(02-12-'12) Moederhart

Vaak voelt het of ik de afgelopen jaren stappen vooruit ben gegaan. Emotioneel gegroeid, bla bla. Dan opeens, bwam, val ik terug in mijn oude reactie. Zolang alles alles goed gaat en het bootje lekker loom kabbelt op het water, dan is er niets aan de hand. Oh wee, wanneer er weer een storm opsteekt, dan ben ik toch weer bang, dan zuig ik mee naar beneden in een sterke steile waterkolk.

Letterlijk blijft mijn adem boven in mijn lijf zitten, benauwd. Unheimisch in huis, de kou waait door alle kieren, de vloeren zijn te koud om op te liggen om eventuele ontspanningsoefeningen te doen. Brrr. Toch, ondanks al het zielegeknijp van de laatste jaren, ben ik op zulke momenten alleen, verdomd alleen..
Mijn lief zo ver weg, de stroom werkt niet mee en valt uit als we net contact hebben. Ik mis een schouder om op uit te huilen.

My biggest wish is

Just to be normal

But I am not

Where is this shit

Going with me

Oh oh

I fucked up

I fucked up

I'm a problem child

Well people say so

I just wanna

be happy

and popular

But I can't

If I fuck up

If I fuck up

I've done my mom

So much sorrow

That she's even scared

For what's gonna 

Happen tomorrow. 

Dit gedicht schreef hij, mijn Benjamin, in 2003, bijna tien jaren geleden. Iedere keer zijn hij en ik blij wanneer het beter gaat. We weten het zeker, nu is het voorbij. Iedere keer weer...

Het blijft zo verdomd pijn doen. Zijn gevecht, mijn gevecht, de hoop, de frustratie, de hopeloosheid, de wanhoop. De tranen in de koude donkere nachten, de angst.

'Het is zijn eigen verantwoording', zeggen ze tegen me. Ik weet het, ik weet het.

Familie steunt elkaar, als je nergens anders terecht kunt moet je weten dat je nog een moeder hebt. Alleen trekt deze moeder het niet zo goed, de pijn en de angst verlammen me waardoor ik je niet echt kan opvangen. Van de regen in de drup. Sorry schat.

Ik weet het: Dankbaarheid- Acceptatie- Vertrouwen- Loslaten.

Ik weet het.

Ik weet het.

Soms is de angst weer even sterker, en vooral het verdriet.

(17-11-'12) Kleurplaten

Soms heb ik geen zin in woorden, woorden, woorden. Vandaar dat ik vandaag mijn nieuwe kleurplaten aanbied om hier te downloaden.
Denk nou niet: Hm, kleurplaten! Ik ben toch geen klein kind!

Probeer het maar eens, gewoon lekker zitten kleuren... echt heel leuk om te doen.
Veel plezier.

Gewoon downloaden, uitprinten en kleuren maar.

 

Een voorbeeld: Ingekleurde Mandala

 

(26-10-'12) Van Phoenix tot Paradijsvogel

De Feniks/ Phoenix is de mythische vogel die uit de as herrijst, de Phoenix is een symbool van de transformatie. Bij de start in 2010 heb ik mijn weblog SPhoenixB genoemd met als ondertitel:  
Waarom durf je niet te geloven wat je al heel lang weet? Moet je echt eerst helemaal afbranden voordat je langzaam weer uit de as durft te herrijzen?
Het antwoord is JA.  Kennelijk moest ik eerst helemaal afbranden, langdurige burnouts, voordat ik beetje bij beetje durfde te vertrouwen op wat ik al heel lang wist. Noem het 'oude kennis/ oude wijsheid', noem het 'De Bron'.

Opnieuw kom ik terug op de woorden die mijn moeder op een onbeduidend papiertje achterliet na haar overlijden: Dankbaarheid, Acceptatie, Vertrouwen, Loslaten. Mijn zusje had de alertheid de waarde van deze woorden en dit briefje op zijn waarde te schatten. Zonder haar had ik niet van het bestaan geweten en waren ze aan me voorbij gegaan. Zelf voegde ze de waarde van het leven in het nu eraan toe, leven in het nu en niet in de angst schieten om wat er mogelijk nog komt.

Ik leer dankbaar te zijn voor alles dat ik heb en dat ik ben. Ik leer te accepteren wat op mijn weg komt. Door een lange zoektocht naar wat belangrijk is in het leven heb ik mij weer leren verbinden met de Bron, het Universum. Sommigen noemen dit God of Allah. Ik leer te vertrouwen op het grotere plan. Dat geeft rust en vrede. Rust, omdat ik niet alle verantwoordelijkheid in mijn eentje draag. De dingen gaan zoals ze moeten gaan, of ik dat leuk vind of niet. Vrede omdat ik weet dat ik krijg wat ik nodig heb, dat is niet altijd wat ik denk dat ik nodig heb, maar het is goed zo. De grootste winst is dat ik leer loslaten. Ik besef dat ik mijn hele leven in strijd was met allerlei zaken. Een daarvan is het onvolprezen (!?) UWV. Die strijd holde me uit, ik vocht tegen de bierkaai, en nog niet zo lang geleden kon ik de strijd opgeven. Ik accepteerde zelfs het UWV zoals het kwam. Accepteerde de consequenties. En zie, het UWV blijkt nu mijn grote vriend...

In 2000 schilderde ik een Paradijsvogel. De Paradijsvogel is een tot de verbeelding sprekende vogel, hij staat symbool voor mensen die, vaak tegen de verdrukking in, hun eigen weg gaan. In het schilderij is de Paradijsvogel nog in zichzelf gekeerd, de kleuren zijn aanwezig, maar hij straalt nog niet.
In 2005 ontving ik een boekje met de tekst: 'Voor Saskia, mijn Paradijsvogel. Kom maar uit je kooi en toon je mooie prachtheid aan de wereld.'
Nog niet zo lang geleden kwamen mijn jongste en ik tot de conclusie dat mijn alterego Humble, eigenlijk Saskia zonder Bullshit is. Ontdaan van alle onnodige ballast. Mooi toch.
Zo kwam ik tot het volgende concept: Humble Bird of Paradise.  

Ik heb mijn vrolijkheid en gekkigheid teruggevonden. Ik ben klaar voor wat de toekomst brengt, maar vooral ben ik blij met 'nu'.

(21-10-'12) Innerlijke bevrijding

Goedenavond. Ik heb een heel bijzonder weekend achter de rug. Samen met vijf anderen, onder begeleiding van Arjen Slijp volgde ik een workshop Innerlijke bevrijding.

In de loop van ieder mensenleven wordt naast veel mooie momenten ook een hoop ellende opgeslagen, bij de een meer dan bij de ander, maar toch, je ontkomt er niet aan. Op een gegeven moment is het dan tijd voor een grote schoonmaak.
Onverwerkte emoties laten hun sporen achter, en als je ze lang genoeg ontkent dan kan je lichaam ziek worden. Een overduidelijke aanwijzing dat er iets aan de hand is. Dit hele weblog gaat over de constatering dat mijn lijf aan alle kanten protesteerde en niemand wist wat er aan de hand was.
Zoals velen met mij begon ik bij bezoek aan reguliere artsen. Vage klachten waar niemand wat mee kon. De zoektocht leidde langs Pfeiffer/ CMV, naar een beschadigd bekkenbodemgebied (LS etc.), via extreme stress,  naar angst voor Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS). Op een gegeven moment begreep ik dat de reguliere geneeskunde me niet verder zou helpen, met name omdat er vooral aan symptoombestrijding wordt gedaan. De oorzaak die ten grondslag liggen aan symptomen worden meestal niet bekeken.

Beetje bij beetje kreeg ik een vermoeden dat dingen die je in de loop van je leven meemaakt in je lijf blijven zitten wanneer je er niets mee doet. Heel opvallend vind ik dat aannames die je in een bepaalde situatie maakt je hele leven door kunnen werken. Een klein voorbeeld: na veel zoeken kwam ik erachter dat het overlijden van mijn vader toen ik zes jaar oud was, voor mij leidde tot de kinderlijke aanname dat ik niet de moeite waard was voor mijn vader om te blijven leven.
Ik heb nooit beseft dat dit zo'n doorwerking had. Later zocht ik onbewust situaties/ relaties op waarin ik werd bevestigd in het gevoel dat ik niet de moeite waard was. Ik ben daarin niet bepaald de enige, veel mensen lopen met dit soort onbewuste aannames rond, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik met dit weblog begon is er een transformatieproces bezig, een grote schoonmaak. De afgelopen maanden stonden vooral het afscheid van mijn moeder en de ziekte van mijn zusje centraal in mijn veranderde kijk op mijn leven.

Ik volgde enkele lezingen van Arjen over de Innerlijke bevrijding, en zijn methode spreekt mij erg aan door de laagdrempeligheid. Een eenvoudige maar zeer doeltreffende methode om oude blokkades op te ruimen. Op zijn website legt hij de methode duidelijk uit, beter kan ik het niet zeggen.
Als voorlopige afronding van mijn genezingsproces en om mijzelf voor te bereiden op een nieuwe toekomst, een nieuw leven, besloot ik mijzelf een workshop cadeau te doen. Deze workshop heb ik gisteren en vandaag gevolgd. Uit ervaring met een eerdere (mini-) sessie bij Arjen weet ik dat er veel losgemaakt wordt en dat dat lang doorwerkt.
Het was een intensief weekend met veel indrukken die nog moeten bezinken. Ik ben erg blij dat ik mijzelf dit cadeau heb gedaan en verwachtingsvol kijk ik uit naar wat ik de komende tijd tegenkom aan veranderingen in mijn houding tegenover het leven, tegenover mijn leven.
Ik zal er ongetwijfeld op terugkomen.

Voorlopig wil ik alleen zeggen dat ik onder de indruk ben van deze methode. Een aanrader dus.

(21-09-'12) Samen leven

Vandaag kwam ik onderstaand filmpje tegen. Ik vind het zo ontroerend dat ik het hier wil delen. Hoewel het lang duurt, ruim 46 minuten, is het de moeite waard om er de tijd voor te nemen.

Wat een belangrijke lessen zijn dit. Zouden ons onderwijs, en later onze werksituaties, zo zijn dan zouden we volgens mij veel gezonder in het leven staan.

Veel van de huidige ziektes als burn out, depressie, en andere 'onverklaarbare' ziektes komen voort uit het niet verwerken van emoties en emotionele gebeurtenissen.
Het is belangrijk dat kinderen al vroeg leren om hun emoties te uiten, om naar elkaar en naar zichzelf te leren luisteren. Stil te staan bij de echt belangrijke dingen in het leven. Geluk, verdriet.

Persoonlijk ben ik vooral geraakt door hoe de kinderen omgaan met de dood van de vader van een klasgenootje. Ik was zes toen mijn vader stierf. Ik kan me echt niet herinneren of en hoe daar op school aandacht aan werd besteed, maar voor mijn gevoel was het vooral een kwestie van gewoon doorgaan. Zo snel mogelijk het gewone leven weer oppakken.
Om zo'n verlies een plaatsje te kunnen geven is het belangrijk dat er aandacht aan wordt besteed. Niet op een hele nadrukkelijke of problematische manier, maar vanzelfsprekend, zoals tijdens deze lessen op een Japanse school. Met leeftijdgenootjes die vragen stellen of zoals hier in de video brieven schrijven aan het klasgenootje. Prachtig!

Aandacht voor elkaar, oprechte interesse in en meeleven met elkaar... zo belangrijk...

(12-07-'12) Leven is ongezond?

Het lijkt gelukt... een land vol hulpverleners en nu eindelijk een opening voor mijn jongste. Gisteren had hij een gesprek met een hele fijne vrouw waar ik zelf ook mijn reïntegratietraject volg. Hm, ja, it runs in the family!? Het geeft hoop dat hij even wat tips en hier en daar misschien wat hulp kan krijgen om de laatste dingetjes op de rit te krijgen. Verder is hij hartstikke lekker bezig. Ben dus blij.

Mijn zusje hoorde gisteren dat alle onderzoeken te weinig uitsluitsel konden geven, en dus wordt geadviseerd om voor de zekerheid de hardste bestrijding te kiezen, dat houdt in chemo én bestraling. De operatiewond is snel en mooi genezen, hoe tegenstrijdig dat haar lichaam wat dat betreft zo gezond is dat het snel geneest.
Het is wat. Ieder familie heeft volgens mij wel met kanker te maken, vaak zelfs bij meerdere familieleden tegelijk.Wat is er aan de hand? Wat doen we onszelf aan? Vergiftigen we onszelf? Verzieken we ons eigen binnen- en buitenmilieu? Hoeveel weten we nou eigenlijk van ons eigen lijf en van het milieu om ons heen? Zonder een antwoord of een oplossing te hebben zie ik kanker , maar ook andere min of meer onverklaarbare ziektes als een teken aan de wand.

Hoe onnozel kun je zijn als je ziekte alleen als iets lichamelijks ziet? Ik ben zelf net als velen met mij,want dit wordt ons geleerd, zo'n onnozele geweest maar inmiddels leer ik dat alles met alles samenhangt.
Ik ben momenteel het boek De Innerlijke Bevrijding van Arjen Slijp aan het lezen, wat een fascinerend boek. De methode die Arjen Slijp heeft ontwikkeld en die hij De Innerlijke Bevrijding noemt, is heel laagdrempelig. Zo eenvoudig dat je in eerste instantie amper de bijzonderheid ziet. Het gaat over het weghalen van blokkades die ieder mens in het leven opbouwt door het negeren van emoties, emoties die zich wel in het lichaam vestigen. Zwartwit gezegd kunnen onverwerkte emoties en ervaringen doorwoekeren in het lichaam en uiteindelijk ons ziekmaken. Echt een aanrader.

(23-06-'12) Leven van de wind.

 
Als jong meisje had ik één grote wens: Leven van de wind. Vele jaren later ben ik nog steeds op zoek naar de betekenis van 'leven van de wind'. Het is pas sinds kort dat ik me realiseer dat dit mijn zoektocht is. Volgens de encyclopedie betekent 'leven van de wind', 'Van weinig geld leven'. Dat kan een betekenis zijn, maar dat is niet wat ik zoek.

Er komen langzaamaan een aantal associaties die gevoelsmatig in de goede richting gaan. 
Een van die associaties is met een andere draad die ik in mijn leven begin te ontdekken en heeft met verhalen te maken. Verhalen en Ver- Halen. Niet voor niets noemde ik het boekje waarin ik mijn schilderijen bundelde 'Verhalen', en het boekje met Humble-tekeningen en quotes noemde ik 'Fluisteringen'. Ik deed dat niet bewust en zag het verband pas nadat ik het tweede boekje Fluisteringen had genoemd.

Verhalen in woord en beeld. Verhalen horen, zien, vertellen, schilderen. Verhalen opvangen en doorgeven. Woorden in de wind en woorden op de wind. 

Ik kwam een mooie tekst tegen van Nanda Huneman: Schrijven is een combinatie van  het ploeteren tegen de wind in – eindeloos herschrijven, denken, schrappen, draaien. En van meestromen met de wind  – genieten van wat komt en dan overvallen worden door een geweldige ingeving.

Zo is ook het thema van Oerol dit jaar: De wind voert het woord. Ik lees dit als 'De wind voert het woord mee'. Zoals ik hier boven aangaf  zijn verhalen al aanwezig, rondom ons en in ons, een schrijver hoeft ze alleen maar op te vangen en door te geven.

Een queeste is een zoektocht; in het bijzonder een zoektocht die het karakter heeft van een levenstaak. Een avontuurlijke, lange reis, met helpers en grote hindernissen (natuurfenomenen, monsters en vijanden) zijn standaardingrediënten. Een queeste is vaak een metafoor voor de zoektocht naar wijsheid, die door de zoekers wordt gevonden door de ervaringen die ze tijdens het zoeken opdoen. De vraag wat Leven van de wind voor mij betekent, is mijn queeste.

Een andere asociatie is voor mij met het spirituele. Het verhaal dat ik onder andere met Humble™ wil vertellen is de boodschap van de onvoorwaardelijke Liefde. Een citaat dat ik in dit verband tegenkwam is: De derwisjen geloven dat liefde een projectie is van de essentie van God op het universum. Beginnelingen op het Soefi pad heten Derwisj. Het is waarschijnlijk geen toeval dat ik net terecht ben gekomen in een klooster waar ik me als vrijwilliger heb aangemeld. 
'Wind' kan ook staan voor het geestelijke. Je ziet het niet maar het is er wel.

Tot slot is ook beweging een associatie met mijn queeste. De wind is natuurlijk een beweging, en als ik iets heb geleerd de afgelopen tijd dan is het wel dat beweging genezend is. Misschien vind je het raar maar als ik me slecht voel, down of onrustig, dan probeer ik te bewegen. Alles dat ik doe in huis probeer ik dan dansend te doen en vaak voel ik me dan vanzelf beter (al word ik er soms nog sjacherijniger van!), of ik doe oefeningen. Zo staat het "werveldansen", dat beoefend wordt door de Mevlana sekte in Turkije (Derwisjen), bekend als een van de fysieke methoden om te trachten een spirituele extase (majdhb) en contact met God te bewerkstelligen.

Dit is hoever ik momenteel ben in mijn zoektocht naar de betekenis van het 'Leven van de wind', en naar een mogelijke invulling van die oude wens.