Het is vandaag 23 januari, en ik besef opeens dat ik al op weg ben.
Begon het toen het notitieboekje dat ik bestelde voor deze reis, in de bus viel? Of begon het toen ik de belachelijk dure malaria-tabletten haalde? Nee, het begon nog niet bij de malaria- tabletten, toen was ik nog niet op weg.
Het is een jaar geleden dat mijn moeder ziek werd. Ik was toen net weg. Herhaaldelijk had ze gezegd dat ze er tegenop zag dat ik wegging. Heeft ze iets aangevoeld?
Nu is het de eerste keer dat ik weg ga terwijl ze niet meer leeft. Ik besef daardoor meer dat ik weg ga en ik besef daardoor meer dat zij niet meer in mijn directe leefwereld is.
Gisteren ging ik naar de Action, een wonderlijke winkel waar je teveel uitgeeft omdat alles zo goedkoop is. Oh hebzucht. Het is ook de winkel waar je voor een nog leuk bedrag allemaal kleine cadeautjes kunt uitzoeken.
* Scheermesjes, voetbalsokken, waslijn, wasknijpers, lollies_ slecht ja, ik weet het_, schildersetje etc.
Eergisteren bij de plaatselijke super al koffie (Nescafé) en kaas gehaald en een speciaal soort koek die mijn lief graag meeneemt naar zijn werk of de Universiteit. Ik wil niet met lege handen komen.
Ik was afhankelijk van de storting van huur- en zorgtoeslag voor ik deze niet alledaagse boodschappen kon doen. Overheid bedankt, het is goed besteed.
En nu ben ik onderweg.
Ik vul beetje bij beetje het kattenvoer aan en moet nog extra zand voor de kattenbak halen. De katjes voelen aan dat ik onderweg ben en ze zijn aanhankelijke dan ooit.
De buren op de hoek zorgen voor de katjes, een andere buurvrouw is zo lief om mij in de nacht van dinsdag op woensdag om een uur of vier naar Schiphol te brengen. Geweldig.
Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lief zo gauw weer zie. Het kost me steeds meer moeite om gescheiden te leven, ik vind het moeilijk om geduldig te blijven. Ik ben blij en ik ben bang. Iedere keer kan de laatste keer zijn dat ik de reis kan maken, maar nu ben ik nog onderweg en ik probeer te vertrouwen op een wonder waardoor mijn lief en ik samen kunnen zijn en blijven.
Op weg.
Een liefde tussen twee werelden in tijden van armoede.
Posts tonen met het label Grenzen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Grenzen. Alle posts tonen
woensdag 23 januari 2013
dinsdag 25 december 2012
(25-12-'12) All you need is love
Kerstavond en wat doe ik dan, juist, kijken naar de All you need is love-special. Misschien niet zo slim voor iemand die zelf in een lange afstand- relatie zit, maar okee. Net als ieder ander ben ik ontroerd bij al die verre geliefden die elkaar onverwacht kunnen ontmoeten. Mooie beelden, mooie maar vooral ook trieste verhalen. Ik hou het redelijk droog, totdat het stel met een baby komt. Tranen met tuiten, en boos!!! Kwaad en gefrustreerd om de IND en alle regels en rompslomp die je door moet om bij elkaar te kunnen zijn. Ik heb al vaker verteld dat ik altijd al een hekel aan grenzen heb gehad, dat is alleen nog maar versterkt sinds mijn lief en ik zo vreselijk veel moeite moeten doen om bij elkaar te zijn. Kerstavond en mijn lief zit 5000 km verderop.
Tot overmaat van ramp is het netwerk al weken verschrikkelijk slecht waardoor het heel lastig is om mailcontact te hebben. Ook het mobiele netwerk werkt niet mee. Smsjes komen niet, half en/ of dagen later aan. Natuurlijk is onze liefde sterker dan een al dan niet meewerkend netwerk, maar toch. Zeker over zo'n afstand is het heel belangrijk om de dagelijkse dingetjes met elkaar te kunnen delen. Het is gewoon ook fijn om mail van je lief te ontvangen. Kleine cadeautjes zijn die mails, en het is vervelend als dat ook niet lukt. De afstand wordt nog groter.
Kerst en oud & nieuw, tijden om met je geliefden samen te zijn? Natuurlijk wordt het je aangepraat want wat maakt het eigenlijk uit of je op laten we zeggen 14 oktober alleen bent of op 25 december. Toch voelt het anders.
Mijn moeder overleed in mei van dit jaar en het is de eerste Kerst zonder haar en het is stil. Ik pak per ongeluk 'haar' kopje uit de kast, het kopje waaruit zij altijd thee dronk, en ik heb even een brok in mijn keel. Nu is het nog een beetje echter. Ze is niet op vakantie, nee, ze komt niet terug. Ook al heb ik er vrede mee, er zijn nog steeds dagen waarop ik eraan moet wennen dat het rode autootje niet meer voor de deur stopt. Ik kan haar niet bellen als ik iets leuks of iets vervelends heb meegemaakt. Hier doet het netwerk het prima maar toch krijg ik geen contact. Ik weet niet of iemand anders haar nummer heeft gekregen en dat ga ik ook niet uitproberen.
All you need is love.
Liefde is sterker dan de dood, dat weet ik. Liefde overbrugt elke afstand, dat weet ik ook.
Soms overvalt het gemis me en dan zit ik mezelf in de weg. Dood en afstand maken het moeilijk om een geliefde gewoon even vast te houden, niets te hoeven zeggen en weer even samen te zijn.
All I need is love.
Tot overmaat van ramp is het netwerk al weken verschrikkelijk slecht waardoor het heel lastig is om mailcontact te hebben. Ook het mobiele netwerk werkt niet mee. Smsjes komen niet, half en/ of dagen later aan. Natuurlijk is onze liefde sterker dan een al dan niet meewerkend netwerk, maar toch. Zeker over zo'n afstand is het heel belangrijk om de dagelijkse dingetjes met elkaar te kunnen delen. Het is gewoon ook fijn om mail van je lief te ontvangen. Kleine cadeautjes zijn die mails, en het is vervelend als dat ook niet lukt. De afstand wordt nog groter.
Kerst en oud & nieuw, tijden om met je geliefden samen te zijn? Natuurlijk wordt het je aangepraat want wat maakt het eigenlijk uit of je op laten we zeggen 14 oktober alleen bent of op 25 december. Toch voelt het anders.
Mijn moeder overleed in mei van dit jaar en het is de eerste Kerst zonder haar en het is stil. Ik pak per ongeluk 'haar' kopje uit de kast, het kopje waaruit zij altijd thee dronk, en ik heb even een brok in mijn keel. Nu is het nog een beetje echter. Ze is niet op vakantie, nee, ze komt niet terug. Ook al heb ik er vrede mee, er zijn nog steeds dagen waarop ik eraan moet wennen dat het rode autootje niet meer voor de deur stopt. Ik kan haar niet bellen als ik iets leuks of iets vervelends heb meegemaakt. Hier doet het netwerk het prima maar toch krijg ik geen contact. Ik weet niet of iemand anders haar nummer heeft gekregen en dat ga ik ook niet uitproberen.
All you need is love.
Liefde is sterker dan de dood, dat weet ik. Liefde overbrugt elke afstand, dat weet ik ook.
Soms overvalt het gemis me en dan zit ik mezelf in de weg. Dood en afstand maken het moeilijk om een geliefde gewoon even vast te houden, niets te hoeven zeggen en weer even samen te zijn.
All I need is love.
vrijdag 12 oktober 2012
(12-10-'12) Suikeroom of suikertante gezocht
In al mijn onschuld tik ik dit in bij Google: Suikeroom of suikertante gezocht. Wist ik veel. Dat was heel veel bloot in allerlei standjes en dat op de vroege ochtend.
Waarom tikte ik dat in?
Gisteravond had ik een leuke chat met mijn lief. Wie ons beter kent weet dat we niets liever willen dan samen zijn en blijven. Nou kan hij niet hier komen dankzij mijn low budget salaris, bovendien wil hij dat liever niet omdat hij zijn eigen land mee wil opbouwen. Ik wil wel daarheen, maar heb geen inkomsten daar en die van hem zijn te weinig om samen te leven, bovendien hebben we geen huis waar we samen kunnen wonen. Een patstelling dus...
Een lange aanloop om te zeggen dat we dromen van een plot, een stukje land om daar een huisje op te kunnen bouwen. In dromen heb je geen beperkingen, zeg ik altijd maar.
Gisteravond vertelde mijn allerliefste dat hij met zijn baas naar land was wezen kijken en dat er op het moment mooie stukken voor hele redelijke prijzen weggingen. Hij voelde zich rot dat hij geen stukje voor ons kon kopen en dacht er zelfs over om bij een bank een lening aan te gaan. Dat leek mij (en hem) niet zo'n goed idee. Mijn stelling is dat juist als je weinig inkomen hebt je ver moet blijven van leningen, omdat je ze niet kunt terugbetalen.
Okee, jammer dan..
We hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt met ons en samenleven. Maar toch....
Het zijn bedragen waarvoor menigeen hier in Nederland zijn hand niet zou omdraaien.
Allereerst voor de rest van zijn studie hebben we tweemaal €500.00 nodig. Dan kan hij zijn studie helemaal afronden binnen anderhalf jaar.
Dan het stukje land, op dit moment zouden we voor €2000.00 een mooi stukje kunnen kopen. Nou ja, 'we': ik moet ver uit zicht blijven anders wordt de prijs minstens vertienvoudigd. Maar goed, het zijn toch bedragen waar je overheen zou moeten komen.
Ik heb het niet. Mijn lief al helemaal niet.
Vandaar het gegoogle naar een suikeroom of - tante.
Voor het bouwen van een huisje sparen we zelf wel op een of andere manier. Iedere keer wanneer we een meevaller hebben zouden we een zak cement o.i.d. kunnen kopen en weer een rij stenen leggen. Op een gegeven moment staat er dan wel een keer een huisje.
Maar een beetje hulp bij het begin; studie en een plot, zou toch geweldig zijn.
Waarom tikte ik dat in?
Gisteravond had ik een leuke chat met mijn lief. Wie ons beter kent weet dat we niets liever willen dan samen zijn en blijven. Nou kan hij niet hier komen dankzij mijn low budget salaris, bovendien wil hij dat liever niet omdat hij zijn eigen land mee wil opbouwen. Ik wil wel daarheen, maar heb geen inkomsten daar en die van hem zijn te weinig om samen te leven, bovendien hebben we geen huis waar we samen kunnen wonen. Een patstelling dus...
Een lange aanloop om te zeggen dat we dromen van een plot, een stukje land om daar een huisje op te kunnen bouwen. In dromen heb je geen beperkingen, zeg ik altijd maar.
Gisteravond vertelde mijn allerliefste dat hij met zijn baas naar land was wezen kijken en dat er op het moment mooie stukken voor hele redelijke prijzen weggingen. Hij voelde zich rot dat hij geen stukje voor ons kon kopen en dacht er zelfs over om bij een bank een lening aan te gaan. Dat leek mij (en hem) niet zo'n goed idee. Mijn stelling is dat juist als je weinig inkomen hebt je ver moet blijven van leningen, omdat je ze niet kunt terugbetalen.
Okee, jammer dan..
We hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt met ons en samenleven. Maar toch....
Het zijn bedragen waarvoor menigeen hier in Nederland zijn hand niet zou omdraaien.
Allereerst voor de rest van zijn studie hebben we tweemaal €500.00 nodig. Dan kan hij zijn studie helemaal afronden binnen anderhalf jaar.
Dan het stukje land, op dit moment zouden we voor €2000.00 een mooi stukje kunnen kopen. Nou ja, 'we': ik moet ver uit zicht blijven anders wordt de prijs minstens vertienvoudigd. Maar goed, het zijn toch bedragen waar je overheen zou moeten komen.
Ik heb het niet. Mijn lief al helemaal niet.
Vandaar het gegoogle naar een suikeroom of - tante.
Voor het bouwen van een huisje sparen we zelf wel op een of andere manier. Iedere keer wanneer we een meevaller hebben zouden we een zak cement o.i.d. kunnen kopen en weer een rij stenen leggen. Op een gegeven moment staat er dan wel een keer een huisje.
Maar een beetje hulp bij het begin; studie en een plot, zou toch geweldig zijn.
zaterdag 6 oktober 2012
(06-10-'12) Klaar voor de volgende stap!
Ik ben klaar met ziekzijn, emotioneel klaar. Het is wat het is en meer niet.
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.
Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...
Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit, leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.
Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.
Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.
Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...
Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit, leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.
Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.
Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)
vrijdag 7 september 2012
(07-09-'12) Grenzeloos getrouwd
Gisteren gezien op televisie: http://www.net5.nl/programmas/buitenlandse-bruiloft/videos/seizoen-1/1-eefje-nfa-gambia/buitenlandse-bruiloft
Het verbaast me wel hoeveel programma's er zijn over grenzeloze liefde en buitenlands trouwen. Soms hoor ik reacties als; 'Oh wat romantisch, dat zou ik ook wel willen.' Het is waar, het is bijzonder om getrouwd te zijn met een lief in een ander deel van de wereld. Boven alles is de wereld een Global Village geworden. De afstanden verkleinen door alle technologie en media. Zo'n mondiale relatie verrijkt je in veel opzichten, het is prachtig om de band tussen twee families te zien groeien.
Hoewel ieder huwelijk anders is riep het programma veel herinneringen op. Het is vooral ook bijzonder om samen met mijn lief op de bank hiernaar te kunnen kijken.
Deze zomer hebben we zeven heerlijke weken, waarvan er nu zes om zijn, waarin we volop van elkaar kunnen genieten. Het is geweldig om heel veel direct met elkaar te praten, zonder onderbreking van het wachten op mails. Samen te kunnen lachen en elkaar te kunnen vasthouden. Het diepe besef dat we de goede keuze hebben gemaakt en absoluut samen een leven hebben dat ontzettend de moeite waard is.
We bezoeken geen toeristische attracties maar werken aan onze relatie die meer en meer zich verdiept. Soms bezoeken we familie en vrienden en soms, zoals vandaag, ontvangen we vrienden.
Vanavond komen de beste vriend van mijn lief met zijn zoontje, een goede vriendin met haar vriend, allen uit Duitsland, bij ons logeren voor het weekend.
Soms krijg ik ook reacties van mensen die zeggen: 'Ik zou het nooit kunnen.' Dan gaat het over de afstand, de onzekerheid, de problemen die je tegenkomt met IND of financieel. Het is waar, het is zeker niet altijd makkelijk, maar al met al is het erg de moeite waard. Je kiest niet voor de afstand, maar wanneer je de liefde van je leven ontmoet, dan ga je ervoor. Je gaat door en verder.
Wie ons samen ziet weet het; die twee horen samen te zijn. Ze leven met ons mee, daar en hier.
We zijn zeker van elkaar en van onze grenzeloze verliefdheid.
Wat de toekomst brengt is nog onzeker, maar het gaat ons lukken hoe dan ook, om ooit samen te kunnen blijven. Inshallah, als God het wil.
Nu eerst nog een weekje grenzeloos genieten...
Het verbaast me wel hoeveel programma's er zijn over grenzeloze liefde en buitenlands trouwen. Soms hoor ik reacties als; 'Oh wat romantisch, dat zou ik ook wel willen.' Het is waar, het is bijzonder om getrouwd te zijn met een lief in een ander deel van de wereld. Boven alles is de wereld een Global Village geworden. De afstanden verkleinen door alle technologie en media. Zo'n mondiale relatie verrijkt je in veel opzichten, het is prachtig om de band tussen twee families te zien groeien.
Hoewel ieder huwelijk anders is riep het programma veel herinneringen op. Het is vooral ook bijzonder om samen met mijn lief op de bank hiernaar te kunnen kijken.
Deze zomer hebben we zeven heerlijke weken, waarvan er nu zes om zijn, waarin we volop van elkaar kunnen genieten. Het is geweldig om heel veel direct met elkaar te praten, zonder onderbreking van het wachten op mails. Samen te kunnen lachen en elkaar te kunnen vasthouden. Het diepe besef dat we de goede keuze hebben gemaakt en absoluut samen een leven hebben dat ontzettend de moeite waard is.
We bezoeken geen toeristische attracties maar werken aan onze relatie die meer en meer zich verdiept. Soms bezoeken we familie en vrienden en soms, zoals vandaag, ontvangen we vrienden.
Vanavond komen de beste vriend van mijn lief met zijn zoontje, een goede vriendin met haar vriend, allen uit Duitsland, bij ons logeren voor het weekend.
Soms krijg ik ook reacties van mensen die zeggen: 'Ik zou het nooit kunnen.' Dan gaat het over de afstand, de onzekerheid, de problemen die je tegenkomt met IND of financieel. Het is waar, het is zeker niet altijd makkelijk, maar al met al is het erg de moeite waard. Je kiest niet voor de afstand, maar wanneer je de liefde van je leven ontmoet, dan ga je ervoor. Je gaat door en verder.
Wie ons samen ziet weet het; die twee horen samen te zijn. Ze leven met ons mee, daar en hier.
We zijn zeker van elkaar en van onze grenzeloze verliefdheid.
Wat de toekomst brengt is nog onzeker, maar het gaat ons lukken hoe dan ook, om ooit samen te kunnen blijven. Inshallah, als God het wil.
Nu eerst nog een weekje grenzeloos genieten...
zondag 5 augustus 2012
(05-08-'12) Een bijzondere relatie
Zondagochtend, de zon schijnt, het leven is vredig en goed.
Het is een week geleden dat mijn lief op Schiphol aankwam. Het is een week nu dat we gewoon rechtstreeks met elkaar kunnen praten, zonder dagen lang te hoeven wachten op een mailtje terug. Niet afhankelijk van het internet of stroonstoringen of heftige regenval. Gewoon rechtstreeks. Elkaar aankijken en vertellen en luisteren. Lachen en elkaar aanraken. Wat een luxe.
Wat zou het fijn zijn als we een mogelijkheid wisten om voor altijd bij elkaar te zijn.
Voorlopig doen we het met af en toe een paar gestolen weekjes samenzijn, en van elkaar genieten. Ik voel me net een zeemansvrouw. Het hele jaar gescheiden en de afstand overbruggen met kunstingrepen. Ooit zullen de tijden veranderen, daar zijn we allebei van overtuigd. We hebben nog geen idee hoe. Verloren baan, strenge inreisregels, tekort schietende financieën. Maar nu zijn we samen en we genieten volop van elkaar.
Het blijft iedere keer verbazen hoe twee mensen uit twee verschillende werelddelen zo vanzelfsprekend blij zijn met elkaar, en steeds de grenzen weten de overbruggen. De relatie lijkt zich na elke scheiding van maanden nog steeds verder te verdiepen. Een wonderlijke relatie, dat is zeker. Omstanders kijken hun ogen uit, ja, het gaat door en dieper steeds opnieuw. Familie en vrienden koesteren zich in onze overduidelijke liefde. We genieten van elkaar met volle teugen. We doen niets bijzonders, gaan geen toeristische attracties af. Nee, we verkennen elkaars ziel en weten dat we één zijn en blijven. Een relatie zo bijzonder dat we alle obstakels kunnen overkomen.
We vragen onze voorouders en beschermengelen om bijstand, en ooit zal het dan gebeuren dat we voor altijd samen kunnen zijn.
Het is een week geleden dat mijn lief op Schiphol aankwam. Het is een week nu dat we gewoon rechtstreeks met elkaar kunnen praten, zonder dagen lang te hoeven wachten op een mailtje terug. Niet afhankelijk van het internet of stroonstoringen of heftige regenval. Gewoon rechtstreeks. Elkaar aankijken en vertellen en luisteren. Lachen en elkaar aanraken. Wat een luxe.
Wat zou het fijn zijn als we een mogelijkheid wisten om voor altijd bij elkaar te zijn.
Voorlopig doen we het met af en toe een paar gestolen weekjes samenzijn, en van elkaar genieten. Ik voel me net een zeemansvrouw. Het hele jaar gescheiden en de afstand overbruggen met kunstingrepen. Ooit zullen de tijden veranderen, daar zijn we allebei van overtuigd. We hebben nog geen idee hoe. Verloren baan, strenge inreisregels, tekort schietende financieën. Maar nu zijn we samen en we genieten volop van elkaar.
Het blijft iedere keer verbazen hoe twee mensen uit twee verschillende werelddelen zo vanzelfsprekend blij zijn met elkaar, en steeds de grenzen weten de overbruggen. De relatie lijkt zich na elke scheiding van maanden nog steeds verder te verdiepen. Een wonderlijke relatie, dat is zeker. Omstanders kijken hun ogen uit, ja, het gaat door en dieper steeds opnieuw. Familie en vrienden koesteren zich in onze overduidelijke liefde. We genieten van elkaar met volle teugen. We doen niets bijzonders, gaan geen toeristische attracties af. Nee, we verkennen elkaars ziel en weten dat we één zijn en blijven. Een relatie zo bijzonder dat we alle obstakels kunnen overkomen.
We vragen onze voorouders en beschermengelen om bijstand, en ooit zal het dan gebeuren dat we voor altijd samen kunnen zijn.
zaterdag 2 juni 2012
(02-06-'12) Draad oppakken (net niet dus)
Bij iedere slechte tijding doe ik mijn best om weer in balans te komen. Ik probeer wat extra te rusten, een stom televisieprogramma te bekijken, dat ontspant me soms enorm, ik probeer zo gezond mogelijk te eten, etc. Helaas, ik slaap slecht, ik rook weer, en soms vergeet ik gewoon boodschappen te doen omdat ik met hele andere dingen bezig ben.
Mijn moeder overleden, haar huis leegruimen, schoonmaken, de tuin schoon opleveren. Dat is één.
Mijn zusje kanker en ziekenhuisopnamen dat is twee.
Mijn zoon een auto-ongeluk, zoon heel, auto van omaatje kapot, dat is drie.
Tussendoor gezeur rond UWV, moet in beroep gaan.
Gezeur rond visumaanvraag, ze willen opeens een trouwcertificaat, een hoop werk voor mijn lief, en hoge kosten voor mij.
Iedere keer probeer ik verder te gaan, de moed erin te houden, sterk te zijn en waar mogelijk te ontspannen.
Gisteren werd mijn zusje geopereerd... en wat de chirurg zag viel hem tegen... Conclusie: er zal chemo of bestraling moeten volgen.
Nu trek ik het even niet meer. Het lukt me niet te ontspannen, mijn lijf doet zeer. Ik betrap mezelf op het overspannen van spieren, van mijn geest, mijn hart, mijn lijf.
Iedere keer probeer ik mijn eigen leven weer op te pakken, maar steeds gebeurt er iets. Het huis van mijn moeder is zo goed als leeg en schoon, mijn huis is vol en vies. Mijn moeders tuin is opgeruimd en netjes, de mijne is verwaarloosd en overvol. Iedere keer probeer ik 'iets leuks' voor mezelf te gaan doen, en iedere keer is dat het eerste dat ik afzeg voor noodzakelijke dingen die tussendoor komen, zoals ziekenhuisbezoek, het opvangen van de Kringloper etc.
En nu...
Vanmiddag wil ik mijn zusje bezoeken. Eigenlijk wilde ik gisteren al, maar ik had geen energie meer voor de trein en de bus en de tram en lopen etc. omdat ik de hele ochtend weer als een gek in mijn moeders huis en tuin had gewerkt. Mijn broertje was er wel, en mijn oudste broer had vanuit de States een mooi bloemetje laten bezorgen. Ik was er niet... en voel me schuldig.
Vandaag ga ik wel... en ik ben koud, rillerig, jankerig, kwetsbaar. Het idee dat ik alleen over straat moet, en mijn zusje in deze staat ga zien waar ik me machteloos over voel, het geeft me tranen en hartkloppingen.
Ik vind het wel even genoeg geweest.
Mijn moeder overleden, haar huis leegruimen, schoonmaken, de tuin schoon opleveren. Dat is één.
Mijn zusje kanker en ziekenhuisopnamen dat is twee.
Mijn zoon een auto-ongeluk, zoon heel, auto van omaatje kapot, dat is drie.
Tussendoor gezeur rond UWV, moet in beroep gaan.
Gezeur rond visumaanvraag, ze willen opeens een trouwcertificaat, een hoop werk voor mijn lief, en hoge kosten voor mij.
Iedere keer probeer ik verder te gaan, de moed erin te houden, sterk te zijn en waar mogelijk te ontspannen.
Gisteren werd mijn zusje geopereerd... en wat de chirurg zag viel hem tegen... Conclusie: er zal chemo of bestraling moeten volgen.
Nu trek ik het even niet meer. Het lukt me niet te ontspannen, mijn lijf doet zeer. Ik betrap mezelf op het overspannen van spieren, van mijn geest, mijn hart, mijn lijf.
Iedere keer probeer ik mijn eigen leven weer op te pakken, maar steeds gebeurt er iets. Het huis van mijn moeder is zo goed als leeg en schoon, mijn huis is vol en vies. Mijn moeders tuin is opgeruimd en netjes, de mijne is verwaarloosd en overvol. Iedere keer probeer ik 'iets leuks' voor mezelf te gaan doen, en iedere keer is dat het eerste dat ik afzeg voor noodzakelijke dingen die tussendoor komen, zoals ziekenhuisbezoek, het opvangen van de Kringloper etc.
En nu...
Vanmiddag wil ik mijn zusje bezoeken. Eigenlijk wilde ik gisteren al, maar ik had geen energie meer voor de trein en de bus en de tram en lopen etc. omdat ik de hele ochtend weer als een gek in mijn moeders huis en tuin had gewerkt. Mijn broertje was er wel, en mijn oudste broer had vanuit de States een mooi bloemetje laten bezorgen. Ik was er niet... en voel me schuldig.
Vandaag ga ik wel... en ik ben koud, rillerig, jankerig, kwetsbaar. Het idee dat ik alleen over straat moet, en mijn zusje in deze staat ga zien waar ik me machteloos over voel, het geeft me tranen en hartkloppingen.
Ik vind het wel even genoeg geweest.
donderdag 24 mei 2012
(23-05-'12) Het gaat nog even door
We zijn nog niet eens klaar met het leegruimen van mijn moeders huis en nou heeft mijn zusje slecht nieuws gekregen. Over een paar weken moet ze een vervelende en spannende operatie ondergaan. In verband met haar privacy wil ik hier niet in details treden. De laatste dagen heeft ze helse pijnen en gisteren is ze in het ziekenhuis opgenomen. Mijn broertje en ik zijn vandaag bij haar op bezoek geweest. Ze lag er gelukkig rustig bij, ze is in ieder geval onder controle nu.
'Fijn dat mama dit niet meer hoeft mee te maken', zei ze.
Klopt maar ook jammer dat ze nu niet meer troost kan zoeken bij mijn moeder...
Het is wel veel tegelijk. De laatste vier maanden zorgen voor mijn moeder met haar uiteindelijke afscheid heeft er behoorlijk ingehakt bij ons allemaal. We hoopten wat tijd te kunnen nemen om weer tot onszelf te komen, maar nu zijn er de zorgen om mijn zusje. Heel verdrietig en zwaar.
De zon schijnt, het is heerlijk weer en vanmiddag heb ik even in de tuin gewerkt. Ik ben geen in-de-zon-zitter, dus het was heerlijk om even heel aards met mijn handen en voeten in de aarde te staan, en tegelijk toch wat van de zon te genieten.
Tussen allerlei ingewikkelde en lastige telefoontjes door, tja de UWV perikelen blijven gewoon doorgaan en er moeten abonnementen van mijn moeder worden afgemeld, probeer ik overeind te blijven.Ik probeer me niet te begraven in zorgen en verdriet, maar het ook niet te ontkennen.
Er zijn ook mooie momenten van saamhorigheid, elkaar ondersteunen. Lieve reacties van familie en vrienden. Het is intens allemaal, maar zeker niet alleen maar negatief. Vreemd genoeg voel ik me sterk. Moe maar sterk, maar ik vind het wel even genoeg zo.
Zusje van me, ik wens je veel kracht om alles optimistisch tegemoet te gaan, het zal een lange en vaak angstige weg zijn. Het spijt me dat je dit nu meemaakt.
'Fijn dat mama dit niet meer hoeft mee te maken', zei ze.
Klopt maar ook jammer dat ze nu niet meer troost kan zoeken bij mijn moeder...
Het is wel veel tegelijk. De laatste vier maanden zorgen voor mijn moeder met haar uiteindelijke afscheid heeft er behoorlijk ingehakt bij ons allemaal. We hoopten wat tijd te kunnen nemen om weer tot onszelf te komen, maar nu zijn er de zorgen om mijn zusje. Heel verdrietig en zwaar.
De zon schijnt, het is heerlijk weer en vanmiddag heb ik even in de tuin gewerkt. Ik ben geen in-de-zon-zitter, dus het was heerlijk om even heel aards met mijn handen en voeten in de aarde te staan, en tegelijk toch wat van de zon te genieten.
Tussen allerlei ingewikkelde en lastige telefoontjes door, tja de UWV perikelen blijven gewoon doorgaan en er moeten abonnementen van mijn moeder worden afgemeld, probeer ik overeind te blijven.Ik probeer me niet te begraven in zorgen en verdriet, maar het ook niet te ontkennen.
Er zijn ook mooie momenten van saamhorigheid, elkaar ondersteunen. Lieve reacties van familie en vrienden. Het is intens allemaal, maar zeker niet alleen maar negatief. Vreemd genoeg voel ik me sterk. Moe maar sterk, maar ik vind het wel even genoeg zo.
Zusje van me, ik wens je veel kracht om alles optimistisch tegemoet te gaan, het zal een lange en vaak angstige weg zijn. Het spijt me dat je dit nu meemaakt.
dinsdag 17 april 2012
(17-04-'12) Hartritme en ademhaling
'Je zou eens naar je ademhaling moeten kijken. Je ademt te snel', dit zei iemand een tijdje terug tegen me. Ik merk dat zelf ook. Hoewel ik soms heel goed kan ademen, kan ik wanneer ik niet oplet, en dat is heel vaak, echt lopen hyperen, zoals ik dat noem. Een typische stressademhaling...
Toen ik onverwacht de kans kreeg om mijn Heart Rate Variablity (hartritme) te laten testen door iemand die is verbonden aan een sportcentrum in Amsterdam, nam ik die kans van harte aan. Gisteren had ik de afspraak.
Lopend door Amsterdam besefte ik opeens hoe weinig ik het dorp uitkom. Ik kom bij wijze van spreken vaker in Afrika dan in Amsterdam dat maar dertig kilometer verder ligt. Met diepe teugen ademde ik de stad in en de toeristen... Ik was vergeten hoeveel toeristen er rond deze tijd in de stad zijn. Ik ving een glimp op van het nieuwe filmmuseum. Goh, ik dacht dat het veel groter en imposanter was. De grachten en rondvaartboten, de woonboten en zelfs de leenfietsen van gevaarlijke toeristen-fietsers lieten me terug in de tijd gaan en brachten een glimlach op mijn gezicht.
Ik heb iets raars met tijd en dus was ik ondanks treinvertraging errug vroeg op mijn afspraak, ik deed nog even een rondje en een koffie en ging terug naar de plek van de afspraak in de Jordaan. Ik wachtte in de sportschool aan de overkant. Dit was het type sportschool waar alleen slanke mensen komen. Het zag er allemaal heel goed uit.
De ruimte tegenover de sportschool was mooi en nieuw, net als de vriendelijke mevrouw (meisje) die me hielp. Vreemd genoeg lukte het me niet goed om te ontspannen. Nou ja vreemd, ik bleef me constant bewust van het feit dat deze jonge vrouw bevriend was met mijn oudste zoon, of in ieder geval heeft mijn oudste muziek voor haar gemaakt die ze zou gebruiken bij de ademhalingsoefeningen. Hierdoor durfde ik niet echt mezelf te zijn, bang om iets te doen of te zeggen waardoor de oudste zich zou kunnen schamen voor zijn niet nieuw-en-mooie moeder. Stomstomstom, ik weet het, maar toch.
Ik had een hartslagmeter om en mijn ademhaling verscheen bij haar op het scherm. Ik was vooral bezig met het feit of ik het wel goed deed. Niet precies wetende wat 'het' dan was.
Mijn gewicht en bloeddruk werden ook gemeten. Mijn bloeddruk was veel hoger dan een week of twee geleden bij mijn huisarts waar deze nog prima was. Gewicht is veel te hoog, dat weet ik, maar ook mijn bloeddruk was vrij hoog en dat verbaasde me. Al met al was het een aparte ervaring. Wat voor mij confronterend was is dat je direct kon zien hoe jarenlange stress fysiek zijn tol eist. Zelfs na bijna twee jaar ziektewet en werken aan mezelf nog. Opmerkelijk vond ik ook dat hier weer naar voren kwam dat ik moet proberen een verbinding te maken tussen mijn hoofd en mijn gevoel, en dat de ademhalingsoefeningen daarbij kunnen helpen.
Ik heb ademhalingsoefeningen meegekregen die ik 's ochtends en 's avonds ga doen. Opvallend vond ik haar opmerking dat rust zo belangrijk is om naar een gezond gewicht te gaan. Nachtbraker als ik soms ben moet ik daar maar eens wat meer op gaan letten. We hebben over drie weken een nieuwe afspraak. Hopelijk kan ik dan wat meer ontspannen, want nu ik dit zo opschrijf snap ik wel dat mijn bloeddruk te hoog en mijn ademhaling te snel waren bij haar.
Al met al vind ik het een mooie methode die je kan ondersteunen bij je genezing, en daarom wil ik de volgende keer in de gaten houden dat ik voor mijzelf kom, en me niet druk moet maken om mijn zoon. Maar ja, dat is een oud patroon hè, je om iedereen bekommeren behalve om jezelf. Zo ben ik in deze burnout terecht gekomen natuurlijk. Zo, nu eerst even goed doorademen...
Toen ik onverwacht de kans kreeg om mijn Heart Rate Variablity (hartritme) te laten testen door iemand die is verbonden aan een sportcentrum in Amsterdam, nam ik die kans van harte aan. Gisteren had ik de afspraak.
Lopend door Amsterdam besefte ik opeens hoe weinig ik het dorp uitkom. Ik kom bij wijze van spreken vaker in Afrika dan in Amsterdam dat maar dertig kilometer verder ligt. Met diepe teugen ademde ik de stad in en de toeristen... Ik was vergeten hoeveel toeristen er rond deze tijd in de stad zijn. Ik ving een glimp op van het nieuwe filmmuseum. Goh, ik dacht dat het veel groter en imposanter was. De grachten en rondvaartboten, de woonboten en zelfs de leenfietsen van gevaarlijke toeristen-fietsers lieten me terug in de tijd gaan en brachten een glimlach op mijn gezicht.
Ik heb iets raars met tijd en dus was ik ondanks treinvertraging errug vroeg op mijn afspraak, ik deed nog even een rondje en een koffie en ging terug naar de plek van de afspraak in de Jordaan. Ik wachtte in de sportschool aan de overkant. Dit was het type sportschool waar alleen slanke mensen komen. Het zag er allemaal heel goed uit.
De ruimte tegenover de sportschool was mooi en nieuw, net als de vriendelijke mevrouw (meisje) die me hielp. Vreemd genoeg lukte het me niet goed om te ontspannen. Nou ja vreemd, ik bleef me constant bewust van het feit dat deze jonge vrouw bevriend was met mijn oudste zoon, of in ieder geval heeft mijn oudste muziek voor haar gemaakt die ze zou gebruiken bij de ademhalingsoefeningen. Hierdoor durfde ik niet echt mezelf te zijn, bang om iets te doen of te zeggen waardoor de oudste zich zou kunnen schamen voor zijn niet nieuw-en-mooie moeder. Stomstomstom, ik weet het, maar toch.
Ik had een hartslagmeter om en mijn ademhaling verscheen bij haar op het scherm. Ik was vooral bezig met het feit of ik het wel goed deed. Niet precies wetende wat 'het' dan was.
Mijn gewicht en bloeddruk werden ook gemeten. Mijn bloeddruk was veel hoger dan een week of twee geleden bij mijn huisarts waar deze nog prima was. Gewicht is veel te hoog, dat weet ik, maar ook mijn bloeddruk was vrij hoog en dat verbaasde me. Al met al was het een aparte ervaring. Wat voor mij confronterend was is dat je direct kon zien hoe jarenlange stress fysiek zijn tol eist. Zelfs na bijna twee jaar ziektewet en werken aan mezelf nog. Opmerkelijk vond ik ook dat hier weer naar voren kwam dat ik moet proberen een verbinding te maken tussen mijn hoofd en mijn gevoel, en dat de ademhalingsoefeningen daarbij kunnen helpen.
Ik heb ademhalingsoefeningen meegekregen die ik 's ochtends en 's avonds ga doen. Opvallend vond ik haar opmerking dat rust zo belangrijk is om naar een gezond gewicht te gaan. Nachtbraker als ik soms ben moet ik daar maar eens wat meer op gaan letten. We hebben over drie weken een nieuwe afspraak. Hopelijk kan ik dan wat meer ontspannen, want nu ik dit zo opschrijf snap ik wel dat mijn bloeddruk te hoog en mijn ademhaling te snel waren bij haar.
Al met al vind ik het een mooie methode die je kan ondersteunen bij je genezing, en daarom wil ik de volgende keer in de gaten houden dat ik voor mijzelf kom, en me niet druk moet maken om mijn zoon. Maar ja, dat is een oud patroon hè, je om iedereen bekommeren behalve om jezelf. Zo ben ik in deze burnout terecht gekomen natuurlijk. Zo, nu eerst even goed doorademen...
maandag 19 maart 2012
(19-03-'12) Ik doe maar wat
Ontdekking!
Nadat ik jaren lang mijn kinderen opvoedde en me weinig of niet afvroeg wat ik zelf wilde, krijg ik momenteel steeds de vraag voorgelegd wat IK nou wil. Lijkt simpel, maar wat een lastige vraag blijkt het.
Wat wil ik?
A * De wereld een beetje mooier maken
B * Leven van de wind
Dat is wat ik het allerliefste wil.
Wat betekent dat?
A * Liefde, licht, warmte verspreiden
via Humble,
Opvoeding (=klaar?!),
Levenshouding
B * Me laten meevoeren met de stroom, de wind
door te kunnen reageren op wat zich voordoet,
kiezen voor organisch in plaats van planmatig leven.
Wat betreft B; wil ik dat echt of is het een vlucht om geen verantwoording voor mijzelf te hoeven nemen. Nee: Ik doe maar wat!, en zo heb ik het altijd gedaan. Ik wil leven in het moment. Plannen maken heeft weinig zin want het loopt toch altijd anders dan je denkt.
Ik doe maar wat!
Eigenlijk is dat de ultieme vorm van met de stroom meegaan, en dus kun je concluderen dat ik al mijn hele leven doe wat ik het liefste wil!!!
'Daar word ik als baas niet vrolijk van als ik dat hoor', zei mijn laatste baas.
Word ik daarom niet vrolijk van bazen? Omdat ik mijn eigen pad moet verlaten om op een manier te denken en functioneren die een baas verlangt? Deed het daarom zo'n pijn, die laatste goede beoordeling tijdens een functioneringsgesprek? Was het een bevestiging dat ik werd die ik niet was?
Wanneer ik doe wat ik al mijn hele leven het liefste wil, wat is dan het probleem? Is er wel een probleem? Laat me nu eindelijk accepteren dat ik ben zoals ik ben. Ook als ik geen plan heb dan ben ik iemand, namelijk iemand zonder plan.
Terwijl ik dit bedenk krijg ik een telefoontje en hoor ik: Je kunt veel meer dan er uitkomt. Je bent al je hele leven aan het onderpresteren. Meteen schiet ik terug in het gevoel dat ik van alles moet, mezelf moet bewijzen, plannen moet maken om meer... en meer te ... en .... en....
Ik doe maar wat!
Laat ze nou maar eens kletsen, en laat ik het grote gevecht stoppen en me eindelijk echt overgeven aan de gang der dingen. Laat me het nu accepteren: Ik ben die ik ben.
zondag 4 maart 2012
(04-03-'12) Oproep
Met dit berichtje zit ik een beetje in mijn maag. Al dagen vraag ik me af of ik het wel of niet moet doen. Wat geeft de doorslag om het wel te doen? Gisteren was hij jarig, 24 werd hij. Natuurlijk hartstikke jong, maar toch gaat de tijd ook voor hem voorbij, en hij wil zo graag. Hij wil zo graag naar school nog een paar jaar, in de hoop dat hij daarmee meer kans heeft op een goede baan waar hij zichzelf en zijn familie van kan onderhouden.
Laat ik bij het begin beginnen. Sinds jaar en dag kom ik met enige regelmaat in de Gambia en vanaf de eerste reis zijn Barrow en ik vrienden, familie. Hij doet me denken aan mijn zoons in Nederland die van dezelfde leeftijd zijn. Barrow noemt me af en toe zijn moeder. De familiebanden in Afrika zijn ruim en genereus. Natuurlijk ken ik de verhalen over jongens, vooral aan de kust, die iedere Toubab (bleke) familie noemen omdat ze weten dat daar mogelijk geld tegenover staat. De bekende bumsterpraktijken zijn dat.
Barrow woont niet aan de kust maar verder landinwaarts, bovendien heb ik hem nu enkele jaren meegemaakt en keer op keer is gebleken dat hij alleen iets voor je doet als het uit zijn hart komt. Mijn lief kent hem goed en ziet hem ook als een zoon/ jongere broer.
Een paar weken geleden hebben Barrow (Oficieel heet hij trouwens Omar) en ik toen ik hem opzocht in de garage waar hij zijn broer helpt, een videootje opgenomen. Twee eigenlijk, het tweede filmpje is technisch gezien beter maar deze eerste vind ik spontaner.
Laat ik bij het begin beginnen. Sinds jaar en dag kom ik met enige regelmaat in de Gambia en vanaf de eerste reis zijn Barrow en ik vrienden, familie. Hij doet me denken aan mijn zoons in Nederland die van dezelfde leeftijd zijn. Barrow noemt me af en toe zijn moeder. De familiebanden in Afrika zijn ruim en genereus. Natuurlijk ken ik de verhalen over jongens, vooral aan de kust, die iedere Toubab (bleke) familie noemen omdat ze weten dat daar mogelijk geld tegenover staat. De bekende bumsterpraktijken zijn dat.
Barrow woont niet aan de kust maar verder landinwaarts, bovendien heb ik hem nu enkele jaren meegemaakt en keer op keer is gebleken dat hij alleen iets voor je doet als het uit zijn hart komt. Mijn lief kent hem goed en ziet hem ook als een zoon/ jongere broer.
Een paar weken geleden hebben Barrow (Oficieel heet hij trouwens Omar) en ik toen ik hem opzocht in de garage waar hij zijn broer helpt, een videootje opgenomen. Twee eigenlijk, het tweede filmpje is technisch gezien beter maar deze eerste vind ik spontaner.
Hij vertelt hier hoe hij heet, en dat hij bij zijn broer en schoonzus woont. Hij helpt zijn broer in de (te rustige) garage. Na zijn werk drinkt hij graag attaya met vrienden, hij fitnesst een beetje, houdt van voetbal. Daarnaast vertelt hij dat hij tot en met de twaalfde klas naar school is geweest. Hij wil graag verder leren maar kan het zich niet veroorloven. Zijn beide ouders zijn overleden en hij heeft geen eigen inkomen. 'Jah time is the best time', zegt hij, dit betekent zoveel als het veelgehoorde 'Inshallah', als God het wil. Met een brede glimlach vertelt hij dat het fantastisch zou zijn als er ergens hulp vandaan zou komen.
Helaas, ik heb al mijn (on-)mogelijkheden bekeken en kan niets voor hem betekenen. Het is al een gevecht om eens per jaar mijn lief op te zoeken. Vandaar mijn oproep:
* Is er iemand die deze jongen kan en wil sponsoren?
* Misschien is er een vriendengroep, of een vereniging die hem gezamenlijk wil steunen.
Het is natuurlijk een heel bedrag. Zeker in deze tijd.
Het gaat om een technische opleiding van drie jaar.
De kosten bedragen op dit moment:
Jaar 1: 10.500, 00 Dalasi/ 252.19 Euro
Jaar 2: 15.500, 00 Dalasi/ 372.29 Euro
Jaar 3: 20.500,00 Dalasi/ 492.38 Euro, eventueel met reiskosten want de opleiding is in een andere stad.
Ik heb op aanvraag de folder van de opleiding die hij wil volgen voor je, en ik kan je natuurlijk nog veel meer vertellen en foto's laten zien. Je hoeft alleen maar een mail naar smjapost(at)hotmail.com te sturen. Vermeld even dat het over Barrow gaat. ('at' vervangen door @ natuurlijk!)
Bedankt/ Abaraka
En onthou: 'Jah time is the best time'. Laten we hem een handje helpen.
zondag 26 februari 2012
(26-02-'12) Vijftig graden verschil
Pakjes zakdoeken gaan er door heen. Enge kriebel in mijn neus en jawel, weer een nies, en nog een, en nog een. Spierpijn, hoofdpijn. Ik ben gevloerd. Nu ben ik even vrij, ik kan nergens heen. Gisteren had ik nog bezoek, sorry, ik hoop dat ik je niet aan heb gestoken, maar vandaag heb ik afspraken afgezegd.
Geen wonder, ik kwam uit vier weken vijfendertig graden en toen ik uit het vliegtuig stapte was het hier min vijftien. Gek genoeg had ik het bloedheet toen ik aankwam en zo gauw ik een stap buiten de deur deed voelden vooral mijn benen heel vreemd van de kou, een soort shock op mijn benen was het.
Daarna werd ik in beslag genomen door de situatie met mijn moeder, dagen aan een stuk. Soms had ik het koud, soms had ik het warm, maar tijd om er bij stil te staan had ik niet. Ik sliep diep en veel en weet dat aan de ongewone situatie. Donderdag was ik voor het laatst bij mijn moeder en ik had zelfs een woordenwisseling met haar. Ja wreed hè, zo'n oud mensje dat de weg kwijt is, ik voelde me dan ook erg schuldig. Okee, ik ben ook maar een mens en kennelijk was mijn grens bereikt.
Dus werd ik ziek...Als ik dan zelf niet voor mij zelf kan zorgen doet het universum het wel. Nu maak ik een paar dagen pas op de plaats. Rust. Tijd voor mijn eigen gedachten en gevoel en heimwee!!! Eindelijk kijk ik mijn foto's door en het boekje dat ik maakte van mijn laatste reis. Ik herlees de Valentine's card van mijn lief, en besef dat ik dit even nodig had. Stom, maar ik kon niet tot rust komen toen ik nog op de been was. Als ze me riep dan ging ik (natuurlijk).
Nu lig ik op de bank, tenminste zo gauw dit stukje af is, en ben blij met de rust.
Nou ja rust, de jongste zoon is weer zijn huis uitgegooid en sinds vrijdag weer thuis en de oudste zoon is even boven muziek aan het maken, want zijn werk apple staat nog hier. Rust. Ja toch wel. Ik geniet van de rust en van mijn zoons die zichzelf wel redden.
En mijn moeder? Ze lijkt snel vooruit te gaan.
En ik besef opeens dat vijftig graden verschil toch wel ongezond veel is.
Geen wonder, ik kwam uit vier weken vijfendertig graden en toen ik uit het vliegtuig stapte was het hier min vijftien. Gek genoeg had ik het bloedheet toen ik aankwam en zo gauw ik een stap buiten de deur deed voelden vooral mijn benen heel vreemd van de kou, een soort shock op mijn benen was het.
Daarna werd ik in beslag genomen door de situatie met mijn moeder, dagen aan een stuk. Soms had ik het koud, soms had ik het warm, maar tijd om er bij stil te staan had ik niet. Ik sliep diep en veel en weet dat aan de ongewone situatie. Donderdag was ik voor het laatst bij mijn moeder en ik had zelfs een woordenwisseling met haar. Ja wreed hè, zo'n oud mensje dat de weg kwijt is, ik voelde me dan ook erg schuldig. Okee, ik ben ook maar een mens en kennelijk was mijn grens bereikt.
Dus werd ik ziek...Als ik dan zelf niet voor mij zelf kan zorgen doet het universum het wel. Nu maak ik een paar dagen pas op de plaats. Rust. Tijd voor mijn eigen gedachten en gevoel en heimwee!!! Eindelijk kijk ik mijn foto's door en het boekje dat ik maakte van mijn laatste reis. Ik herlees de Valentine's card van mijn lief, en besef dat ik dit even nodig had. Stom, maar ik kon niet tot rust komen toen ik nog op de been was. Als ze me riep dan ging ik (natuurlijk).
Nu lig ik op de bank, tenminste zo gauw dit stukje af is, en ben blij met de rust.
Nou ja rust, de jongste zoon is weer zijn huis uitgegooid en sinds vrijdag weer thuis en de oudste zoon is even boven muziek aan het maken, want zijn werk apple staat nog hier. Rust. Ja toch wel. Ik geniet van de rust en van mijn zoons die zichzelf wel redden.
En mijn moeder? Ze lijkt snel vooruit te gaan.
En ik besef opeens dat vijftig graden verschil toch wel ongezond veel is.
donderdag 16 februari 2012
(15-02-'12) Thuis
Vandaag ben ik thuis, daar waar ik woon sinds jaar en dag. Mijn post en email van bijna vijf weken gecheckt, mijn was gedraaid, de katten geaaid, de koffer leeggehaald. Nou ja, voor de helft. De Afrikaanse luchtjes komen me tegemoet. Thuis, een onwerkelijk gevoel.
Zondagochtend kwam ik thuis. Op Schiphol, en ik werd opgehaald door mijn lieve grote jongste zoon. Met de auto zelfs, en tot een uur of vijf kletsten we lekker bij. Thuis zag er vreemd uit, mijn huis was tijdelijk bewoond door mijn lieve oudste en zijn meisje. Dingen lagen op andere plaatsen enzo. Toen gauw naar bed. Om tien uur stond er een dwingende mededeling op mijn voicemail: 'Waar blijf je nou, ik wil je zien.'
Mijn zichzelf normaal wegcijferende moeder is erg dwingend op het moment. Naast twee longontstekingen en een gebroken pols, zijn ook haar hersenen door elkaar geschut. Niemand weet of dit blijvend of permanent is. Ik ga er naartoe. Mijn broertje is bij haar, Ze kan nauwelijks alleen zijn. Mijn zusje en broer hebben elkaar afgelost de afgelopen weken. Het is nu aan mij om haar op te vangen. Nog helemaal van de wereld ga ik naar huis om de nodige spullen te verzamelen en na een half uur word ik in paniek gebeld: 'Laat me toch niet zo alleen, ik heb je nodig.'
Thuis komen, en meteen weer weg. Thuis, bij mijn moeder, dit is geen thuis meer. Ik heb nooit in dit huis van haar gewoond, maar veel belangrijker, is dit mijn moeder? Een klein meisje, zo bang en onzeker. Een grote brutale vrouw die behoorlijk bot uit de hoek kan komen, nu, of details van haar leven bespreekt met wie ze maar tegenkomt. Details die nieuw en soms schokkend zijn voor ons, haar kinderen.
Thuis. Ik had net ervaren dat Afrika mijn thuis was. De biologische familie en de vrienden van mijn lief, mijn nieuwe thuis. Hier kan ik wonen, had ik besloten. Ruim een week geleden liep ik over de markt en door de stoffige warme straten en ik voelde me goed. Opeens realiseerde ik me dat het niet gewoon was dat ik daar liep, en dat ik nog een heel ander leven had. Een leven in Nederland, ver weg van daar. Thuis, wat is thuis?
Vandaag was ik even thuis. Met mijn eigen gedachten en gevoelens. Ik kon de beelden en geuren en geluiden van de afgelopen weken terugroepen, en me koesteren in mijn herinneringen. Thuis. Laten we het er maar op houden dat thuis daar is waar het hart is.
Een impressie van mijn thuis in Afrika:
Zondagochtend kwam ik thuis. Op Schiphol, en ik werd opgehaald door mijn lieve grote jongste zoon. Met de auto zelfs, en tot een uur of vijf kletsten we lekker bij. Thuis zag er vreemd uit, mijn huis was tijdelijk bewoond door mijn lieve oudste en zijn meisje. Dingen lagen op andere plaatsen enzo. Toen gauw naar bed. Om tien uur stond er een dwingende mededeling op mijn voicemail: 'Waar blijf je nou, ik wil je zien.'
Mijn zichzelf normaal wegcijferende moeder is erg dwingend op het moment. Naast twee longontstekingen en een gebroken pols, zijn ook haar hersenen door elkaar geschut. Niemand weet of dit blijvend of permanent is. Ik ga er naartoe. Mijn broertje is bij haar, Ze kan nauwelijks alleen zijn. Mijn zusje en broer hebben elkaar afgelost de afgelopen weken. Het is nu aan mij om haar op te vangen. Nog helemaal van de wereld ga ik naar huis om de nodige spullen te verzamelen en na een half uur word ik in paniek gebeld: 'Laat me toch niet zo alleen, ik heb je nodig.'
Thuis komen, en meteen weer weg. Thuis, bij mijn moeder, dit is geen thuis meer. Ik heb nooit in dit huis van haar gewoond, maar veel belangrijker, is dit mijn moeder? Een klein meisje, zo bang en onzeker. Een grote brutale vrouw die behoorlijk bot uit de hoek kan komen, nu, of details van haar leven bespreekt met wie ze maar tegenkomt. Details die nieuw en soms schokkend zijn voor ons, haar kinderen.
Thuis. Ik had net ervaren dat Afrika mijn thuis was. De biologische familie en de vrienden van mijn lief, mijn nieuwe thuis. Hier kan ik wonen, had ik besloten. Ruim een week geleden liep ik over de markt en door de stoffige warme straten en ik voelde me goed. Opeens realiseerde ik me dat het niet gewoon was dat ik daar liep, en dat ik nog een heel ander leven had. Een leven in Nederland, ver weg van daar. Thuis, wat is thuis?
Vandaag was ik even thuis. Met mijn eigen gedachten en gevoelens. Ik kon de beelden en geuren en geluiden van de afgelopen weken terugroepen, en me koesteren in mijn herinneringen. Thuis. Laten we het er maar op houden dat thuis daar is waar het hart is.
Een impressie van mijn thuis in Afrika:
woensdag 25 januari 2012
(25-01-2012) Verbinding
Eindelijk zijn we weer samen, mijn lief en ik. Nou ja, samen. Hij heeft zijn werk, zijn studie, zijn familieverplichtingen. En toch zijn we samen. ‘s Avonds hebben we de mogelijkheid om lekker bij te praten, flauwe grapjes te maken, en elkaar eindelijk weer vast te houden, aan te raken, naast elkaar wakker te worden. Voor de meeste echtparen is dit heel normaal maar voor ons is elke dag samen een cadeautje. Elke nieuwe dag samen verbindt onze zielen vaster met elkaar. Tot de dood ons scheidt maar ook daarna blijven we met elkaar verbonden.
De band met de familie op de compound wordt ook steeds hechter. Iedere keer dat ik hier ben wordt ons leven meer met elkaar verbonden. We delen lief en leed en leren steeds meer wat we aan elkaar hebben. Ik hou van de mensen op de compound, de meesten in ieder geval, en ik denk dat ze ook wel van mij houden. Ik merk het als het nieuwe meisje Touray komt brengen, een wierook waarvan ze weet dat ik het zo lekker vind, of als ik de kamer van mijn ambiaanse zoon binnenloop en daar een foto van hem en mij samen op zijn muur zie hangen. Hij heeft er een hart omheen geschilderd. Hij is in een jaar tijd zo volwassen geworden.
Ik leer de ‘ echte’ zusjes van mijn lief kennen. Echte zusjes houdt in dit geval in dat er een bloedband is. Ze zijn niet van dezelfde vader en dezelfde moeder, zoals in Nederland het geval is bij echte broers en zussen, maar ze zijn jaren door hun gezamenlijke grootmoeder opgevoed. Een bijzondere vrouw die hen een betrekkelijk vrije opvoeding gaf in een overwegend Islamitisch land. Bovendien heeft ze hen liefde voor boeken en studeren meegegeven. Na haar overlijden is mijn lief geadopteerd door een familie waar hij nu nog woont. Natuurlijk was het heel mooi dat ze hem samen met zijn zoon, in huis namen, maar toch… Ik krijg vaak assepoester- associaties als hij vol respect over deze familie vertelt. Ik heb dan ook nauwelijks contact met hen, en ze lijken niet erg geïnteresseerd om de vrouw van hun broer te leren kennen. Ook dit zijn broers en zussen maar ze hebben geen (bloed-) band. De echte zusjes van mijn lief zijn hartelijke en gastvrije, zelfstandige vrouwen met leuke gezinnen. Tijdens deze reis worden we met elkaar verbonden. Ze voelen als mijn nieuwe zusjes en ze stralen dezelfde liefdevolle warmte uit als mijn lief zelf.
In de tijd dat ik hier ben gebruik ik al mijn zintuigen om het land en de gewoonten te leren kennen. Ik heb genoeg gezien en gehoord om te weten dat het leven hier niet gemakkelijk is. Maar ja, waar wel? In Nederland? Daar hangt het ook maar net van bepaalde factoren af of het leven een beetje makkelijk voor je is. De allerbelangrijkste factor hierin ben jezelf. Hoe sta je in het leven, ben je dankbaar voor wat er op je pad komt, of zie je alleen maar problemen. De verbinding tussen mij en Afrika wordt steeds sterker. De volgende stap is een woning voor mijn lief en mij. En zijn zoon. Ik werk hard aan het creëren van een werkplaatsonafhankelijk inkomen, zodat ik voor langere tijd of zelfs permanent in Afrika bij mijn lief kan blijven en samen met hem hier een toekomst op kan bouwen.
De verbinding tussen mijn Nederlandse leven en mij blijft altijd bestaan. Mijn na- en voorgeslacht zijn in Nederland. Laten we hopen dat het internet ons helpt om technisch de verbinding op zijn minst te onderhouden, zo niet te versterken.
Kortom, de verbinding tussen mijn twee levens heeft plaats. Er ontstaat een geheel waardoor ik steeds meer klaar ben om de overstap naar Afrika te maken.
zondag 8 januari 2012
(07-01-’12) Grenzeloos verliefd, grenzeloos getrouwd
Het is zo stil, mijn mailbox blijft leeg. Al weken. Ik mis je, een onbestemd gevoel… We zijn eraan gewend om zo om de dag met elkaar te mailen, onze dagelijkse beslommeringen te delen. Vooral die onbenullige dagelijkse dingetjes, groetjes van familie en vrienden over en weer uitwisselen. Flauwe grapjes, tedere herinneringen, voorzichtige toekomstplannen, bevestiging van onze onbegrensde liefde voor elkaar. Troosten wanneer de vooroordelen hier of daar ons parten spelen. Je advies: ‘Trek je niets van ze aan, niemand weet hoe het tussen jou en mij is.’ Het overleg wanneer moeilijke tijden zich afspelen, de steun die we aan elkaar hebben, ik mis het, ik mis je.
‘Ach, wat ben je toch een meisje, mam,’ zegt mijn jongste zoon gekscherend. Hij legt me uit dat meisjes altijd meer aandacht willen dan een man kan geven (…) Ik lach mijn onbestemde gevoel weg, voor even. Ik stuur mijn lief een mailtje en leg hem uit dat het zo belangrijk is, zeker over zo’n afstand, om contact te houden. Die week lukt het ons om via Facebookchat bijna twee uur lang bij te praten. Ik merk dat hij onder druk staat, grote druk. Voor zijn studie heeft hij zich vastgelegd op zo’n zeven examens en werkstukken in heel korte tijd. Hij is dag en nacht bezig. Naast zijn baan, zijn college’s, zijn familieverplichtingen etc. Op die manier probeert hij vooruit te werken om af en toe vrij te zijn wanneer ik in januari/ februari bij hem ben.
De stroom valt regelmatig uit. Mijn lief moet dan studeren bij een ledlampje, of een kaars. Wanneer hij zit valt hij in slaap en midden in de nacht staat hij dan op om verder te studeren. Hij heeft thuis geen internet natuurlijk, dus om een mail te sturen moet hij het huis uit, naar een internetcafé waar hij eigenlijk niet graag komt vanwege gebrek aan privacy en de rondhangende jongeren. Vaak heeft hij gewoon geen credit om te bellen, omdat hij zijn zoon naar een goede, maar dure school probeert te sturen. Ik weet het, ik weet het heel goed, maar toch mis ik het contact.
‘Hij studeert zo hard om jou en zijn zoon straks een beter leven te kunnen geven.’ zegt mijn zoon terecht.
Misschien breekt de afstand me gewoon op. We zijn getrouwd in april, en we hadden een meer dan geweldige zomer samen, nu zijn we al weer maanden apart. De toekomst willen we samen zijn, samen doorbrengen, maar hoe. Sinds mijn salaris 30% achteruit ging is het eigenlijk onmogelijk geworden om nog naar mijn lief te gaan. Hij kan nooit van zijn leven een reis hierheen bekostigen, zijn hele maandsalaris is minder dan wat een tiener hier met een bijbaantje van een paar uur verdient. Het schattige huisje dat ik als door een wonder heb kunnen laten bouwen in zijn land is door omstandigheden niet geschikt om samen in te wonen. We hebben een eigen plek nodig. Bij zijn familie intrekken is geen optie, als geadopteerde zoon heeft hij een andere status dan de eigen kinderen. Tja. Bovendien zit het huis vol, inmiddels wonen er zo’n dertig mensen. Hij heeft geen eigen huis. Hoe komen we aan een huis?
Ik weet financieel niet hoe het me verder zal vergaan. Zal het me lukken een nieuwe baan te vinden, lukt het me mijn eigen bedrijfje op te zetten en uit te bouwen. Zoveel onzekerheden.
En toch, tegen alle logica in geloof ik dat het ons zal lukken om bij elkaar te komen en te blijven. Ik haal hierbij Paulo Coelho opnieuw aan, wanneer hij in de Alchemist zoveel zegt als dat het universum zich samenspant om jou te geven wat je wilt. (When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire). Natuurlijk heb ik mijn momenten dat ik twijfel waar ik mee bezig ben, maar wanneer ik stil sta en luister naar mijn hart, mijn gevoel, dan weet elke vezel in me dat mijn lief en ik in de niet meer zo verre toekomst samen zullen zijn. Te beginnen met volgende zaterdag, dan vlieg ik weer naar hem toe om vier weken samen te zijn.
Sinds deze week begint het besef door te dringen dat ik echt ga, dat we echt samen zullen zijn voor een hele maand.
Laat ik mij over geven aan het vertrouwen dat het wel goed komt met ons, en nu gaan genieten van alles dat we wel hebben en meer is dan menig mens zal kennen, namelijk de onvoorwaardelijke liefde die je boven jezelf doet uitstijgen. De intense blijdschap wanneer we eindelijk samenzijn.
‘Ach, wat ben je toch een meisje, mam,’ zegt mijn jongste zoon gekscherend. Hij legt me uit dat meisjes altijd meer aandacht willen dan een man kan geven (…) Ik lach mijn onbestemde gevoel weg, voor even. Ik stuur mijn lief een mailtje en leg hem uit dat het zo belangrijk is, zeker over zo’n afstand, om contact te houden. Die week lukt het ons om via Facebookchat bijna twee uur lang bij te praten. Ik merk dat hij onder druk staat, grote druk. Voor zijn studie heeft hij zich vastgelegd op zo’n zeven examens en werkstukken in heel korte tijd. Hij is dag en nacht bezig. Naast zijn baan, zijn college’s, zijn familieverplichtingen etc. Op die manier probeert hij vooruit te werken om af en toe vrij te zijn wanneer ik in januari/ februari bij hem ben.
De stroom valt regelmatig uit. Mijn lief moet dan studeren bij een ledlampje, of een kaars. Wanneer hij zit valt hij in slaap en midden in de nacht staat hij dan op om verder te studeren. Hij heeft thuis geen internet natuurlijk, dus om een mail te sturen moet hij het huis uit, naar een internetcafé waar hij eigenlijk niet graag komt vanwege gebrek aan privacy en de rondhangende jongeren. Vaak heeft hij gewoon geen credit om te bellen, omdat hij zijn zoon naar een goede, maar dure school probeert te sturen. Ik weet het, ik weet het heel goed, maar toch mis ik het contact.
‘Hij studeert zo hard om jou en zijn zoon straks een beter leven te kunnen geven.’ zegt mijn zoon terecht.
Misschien breekt de afstand me gewoon op. We zijn getrouwd in april, en we hadden een meer dan geweldige zomer samen, nu zijn we al weer maanden apart. De toekomst willen we samen zijn, samen doorbrengen, maar hoe. Sinds mijn salaris 30% achteruit ging is het eigenlijk onmogelijk geworden om nog naar mijn lief te gaan. Hij kan nooit van zijn leven een reis hierheen bekostigen, zijn hele maandsalaris is minder dan wat een tiener hier met een bijbaantje van een paar uur verdient. Het schattige huisje dat ik als door een wonder heb kunnen laten bouwen in zijn land is door omstandigheden niet geschikt om samen in te wonen. We hebben een eigen plek nodig. Bij zijn familie intrekken is geen optie, als geadopteerde zoon heeft hij een andere status dan de eigen kinderen. Tja. Bovendien zit het huis vol, inmiddels wonen er zo’n dertig mensen. Hij heeft geen eigen huis. Hoe komen we aan een huis?
Ik weet financieel niet hoe het me verder zal vergaan. Zal het me lukken een nieuwe baan te vinden, lukt het me mijn eigen bedrijfje op te zetten en uit te bouwen. Zoveel onzekerheden.
En toch, tegen alle logica in geloof ik dat het ons zal lukken om bij elkaar te komen en te blijven. Ik haal hierbij Paulo Coelho opnieuw aan, wanneer hij in de Alchemist zoveel zegt als dat het universum zich samenspant om jou te geven wat je wilt. (When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire). Natuurlijk heb ik mijn momenten dat ik twijfel waar ik mee bezig ben, maar wanneer ik stil sta en luister naar mijn hart, mijn gevoel, dan weet elke vezel in me dat mijn lief en ik in de niet meer zo verre toekomst samen zullen zijn. Te beginnen met volgende zaterdag, dan vlieg ik weer naar hem toe om vier weken samen te zijn.
Sinds deze week begint het besef door te dringen dat ik echt ga, dat we echt samen zullen zijn voor een hele maand.
Laat ik mij over geven aan het vertrouwen dat het wel goed komt met ons, en nu gaan genieten van alles dat we wel hebben en meer is dan menig mens zal kennen, namelijk de onvoorwaardelijke liefde die je boven jezelf doet uitstijgen. De intense blijdschap wanneer we eindelijk samenzijn.
woensdag 28 december 2011
(27-12-’11) Grote schoonmaak
Het einde van het jaar is altijd een periode van terugkijken en overdenken, maar dit jaar meer dan anders. Er hangt iets in de lucht, al een tijdje zijn we bezig om onszelf en elkaar los te maken, te bevrijden van het verleden, en ons klaar te maken voor de toekomst. Wij als gezin, als moeder, zoon en zoon.
Was ik door omstandigheden in het nog niet eens zo verre verleden vooral bezig met de jongste zoon, op dit moment hebben de oudste en ik iets uit te werken. De huidige periode staat in het teken van de grote reflectie, op mijn leven, op ons leven, op het verleden en het heden, en soms kijk ik vooruit.
Bijna twee maanden geleden schreef ik mijn lieve oudste zoon een lange brief waarin ik terugkijk op ons als gezin toen we nog samen in een huis leefden. Ik bied hem mijn excuses aan voor steken die ik heb laten vallen als hoofd van het gezin, maar boven alles ontsla ik hem van de verantwoordelijkheid voor zijn broer en voor mij.
Mijn oudste zoon is een gevoelige serieuze man die zijn verantwoordelijkheid neemt. Als oudste zoon zonder vader moet hij onbewust de vaderrol over hebben willen nemen, zeker toen ik ziek werd, en in zijn ogen zwak. Ik heb me nooit echt gerealiseerd hoe zwaar hij zijn taak moet hebben opgevat en gevoeld, zeker toen zijn broertje ook nog eens de nodige heftigheid het gezin in bracht. De oudste is een zeer loyale broer die ondanks alle gekkigheid voor zijn broertje door het vuur gaat en als eerste klaar staat om waar nodig weer te ruimen.
In genoemde brief heb ik hem bevrijd van zijn verantwoordelijkheid voor ons. Ik heb hem uitgelegd dat zijn broer en ik, net als hij, ieder ons eigen pad moeten gaan en zelfs recht hebben op onze eigen fouten en ook onze eigen successen, net als hij.
Sinds die brief is er iets aan het veranderen. Mijn oudste zoon lijkt zich weer te openen, en er is een ontspanning, bevrijding over hem gekomen. Maar het verleden heeft zijn sporen nagelaten, bij hem net zo goed als bij mij en bij zijn broer.
Vorige week was er een laatste stuiptrekking in de vorm van een aantal zware telefonische gesprekken waarin hij zijn zorg over zijn broer uitsprak. Het was een knoop uit het verleden die nog ontward moest worden. Door deze gesprekken kon ik ook mijn eigen angst en pijn herleven en daardoor hopelijk loslaten.
Hoe wonderlijk is synchroniciteit. Op het moment dat het verleden los komt en de ballast gaat stromen, begint voor mijn oudste ook de materiële beloning voor al zijn harde werk te stromen. Vandaag kwam hij langs, helemaal in het nieuw gestoken. Wat een heerlijk gevoel. Samen met zijn broer deed hij boodschappen en bereidde hij een geweldig feestelijke derde kerstdagmaaltijd. Aandoenlijk hoe die twee zo samen bezig waren. Ik genoot.
Er wordt veel geheeld deze dagen, het is niet altijd makkelijk maar erg mooi.
We ronden onze periode als gezin af en bereiden ons voor op ieders eigen toekomst, waarin altijd ruimte en heel veel liefde voor elkaar blijft.
dinsdag 20 december 2011
(20-12-’11) Sommige dagen… update 1& 2
Ik voel de behoefte om terug te komen op mijn blog van gisteren. Nadat mijn (ex-) zakenpartner en ik per telefoon ons hart hadden gelucht, heb ik meteen haar naam van mijn sites verwijderd en haar telefoonnummers weggegooid, mede omdat ze haar naam en telefoonnummer niet graag verspreidt. Maar na enkele momenten van bezinning vond ik toch dat we wel erg raar en kinderlijk reageerden. Ik stuurde haar kort een ‘sorry-mailtje’, kennelijk had ik haar geraakt en dat was niet echt mijn bedoeling. Niet heel lang daarna ontving ik een ‘sorry-mailtje’ terug. Dat was leuk. Vandaag hebben we elkaar even gezien en gesproken. We besloten dat we elkaar te veel de moeite waard vinden om zo uit elkaar te gaan. Het is fijn om weer door een deur te kunnen gaan. De samenwerking hebben we voorlopig stopgezet. We zien wel over een tijdje of we misschien toch nog iets samen gaan doen.
Wat betreft de jongste: nadat de huisarts op vakantie bleek, ging het verhaal nog verder. Omdat hij al anderhalf jaar niet of nauwelijks een inkomen heeft, besloten we achter een eventuele uitkering aan te gaan. Om een lang verhaal kort te houden: We hebben de hele middag in vicieuze cirkels rondgedraaid, van UWV naar gemeente, naar Sociale Zaken van buurgemeente, naar Werkplein en weer terug en weer opnieuw. Ik moet bekennen dat ik mijzelf erg tegenkwam, bijna hysterisch werd ik van het UWV met name, De amorfe machine die allang niet meer goedgeolied is en niets van doen heeft met (mede-) menselijkheid. We kwamen niet door de muren van bureaucratie heen.
Wat een vervuilde energie komt er in huis wanneer je met dit soort dingen bezig bent. Ik ben eind van de middag een blokje om gegaan voor een frisse neus en even uitwaaien. Toen ik terugkwam heb ik kaarsen aangestoken, wierook gebrand en met mijn benjamin afgesproken dat we alles gewoon verder zouden laten rusten voor die dag. Dat lukte ook nog.
Vanochtend bedacht ik dat als het zo veel moeite kost, dat we dan kennelijk op de verkeerde weg zitten. Denkend aan zelfgenezing kwamen we uiteindelijk uit op een combinatie van
· Neuro Linguistisch Programmeren,
· Gezonde voeding, gezond waak/ slaapritme
· Lekker skaten
· Mediteren/ reflecteren
· Gevoel voor humor
Dat is waar we ons nu eerst op richten en kijken hoe ver we nu komen, eigenlijk hoeft hij alleen maar een baantje te vinden dat echt bij hem past en waar hij zichzelf kan zijn. We moeten vooral problemen niet groter maken dan ze zijn. Uiteindelijk gaat het meeste hartstikke goed en zijn er heel wat mensen die hem zouden willen zijn. En toen belde een oude baas… ben benieuwd.
Update 2, 21-12-'11
Mijn schatje komt net thuis met de sleutels van zijn nieuwe huis en bedrijf. Zijn oude baas zou de zaak aan hem overdoen, maar hij zag in dat mijn benjamin niet gauw een lening zou krijgen dus nou mag hij de zaak hebben, gewoon hebben...
We zijn beiden beduusd.
Update 2, 21-12-'11
Mijn schatje komt net thuis met de sleutels van zijn nieuwe huis en bedrijf. Zijn oude baas zou de zaak aan hem overdoen, maar hij zag in dat mijn benjamin niet gauw een lening zou krijgen dus nou mag hij de zaak hebben, gewoon hebben...
We zijn beiden beduusd.
maandag 19 december 2011
(19-12-’11) Sommige dagen…
Soms vraag je je af of je er goed aan hebt gedaan om überhaupt je bed uit te komen. Vandaag is zo’n dag. Het is nog redelijk vroeg in de ochtend, maar ik heb al een hevige discussie achter de rug met een vrouw die me zou helpen met de zakelijke kant van Humble™. Het leek een hartstikke leuk contact en de samenwerking stimuleerde me om een stapje verder te gaan dan ik uit mezelf zou doen. Ik vond het ook heerlijk om met haar te sparren. Maar de lol was van korte duur. Ik kreeg steeds minder reacties. Er speelde een hoop in haar privéleven dus daar had ik alle begrip voor. Op een gegeven moment hoorde ik niets meer en vanochtend schreef ik een mail met het voorstel om de zaak maar af te ronden en er een punt achter te zetten. En ja, ik zei haar eerlijk dat ik teleurgesteld was in de samenwerking.
Niet veel later ging de telefoon, en ijzige stem die me voor van alles en nog wat uitmaakte, en dat ze … Nou ja, je snapt het. Natuurlijk vind ik het rot voor haar wat ze allemaal meemaakt en ik heb alle begrip maar ik ben niet helderziend. Laat even weten dat er wat aan de hand is. Om me nu een stalker te noemen omdat ik gewoon informatieve mails blijf sturen en vanochtend probeerde te bellen, tsja. Kom op. Over dus, afgelopen, klaar. Sadder but wiser, zal ik maar zeggen.
Er zijn meer contacten die me storen op het moment. Ik kan niet overal diep op ingaan hier, maar soms ben je gewoon teleurgesteld in mensen die je in meer of mindere mate als vriend beschouwt. En als er zo een paar tegenvallers tegelijk zijn, dan vraag je je toch af. Zou IK misschien…? Zo moeilijk ben ik toch eigenlijk niet, is dat nou een gevolg van dat aan jezelf werken, grenzen leren stellen? En ben ik daar dan wel blij mee? Nou ja, dat soort dingen dus.
Terwijl eigenlijk ben ik rauw, heb ik verdriet en ben ik beetje bang of onzeker. Nadat mijn jongste weer een baan kwijtraakte nog voordat hij goed en wel was begonnen, gingen er wat balletjes aan het rollen. Mijn oudste was het weekend thuis en met zijn drieën hebben we een felle strijd gestreden. De strijd bracht ons zo vreselijk dicht bij elkaar, dat is prachtig. Maar er kwam zoveel oud zeer boven, angsten, onbegrip. Echt zwaar. Om een lang verhaal kort te houden en betrokkenen hun privacy toch nog wat te gunnen, zal ik niet verder uitweiden. We hadden besloten dat er vanochtend naar de huisarts zou worden gegaan om te kijken hoe we een stap verder kunnen komen. Een moeilijke beslissing, een soort erkennen dat er wellicht meer aan de hand is…etc. En toen bleek de huisarts op vakantie deze week. Fijn voor hem, alle recht van de wereld op vakantie, maar waarom juist nu?
En nu? Daar zitten we. Een beetje onwerkelijk, ontheemd. Plannen vallen stil, contacten verbreken, anderen zijn juist intenser dan ooit.
We zijn hard op weg naar 2012 met alle stormen in- en extern.
dinsdag 13 december 2011
(13-12-’11) Het is MIJN leven en MIJN lijf
Gisterochtend was ik voor controle bij mijn huisarts. Twee weken geleden was ik er ook en stelde toen voor om met rode klaver aan de gang te gaan in plaats van de hormoonzalf die me was voorgeschreven. (i.v.m. Lichen Sclerosis) Met vaseline en rode klaver heb ik een mooie zalf gemaakt en daarnaast zet ik thee van rode klaver waar ik ongeveer twee koppen per dag van neem. (zie column 20-11-‘11)
Het is een experiment, ook voor de dokter, vandaar dat ik nu voor controle had afgesproken. Ze bevestigde wat ik zelf al ervaarde: de huid is steviger, minder droog, beter doorbloed, en de witte, voor Lichen Sclerosis zo karakteristieke plekken zijn zo goed als verdwenen. Nou vind ik het laatste een wat erg snelle reactie na twee weken, maar ik ben blij. En trots. Bij het weggaan kreeg ik een complimentje van de dokter: Wat goed dat je dat zelf hebt ontdekt. Oh ja, ik had een paar dagen eerder net een artikel gezien over rode klaver en Lichen Sclerosis, dat heb ik meteen voor haar uitgeprint. Wie weet heeft een ander er ook iets aan. Ik ben trots op het feit dat ik zo af en toe genoeg naar mijn eigen lijf kan luisteren om te vinden wat ik nodig heb.
Vandaag was ik bij het UWV, ja alweer! Nu bij een arbeidsdeskundige. Het was een aardige man maar een vreselijk gesprek waar ik helemaal niets van snapte. Volgens het UWV kan ik weer hele dagen werken in het soort baan waar ik net ben uitgevallen. ..?!? Tijdens het gesprek raakte ik in paniek, wat??? Dit geloof je toch niet. Toen zei deze man bijna letterlijk:’Maar mevrouw, u kunt helemaal niet werken. Als u morgen gaat werken bent u overmorgen weer ziek thuis’. Maar toch, regels zijn regels. Twee uur later met volgejankte zakdoeken en veel schaamte ging ik beroerd naar huis.
Mijn jongste zoon hielp me om alles weer even te relativeren. Om een lang verhaal kort te houden; ik besluit dat ik niet langer het UWV en arboartsen etc. mijn leven wil laten vergallen. Het is MIJN leven, ik weet wat wel of niet goed voor me is. Ondanks het eeuwige gevecht tussen wat maatschappelijk gewenst is en wat voor mij persoonlijk gewenst is, doe ik uiteindelijk toch waar ik in geloof. Wat is er dus logischer dan het gevecht opzij te zetten en rechtstreeks te gaan doen waar ik voor sta, waar ik in geloof. Dat zal me een hoop vervuilde energie schelen.
Kijk, ik sta niet boven de wetten, maar ik wil niet meer dat mijn gezondheid, psychisch en fysiek, zo enorm wordt beïnvloed door deze anonieme amorfe instanties. Het is MIJN leven en ik ga mijn eigen pad. Niemand kan me meer tegenhouden, zeker niet mensen of instellingen die alles raar vinden wat ik doe of de keuzes die ik maak niet begrijpen. Zolang ik weet dat ik integer en zo oprecht mogelijk handel is het goed. Laat mij, laat mij mijn eigen gang maar gaan.
Het is een experiment, ook voor de dokter, vandaar dat ik nu voor controle had afgesproken. Ze bevestigde wat ik zelf al ervaarde: de huid is steviger, minder droog, beter doorbloed, en de witte, voor Lichen Sclerosis zo karakteristieke plekken zijn zo goed als verdwenen. Nou vind ik het laatste een wat erg snelle reactie na twee weken, maar ik ben blij. En trots. Bij het weggaan kreeg ik een complimentje van de dokter: Wat goed dat je dat zelf hebt ontdekt. Oh ja, ik had een paar dagen eerder net een artikel gezien over rode klaver en Lichen Sclerosis, dat heb ik meteen voor haar uitgeprint. Wie weet heeft een ander er ook iets aan. Ik ben trots op het feit dat ik zo af en toe genoeg naar mijn eigen lijf kan luisteren om te vinden wat ik nodig heb.
Vandaag was ik bij het UWV, ja alweer! Nu bij een arbeidsdeskundige. Het was een aardige man maar een vreselijk gesprek waar ik helemaal niets van snapte. Volgens het UWV kan ik weer hele dagen werken in het soort baan waar ik net ben uitgevallen. ..?!? Tijdens het gesprek raakte ik in paniek, wat??? Dit geloof je toch niet. Toen zei deze man bijna letterlijk:’Maar mevrouw, u kunt helemaal niet werken. Als u morgen gaat werken bent u overmorgen weer ziek thuis’. Maar toch, regels zijn regels. Twee uur later met volgejankte zakdoeken en veel schaamte ging ik beroerd naar huis.
Mijn jongste zoon hielp me om alles weer even te relativeren. Om een lang verhaal kort te houden; ik besluit dat ik niet langer het UWV en arboartsen etc. mijn leven wil laten vergallen. Het is MIJN leven, ik weet wat wel of niet goed voor me is. Ondanks het eeuwige gevecht tussen wat maatschappelijk gewenst is en wat voor mij persoonlijk gewenst is, doe ik uiteindelijk toch waar ik in geloof. Wat is er dus logischer dan het gevecht opzij te zetten en rechtstreeks te gaan doen waar ik voor sta, waar ik in geloof. Dat zal me een hoop vervuilde energie schelen.
Kijk, ik sta niet boven de wetten, maar ik wil niet meer dat mijn gezondheid, psychisch en fysiek, zo enorm wordt beïnvloed door deze anonieme amorfe instanties. Het is MIJN leven en ik ga mijn eigen pad. Niemand kan me meer tegenhouden, zeker niet mensen of instellingen die alles raar vinden wat ik doe of de keuzes die ik maak niet begrijpen. Zolang ik weet dat ik integer en zo oprecht mogelijk handel is het goed. Laat mij, laat mij mijn eigen gang maar gaan.
maandag 31 oktober 2011
(oorspronkelijk 10-10-'11) Onze grootste angst
Onze Grootste Angst
Door Marianne Williamson
Door Marianne Williamson
Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw
Die ons het meest beangstigt.
We vragen ons af
Wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol, fantastisch te zijn?
Maar, wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God.
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan jezelf klein te maken zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen, als kinderen.
We zijn geboren om de glorie van God,
Die in ons is, uit te dragen.
Die is niet alleen maar in sommigen van ons;
Die is in iedereen!
En als wij ons eigen licht laten stralen, nodigen we andere mensen uit om hetzelfde te doen.
Als wij van onze angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf de mensen om ons heen.
Our deepest Fear
By Marianne Williamson
Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves,
Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.
Your playing small does not serve the world.
There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you.
We are all meant to shine, as children do.
We were born to make manifest the glory of God that is within us.
It's not just in some of us; it's in everyone.
And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same.
As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.
Abonneren op:
Posts (Atom)