(13-12-'12) Grote schoonmaak: een terugblik.

Geboren en getogen in Nederland kan ik vreemd genoeg maar niet wennen aan de kou. Wat een onaangenaam gevoel. Goed, we doen het er maar mee. Ondertussen ben ik nog steeds bezig met een grote schoonmaak, niet van mijn huis maar van mijzelf. Zoals dat gaat met grote schoonmaken kom ik heel wat tegen, soms leuk, soms minder en vooral vaak onverwacht.

Ik heb een schatkist met brieven, foto's kaarten, cadeautjes en dagboeken vanaf 2008, toen ik voor het eerst na vijfentwintig jaar weer in Afrika kwam. Eerlijk gezegd kijk ik niet vaak in de schatkist. Ik kijk sowieso niet vaak achterom. Behalve in deze tijd. Om verder te gaan moet ik even terug kijken op mijn leven. Opruimen wat niet meer nodig is en uitzoeken wat ik wil behouden. Ik ben in de luxe positie dat ik daar nu even tijd voor heb.

Ik pakte gisteren het dagboek van mijn eerste reis in 2008 en begon er in te lezen. In één adem las ik het uit. Wat leuk om het terug te lezen, vooral met wat ik nu weet. Fascinerend hoe absoluut vanzelfsprekend ik het vond om na drie dagen (!) te beslissen dat ik een huisje ging laten bouwen op de compound bij mensen die ik daarvoor niet kende. Het is een prachtig huisje geworden, zonder meer. Mooier en luxer dan ik ooit had gedacht. Ik, die niet eens een auto ooit heb gehad, had nu opeens een huisje, een paradijsje.

Het is grappig om te zien hoe de kennismaking met mijn lief verliep. Mijn lief, de beste vriend van de eigenaar van de compound. We hadden prettige gesprekken, we hadden bijzondere gesprekken, ik voelde me vertrouwd en op mijn gemak bij hem. Dat was het. Geen haar op mijn hoofd die aan iets relatie-achtigs dacht. Na ruim twintig jaar alleenstaand ouderschap begon ik te ruiken aan de vrijheid, en was op geen enkele manier bezig met een nieuwe verbintenis. Mijn lief wel, direct vanaf het moment dat we elkaar tegenkwamen. Ook hij is sinds jaar en dag een alleenstaand ouder, nou ja, niet altijd helemaal alleenstaand natuurlijk. Ik lees terug dat ik weleens nerveus van hem werd, en ik begrijp nu dat hij (te) dichtbij kwam. Hij raakte me op een manier die ik hoe onnozel, niet thuis kon brengen. We namen na die drie weken gewoon als vrienden afscheid. Eenmaal thuis merkte ik dat ik hem miste. We gingen mailen, en zo is het begonnen.

Leuk om terug te lezen.
Er is één opmerking uit mijn dagboek die me het meest op viel:
" Ik ben nu een maand terug, en het doet pijn om hier (in NL.) te zijn. Ik voel me als een klein kindje dat eindelijk haar moeder (Afrika) heeft teruggevonden, maar weer terug moest naar de stiefmoeder, omdat dat 'beter voor haar' is."

Sinds ik in de jaren tachtig voor het eerst in Afrika was heb ik heimwee gehouden. Heimwee naar Afrika. Toen ik later mijn zoons eens vroeg hoe ze het zouden vinden als ik in Afrika ging wonen, zeiden ze:
"Dat hebben we toch altijd al geweten."
Kortom: het wordt tijd om te gaan.
Laat de voorzienigheid, het Universum, ons alsjeblieft helpen om een huisje voor onszelf te bouwen zodat ik een plek heb om samen met mijn lief de toekomst in te gaan.

Grote schoonmaak, Transformatie, 2012, het is tijd. Ik ben er klaar voor.

(01-10-'12) .. en niets anders is meer belangrijk

30 september 2012

Schrijfoefening: ‘Wanneer had je niets anders nodig?’

(Onbewerkt weergegeven)

Vrijdagmiddag rond een uur of half vijf sloot ik de deur achter me en ik liep de parkachtige statige voortuin door. De handen in de zakken vergenoegt kneukelend. De metalen poort stond open. Ik stond even stil en keek onwennig om me heen en haalde diep adem. Hier was het leven dat hectisch door was gegaan toen ik binnen was.

Als een film die heel langzaam wordt afgespeeld, in slow motion, zo ging de tijd toen ik uitgetreden even ingetreden was. Ik hoefde niets en iedereen was me dankbaar.

Binnen staat de tijd even stil. Geen haast, alleen aandacht en liefde. De gemiddelde leeftijd is tachtig, de jongste is zesenzestig en de oudste is over de honderd. Mijn nieuwe vriendinnen zijn de weg kwijt. Soms wat meer en soms wat minder. Niet heel erg want dan moeten ze ergens anders heen. Ik heb ze in mijn hart gesloten.

Monkey mind, over monkey mind gesproken. De staat van je hersens waarin de controle is verzwakt. De ene gedachte leidt tot de volgende associatie en weer teug. Omwegen zijn onvermijdelijk. Fascinatie, wat gebeurt er wanneer je de controle los kunt laten, wat gebeurt er wanneer het verlies van controle geen keuze meer is?

Ik hou van de verhalen waarin vroeger en nu door elkaar spelen, waarin waar en niet waar niet uitmaken. Je leert dan te luisteren met je hart en niet met je verstand. Dan kan de liefde stromen. De UCL, de onvoorwaardelijke liefde die het niet uitmaakt dat je vandaag hetzelfde vertelt als gisteren en die het niet uitmaakt dat j verhaal vandaag volkomen anders is dan je verhaal dat je morgen vertelt.

En dan kom ik terug bij Humble. De Humble die Saskia is zonder bullshit. De kern, de bron, de allesverslindende en de allesomarmende liefde. En ik geef me over en straal. Ik geniet van deze vrijplaats met zijn strikte regels.

Om kwart over vijf gaan de rollator-ondersteunden in optocht naar de kapel. Met de lift. Allemaal tegelijk of soms in tweeën. In verwarring wordt er op de gang gestaan.

‘Ik wil mee, ik wil ook’, wordt er verdrietig tegen de gesloten liftdeur geroepen.

‘ja zuster, u mag ook, natuurlijk. De lift komt zo weer terug en dan gaan wij ook naar boven.’

‘Ooooh’, zegt ze veelbetekenend en ze lijkt zich te berusten in haar lot.

‘Ik wil ook naar boven.’

De blik in haar ogen is als die van een kind dat zich achtergesteld voelt en niet begrijpt waarom zij daar op de gang moet staan.

Na de dienst komen ze terug in de kamer waar ze de hele middag voor de dienst hebben gezeten. Stralend en vol bewondering komt een van de zusters binnen. Terwijl ze zwaar op haar rollator leunt, kijkt ze nieuw en verrukt de kamer rond.

‘Oh, wat gezellig is het hier, wat een mooie kamer.’

Ze geniet zichtbaar terwijl ze voorzichtig aan tafel wordt geschoven. Haar tere wangen hebben een blos van geluk en dankbaarheid.

Verdwaasd sta ik buiten de poort. Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen, alsof ik me opeens gewaar word een lichaam te zijn en ik schakel tandgewijs over in een hogere versnelling en nog een.

Het is dat ik me inhoud, anders zouden er grote dikke tranen over mijn wangen rollen. Ik ben gelukkig. Ik straal van binnen en van buiten. Dit is mijn plek, dit is waar ik hoor. Openbaring. Het bestaat. Ik heb de UCL, de onvoorwaardelijke liefde. Eerst al in de mooiste mens op aarde en nu hier in dit kloosterverzorgingshuis.

And nothing else matters.

Ik ben de rijkste, meest bevoorrechte mens op aarde.

Ik hou van zuster Margreet en de onbegrijpelijke zinnetjes die ze bij de door haar ingekleurde tekeningen neerzet. Zo betekenisvol, prachtig. En zuster Mechteld die midden in een brompottenbui overschakelt en vol passie op eigen stoere manier vertelt over het poesje dat vroeger van haar huis mee naar school liep.

Jullie bedanken mij en ik bedank jullie.

(29-06-'12) Statistieken

Tot mijn schrik zie ik dat ik vandaag mijn allerlaagste bezoekersaantal heb gehaald. Welgeteld vijf bezoekers, niet te geloven. Er zijn dagen geweest dat ik rond de negentig zat, en gemiddeld heb ik de laatste tijd zo'n veertig, vijftig bezoekers.

 

Al een paar dagen zie ik een laag bezoekersaantal. Dat kun je links onderaan dit blog zien, mocht je het interessant vinden.

Je vraagt je af waardoor het komt. Sinds mijn laatste bericht met de titel 'Leven van de wind' is het dramatisch. Wat betekent dat? Kan natuurlijk zijn dat jullie het een volkomen oninteressant stukje vinden, kan best. Persoonlijk vind ik het wel interessant maar misschien is dat het punt, dat het te persoonlijk en daardoor onherkenbaar is.

De dagen dat ik over het overlijden van mijn moeder schrijf scoren daarentegen weer behoorlijk hoog. Is dat omdat het voor iedereen wel herkenbaar is om een dierbare te verliezen? Het is toch hopelijk geen sensatiezucht? Het blijft een typisch iets, die statistieken.

 

In dit plaatje zie je het verloop van de bezoekersaantallen sinds het begin van mijn blog. Grappig hè.

Ik zou het echt ontzettend leuk vinden om een reactie van jou als lezer te krijgen. Wat denk jij nou van die wisselende bezoekersaantallen? Ligt het aan de onderwerpen van de stukjes of bijvoorbeeld aan het mooie weer? Ik nodig je hierbij van harte uit om te reageren, hier onderaan deze pagina. Helaas leert de ervaring dat er niet zo erg wordt gereageerd, maar kom op, verras me, en reageer nu wel.

Ik vind het niet problematisch hoor die bezoekersaantallen, komt wel weer goed.

(15-06-'12) Een nieuwe website

Update 17-06-2012:

De vernieuwde site is nu online.

Mijn huidige website bestaat al weer sinds 2007. Dat is erg lang voor een site en ik ben dan ook vast van plan om mijn site te vernieuwen. Echt waar, maar wat een klus. Hoe langer ik bezig ben hoe meer werk er aan mijn site hangt en hoe meer ik moet veranderen.
Het belangrijkste en meeste werk is echter het herstructureren van mijn site. Zo moet ik nadenken over het werk waar ik de nadruk op wil leggen. Is dat automatisch mijn nieuwste werk of niet? Ga ik alles weer online zetten of slechts een selectie van mijn werk, en zo ja, welke selectie...

Je snapt, ik stel het graag even uit, en zo ben ik inmiddels vijf jaar verder en is het hoog tijd geworden.
In de loop der jaren ben ik gestopt met het maken van websites voor anderen. Gewoon omdat ik het niet leuk vond, ondankbaar werk. Klanten zien vaak niet hoeveel werk het is wanneer ik een site maak. Bovendien kan ik als enkeling niet op tegen grote websitebouwbedrijven, en ook niet tegen IT- studenten die voor een zakcentje een vaak hele redelijke site voor je maken.

Wel ben ik erg blij dat ik mijn eigen site kan bouwen en ik vind het ook leuk om te doen, voor mezelf dan. Mijn sites zijn eenvoudig, ik werk niet met de nieuwste programma's, sterker nog, ik schrijf in HTML. Inmiddels is dat bijna antiek... Ik gebruikte Dreamweaver graag om imagemaps te maken en nu ik Dreamweaver ben kwijtgeraakt is dat even puzzelen maar ik kom er net zo goed wel uit.

Ik ben toch trots dat ik als oud mens (nou ja...) mijn eigen sites kan bouwen. En ontwerpen, want de technische kant is één maar het moet er ook nog leuk uitzien. Gelukkig kan ik dat ook. Wanneer je het maken van een website moet uitbesteden is dat soms een probleem: mensen kunnen of - of, niet allebei. Behalve grote bureau's met genoeg medewerkers.

Nu ben ik al twee dagdelen bezig geweest met het ontwerp van de eerste pagina, de index.html. De eerste indruk is het belangrijkste dat is algemeen bekend, maar wat en hoeveel wil je vertellen? Daar gaat ook nog heel wat tijd inzitten voordat ik dat echt duidelijk heb.

Nou je hoort het, ik hoef me niet te vervelen mocht je daar bang voor zijn, haha. Het kan nog wel een tijdje duren, maar het begin voor de nieuwe website is gelegd.

(06-04-'12) Het maken van een Humble™ eBook

Sinds enige tijd hou ik me met veel plezier bezig met Humble™. Het kleine androgyne figuurtje waar ik hier al eerder over sprak. Met Humble™ wil ik de boodschap van licht en onvoorwaardelijke liefde verspreiden. Nou klinkt dat natuurlijk wat zwaar maar het is vooral leuk. Ik heb erg veel plezier in het maken van de tekeningetjes. 

In korte tijd heeft Humble™ al een paar echte fans gekregen. Mensen houden echt van het figuurtje. Na een serie kerstkaarten heb ik nu ook een serie gelegenheidskaarten gemaakt. Net als de kerstkaarten blijkt ook deze serie weer te vertederen, te verwarmen. Ik verkoop ze zelf, en eerlijk gezegd ben ik daar geen held in. ( Je kunt ze bestellen via therealhumble@gmail.com, een serie van 8 kost €10.00 excl. € 1.00 verzendkosten)

Om Humble™ de wijde wereld in te kunnen sturen zijn ook andere kanalen nodig. Ik heb een boekje gemaakt met tekeningen en mooie uitspraken, en dat heb ik als fotoboekje laten printen. Wanneer mensen het zien zijn ze wederom ontroerd, soms zelfs in tranen. "Ga alsjeblieft door met Humble™", hoor ik regelmatig.

Ja, ik ga zeker door met Humble™. Sterker nog, ik hoop er ooit mijn brood en liefst vliegticket mee te verdienen, en als het even kan wil ik jongeren in Afrika helpen met hun studiekosten door Humble™.

Zo kwam ik tot de conclusie dat ik uitgegeven wil worden. Door een echte uitgeverij, maakt me niet uit hoe groot of klein, maar ik wil niet alles in eigen beheer doen. Daar komt bij dat ik gefascineerd ben door ebooks. Ik heb geen ereader, tablet, of telefoon met mogelijkheden om een ebook te lezen, maar toch... Ondanks mijn simpele leefstijl ben ik eigenlijk een gadgetfreak. Ik hoef ze niet te hebben maar ik hou van de mogelijkheden, en ik hou ervan om bij te blijven op dat gebied.

Om een lang verhaal kort te houden: Samen met Daisy Goddijn van eBookPoint ben ik bezig met de uitgave van mijn eerste Humble™ ebook. Het is heel leuk om mezelf ook de techniek van een ebook eigen te maken.


Na een eerste selectie van tekeningen met mooie quotes, spreuken, ben ik nu al dagen bezig met de technische uitvoering. Welk lettertype, welk formaat, oh ja, er moeten nog paginanummers geplaatst worden. Ik heb zoveel lol in het maken van het ebookje, dat moet gewoon op de lezers afstralen straks.

De samenwerking met Daisy Goddijn is prettig en inspirerend. Anders dan bij een grote uitgever word ik heel persoonlijk en enthousiast behandeld. Kortom, ik zie erg uit naar de publicatie, die waarschijnlijk eind van deze of begin van volgende maand plaatsheeft. Natuurlijk hou ik je op de hoogte. Oh ja, het gaat waarschijnlijk €9.95 kosten. Niet te duur toch?



Als primeur geef ik je hier alvast een voorbeeld van wat je kunt verwachten:

Nou ben ik eigenlijk heel benieuwd wat jij van een ebook vindt. Heb je er ervaring mee, of vind je het een gruwel om via een tablet te lezen? Kortom, zou je misschien hieronder je mening willen geven? Dat zou ik heel erg waarderen. Alvast bedankt voor de moeite.

(08-11-’11) Een heus bedrijf

Wie mijn verhalen een beetje volgt weet dat ik de laatste maanden hard werk aan het concept Humble™. Hij krijgt steeds meer vorm en ik ontvang veel enthousiaste reacties. In het begin waren het enkel tekeningetjes, ook heel leuk maar er ontbrak iets. Zoals ik in de column Beeld en tekst al aangaf, kreeg ik reacties als: ’Je moet een verhaal bij Humble™ brengen, dan wordt hij echt interessant’, aldus mijn oudste zoon. ‘ Leuk, die Humble™, maar wat is het nou precies? ‘, vroeg een oud-collega.

‘Wat ga je er mee doen, met die Humble™?’ was een andere vraag die ik kreeg. Op de een of andere manier heb ik met Humble™ iets in handen, dat beklijft en dat groeit en groeit en steviger wordt. Het figuurtje fascineert me.

Ik ontving de afgelopen dagen een aantal mails van een schrijfcoach waarin hij onder andere vraagt waar jij nou goed in bent, wat is jouw sterke punt. Wat maakt jou uniek, anders dan anderen. Een van de dingen die ik vaak hoor is dat ik veel warmte en liefde uitstraal. Dit is tevens iets dat mijn mannen uitdragen, de onvoorwaardelijke liefde. Wat kan dus beter de basis van het verhaal van Humble™ zijn dan het uitdragen van licht en onvoorwaardelijke liefde. Daarbij komt zijn naam: Humble™. Nederigheid, soberheid, eenvoud, dat is waar Humble™ voor staat.

En zo kreeg Humble™ betekenis, hij kreeg een verhaal, en zelfs een missie maar wel met een glimlach.

Ik maakte eerst een website in het Engels, omdat ik me richt op een internationale toekomst. Langzaam kwam de wens om met iemand samen te werken die goed kon verkopen. Ik kan een heleboel, maar verkopen, zeker van eigen werk, nee, daar ben ik geen held in. Om een lang verhaal kort te houden; ik ben iemand tegengekomen die me graag wil helpen met het commercieel opzetten van Humble™. We zijn in sneltreinvaart een kerstkaartenproject gestart en het blijkt te lopen als een gek. We staan nog aan de start maar het ziet er veelbelovend uit. Ik maakte dus ook nog een site in het Nederlands.

Maar nu… Er zijn visitekaartjes nodig. Wat voor functie schrijf je daarop? Creative director voor mij en Sales executive voor haar. Ho ho ho, ga ik nu niet de verkeerde weg in, kwam ik niet net uit dat zakenleven met zijn blablabla? Ik wil geld verdienen en dan moet je zakelijk zijn, commercieel. ‘Je verkoopt niet direct je ziel hoor mam, wanneer je je creative director noemt’, zegt mijn jongste zoon.

Hoe verdeel je de taken binnen een bedrijf dat nog niet eens een bedrijf is? Heel belangrijk, hoe verdeel je de inkomsten? Humble™ is mijn geesteskind, mijn creatief eigendom. Ik heb hem zelfs geregistreerd bij de Belastingdienst via een Onderhandse Akte. Hoe kun je op een nederige, bescheiden manier winst maken?

Hm, het gaat wel hard opeens.

(oorspronkelijk 30-09-'11) Marketing 2.0

Okee, het idee is er. De Humble™ in dit geval. Ik ben helemaal verliefd op de Humble™ en wil hem aan de wijde wereld presenteren. Maar hoe?

Ik begin met het zoeken naar printmogelijkheden. Een uitgever van kaarten en posters die Humble™ in het bestand wil opnemen, de distributie gaat dan via de kanalen van de uitgever. Lijkt mooi toch. Maar we leven in 2011. Er zijn zoveel meer mogelijkheden, dus zoek ik verder.

Maak een filmpje voor op youtube! Dat lijkt me een goed idee, ik moet er nog wel even over nadenken want hoe maak je een filmpje van platte plaatjes die geen verhaal vormen. Ga ik een verhaaltje maken met de Humbles™, zodat ik een boekachtig iets ga publiceren, of maak ik animaties van de Humble™. De basis is dan één plaatje dat ik ga laten bewegen. Een andere mogelijkheid is om een app te maken van Humble™. Je hoort iedereen in de weer met apps, Een app is een stukje software, een applicatie, dat je op je mobiel kunt installeren en bekijken. Dat lijkt me wel wat. Ik ben alleen een van de laatste der Mohikanen die een mobiel zonder internet heeft en ik heb nog geen idee hoe je een app maakt of laat maken. Tijdens mijn zoektocht op het wereldwijde web kom ik zoveel informatie tegen dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen. Ik kan ook een e-book maken over of met Humble™. Hier geldt hetzelfde, ik heb nooit eerder een e-book gemaakt en ik zoek informatie tot ik er bij neerval. Onderweg kom ik vreselijk interessante informatie tegen over nieuwe manieren van geld verdienen. Het is zo veel informatie dat het me letterlijk duizelt.

Zoals ik de laatste tijd heb geleerd, hoef ik niet alles zelf te doen. Waarom zoek ik niet een marketingstudent die de lancering van de Humble™ als studieopdracht wil doen. Weer Google ik naar mogelijkheden. Het eerste dat me opvalt, is dat er veel vraag is naar studenten met kennis van en ervaring met de nieuwe media, maar er is bijna geen aanbod. Betekent dit dat marketingstudenten zich nog steeds bezighouden met de ouderwetse marketinginstrumenten als Powerpoint-presentaties en dergelijke. Dat zal toch niet.

Om een lang verhaal kort te maken: ik zal nog meer informatie moeten bekijken voordat ik weet wat voor Humble™ en mij, binnen redelijke tijd, haalbaar is. Tot die tijd laat ik een aantal items ouderwets drukken om als promotiemateriaal te gebruiken. Nou ja, ouderwets drukken, misschien is dit marketing 1.5. Ouderwets drukwerk maar wel ‘printing on demand’ via het internet.

Ik ben op de goede weg. De komende tijd duik ik onder in alle informatie en ga ik proberen een keuze te maken. Mijn gedachten gaan vooral in de richting van een app en een e-book, maar daar moet ik nog veel over lezen voordat ik het zelf kan doen. Ik hou je op de hoogte.

(30-10-’11) Einde van Blauwe Roos/ Blue Rose

The Blue Rose is the alchemical symbol of the impossible accomplished.
De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke.

Amper een maand geleden startte ik het blog, de Blauwe Roos, omdat ik behoefte had en heb aan licht en lucht. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Er komen nieuwe stappen, nieuwe initiatieven. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en de Blauwe roos. Ik ga langzaam in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht en liefde opvangen en doorgeven, Onvoorwaardelijke liefde.

Ik dacht dat ik dit op het blog Blauwe Roos zou doen, een blog dat er helder en fris uitzag. Het blijkt niet zo te zijn. In de praktijk voelt het kunstmatig; sombere stukken op SPhoenixB, optimistischer, positievere stukken op Blauwe Roos. Op het laatst schreef ik bijna niet meer. Ik ben gehecht geraakt aan SPhoenixB, ik kan er mijn verhalen kwijt op een simpele, vanzelfsprekende manier. Voorlopig schrijf ik in het Nederlands, tweetalig vond ik onrustig op één pagina samen. Mijn andere site: landofthehumble.blogspot.com is Engelstalig. Ik wil mij richten op een werkplaatsonafhankelijke manier van werken in de nabije toekomst, de Engelse taal is daarbij handig.

Mijn besluit staat vast, ik hef Blauwe Roos op, en plaats voortaan mijn stukjes weer op SPhoenixB. Met spijt in het hart, dat wel, ik hou van de blauwe sfeer, maar waarom zou ik geen optimistische, opbouwende stukken op SPhoenixB zetten?

Ik concentreer me voorlopig op SPhoenixB en de Humbles™, dat is overzichtelijk en prettig. De stukjes die ik tot nu heb geplaatst op Blauwe Roos zal ik overzetten naar SPhoenixB. De teksten over vergeving ( van mijzelf) en over onze grootste angst (van Marianne Williamson ) zijn niet nieuw, maar ik vind ze nog steeds de moeite waard om hier te plaatsen. De andere stukjes zijn nieuw geschreven voor Blauwe Roos, en dus nu voor SPhoenixB.

Excuses voor de verwarring, het is beter zo.

(18-10-‘11) Met de ogen dicht

Vandaag had ik zo’n dag dat ik terugkeek. Terug in de tijd. Zo af en toe doe ik dat, misschien wel niet vaak genoeg. Het is weleens goed om stil te staan bij het verleden, en bij jezelf. Zeker voor iemand als ik die alles zo snel weer vergeet.

Ruim vijf jaar geleden had ik een periode waarin ik veel schreef en daardoor ook lekker in mijn vel zat, zoals dat heet. Ik volgde schrijfcursussen en schrijfworkshops. Hartstikke leuk, echt waar. Ongeveer een jaar lang schreef ik per week een kort verhaal. In die tijd volgde ik een soort training over het benutten van je talenten. Ik was er van overtuigd dat ik mijn talenten moest benutten. En wat deed ik: met de ogen dicht stapte ik in een broodbaan van negen tot vijf waarmee ik de huur (net) kon betalen.

Ongeveer vier jaar geleden bleek dat ik toch niet helemaal op mijn plaats zat in mijn broodbaan. Ik snapte er niets van, ik probeerde zo verschrikkelijk hard om er het beste van te maken. Okee, het was niet helemaal een functie waar mijn hart in lag, maar ach, schop onder de kont en doorgaan maar. De huur moest toch betaald worden?! Vijf jaar lang heb ik het geprobeerd, en natuurlijk waren er tijden dat het beter ging. Uiteindelijk kostte deze baan me al mijn energie, er zat achteraf bezien, geen uitdaging in voor me. Het is dodelijk wanneer je je kwaliteiten niet kunt gebruiken in je dagelijkse bezigheden. Wanneer ik thuiskwam had ik geen energie meer over om dingen te doen die ik leuk vond, en waar ik wel energie van kreeg. Daarbij komt dat het huishouden ook niet een terrein is waarop ik mijn kwaliteiten benutte. En zo gleed ik langzaam weg, met de ogen dicht.

Ik deed mijn stinkende best voor deze baan omdat ik ervan overtuigd was dat ik deze nodig had om de rekeningen te betalen. Bovendien was ik verantwoordelijk voor een gezin, dus ik kon me niet overgeven aan spelen, aan lekker ontdekken en aan vormgeven van ideeën. Dacht ik, wist ik, was mijn overtuiging. Zo worstelde ik en bleef ik een tijdje boven; met de ogen dicht.

Ruim een jaar zit ik in de ziektewet. Regelmatig viel ik uit op mijn werk, ik kon niet meer. Steeds weer bleef ik het toch proberen, dan kwam ik weer een tijdje terug, op therapeutische basis, zoals dat heet. Ik werd er doodmoe van, letterlijk. Mijn lijf weet al lang wat ik niet wilde zien, met als gevolg dat het lijf protesteerde als een gek. Nog liet ik me misleiden en dacht ik dat ik alleen maar fysieke klachten had. Ik wilde zo graag normaal zijn en deze negen tot vijf baan kunnen volhouden. Het grootste gevecht was tegen mezelf. Ik hield alles en iedereen voor de gek, en vooral mezelf, door me altijd maar groot te houden. Ik kon niet meer. Ook de arboarts en het UWV trapten in mijn schijnvertoning en toen ze stelden dat ik weer hele dagen moest werken, stortte het kaartenhuis ineen. Nu ben ik voorlopig volledig arbeidsongeschikt.

Ik verkeer nu in de luxe positie om na te denken over mijn leven. Langzaam zie ik in dat ik zelf mijn grootste vijand ben. Mijn mond vol over het volgen van je hart, en hoe ieder mens zijn eigen pad moet gaan. Ik geloof het ook echt, maar wat doe ik: Met de ogen dicht probeer ik krampachtig vol te houden aan de zelfopgelegde straf dat ik met kunst geen geld mag verdienen, want dat zou te leuk zijn. En een alleenstaande moeder heeft zo haar verantwoordelijkheden, en mag niet spelen, ze moet serieus zijn. Ja, rare overtuigingen kan een mens hebben. Hoe triest. 

Vandaag kwam ik een notitie tegen van jaren geleden. Iemand schreef: ‘Eigenlijk zou je gewoon een goedbetaald kunstenaar moeten zijn.’

Langzaam begin ik die kant op te denken. Ik wil geld verdienen met het maken van leuke, mooie dingen. Als een kind geniet ik wanneer ik mijn Humbles™ teken. Zal ik mezelf eindelijk toestaan om …

Met de ogen dicht denk ik angstig; ‘Nee, ik ben er nog niet.’ Maar ik ben op weg, op de goede weg, maar de weg is nog lang.

(C10-10-‘11) Niemandsland

Sinds een paar dagen zit ik in een raar soort niemandsland. Zoals je weet is het hier een komen en gaan van de mannen in (en uit) mijn leven. Deze zomer was mijn lief zes prachtige weken bij me, dat was langer dan ik ooit met een volwassen man ben samen geweest en we hadden het geweldig. Nu is hij terug naar zijn eigen land, ik heb al geboekt om over een paar maanden weer bij hem te kunnen zijn. Maar nu zit ik hier en hij daar en dat is echt niet leuk, ondanks alle verheven gevoelens dat we ondanks de afstand toch dicht bij elkaar zijn. Allemaal waar, maar het is gewoon niet hetzelfde.

Mijn jongste zoon was enkele maanden bij me terug in huis, en dan ook echt 24/7 in huis. Ik vond het af en toe te veel en zei hem dat ook. Nu heeft hij sinds twee weken een baan en is daar opeens 24/7. En ik? Het huis is stil opeens, het was wel erg abrupt. 

Sinds ruim een jaar zit ik in de ziektewet, af en toe probeer ik weer een tijdje om te reȉntegreren en stort dan weer in. De afgelopen week had ik op eigen verzoek een gesprek met het UWV, ik wil weten waar ik aan toe ben.  Ik dacht echt dat het wat beter ging met me, maar door alle stress rond arboarts en UWV ben ik weer stappen terug gevallen. Vermoeidheid is weer sterker dan het sinds lang was, mijn fysieke klachten blijken erg stressgerelateerd en zijn dus ook erger dan ze de laatste tijd waren. En nu? Ik moet een afspraak maken met een psychiater via het UWV voor een uitgebreid onderzoek. Wil ik dat wel, straks krijg ik na 54 jaar opeens te horen dat ik niet helemaal spoor, haha? Totdat ik een uitspraak van het UWV heb weet ik niet of ik nog ooit terug moet naar de baan waarin ik word ontslagen zo gauw ik beter ben, omdat de functie is opgeheven. Of dat ik me op een nieuwe invulling van mijn toekomst kan gaan richten. Er gaat zo veel kostbare tijd voorbij. Mijn salaris is 30% teruggevallen, en dat is beslist weer wennen. Het was al niet veel maar nu kan ik eigenlijk niet eens mijn eten betalen. Eens lekker er tussen uit is niet te doen. Verlammend.

Zelfs qua weblog zit ik in een soort niemandsland. SPhoenixB voelt vertrouwd, ik kan een stukje schrijven en het plaatsen zonder daar al te veel over na te denken. Eigenlijk had ik me juist voorgenomen om voortaan alleen opmijn nieuwe blog Blue Rose- Blauwe roos te gaan schrijven. De stukjes moeten dan positiever en vol wijsheden zijn, bovendien moet ik ze steeds in twee talen schrijven. Allemaal leuk en aardig, maar het maakt het minder spontaan; te hoge eisen aan mezelf of aan mijn stukjes. Dan heb ik ook mijn nieuwe blog landofthehumbles, hartstikke leuk, daarin ik vertel over mijn nieuwe passie˸ De Humble™. Ook daar moet ik mijn weg nog in vinden. Ik wil graag naar buiten treden met ze maar weet niet precies hoe, ook al omdat mijn gezondheid nog niet helemaal okee is.

Kortom, ik wil niet klagen want ik voel me verder redelijk, maar ik vind het wel even ingewikkeld allemaal. Eigenlijk wil ik gewoon graag verder, vooruit kijken en denken en doen. 

P.S. Kijk je af en toe ook op mijn nieuwe sites? Er staat een link rechtsonderaan op SPhoenixB.

(C25-06-’11) Over schrijven

Het is bekend dat schrijvers uitgesproken voorkeuren hebben voor het materiaal waarmee ze werken. Hoewel er zeker schrijvers zijn die gewoon achter de computer gaan zitten en zo een eind wegschrijven, zijn er meer schrijvers die een voorkeur hebben voor een bepaald type schrijfboekje, en voor een bepaald type pen of potlood. Ik moest daaraan denken toen ik een advertentie zag voor de Moleskine boekjes. Menig YUP (aardig verdienende dertiger_ vrij vertaald) zweert bij deze boekjes. Moleskine is een merk waarmee je voor de dag kan komen in bepaalde kringen, net als bijvoorbeeld met de Mac.

Waar schrijf ik het liefst in? Hoewel ik het niet erg mooi vind wil ik een boekje met een ringband, zodat ik het goed open kan leggen, maar vooral dat ik de linkerpagina naar achter kan doen terwijl ik op de rechter schrijf. Ik schrijf graag ‘op schoot’ en dan is het onhandig als de linkerpagina los bungelt. Op mijn werk zag ik stapels papier, zogenaamde misdrukken, met enkele tekens of een regel erop, die je niet opnieuw voor officiële rapporten kunt gebruiken. Met het oog op het milieu besloot ik die afvalpapieren te gebruiken om zelf schrijfboekjes mee te maken. Aanvankelijk voor op kantoor, en later ook privé. De A4’s snijd ik doormidden. Als voorkant zoek ik een illustratie uit (eigen schilderij bijvoorbeeld) en deze lamineer ik voor de stevigheid, wat dan weer niet zo fijn is voor het milieu. Omdat ik vaak losse aantekeningen maak knip ik een plastic hoes doormidden die ik achterin toevoeg, waardoor ik een hoesje heb voor deze losse blaadjes. Door het geheel haal ik een ringband, en klaar is mijn persoonlijke schrijfboekje.

Ook met pennen heb ik mijn voorkeur. Nadat ik allerlei pennen heb geprobeerd blijkt dat een pen voor mij allereerst lekker in de hand moet liggen, hij moet een lekkere grip hebben. Ook moet een pen een bepaald gewicht hebben, te licht is niet fijn.

Ik vind het leuk om een pen te gebruiken met mijn eigen logo. Mijn pennen bestel ik via het internet bij een bedrijf dat prima drukwerk verzorgt en ook nog eens pennen met de goede grip levert. De pennen zijn navulbaar, en soms zijn er aanbiedingen waarbij een pen nog geen derde van een nieuwe vulling kost en dan bestel ik meteen een voorraadje.

Maakt een lekker boekje en een fijne pen je nou een betere schrijver, nee natuurlijk niet, maar het werkt lekkerder. Bovendien heb je als schrijver nauwelijks begrenzingen, want je kunt altijd en overal, op alles, en over alles schrijven. Wellicht is het hebben van enkele rituelen niet zo gek om je werktijd en je vrije tijd te scheiden, en om een onderscheid te maken tussen het schrijven van een boodschappenlijstje en een literair meesterwerk.

(C17-06-’11) Digitale nomade

Nee, ik wil geen vaste baan. Ik wil mijn eigen werktijden maken, en ik wil mijn eigen baas zijn. Bovenal wil ik mijn eigen inspirator zijn en werkplaatsonafhankelijk werken. De wereld is groot en er is nog zoveel te ontdekken en te zien en te beleven. Waarom zou ik me vastleggen in een dagelijkse routine van mijn huis naar een vaste werkplek waar ik van negen tot vijf binnen vaste muren zit. Ooit iets minder inspirerends gedaan?

Huidige communicatiemiddelen bieden nieuwe werkmogelijkheden. Hou je van reizen of wil je een tijd in een ander land dan Nederland wonen? Nu kan het. Zorg dat je er bij bent en niet de boot mist. Ben je een zwerver in hart en nieren, maar ben je ook wat technisch aangelegd zodat je jezelf kunt blijven bijscholen op digitaal gebied, dan ben jij waarschijnlijk geschikt om een digitale nomade te worden. Sinds enige tijd oriënteer ik me op werken vanuit het buitenland, wat natuurlijk ook vanuit het binnenland kan. Ik lees inspirerende verhalen van mensen die me voor gingen. Verhalen gelardeerd met mooie foto’s van schrijvers liggend in hangmatten, of met de laptop werkend vanaf een zonovergoten terrasje in Verweggistan. Wat een boeiende en opwindende tijd toch.

Ik ben me nu aan het oriënteren op wat het leven als een digitale nomade (lekkere naam is dat toch) inhoudt. Wat komt er allemaal bij kijken, wat zijn de mogelijkheden en de onmogelijkheden. Ik probeer te leren van de valkuilen waar anderen al invielen, en ik laat mijn fantasie op hol slaan door de mooie verhalen van hen die me voorgingen. Ik moet bekennen, soms maakt het internet een ADHD’er van me. Als een gek verzamel ik info tot mijn hoofd ervan tolt en ik vergeet de informatie te verwerken, in me op te nemen en te laten bezinken.

Mijn huidige fysieke en geestelijke gezondheid is dusdanig dat ik gauw teveel hooi om mijn vork neem. Ik ben zo blij wanneer er een goeie dag tussen zit, dat ik al gauw te hard ga. In mijn enthousiasme surf ik op het wereldwijde web alsof ik een berefitte surfer ben met het lichaam en de gesteldheid van een jonge god/-in. Ik word dan al gauw teruggefloten, maar okee. Het begin is er, een zaadje is geplant. Ik ga er van uit dat er steeds vaker goeie dagen komen, en vooral dat mijn energieniveau steeds een beetje beter wordt. Wanneer de rust in mijn hoofd is weergekeerd kan ik de info gaan verwerken en laten bezinken en nieuwe concretere plannen maken en uitwerken. Ik heb geen haast. Bovendien moet ik eerst nog wat dingen afronden voordat ik verder kan.

Gelukkig ben ik geen digibeet, al houd ik niet alle ontwikkelingen bij, ik kan me digitaal meer dan aardig redden. Ik hou van nieuwe uitdagingen, en de hoop op een bestaan als digitale nomade doet me (op-)leven. De tijd die ik nu af en toe heb probeer ik te gebruiken om me in te lezen en voor te bereiden. Nou nog hopen dat de netwerken in de Gambia snel verbeteren, zodat de techniek me daar niet tegenhoudt. En beter worden! Maar daar werk ik hard aan. Het vooruitzicht van een bestaan als digitale nomade helpt me daar bij.

(C21-05-’11) Blij met mijn Flip + update 24-05: Van God los in de achtertuin

Hoe ik op het idee kwam weet ik eigenlijk niet, maar opeens zat het in mijn hoofd: ik wil ook een Flip. Nog niet zo lang geleden heeft mijn zusje een Flip aangeschaft en ze was zo lief om hem aan mij uit te lenen toen ik de laatste keer naar Afrika ging. Ik heb dan ook een heel leuk filmpje van mijn lief kunnen maken, maar dat terzijde.Ik was jarig deze week en mij werd gevraagd wat ik wilde. ‘Niets,’ ik loop niet zo met dit soort wensen rond.

Opeens las ik allerlei verhalen over de toekomst van het bloggen en de mogelijkheden van de Flipcamera. Ja haha, dat was hem, dat wilde ik wel voor mijn verjaardag; geld om voor een Flip te sparen. Nou kreeg ik in een keer genoeg om hem aan te schaffen en gisteren werd hij thuisgebracht. En ik vind hem leeeeeeeeeeeuuuuuk!!!

Dit is hem: de Flip Video Ultra HD III 8 Gb – Zwart

Hij is heel eenvoudig te gebruiken. Er zit een aan- en uitknop aan de zijkant, en aan de ene kant een lens, aan de andere kant een opnameknop en een prullebakje. Aan de zijkant zit een usb-ding waarmee je hem gewoon kunt opladen door hem in je pc te steken.Er zit een geheugen van 8 gb op waarmee je zo’n twee uur kunt opnemen.

Ik zal mijn best doen om niet te veel onbenullige filmpjes te plaatsen, maar ik wil met deze column laten zien hoe leuk dit soort gadgets is en wat een mooie extra mogelijkheden er zijn om een blog te verlevendigen.

Natuurlijk ben ik een beetje met hem aan het spelen, dus jullie moeten er aan geloven. Ik heb ter illustratie een klein filmpje gemaakt van mijn katten die rechtsachter de blauwe bak (als je goed kijkt) de vijandkat ontdekt hebben.

Geweldig toch, daarom ben ik blij met mijn Flip. En ik vind hem ook heel mooi.

24-05 update: Van God los in de achtertuin

Ik was net aan het kijken naar de uitzending gemist Van God los. Heftig op de nuchtere maag.
Toen hoorde ik ze bezig in mijn achtertuin.



Ik heb ze maar op tijd uit elkaar gehaald.

(C09-05-’11) Waar schrijf je over?

Wanneer je een weblog bijhoudt is het belangrijk dat je regelmatig een nieuw stukje schrijft. Waar schrijf je nou over? Meestal komen de onderwerpen vanzelf, het zijn de dingen die je bezig houden waar je over schrijft.

Mijn weblog heeft als hoofdthema, hoe ik weer de draad van mijn eigen leven oppak na jaren alleenstaand moederschap. Wie mijn weblog regelmatig volgt kan in grote lijnen mijn leven volgen. Is dat nou nodig, alles op het internet zetten? Nee, het is niet nodig. Wel leuk en soms eng. Voor mijn doen vertel ik vrij veel, mijn verhalen zijn persoonlijk, maar ik wil voorkomen dat het een dagboek wordt. Daarmee bedoel ik dat ik op zo’n manier probeer te schrijven dat het weliswaar persoonlijke verhalen zijn maar dat ze ook voor anderen herkenbaar zijn, dat een lezer denkt, hee, zo kan dat ook, ik doe het zus of zo. Of dat je als lezer even nadenkt over je eigen leven en keuzes die je daarin maakt. Wanneer dat lukt, en ik krijg af en toe reacties die daarop wijzen, dan is mijn doel bereikt. Daar komt bij dat ik graag schrijf, het is voor mij een vorm van beeldende kunst, zoals je met een schilderij een beeld geeft kun je dat ook met een tekst doen. De basis, het van niets iets maken, dat is het aspect dat me het meeste boeit. Eerst is er niets, niets tastbaars tenminste, en na afloop is er iets dat herkend kan worden door anderen. Boeiend, fascinerend is dat

Natuurlijk zijn er situaties, onderwerpen, gedachten waar ik niet over schrijf of niet over kan schrijven, dan wel het niet op het wereld wijde web plaats. Soms loop ik dan tegen grenzen aan die niet altijd vast liggen. Mijn kinderen zijn een groot deel van mijn leven maar ik vertel maar mondjesmaat over ze, ze hebben recht op hun privacy natuurlijk. Mijn grote liefde vormt ondanks, en ook wel eens dankzij, de grote afstand een belangrijk aspect van mijn gevoels- leven. Ik vertel meer niet dan wel over deze prachtige man. Waarom, omdat sommige dingen echt privé zijn en mogen blijven. Een voorbeeld hiervan is ons huwelijk. Ik wilde een stukje schrijven over ons, op 1 april jl. zijn we getrouwd, het was een hele bijzondere gebeurtenis die ons beide heel gelukkig maakt. Het bleek toen dat het zoveel aspecten omhelst dat ik er niet over kon schrijven, gevoelsmatig zit het zo diep dat ik nog niet eens een overzicht heb van wat het huwelijk met deze man voor mij betekent en daardoor kon ik er niet over schrijven terwijl ik dat wel wilde. Ik heb nu alleen een vermelding en een foto geplaatst. Dat kan ook. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die juist over een Moslimhuwelijk in een voor velen onbekend land graag meer hadden willen lezen. Helaas, misschien komt dat later nog wel eens.

Er zijn ook dingen die mijn tijd, energie en gedachten bezighouden maar waar ik niets over publiceer omdat ik er nog midden in zit. De visumaanvraag bijvoorbeeld, deze verkeert in een stadium waarin het me beter lijkt even niets erover te zeggen, en hetzelfde geldt voor mijn naderende ontslag. Tactische overwegingen die ik nog even voor mezelf moet houden.

Het gekke is dat er wel eens momenten zijn, hoewel niet vaak, dat ik denk, nou weet ik echt niets te schrijven. Ik ga dan zitten en onverwacht komt er toch een heel verhaal uit mijn vingers. Het is leuk dat je jezelf kunt verrassen met wat je schrijft, of schildert.

Daar schrijf ik zoal over.