(09-02-’11) Op onderzoek_ Zelfgenezing

Van een collega ontving ik naar aanleiding van enkele van mijn klachten de tip om eens op http://www.fibromyalgie.nl/ te kijken. Wat ik vooral opmerkelijk vond was de lijst met eigenschappen die veel mensen met fibromyalgie gemeen hebben en die op genoemde site staat vermeld voor wie daarin is geïnteresseerd. De lijst houdt me sindsdien bezig omdat ik bijna alle eigenschappen herken.

Daarnaast zijn me door het lezen van ‘Heden ik’ van Renate Dorrenstein ook een aantal dingen duidelijker geworden, waarbij met name het volgende citaat van Dorrenstein me aanspreekt:

Vroeger namen mijnwerkers een kanariepietje mee naar beneden in de mijnen. Als het beestje van zijn stokje viel, was dat een teken dat er giftige damp of te weinig zuurstof in de schacht aanwezig was, en dan trof men de benodigde maatregelen.

Misschien zijn ME-patiënten wel de menselijke kanariepietjes van deze tijd, en kan de mensheid maar beter snel haar consequenties trekken uit het feit dat wij als eersten en blijkbaar toevallig meest kwetsbaren nu al ziek zijn geworden van onze omgeving, van onze wereld, van de twintigste eeuw.

(Twiettwiet)

Dit is al geschreven in 1993, en het is alleen maar erger geworden. Neem alleen het feit dat ik drie maanden moet wachten voordat ik terug kan bellen of ik op de wachtlijst kan komen voor een intake bij een CVS centrum!

Sinds ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein lijkt het of ik langzaam een idee krijg van wat er aan de hand is met me, waar dat ongeveer vandaan komt en waar mogelijk een oplossing kan liggen. Ik heb geprobeerd om een en ander in een schemaatje weer te geven :

Het gaat om de combinatie van factoren:

Jarenlange stress zorgt dat het lichaam en de geest constant gespannen zijn,

Symptomen:

· Niet kunnen uitrusten ‘s nachts omdat je de diepste slaap niet hebt,

· Slaapstoornissen hiermee samenhangend => uitputting

· Door (onbewuste) constante (aan-)spanning spierpijnen bij aanhechtingspunten

· Concentratie- en geheugenstoornis

· Slecht zien/ vermoeide ogen

Oorzaken

In combinatie met geestelijke stress”

· Er is altijd wat/ ik moet altijd wat/ eeuwige zorgen,

· Overgevoeligheid geestelijk

· Geen grenzen kunnen stellen/ teveel aanpassen

· Doen wat je niet wilt doen(verzorgen/ ondersteunen) en niet doen wat je wel wilt doen (leven van de wind/ stralen).

· Jarenlange geldzorgen

Fysieke stress door milieuverontreiniging zoals

· Uitlaatgassen, /hoofdpijn in verkeer

· Overgevoeligheid fysiek

· Gemanipuleerde voeding

· Roken (vergift)/ Koffie)/ Suiker (vergift)

· Koude geeft extra spierspanning/ constant spieren aanspannen/ rillen

· Overgewicht/ houdt giffen vast in vetresidu’s

Ontsstressend

Daarom voelt Feldenkrais als het enige waar ik baat bij heb:

· Diepe ontspanning, en energetische oefeningen

· Zelfde bij zwemmen

· Schrijven: geen druk/ vrij gevoel

· Schilderen. geen druk/ vrij gevoel

Tricker:

virus (CMV) dat aanslaat bij weinig weerstand (door ‘trauma’), en dat niet geneest doordat de geestelijke/ fysieke weerstand niet de kans krijgt te genezen.

Oplossing

Wat heb je nodig (Hiervoor moet ik The Healer Within nog verder lezen)

:

· Geestelijke ontspanning:

o Wapenen tegen overgevoeligheid

§ Afstand van gezin en verantwoordelijkheden nemen

§ Makkelijker in het leven staan

§ In Nederlang niet Ubuntu/ ik ben omdat wij zijn

§ Minder dienstbaarheid

o Werk naar je zin/ waardering/ uitdaging (niet stressvol)

§ Geen geldzorgen

§ Inkomen zonder sollicitatiedwang

§ Schrijven/ schilderen/ humor

o Vrijheid (ont-moeten)

· Lichamelijke ontspanning

o Licht bewegen/ ontspannen bewegen

§ Feldenkrais/ Gi Qung

§ Zwemmen/ fietsen

§ Humor / seks/ dansen bv.

o Gezonde voeding.

o Zon/ warmte/ massage

Niet dat ik nu dè oplossing heb gevonden, maar ik vind dit alles herkenbaar en overtuigend klinken. Het voelt als een belangrijke stap op weg naar de zelfgenezing, al besef ik meteen dat echt opknappen nog heel lang kan gaan duren, zeker wanneer ik bedenk dat drie ochtenden werken nog veel te belastend is. Vandaag kwam ik nog uitgeput thuis en moest de hele middag slapen…Maar ik heb het gevoel dat ik langzaamaan op de goede weg zit, en dat vind ik al heel wat, bij al die vage klachten.

09-02-2011

(C 04-01-’11) Moe, moeder, het moedigst

Net als ik denk dat alles weer een beetje tot rust is gekomen, de feestdagen voorbij, een lekker schrijfritme begint te komen en vooral ook veel lol in het schrijven, kortom net als ik de draad van mijn eigen leven begin op te pakken, dan is ‘het’  er weer.

De oudste zoon komt even thuis om te mediteren, in zijn nieuwe huis heeft hij daar nog niet een goed plekje voor. Okee, dat kan, maar langs zijn neus weg vertelt hij stralend dat hij een levensveranderende ervaring heeft gehad, en die ervaring was het slikken van XTC. XTC, mijn God. Nog geen zes weken na de erin hakkende ervaring met de jongste in zijn cannabispsychose vertelt hij me stralend over zijn prachtige ervaring met deze rotpillen. Mijn maag krimpt samen, nee, niet weer, ik wil niet meer. Hoe kan ik loslaten wanneer ‘het’ steeds weer mijn huis en mijn lijf binnenkomt.

De jongste zoon met wie het altijd goed gaat, al zit hij midden in de stront dan nog vindt hij dat het prima gaat, heb ik nu in mineur aan de telefoon. Over twee weken moet hij zijn huis uit. Hij hield zo van het huis waar hij sinds een paar maanden in zit. Antikraak, vroeger waren dat de vijanden en nu doet mijn zoon het, voor hem de oplossing want hij heeft geen vast inkomen. En nu moet hij er binnen twee weken uit, en hij kan geen echte huur betalen. Hij wil zijn vleugels uitslaan naar Londen om daar op de fietstaxi te gaan rijden en in een kraakpand te wonen. Hij kan echter niet weg omdat hij bezig is met schuldhulpverlening. Opeens voel ik me als of ik overspannen ben, ik voel gejank tegen mijn oogbollen drukken, en getrut ik mijn keel, ik moet slikken en nog eens. Hoe kan ik loslaten wanneer 'het' steeds weer mijn huis en mijn lijf binnenkomt.

Ik ontvang een hartverwarmende mail van mijn lief die het momenteel niet makkelijk heeft, ik probeer hem te steunen en op te peppen, en uit deze mail blijkt dat het redelijk lukt. Blij blij. Hij gaat beroep aantekenen tegen de afwijzing van het aangevraagd visum, of we maar weer even willen dokken. Niet te geloven toch, je lief wordt een visum geweigerd, dan gaat hij in beroep en moeten we weer opnieuw visumkosten betalen. Mijn dank aan alle medelanders die voor dit beleid verantwoordelijk zijn. Hoe kan ik loslaten wanneer ‘het’ steeds weer mijn huis en mijn lijf binnenkomt.

Maar… vanmiddag ging ik naar Feldenkrais, ik had het bijna afgezegd omdat ik me verrot voelde, al weken nu weer gemene spierpijn in mijn pols, zelfs een tube dichtknijpen of mijn stuur vasthouden doen verraderlijk zeer. Maar ik zette door en ging, Godzijdank. Wat is dat toch met Feldenkrais en mij. Volkomen ontspanning, meditatie, op een gegeven moment vergat ik te luisteren naar wat we moesten doen omdat ik vol ontroering in gebed was geraakt. Het is een dilemma: ik moet zo snel mogelijk weer meer gaan werken, maar dat houdt in dat ik te moe ben voor Feldenkrais. Wanneer ik naar mijn lijf en geest luister moet ik absoluut zo lang mogelijk Feldenkrais blijven doen, ik krijg iedere keer een enorme oppepper ervan, een energetische oplading. 

Moe, moeder, het moedigst

(C 28-11-’10) Dertig minuten per dag

Een half uur bewegen per dag, dat is toch niets. Het schijnt het minimum te zijn om redelijk gezond te blijven. Een half uur per dag. Toch zijn er dagen dat ik het bijna niet haal moet ik tot mijn schande vaststellen. Dankzij de Pfeiffer (eigenlijk CMV) heb ik zo weinig energie dat zelfs een half uur per dag er soms niet inzit.

Dansen, eigenlijk vind ik het heerlijk om te dansen, maar wanneer ik ergens ben waar gedanst wordt dan ben ik steevast de laatste die zich aan een dans waagt, en negen van de tien keer klinkt het laatste nummer als ik net de smaak te pakken krijg. Hoe suf. Thuis dansen doe ik een enkele keer, cd-speler lekker wat harder en meebewegen maar. Leuk. Toch ben ik het gauw zat om zo in mijn eentje in de kleine woonkamer te dansen. Net of het nergens op slaat, als je alleen en in je huiskamer danst.

Wat voor soorten bewegen heb je nog meer, voor een niet-sportief aangelegd type als ik. Lopen, fietsen. Wanneer ik ga werken dan loop ik tweemaal tien minuten en fiets ik ongeveer tweemaal tien minuten, totaal veertig minuten. Ik zit echter al bijna vier maanden thuis, op het moment werk ik slechts één ochtend, dus dat is één dag veertig minuten, per week. Daarnaast ga ik één ochtend zwemmen: dat is twee keer vijftien minuten fietsen en ongeveer vijfenveertig minuten zwemmen. Dat is mooi, daar win ik een dag mee, omdat ik op die manier aan twee keer dertig minuten kom. Er wordt dan wel uitgebreid koffie gedronken om bij te komen voordat ik weer terug naar huis fiets.

Thuis heb ik een looptrainer staan, eigenlijk weet ik nog steeds niet goed wat voor een apparaat het precies is. De beweging die je maakt lijkt op Nordic Walking, met van die loopstokken. Ben ik een keer de deur niet uit geweest dan doe ik mijn best om nog even een halfuur op het apparaat te gaan. Desnoods twee keer vijftien minuten, als een half uur te veel van me vraagt.

Momenteel volg ik een achtweekse cursus Feldenkrais, bekkenbodem-Feldenkrais. Het blijft me verbazen hoe die hele kleine beweginkjes die je maakt bij Feldenkrais, zoveel invloed op je lijf en geest kunnen hebben. Eén van de mooiste dingen die ik hier heb geleerd is dat wanneer je om een of andere reden een beweging niet kunt maken, dat je hem dan kunt denken, en dat heeft ongeveer hetzelfde effect. Prachtig. Dit kost me ook twee keer een kwartier fietsen om heen te gaan. Dus ook wat reserves opgebouwd voor een volgende dag.

Na elke vorm van actie, en met name na denk- of leeswerk, moet ik uitrusten. Rusten tot ik een ons weeg. Hoewel, dat zal niet gauw gaan gebeuren met zo weinig beweging. Wat zal ik blij zijn wanneer ik langzaam weer wat energie voel terugkomen. Heel lang heb ik het belang en zeker de lol niet ingezien van bewegen, maar die tijd is voorbij. Juist nu ik niet veel energie heb merk ik hoe goed het is om te bewegen. Niet alleen voor je conditie, maar ook voor je humeur. Kennelijk stimuleer je door te bewegen een blijheidgevoel in je hersenen.

Dertig minuten per dag. Gelukkig, dat haal ik nog wel als ik het zo bekijk.

28-11-‘10

(K) Doe mij maar een broodje Soul Retrieval

Nu ik toch bezig ben, kan ik net zo goed het laatste taboe ook maar aanpakken. Zo lang als ik me kan herinneren weet ik dat veel eten heeft te maken met een gat in mijn ziel. Ik heb de neiging het algemeen te houden en te zeggen: een gat in je ziel. Ik heb het nu over mij, en dus zeg ik nu ‘ik’. Hoewel ik denk dat ik me niet erg druk maak om mijn overgewicht, moet ik bekennen dat er momenten zijn dat ik niet erg trots ben op mezelf, vanwege mijn omvang. Wanneer ik foto’s van mezelf zie, valt het me bijna altijd tegen hoe ik er uit zie. Ik heb weinig spiegels in huis, dus ik kan mezelf thuis aardig voor de gek houden. Wanneer ik mijzelf tussen allemaal slankere mensen zie staan dan doet het pijn, iedereen ziet er toch graag goed uit. Ik weet niet in hoeverre ik zelf vind dat ik er niet goed uitzie als ik dik ben, of in hoeverre dat een beeld is dat bepaald wordt door de samenleving waar je deel van uitmaakt. Ik weet wel dat je hier in Nederland erg op je uiterlijk wordt beoordeeld: ‘dik’, ‘oud’, ‘modern’, etc.

Op die momenten dat ik mezelf terugzie op een foto of nog erger een video, besef ik dat ik mijzelf heb verwaarloosd. Dat besef is pijnlijk, verdrietig. Natuurlijk, er zijn altijd excuses te verzinnen, maar uiteindelijk is er niet een excuus goed genoeg. Ik herinner mij vlak na de eerste keer dat ik mijn kind tijdens een zwangerschap verloor, dat ik over straat liep, nog verdoofd van verdriet, in die tijd was ik nog jong en slank. Achter elkaar kwam ik twee jongens, mannen, tegen die me nogal wellustig van top tot teen opnamen. Ik, die nog rauw van lijf en emotie over straat liep, verafschuwde hun blikken, de pure geilheid. Het raakte me in mijn ziel en onbewust nam ik me voor om er niet meer aantrekkelijk uit te zien. Ik wilde alleen nog worden gewaardeerd om wie ik was en niet om hoe ik er uit zag. Of wilde ik me verstoppen, vraag ik me nu af.

Jaren heb ik hier niet meer aan gedacht. Het is nooit een bewuste keuze geweest. Het grappige is dat ik deze afspraak met mezelf pas weer herinner nu ik aan het puinruimen ben. Nu ik aan het zoeken ben naar het vuur en de as waar de Phoenix uit kan herrijzen. Eten om niet te voelen. Terwijl ik buiten het troost-eten nog steeds zo veel voel. Ik ben hooggevoelig, dat is zeker waar. Hooggevoeligen hebben het minder gemakkelijk in deze wereld. Waar ik ook ben ik vang alle onuitgesproken verhoudingen tussen mensen op. Wanneer ik met het openbaar vervoer reis, of in grote ruimtes met veel mensen ben, dan kom ik doodmoe thuis, alsof ik een antenne ben die alles wat wordt uitgezonden opvang. Er bestaan oefeningen om je voor deze indrukken af te sluiten, maar daar denk ik vaak pas aan als het te laat is. Het is voor mij heel normaal om open te staan voor alles. Wanneer je loopt vind je dat ook heel gewoon en denk je ook niet: ‘Ik loop dus ik moet dit of dat doen.’ Nee, je loopt gewoon, pas als het te laat is merk je eventuele blaren op.

De vraag blijft waarom hou ik niet genoeg van mezelf en waarom zorg ik niet beter voor mezelf? Het doet pijn me dit te realiseren, nog voordat ik een antwoord weet. Eigenlijk is het waarom niet eens belangrijk, laat ik liever gaan nadenken hoe ik mijn houding tegenover mijzelf, en misschien zelfs tegenover het leven kan veranderen. Of is het genoeg als ik me alleen maar bewust ben van mijn attitude?

Liefdevol. Ik wil mijn beste vriend worden. Ik wil liefdevol met mijzelf omgaan. Vreetbuien. Alleen het woord is al agressief, vernietigend, veroordelend. Soul Retrieval. Hier past zorgzaam zoeken naar oude wonden en liefdevol de versnipperde stukjes van mijn ziel weer bij elkaar zoeken.

Ik ben die ik ben.

Ik ben genoeg.

Ik hoef me niet meer te verbergen.

Het is nu tijd om aandacht aan mijzelf te besteden. Aandacht voor wat ik echt nodig heb. Wanneer je eet geniet er dan van maar gebruik het niet als verdoving voor het leven. Geniet van jezelf. Zorg dat je graag bij jezelf bent. Waarom hou je niet genoeg van jezelf? Ik praat tegen mijzelf en tegelijk tegen iedereen die dit herkent. Zoveel verloren zielen die het contact met het zelf, met de bron, zijn verloren.

“Roep mij bij mijn ware naam. Voor wie ik liefheb wil ik heten”.

Deze prachtige regels uit het gedicht van Neeltje Maria Min ontroerden jaren geleden een groot deel van de mensheid. Herkenning. Deze regels hakten er bij mij in, ik ben ze nooit vergeten. Het gaat er niet om wat voor beeld je over jezelf wilt neerzetten, maar het gaat er om wie je bent. Hoe laat je jezelf zien, hoe zien mensen je ware kleuren, je ware naam, je diepste zelf. Doe wat goed voelt. Ben eerlijk tegenover jezelf. Ben authentiek, ben echt. Verberg je niet langer: ga stralen!

Eigenlijk wil ik gewoon mezelf weer belangrijk genoeg gaan vinden, belangrijk genoeg om voor mezelf te zorgen. Jarenlang heb ik voor anderen gezorgd. Geheel vrijwillig en in liefde. Maar ik ben mezelf vergeten. Het was misschien niet eens zo dat ik niet van mezelf hield, ik vergat gewoon dat er een ik was, een mens met eigen noden. Het is belangrijk dat je zo nu en dan bevestigd wordt, bevestigd in je bestaan. Bevestiging kreeg ik zeker van mijn kinderen, hun onvoorwaardelijke liefde is met niets te vergelijken. Toch miste er iets in mijn aandacht voor mijzelf, bovendien is het in sommige situatie niet meer dan logisch dat je jezelf opzij zet, om een ander kansen te geven. Er moesten keuzes gemaakt worden, dat is zeker waar. Wanneer ik de keuze had tussen eten kopen voor mijn gezin, of een avondje naar de film, waar ook nog eens een dure oppas bij komt, dan was de keuze niet moeilijk. Gevolg is wel dat ik in een isolement kwam, omdat ik de deur niet uitging, vrienden opzoeken zat er financieel ook niet aan omdat het openbaar vervoer niet gratis is. Dit geldt niet alleen voor de tijd dat de kinderen klein waren, nog steeds is het een gepinaar met geld. Ik werk 32 uur in de week en kan naast mijn eten niet veel extra doen. Kleren? Heel af en toe, soms via Marktplaats. Verbaasd loop ik een enkele keer door het dorp of een stad en zie wat er allemaal te koop is, en wat mensen ook allemaal kopen. Kunnen kopen kennelijk. Ik ben hier geboren en getogen maar ik voel me dan als een ‘alien in New York’.(Dank aan de zanger Sting). Okee, maar je kunt ook zonder geld voor jezelf zorgen. Geld is handig om bepaalde dingen te kopen of te doen, maar geld is natuurlijk absoluut niet waar het om draait in het leven.

Hoe zorg ik voor mezelf? Het allerbelangrijkste is dat ik mijn legende leef. Het pad dat op mij wacht om te worden begaan. Ik herinner me nu de uitspraak van mijn (homeopathisch) huisarts over mijn Pfeiffer: ‘Pfeiffer komt voor wanneer er een gat in je verhaal valt. ‘ Daarom zou Pfeiffer vaak bij tieners voorkomen die op zoek zijn naar een richting in hun leven. Later in je leven kan het dus opspelen wanneer je nieuwe keuzes moet maken, een nieuwe richting ofwel je eigen richting, je eigen pad, op moet gaan. Het klinkt heel aannemelijk. Hoe doe je dat, je eigen pad volgen? Dan kom ik weer terug bij het eerder genoemde Soul Retrieval. Dit is een begrip uit het Shamanisme dat is gebaseerd op het idee dat je in traumatische of zeer stressvolle tijden een deel van je ziel kwijtraakt. Dit maakt je kwetsbaar, zowel emotioneel als fysiek. In extreme gevallen van Soulloss, het verlies van een stukje van de ziel, is het nodig om professionele begeleiding te zoeken bij een Shamaan, of voor sommigen bij een psycholoog als je daar in gelooft. In mijn geval doe ik het zelf. Ik laat me helpen door relevante boeken, het boek Afdalen in je ziel, van Alberto Villoldo, kreeg ik van mijn zoon en bleek een schot in de roos. Daarnaast neem ik de tijd, die ik nu dankzij mijn ziekzijn heb gekregen, om aandacht aan mijzelf, mijn leven tot nu toe, en mijn leven in de nabije toekomst te besteden. Wat heb ik echt nodig? Via intuïtie, meditatie en energetische oefeningen als Feldenkrais en Gi qong, probeer ik via de weg van Zelfgenezing de weg terug naar mijn eigen pad te vinden. Het klinkt logisch en eenvoudig maar het vraagt veel moed om overbodige ballast overboord te gooien. 

Doe mij daarom maar een broodje Soul Retrieval. Laat ik het gat in mijn ziel dichten met liefdevolle aandacht en niet langer met eten.

27/28-10-'10

(C 19-10-'10) Wat wil dat lijf

Vandaag ben ik het gewoon even zat. Al maanden zo moe dat om een uur of twaalf ’s middags mijn kwartje echt op is. Daar komt nu bij dat ik fysieke ongemakken heb, waar ik liever niet over praat omdat ze op een nogal private plek zitten, maar wat zitten ze me de laatste dagen in de weg… Normaal gesproken word je ziek, je neemt even de tijd, en dan word je weer beter. Maar nu, gatver. Net als ik denk, hm het lijkt een beetje hanteerbaar te worden, komt alles in alle hevigheid terug. Ik kan niet zitten, lopen hou ik niet lang vol, en boven op die ongemakken blijf ik alsmaar zo verschrikkelijk moe.

Ik pak mezelf aan, probeer toch iedere dag minstens een half uur te bewegen, ook al word ik er moe van. Ik doe bekkenbodemfeldenkrais, hele goeie oefeningen, echt waar. Ik let op mijn voeding. Hoewel, gestopt met roken, hele dagen thuis, weinig beweging…ja, de weegschaal is niet echt mijn vriend deze dagen. Maar ik haal wel veel meer fruit dan anders in huis.

Wil je weten wat je los moet laten?
Kijk dan wat je het krampachtigst vasthoudt.

DIt advies zit al dagen, weken in mijn systeem. Het raakt dus iets aan, mijn kern, een waarheid.

Ik ben net teruggekomen van een gesprek met de psych waar ik op advies van de arbo arts mee praat. Ik word helemaal gek van die gesprekken. Vandaag vermoed ik dat ik vooral gek word van mezelf, hoe ik mezelf steeds nog voor de gek houd. Ja, ik beken, ik durf mijn werk nog steeds niet los te laten. Er is nog steeds dat aangepaste stemmetje dat zegt, ‘Probeer het nou nog even. Het lukt wel, stel je niet aan. Je hebt het inkomen nodig’. Maar er is ook die grote lompe boerende stem die zegt, hou toch op. Je weet best dat een negen tot vijf-baan niets voor jou is. Of is het juist een lief fluweelzacht stemmetje dat zegt dat ik moet doen wat ik altijd al had moeten doen, en dat is mijn pad volgen. Vertrouwen op het universum, dat mijn huur toch wel zal worden betaald. En is het de grote rauwe stem die zegt ‘Pas je aan, gedraag je zoals het hoort. Watje, word toch niet overal ziek van.’ Help, mijn hoofd tolt en ik tol mee.

Nou kan ik wel zeuren over fysieke ongemakken, en die zijn er ook echt, maar dat is niet waar het nu om gaat:

Wil je weten wat je los moet laten?
Kijk dan wat je het krampachtigst vasthoudt.

AAAAAAAAAAAh, ik vind het zo eng om te luisteren.

Daarom ben ik nog even moe.

Tsja, wat wil dat wijf?


19-10-'10