(07-01-'13) Te koop *Afrikaans

Ik heb een paar prachtige Afrikaanse jurken en tassen te koop:
Laat maar even horen als je interesse hebt. Het zijn enkele stuks, dus weg is weg.

Kaftan lang met olifant/ x-xl/ €30

Kaftan lang met mouwtje/ m-xl/€30

Jurk met smokwerk/ s-m/ €20

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits en twee vakjes/ Groot/ €17.50

Kaftan kort/ extra small0 small/ €20

Kaftan kort/ small/ €20

(06-10-'12) Klaar voor de volgende stap!

Ik ben klaar met ziekzijn, emotioneel klaar. Het is wat het is en meer niet.
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.

Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...

Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit,  leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.

Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.

Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)

(04-12-'11) Mooi doorzicht

Over het spoor bij Hilversum Noord, het Mediapark heb je tegenwoordig een loopbrug met dit fascinerende doorzicht:

(20-11-'11) Ben realistisch! Okee!

Het is koud, vochtig en mistig. Een dag waarop je normaal gesproken lekker binnen blijft, met de kachel hoog. Ik niet, vandaag besloot ik dat ik een eindje wilde lopen, en dus ging ik lopend naar Hilversum waar ik met mijn moeder en mijn broertje koffie wilde drinken.
Via routenet had ik berekend dat de afstand ongeveer zes kilometer is en dat ik ongeveer een uur erover zou doen. Ruim op tijd vertrok ik. Wat een helse tocht leek te worden, bleek een mooi sprookje...

 Een fontein ging helemaal op in de omgeving. Gefascineerd stond ik erbij en keek ik er naar. Gelukkig heb ik altijd mijn cameraatje bij me en kon ik het beeld vastleggen. Surrealistisch, als een fontein van ijs of van glas.

Vrolijk liep ik verder, aan het begin van de tocht was het heel stil op de weg. Door de mist voelde het alsof ik naar het einde van de wereld liep, en ik vroeg me af of de wereld misschien toch plat was, en of ik er voorbij het bordje 'verboden in te rijden' vanaf zou vallen. Tot mijn verbazing zag ik af en toe een auto heel dapper het einde van de wereld inrijden, wat een lef. Nog verbazender was het dat er een enkele auto terug kwam. Zouden ze spijt hebben gehad en zijn omgedraaid.

Ik liep weer verder en naderde een ecologische brug, zal ik maar zeggen. Een brug over de weg voor de dieren zodat ze veilig van de ene naar de andere kant kunnen lopen. De pijlers van de brug zagen er uit als een modern kunstwerk met grote stenen in een ijzeren hekwerk. Dit deed me denken aan bepaalde vormen van autochtone architectuur, zelfbouw, waar bij de makers de ruimte tussen twee wandjes opvullen met natuurlijke materialen. Het zag er mooi uit.

Inmiddels werd het steeds drukker op de weg waar ik liep, hij veranderde van een sprookjesweg in een grote autoweg. Prompt begon ik de vochtige kou te voelen, maar gelukkig was ik bijna op de plaats van bestemming aangekomen. Vlak voordat ik een woonwijk in zou gaan zag ik nog een mysterieus water in de diepte naast het talud liggen.

Met moeite maakte ik me los uit mijn droom, mijn mistige droom, en ik ging weer verder de realiteit in...
Ik had tot veler verbazing genoten van mijn meditatieve ontdekkingstochtachtige wandeling. Bovendien was ik trots dat ik na al die tijd van extreme moeheid in staat was tot deze tocht.

Terug wilde ik de trein nemen, maar die reed helemaal niet. Tja, toen stond ik even gek te kijken, wat nu, weer lopend terug? Hm, nee, genoeg is genoeg. Opeens kwam er een luxe touringcarbus langs die mij, en een paar anderen, weer terug naar huis bracht.

(C 06-09-’11) Online date

 

Vanmiddag hadden mijn lief en ik een date, een online date. Even lekker bijpraten. Dagelijks hangen we aan de telefoon, maar ja, de kosten vliegen de pan uit dus spraken we af om te chatten via Facebook. Skypen lukt helaas niet meer. Ooit is het twee keer gelukt, maar sinds die tijd gaat het mis. Onverstaanbare klanken, als er al wat gebeurt. Die stomme oude computers ook die donors naar Afrika sturen! Voor mij is het makkelijk, ik zet drie stappen en zit achter mijn laptop. Mijn lief moet zijn huis uit en proberen op zijn werk online te gaan. Soms gaat hij naar een internetcafé maar daar heb je weinig privacy en er schijnen nogal wat hangjongeren te zitten/ hangen. Niet ideaal. Sinds kort heeft hij in een andere plaats een internetcafé gevonden waar hij wel eens heen gaat. En nu is het ook nog regentijd.

Om kwart over vijf stuur ik een sms: Hee lekker ding, kom je nog. Om half zes krijg ik een telefoontje dat het regent als een gek, met donder en bliksem. Hij wacht nog even tot het droog is en stuurt me dan een smsje wanneer hij online kan. Het is kennelijk nog steeds niet droog. Eigenlijk net als bij ons. De afgelopen jaren was het regelmatig noodweer in Brikama, de stad waar hij woont. In zijn huis was alleen de vloer ondergelopen, maar verschillende mensen zijn dakloos geraakt. De wegen veranderen in modderpoelen met diepe kuilen, levensgevaarlijk. Nee, blijf dan maar binnen. Ik wacht wel.

In de tussentijd doe ik onzinnige dingen zoals al surfend op het internet naar huizen kijken die te koop staan in zijn land. Nee, natuurlijk, daar hebben we helemaal geen geld voor. Zeker niet nu mijn salaris met ingang van vorige maand nog maar 70% van mijn al niet ruime salaris is geworden. Maar niets weerhoudt me om te dromen en in mijn dromen doen huizenprijzen er niet toe. Mijn fantasie slaat op hol bij mooie compounds met fruitbomen en gastenverblijven. Dat zijn het type, dat via het internet te koop staan. Ik wil een eenvoudig huis met een gastenverblijf en een bantaba, een overkapte plaats om bij elkaar te komen en te ontspannen in de schaduw. Eerst wilde ik een huis van traditionele materialen, maar ik denk nu toch aan een huis van iets bestendiger materiaal zodat het een tijdje mee kan. 

Nu, uren later, is er nog geen bericht van mijn lief. Helaas, ik had graag zijn verhalen uitgebreid willen horen, uitgebreider dan per telefoon kan. Hoe iedereen verbaasd en soms verontwaardigd reageert dat hij – tijdens de Ramadan nog wel- flink is aangekomen in dat verre landje. Hoe mensen hem vertellen dat hij zo straalt en dat zijn stem zelfs anders klinkt. 

Ondertussen zit mijn jongste zoon in de woonkamer te skypen met zijn vriendinnetje, die overigens gewoon in Nederland zit. In onvervalst Wolof zegt hij haar: Nop na la luba rey ba rey. Ik hou heel veel van je, en in Mandinka vervolgt hij: Na ndee na no, mijn schatje. Hij sluit af met een sumbu, een kus. Wat een integratie. We hebben zo veel lol gehad met zijn allen, en zo veel geleerd over en weer, en nu missen we elkaar dus heel erg. Stom noodweer! En stomme oude computers! Ik mis mijn lief en hij mist mij.

(C08-05-’11) Over dromen en over zelfbouw

Zojuist schreef ik een mailtje naar mijn Gambiaanse ‘zoon’. Ja inderdaad, die van de Barrow Bags. Ik vroeg hem wat hij graag zou willen met zijn leven. Ik vertelde hem mijn droom.
Ik droom van een mooie plot (stukje land in de Gambia) waarop ik/ we een eigen huis kunnen bouwen om daar de rest van ons leven te wonen. Ik ben altijd weg geweest van Adobe, leemhuizen. Tijdens mijn bouwkunde gerelateerde stage in Mali, honderd jaar geleden, zal ik die liefde voor de lemen gebouwen hebben opgelopen.

Toen ik twee jaar terug mijn eigen huisje op de compound van vrienden bouwde, had ik ook graag een lemen huisje gebouwd. Natuurlijke materialen hebben mijn voorkeur. Maar degene die het voor me zou bouwen overtuigde me dat ik beter materiaal kon gebruiken dat langer stand zou houden, leem zou je ieder jaar weer moeten bijwerken omdat regen, zon, wind te veel erosie veroorzaken. Ik denk dat hij gelijk had en inderdaad mijn huisje, ons paradijsje, staat nog prima overeind, na enkele regenseizoenen. Toen ik dat huisje liet bouwen had ik niet gedacht dat ik op zo’n korte termijn niet meer alleen zou zijn, en dus is helaas het huisje te klein voor twee personen, bovendien zou ik graag op mijn/ onze eigen compound wonen, en niet onder de vleugels van een ander. Ik hou van eenvoud, en wil en kan ik niet voor langere termijn in zo’n luxe leven. Ons kleine paradijsje is meer dan prachtig geworden zoals je op de foto ziet, maar het is helaas niet bedoeld om permanent te wonen. En dus droom ik.

Tegenwoordig is er een nieuwe techniek bedacht door Nader Khalili, en die heet Superadobe. Hierbij wordt gebruik gemaakt van zandzakken en prikkeldraad. De zandzakken worden met zand gevuld en goed plat gemaakt, waarna ze gestapeld kunnen worden. Voor een raam of deur wordt een opening vrijgemaakt.
Zo kun je bijna elke vorm die je wilt maken. Dit is een eenvoudige, snelle en goedkope manier van bouwen. Oorspronkelijk ontwikkeld voor op de maan, wordt deze technologie waarbij gebruik wordt gemaakt van oorlogsmaterialen, door Nader Khalili, vrijgegeven zodat over de hele wereld mensen die niet veel hebben dan wel op de vlucht zijn op een eenvoudige manier comfortabele huizen bouwen met materialen die meestal wel voorhanden zijn.

Mijn droom is om niet alleen een eigen compound ooit te hebben maar ook zelf met superadobe een huisje in een organische vorm te bouwen. Een huis helemaal zelf ontworpen en met materiaal uit de omgeving gebouwd. Geweldig!

Helaas is de realiteit dat ik mijn baan binnenkort kwijtraak en mijn droom verder weg lijkt dan ooit. Maar zoals onder andere Will Smith al zegt: Being realistic is the most commonly travelled road to mediocrity. Ik droom, ik heb altijd gedroomd en ik droom nog steeds, en ik droom groot, want in een droom hoef je geen rekening te houden met de kosten of andere beperkende zaken. Tegelijk is het meer dan een droom, het is een bestelling bij het Universum, en daarom weet ik dat deze droom gaat gebeuren.

Meer info over de Superadobe en Nader Khalili ( en trouwens ook weer over Rumi!) vind je onder ‘Links & Tips’.