en mooie momenten die ik als Phoenix tijdens het herrijzen meemaakte, komen nu nieuwe stappen, nieuwe initiatieven die weer genomen kunnen worden. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en zelfs de Blauwe roos. Ik ga nu in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht opvangen en doorgeven, en liefde. Onvoorwaardelijke liefde.

Dat klinkt mooi hè.

Maar omdat een verandering nooit in één keer, in één beweging gaat, hou ik SPhoenixB nog in leven. Het ene moment zal ik op SPhoenixB schrijven, het andere moment op Blauwe roos. Zo kan ik me voorstellen dat er nog wel eens een stukje over het UWV of de arboarts zal komen; dat hoort bij SPhoenixB. Bedrijven met een ziekmakende energie, niets lichtgevends. Daarentegen horen nieuwe geboortes op gebied van werk of verhalen over de UCL, de Unconditional Love, bij de Blauwe roos.

Misschien vind je het lastig dat je soms hier en soms op Blue Rose/ Blauwe roos moet kijken om me te volgen. Er staat rechts onderaan beide pagina’s een link naar elkaar om het je makkelijk te maken. Je reacties blijven natuurlijk altijd welkom.

(C21-08-‘11) Ont-moeten

Natuurlijk wilde ik hem niets opdringen, mijn oudste zoon. Mijn jongste zoon heeft mijn lief meer dan omarmd inmiddels, inderdaad als tweelingbroer en zelfs soms stiekem als een lang gezochte vader. Mijn oudste is druk met zijn werk, constant druk. Ik vond het toch jammer wanneer hij mijn lief niet echt zou leren kennen. Ze hebben elkaar enkele keren kort ontmoet maar er was nog geen echte gedachtewisseling geweest en ik vond het jammer wanneer deze kans voor hem voorbij zou gaan.

Wanneer Mohammed niet naar de berg kan komen moet de berg maar naar Mohammed gaan. Zodoende belde ik mijn oudste of mijn lief en ik vandaag bij hem langs konden komen.

Zo gezegd zo gedaan en we spraken af op het station van zijn woonplaats en liepen de stad in. De mooiste stad van het land, waar ik toevallig ook ben geboren, helaas ben ik al vroeg verhuisd en later tijdens mijn studie heb ik weer enkele jaren in deze stad vertoefd. Dicht bij de grote stad en dichtbij het strand, ideaal. We hebben koffie gedronken en later een broodje gegeten. Ondertussen liet ik mijn mannen praten, probeerde me er wat buiten te houden. Wat begon als een soort ondervraging, om te kijken wat voor vlees hij in de kuip had, kwam het gesprek steeds meer op gang. En langzaam trad de overtuiging van mijn liefs oprechtheid binnen, opgevolgd door een ont-moeting van zielen. Herkenning van wereldbeelden en zelfbeelden, en ik was ontroerd. Aangedaan.

Deze middag bracht me zo veel meer dan waar ik op had gehoopt. Ik werd er stil van. Had behoefte me in mezelf terug te trekken. Ik was vol van indrukken en raakte daardoor een beetje geïrriteerd tegen mijn lief. Zwijgend gingen we terug naar huis. Raar gevoel is dat. Voor het eerst in vier en een halve week was er een beetje rare sfeer tussen ons. Eenmaal thuis kwam het snel weer goed, maar ik bleef me een beetje anders dan anders voelen.

Mijn lief voelde dat aan en zat me een beetje te klieren en pesten. Daar had ik nou net geen zin in. De jongste zoon kwam inmiddels thuis van een romantisch weekendje en ook hij voelde mijn vreemde stemming aan. Ik snap niet helemaal waarom het kennelijk zó belangrijk voor is dat ook mijn oudste mijn lief niet alleen accepteert, maar zelfs echt waardeert.

Daarnaast was ik ook wat moe omdat we de laatste dagen steeds mensen ont-moeten, nieuwe mensen en oudere mensen.  Er gebeurt heel veel met me deze dagen. Niet alleen omdat mijn lief er is en we het geweldig hebben samen, elke dag word ik nog steeds een beetje gekker op hem, maar ook omdat zo veel mensen oprecht blij voor ons zijn, voor mij zijn. Ik móet wel beseffen dat mensen veel meer om me geven dan ik ooit heb gedacht. Een vreemde en ingrijpende ervaring is dat. Ook op andere punten staat er veel op zijn kop. Ik ben mezelf en mijn leven aan het herdefiniëren en dat is niet niets.

Vandaar vroeg ik mijn lief of hij me even gewoon met rust kon laten. Hij keek me aan en zei in onvervalst Nederlands:’Oké, tot straks’. Dat klonk zo lief en grappig dat ik niet geïrriteerd kon blijven, en met zijn drieën hebben we smakelijk om deze uitdrukking gelachen.

(C25-06-’11) Over schrijven

Het is bekend dat schrijvers uitgesproken voorkeuren hebben voor het materiaal waarmee ze werken. Hoewel er zeker schrijvers zijn die gewoon achter de computer gaan zitten en zo een eind wegschrijven, zijn er meer schrijvers die een voorkeur hebben voor een bepaald type schrijfboekje, en voor een bepaald type pen of potlood. Ik moest daaraan denken toen ik een advertentie zag voor de Moleskine boekjes. Menig YUP (aardig verdienende dertiger_ vrij vertaald) zweert bij deze boekjes. Moleskine is een merk waarmee je voor de dag kan komen in bepaalde kringen, net als bijvoorbeeld met de Mac.

Waar schrijf ik het liefst in? Hoewel ik het niet erg mooi vind wil ik een boekje met een ringband, zodat ik het goed open kan leggen, maar vooral dat ik de linkerpagina naar achter kan doen terwijl ik op de rechter schrijf. Ik schrijf graag ‘op schoot’ en dan is het onhandig als de linkerpagina los bungelt. Op mijn werk zag ik stapels papier, zogenaamde misdrukken, met enkele tekens of een regel erop, die je niet opnieuw voor officiële rapporten kunt gebruiken. Met het oog op het milieu besloot ik die afvalpapieren te gebruiken om zelf schrijfboekjes mee te maken. Aanvankelijk voor op kantoor, en later ook privé. De A4’s snijd ik doormidden. Als voorkant zoek ik een illustratie uit (eigen schilderij bijvoorbeeld) en deze lamineer ik voor de stevigheid, wat dan weer niet zo fijn is voor het milieu. Omdat ik vaak losse aantekeningen maak knip ik een plastic hoes doormidden die ik achterin toevoeg, waardoor ik een hoesje heb voor deze losse blaadjes. Door het geheel haal ik een ringband, en klaar is mijn persoonlijke schrijfboekje.

Ook met pennen heb ik mijn voorkeur. Nadat ik allerlei pennen heb geprobeerd blijkt dat een pen voor mij allereerst lekker in de hand moet liggen, hij moet een lekkere grip hebben. Ook moet een pen een bepaald gewicht hebben, te licht is niet fijn.

Ik vind het leuk om een pen te gebruiken met mijn eigen logo. Mijn pennen bestel ik via het internet bij een bedrijf dat prima drukwerk verzorgt en ook nog eens pennen met de goede grip levert. De pennen zijn navulbaar, en soms zijn er aanbiedingen waarbij een pen nog geen derde van een nieuwe vulling kost en dan bestel ik meteen een voorraadje.

Maakt een lekker boekje en een fijne pen je nou een betere schrijver, nee natuurlijk niet, maar het werkt lekkerder. Bovendien heb je als schrijver nauwelijks begrenzingen, want je kunt altijd en overal, op alles, en over alles schrijven. Wellicht is het hebben van enkele rituelen niet zo gek om je werktijd en je vrije tijd te scheiden, en om een onderscheid te maken tussen het schrijven van een boodschappenlijstje en een literair meesterwerk.

(C17-06-’11) Digitale nomade

Nee, ik wil geen vaste baan. Ik wil mijn eigen werktijden maken, en ik wil mijn eigen baas zijn. Bovenal wil ik mijn eigen inspirator zijn en werkplaatsonafhankelijk werken. De wereld is groot en er is nog zoveel te ontdekken en te zien en te beleven. Waarom zou ik me vastleggen in een dagelijkse routine van mijn huis naar een vaste werkplek waar ik van negen tot vijf binnen vaste muren zit. Ooit iets minder inspirerends gedaan?

Huidige communicatiemiddelen bieden nieuwe werkmogelijkheden. Hou je van reizen of wil je een tijd in een ander land dan Nederland wonen? Nu kan het. Zorg dat je er bij bent en niet de boot mist. Ben je een zwerver in hart en nieren, maar ben je ook wat technisch aangelegd zodat je jezelf kunt blijven bijscholen op digitaal gebied, dan ben jij waarschijnlijk geschikt om een digitale nomade te worden. Sinds enige tijd oriënteer ik me op werken vanuit het buitenland, wat natuurlijk ook vanuit het binnenland kan. Ik lees inspirerende verhalen van mensen die me voor gingen. Verhalen gelardeerd met mooie foto’s van schrijvers liggend in hangmatten, of met de laptop werkend vanaf een zonovergoten terrasje in Verweggistan. Wat een boeiende en opwindende tijd toch.

Ik ben me nu aan het oriënteren op wat het leven als een digitale nomade (lekkere naam is dat toch) inhoudt. Wat komt er allemaal bij kijken, wat zijn de mogelijkheden en de onmogelijkheden. Ik probeer te leren van de valkuilen waar anderen al invielen, en ik laat mijn fantasie op hol slaan door de mooie verhalen van hen die me voorgingen. Ik moet bekennen, soms maakt het internet een ADHD’er van me. Als een gek verzamel ik info tot mijn hoofd ervan tolt en ik vergeet de informatie te verwerken, in me op te nemen en te laten bezinken.

Mijn huidige fysieke en geestelijke gezondheid is dusdanig dat ik gauw teveel hooi om mijn vork neem. Ik ben zo blij wanneer er een goeie dag tussen zit, dat ik al gauw te hard ga. In mijn enthousiasme surf ik op het wereldwijde web alsof ik een berefitte surfer ben met het lichaam en de gesteldheid van een jonge god/-in. Ik word dan al gauw teruggefloten, maar okee. Het begin is er, een zaadje is geplant. Ik ga er van uit dat er steeds vaker goeie dagen komen, en vooral dat mijn energieniveau steeds een beetje beter wordt. Wanneer de rust in mijn hoofd is weergekeerd kan ik de info gaan verwerken en laten bezinken en nieuwe concretere plannen maken en uitwerken. Ik heb geen haast. Bovendien moet ik eerst nog wat dingen afronden voordat ik verder kan.

Gelukkig ben ik geen digibeet, al houd ik niet alle ontwikkelingen bij, ik kan me digitaal meer dan aardig redden. Ik hou van nieuwe uitdagingen, en de hoop op een bestaan als digitale nomade doet me (op-)leven. De tijd die ik nu af en toe heb probeer ik te gebruiken om me in te lezen en voor te bereiden. Nou nog hopen dat de netwerken in de Gambia snel verbeteren, zodat de techniek me daar niet tegenhoudt. En beter worden! Maar daar werk ik hard aan. Het vooruitzicht van een bestaan als digitale nomade helpt me daar bij.

(12-06-’11) Wil je gelukkig zijn, doe het

Wil je gelukkig zijn, doe het dan. Zorg dat je het bent, denk jezelf gelukkig. De kracht van gedachten is immens groot. Iedereen kent wel die momenten dat je een inzinking hebt, dat je even niet meer weet hoe je de knop om moet draaien. Er zijn periodes in je leven dat de inzinkingen vaker en dieper aanwezig zijn dan op andere momenten. Grote, zware, vaak negatieve gedachten kunnen door je hoofd stormen, en je weet niet meer hoe je ze stil moet zetten.

Iedereen zoekt naar geluk, iedereen is het liefst gelukkig. We zoeken het vaak buiten onszelf, soms heel ver buiten onszelf. Een andere baan, meer vrienden, meer geld, meer zon. Zo kun je jezelf gek maken met alles dat in je leven ontbreekt, maar wanneer je dit alles hebt zal blijken dat je niet automatisch gelukkiger bent.

Het is al vaker gezegd: Alles dat aandacht krijgt groeit! Dat geldt zeker voor negatieve gedachten. Niemand zal zeggen dat het gemakkelijk is om ze te stoppen, maar wanneer je dit beseft ben je al op weg.

Vannacht lag ik in bed en daar kwamen ze, de grote donkere sombere wolken:
* Hoe moet dat nou verder met…, wat als hij nog steeds zijn rekeningen niet betaalt.
* Ik voel me zo mislukt omdat ik mijn leven niet op orde heb, wat ben ik voor minkukel dat ik geen grip heb op mijn eigen leven.
* Waarom heb ik toch geen energie om leuke dingen te ondernemen.
* Wat heb ik te bieden aan de liefste van de wereld, wanneer ik in zo’n negatieve spiraal zit.
* Waarom heb ik zo weinig vrienden.
Nou zo kan ik wel even doorgaan, en van het lezen alleen word je al naar. Bovendien kan iedereen nog wel aanvullingen verzinnen die in zijn/ haar leven spelen. Het is waar, vaak komen deze spoken in de nacht, en dan kun je je hopeloos alleen voelen met je spoken. Je weet dat je moet ingrijpen, maar hoe. Gewoon ‘Stop’ zeggen, en als het niet helpt, dan zeg je het nog een paar keer. Liefst hardop. Geloof erin dat je het kan stoppen.

Wanneer je ’s ochtends wakker wordt en het nog steeds in je hoofd zeurt, wanneer je het gevoel hebt dat ieders wereld mooier is dan de jouwe, zeg opnieuw: Stop. En ga aan de gang, met hele kleine dingetjes. Maak je eigen wereld mooier. Begin heel dichtbij, draai een was, ga je gras maaien. Dit zijn de dingen waar je tijdens een inzinking geen zin in hebt, maar doe het. Kijk niet naar de wereld van een ander, maar pak je eigen wereld aan, beetje bij beetje. Geef aandacht aan je huis, je tuin. Langzaam zie je dat je eigen wereld weer een beetje mooier wordt. Begin met kleine dingen en heb je weinig energie, kijk dan naar wat je wel hebt gedaan in plaats van naar alles dat je niet hebt gedaan. Alles dat aandacht krijgt groeit. Zo, ik ga nu mijn tuin aandacht geven.

Wil je gelukkig zijn? Doe het dan.

(04-06-’11) Depressie

Een depressie? Ik? Haha, nee hoor, je vergist je. Ik ben een mens die veel lacht, normaal gesproken, en overal wel de humor van in ziet. Depressief, nee

Jaren geleden kwam ik in een zware burnout, toen werd er al wel eens geopperd dat het depressiviteit zou kunnen zijn. Nee hoor, ik vind nog te veel dingen leuk. En zo worstelde ik me door een burnout van bijna tien jaar lang. In die tijd kwam je de WAO haast niet meer uit. ‘Ik wil weer aan het werk.’ ‘Nou mevrouw, dat zou ik nog maar niet doen, de kans is groot dat het dan verkeerd afloopt.’ Ik ben ook erg eigenwijs en zo kan het gebeuren dat ik hulpverleners niet serieus neem, geen vertrouwen in ze heb. ‘Ik doe het zelf wel.’ Ik herinner me heel helder een dag, toen de kinderen nog klein waren en ik in een crisisflatje woonde, dat ik besefte dat ik op alle punten mislukt was: relatie, woning, werk, inkomen, en als moeder voelde ik me helemaal mislukt. Dat ik naast moeder ook nog vrouw was, dat heb ik jarenlang niet beseft, en ik at me rond om de pijn niet te voelen. 

Toen ontving ik een brief van het UWV; van 85-100% afgekeurd was ik opeens volledig geschikt en verplicht om aan het werk te gaan. (Met mij vele anderen ook, nieuw beleid van het UWV of de regering) . Door de jaren heen had ik veel en tevergeefs gesolliciteerd. Ik wilde alleen part time werken in verband met de kinderen, en ik had een gat van 10 jaar, en bovendien niet echt een vak geleerd. Zowel kunstacademie als antropologie zijn niet de opleidingen waar je gemakkelijk werk in vindt. Maar nog voor ik uit de WAO geknikkerd werd had ik een baan gevonden, eerst als oproepkracht en later steeds vaster tot aan 32 uur per week vast in dienst. Oh oh wat moest ik mezelf bewijzen! Naast een eenouder gezin ook nog een bijna volle baan; een blauwe maandag was ik trots.

Langzaam kwamen de scheurtjes en toen de scheuren. Ik had het niet door. Ik ben een held in mezelf en daardoor anderen voor de gek houden. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten. Had ik een virus opgelopen? Ik kreeg het Cytomegalievirus, het zusje van Pfeiffer, en ik was bekaf. Onzin, stelde de arboarts op een gegeven moment, en ik moest opeens weer fulltime werken. Van januari tot juli lukte dat min of meer. Eind juli ging ik weer neer. Een jaar lang loop ik nu met allerlei vage onbegrepen vooral lichamelijke klachten, me steeds afvragend wat er nou toch aan de hand is. Lachen om niet te huilen, ik lach me overal doorheen.

Weer moest ik van de arboarts opeens in sneltreinvaart terug naar 32 uur werken, ik wist dat het niet kon, ik had geen keus, want het alternatief was een strafkorting. Nu zit ik thuis, bezweken onder deze dwang. Ik ben kwaad op al die instanties en voel me machteloos tegenover ze. Maar misschien moet ik dankbaar zijn want anders had ik nog steeds niet gerealiseerd dat het serieuzer is dan ik dacht en wil en kan accepteren. De psychiater constateerde een Dysthyme stoornis met een depressieve episode. ‘Ik depressief, nee hoor, haha.’ Lachte ik, lachte ik, lachte ik…en toen huilde ik.

Ik probeer me nu neer te leggen bij het feit dat het altijd maar doorgaan, sterk zijn, en jarenlange zorgen hun tol hebben geëist, Ik probeer te aanvaarden dat ik hulp nodig heb. Als een alcoholist zet ik de eerste stap: ‘Ik ben …en ik ben alcoholist.’ ‘Ik ben Saskia, en ik ben depressief.’ Nog steeds wil ik het bagatelliseren en er een grap overheen gooien. Het is een rotmoment en soms lijkt het dat je door het te  aanvaarden, de controle verliest en depressiever wordt. Mijn grote wens en doel is dat ik weer ga lachen uit blijdschap, gewoon omdat ik gelukkig ben. Ik weet dat ik het kan.

(01-06-’11) Waar staat haar voor?

Toegegeven, het is wat extreem, maar wat dan nog. Het is een grapje, een markering van een moment. Een statement misschien. Woede afreageren, aangezien ik beter niet iemand of iets in elkaar kan trappen. Ik ben kwaad en gefrustreerd over allerlei instanties waar ik mee te maken heb. Bovendien zat mijn haar niet lekker zoals het zat en ik moest er toch al iets mee doen. Ik zag dat een stewardess werd ontslagen omdat haar haar korter dan 1 cm was. Haar werkgever vond dat te extreem. Hoeveel mannen lopen er niet met een gemillimeterd of kaal hoofd rond.

Vroeger had ik om de haverklap ander haar: kort, lang, asymtrisch. En kleur, vooral wisselende kleuren. Rood, geel, allebei door elkaar. Henna, en zelfs hoogblond. Dat was de enige keer dat ik echt niet kon wennen aan mijn eigen hoofd. Dat Marilyn Monroe-achtige paste kennelijk niet bij me. Maar voor de rest, hartstikke leuk. Een tijd geleden ben ik gestopt met het kleuren van mijn haar. Ik vond dat heel moeilijk, en nog steeds is de verleiding erg groot. Mijn haar groeit erg snel en dus had ik soms na een week al uitgroei, veel te vaak moest ik naar de kapper. Sinds een tijdje heb ik weer mijn eigen kleur, hoewel, mijn eigen kleur is ook verdwenen. Grijs is het nu. Ook dat is even wennen, je gezicht ziet er anders uit met grijs haar, je moet meer moeite doen om een sprekend gezicht te hebben. Bovendien is de vorm van je gezicht tegen de tijd dat je grijs bent meestal ook meeveranderd. Alles hangt meer en er trekken zich lijnen langs je ogen en je mondhoeken en op andere gekke plaatsen.

De kapper werd enthousiast en vroeg of ik een patroon gesneden wilde, een tribal. Ik twijfelde, vond het wat extreem maar ik hou ook wel van tribals. Uiteindelijk hebben we het gedaan. Spannend, maar ach, binnen een week of twee zie je er waarschijnlijk niets meer van. Eigenlijk vind ik het gewoon leuk voor een keertje.

Maar dan komen de reacties. Er zijn mensen die hun hele leven hetzelfde kapsel hebben, hun reactie is voorspelbaar, zij vinden het maar niets. Lang haar is vrouwelijk, je mag het niet zo kort knippen. De jongste zoon vindt het korte leuk, maar de tribal vindt hij matig. De oudste zoon heeft het nog niet gezien, ik verwacht dat hij het niet zo geweldig vind, voor zover het hem iets kan schelen. Helaas is de reactie van mijn lief veel negatiever dan ik gehoopt en verwacht had. Dat zet me aan het denken, binnen Nederland is dit haar al vrij extreem, laat staan binnen een andere cultuur. Maar dit is wel wie ik ben. Een vrouw met impulsieve soms wat gewaagde keuzes.

Beware when a woman changes her hair, het is een oude uitdrukking. Ik hoorde hem voor het eerst toen ik in een straat woonde met jonge Turkse meisjes die een voor een langzaam hun haren afknipte en met een moderne coupe over straat gingen. Een statement: ik ben vrij, ik doe wat ik zelf wil.

Een behoudend mens zal niet zo gauw het kapsel veranderen. Neem de koningin. De zangeres Liesbeth List hoorde ik wel eens over haar haar, zij zal het ook niet gauw veranderen. Wat zegt het over je als je steeds je kapsel verandert?

(31-05-’11) Een nieuw begin

Na het afgelopen weekend waarin ik de bodem bereikte en in wanhoop raakte, had ik niet gedacht dat ik me nog kon voelen zoals ik me nu voel. Ik voel me vrij en optimistisch. Ik heb een week gekregen, misschien zelfs twee om bij te komen van de wanhoop en de angst of het ooit nog goed zou komen met me. En vandaag heb ik er vertrouwen in dat het kan, dat het goed kan komen met me.

Een paar weken terug ben ik aan een opknapprogramma begonnen bij het re-integratiebureau waar ik het eerder over had en dat nu een zorgafdeling erbij heeft. Na een intake- gesprek met een psychiater en met een psycholoog, en een videoanalyse had ik vanmiddag een fitvisie uurtje op het programma staan. Met de energie van een zoutzak kwam ik vanmiddag op het bureau aan, ik verklaarde me voor gek maar tegelijk wist ik dat bewegen dat stofje in je hersenen vrijmaakt waardoor je beter kunt voelen. Dat is waarom ik mijn best doe om hoe ik me ook voel, iedere dag minimaal een half uurtje te bewegen. Dat is het minste. Een uur lang had ik bijna privé begeleiding op de fitnessapparaten. Gaandeweg werd het steeds leuker, ik voelde mijn vermoeidheid wegzakken en er kwam een trots voor terug. Trots en dankbaarheid, dat mijn lijf nog een restje kracht over had om de oefeningen te doen. Wat een zege om in een veilige omgeving te zijn waar ik me even niet hoef te bewijzen, waar een ander rekening met mij houdt in plaats van andersom, waar de begeleiding voor mij zorgt, waar ik dat zelf kennelijk steeds weer vergeet. ‘We gaan stoppen voor vandaag,’ werd er gezegd terwijl ik er nog niet doorheen zat. ‘Kijk maar niet zo verbaasd. Je hoeft niet alles te geven dat je hebt.’ Ik voelde me betrapt. Ik was van plan om dat wel te doen. ‘Ja, dat zie ik, en ik zie waarom je hier bent, dus let ik op dat je op tijd stopt.’ Wat een nieuwe ervaring dat iemand zorgzaam voor me is waar ik dat zelf ben verleerd.

Ik kan nu eindelijk serieus puin gaan ruimen, verkeerde gewoontes die ik mezelf heb aangeleerd om te overleven. Gewoontes die nodig waren zolang de kinderen klein waren zodat ik overeind bleef, maar die nu overbodig zijn geworden. Oude gewoontes die me nu in de weg zitten. Oud zeer, dat verwerkt moet worden. Nu is de tijd om te beginnen aan de volgende fase in mijn leven. Een leven waarin ik vrolijker wil zijn, zorgelozer dan ik lang ben geweest.

Dat vraagt om een rituele afsluiting! Ik belde mijn Benjamin die langs zou komen, met de vraag of hij iets heel engs durfde te doen, namelijk mijn haar afscheren met de tondeuse. Hij moest even slikken en zei toen dapper: ‘Okee, ik doe het.’ Helaas kwamen we er achter dat de tondeuse bij mijn andere schatje thuis ligt. Wat een afknapper. Niks rituele afsluiting. Toch blijft het idee in me rondspoken. Wie weet dat ik morgen opeens bij een dappere kapper langsga…

Het begin van een nieuw leven, samen met mijn lief die nu nog zo ver weg maar toch zo dichtbij is. Samen met twee volwassen zoons die ik hun eigen fouten leer te laten maken en vooral hun eigen mooie weg leer te laten gaan.

(27-05-’11) Ik worstel en kom boven

Ik wil gelukkig zijn. Niet constant maar wel af en toe. Ik probeer heel hard om te kijken naar de mooie dingen die er zijn. Er zijn heeeele mooie dingen in mijn leven.

Door arboarts en UWV gedwongen probeer ik hele dagen te werken, terwijl ik weet dat het nu niet goed voor me is. Er staan financiële sancties tegenover als ik dat niet doe. Er staan gezondheidssancties tegenover als ik het wel doe. Zelfgenezing, het pad dat ik probeer te volgen. Luisteren naar de innerlijke stem, luisteren naar je lichaam. Ik hoor ze schreeuwen˸ Neeeeeeeeee, niet doen. Neem even tijd voor jezelf. Ik negeer de stem en voel me daar slecht over, Hoe kan ik genezen als ik de stem negeer. De instanties die er voor de burger zouden moeten zijn, ze zijn ziekmakend en ziekhoudend en ze geven je een laatste nekslag. Hoe kan dat nou. Hoe vind ik een manier om voor mezelf te zorgen en tegelijk de instanties met hun desinteresse tevreden te houden.

Ik ben net begonnen aan een zorgtraject bij een re-integratiebureau waar ik ruim vijf jaar geleden mee te maken had. Intake, psychiater, psycholoog, video/analyse. Iedere keer nemen ze ruim de tijd, wel twee uur lang per keer. Ik voel me er gehoord, stuk voor stuk zien ze dat ik volkomen uitgeput ben en hooguit een paar uur per week kan werken. Mijn werkgever heeft opnieuw een second opinion bij het UWV aangevraagd omdat hij ziet dat ik het niet redt. Volkomen kapot ben ik nu al een paar keer op een bank in slaap gevallen tijdens het werk. Ik schaam me tegenover de jeugdige en energieke collega´s, toch kan ik niet anders. Ik probeer zo hard om het te kunnen en ik kan het niet. Vandaag ging ik ruim voor tijd naar huis en verwonderde mij erover dat ik veilig mijn huis bereikte. Het leek of ik in trance was onderweg, ik ging stap voor stap omdat ik de hele weg naar huis niet kon overzien. Thuis heb ik urenlang geslapen. We weten niet wanneer het UWV tijd heeft voor een 2nd opinion, eigenlijk een 3th opinion inmiddels. Tot die tijd moet ik mij absoluut aan het opbouwschema van de arboarts houden. Dat schema houdt in dat ik vanaf volgende week weer 32 uur aan het werk moet.

Wanneer ik 32 uur werk kan mijn baas me beter melden en mij eindelijk ontslaan. Wat een ironie. Ik ben niet beter. Ik vecht tegen mijzelf om aan de 32 uur eis te voldoen, en dan word ik ontslagen. Die twee hebben niets met elkaar te maken volgens mijn baas. Volgens mij wel, ik namelijk één persoon, en niet twee verschillende personen.

Ik wil zo graag energie overhouden om dingen leuk te vinden, ik zou ook heel graag dingen doen die ik echt leuk vind, maar ik heb de energie niet. Vanochtend las ik een berichtje dat chronisch zieken teveel onder druk staan van regels en administratieve zaken waar ze zich aan moeten houden. Die druk remt de kwaliteit van hun leven. Het is waar en ik vind het heel erg.

Terwijl ik versleten op de bank lig komen er twee lieve sms’jes van mijn lief aan, hij zegt dat ik de liefste van de wereld voor hem ben, en hij vertelt me hoe blij hij met me is. Ja, ik heb genoeg om voor te blijven leven. Ik doe mijn uiterste best om overeind te blijven voor als hij straks zes weken bij me mag zijn. We gaan er een feest van maken, ondanks arboarts en UWV.

(C21-05-’11) Blij met mijn Flip + update 24-05: Van God los in de achtertuin

Hoe ik op het idee kwam weet ik eigenlijk niet, maar opeens zat het in mijn hoofd: ik wil ook een Flip. Nog niet zo lang geleden heeft mijn zusje een Flip aangeschaft en ze was zo lief om hem aan mij uit te lenen toen ik de laatste keer naar Afrika ging. Ik heb dan ook een heel leuk filmpje van mijn lief kunnen maken, maar dat terzijde.Ik was jarig deze week en mij werd gevraagd wat ik wilde. ‘Niets,’ ik loop niet zo met dit soort wensen rond.

Opeens las ik allerlei verhalen over de toekomst van het bloggen en de mogelijkheden van de Flipcamera. Ja haha, dat was hem, dat wilde ik wel voor mijn verjaardag; geld om voor een Flip te sparen. Nou kreeg ik in een keer genoeg om hem aan te schaffen en gisteren werd hij thuisgebracht. En ik vind hem leeeeeeeeeeeuuuuuk!!!

Dit is hem: de Flip Video Ultra HD III 8 Gb – Zwart

Hij is heel eenvoudig te gebruiken. Er zit een aan- en uitknop aan de zijkant, en aan de ene kant een lens, aan de andere kant een opnameknop en een prullebakje. Aan de zijkant zit een usb-ding waarmee je hem gewoon kunt opladen door hem in je pc te steken.Er zit een geheugen van 8 gb op waarmee je zo’n twee uur kunt opnemen.

Ik zal mijn best doen om niet te veel onbenullige filmpjes te plaatsen, maar ik wil met deze column laten zien hoe leuk dit soort gadgets is en wat een mooie extra mogelijkheden er zijn om een blog te verlevendigen.

Natuurlijk ben ik een beetje met hem aan het spelen, dus jullie moeten er aan geloven. Ik heb ter illustratie een klein filmpje gemaakt van mijn katten die rechtsachter de blauwe bak (als je goed kijkt) de vijandkat ontdekt hebben.

Geweldig toch, daarom ben ik blij met mijn Flip. En ik vind hem ook heel mooi.

24-05 update: Van God los in de achtertuin

Ik was net aan het kijken naar de uitzending gemist Van God los. Heftig op de nuchtere maag.
Toen hoorde ik ze bezig in mijn achtertuin.



Ik heb ze maar op tijd uit elkaar gehaald.