(20-02-2013) Weer terug 2

We zijn weer helemaal terug. Vandaag is zo'n lekkere regel en administratie dag.
Vanochtend eerst een functioneringsgesprek bij de zusters. Geen probleem, alles gaat goed. Da's mooi.

Daarna een moeilijk telefoontje. Niet lang geleden besloot ik om te gaan werken bij een bedrijf dat ik al jaren met belangstelling volg, en dat in Nederland en in Gambia werkt. Ik had er zin in en was er blij mee. In Gambia had ik een kennismakingsafspraak met mijn nieuwe collega's die helaas nogal tegenviel. De managing director waar ik mee sprak was eigenlijk te ziek voor een afspraak dus ik snap dat het gesprek niet zo vlotte, maar ik kreeg toch mijn twijfels of het bedrijf en ik wel een goede match waren. Dat ligt niet aan het bedrijf en het ligt niet aan mij. Soms gebeurt het nou eenmaal dat je toch net op een ander spoor blijkt te zitten. Vandaag had ik een telefonisch gesprek met een Nederlandse collega waarin ik moest zeggen toch van verder samenwerking af te zien. Niet leuk. Vervelend om te doen, niet mijn stijl etc. Maar na afloop was ik opgelucht, het beste bewijs dat het een goede beslissing was.

Toen een vervelend telefoontje, twee zelfs, met mijn oudste. Hij heeft de huur van zijn huis opgezegd en wil een maandje (!?...) thuis komen wonen. Okee schat, 'tuurlijk, ik laat je immers niet op straat staan. "Tuurlijk, de meubels kun je zolang in de schuur op slaan, geen probleem. Gisteren vertelde hij langs zijn neus weg dat hij wel een grote stoel voor in de woonkamer (klein) meeneemt en zijn tweepersoons bed mee wil nemen. Dat oude stapelbed dat op zijn kamer staat kan wel weg.
Mijn schat is 25 inmiddels, en ik ben verder gegaan met mijn leven, ik heb de kamers van de jongens inmiddels in gebruik. Ze kunnen er best slapen maar niet de hele boel verbouwen. Ik vertelde hem dus dat ik dat bed echt niet zie zitten. Dat werd en wordt me niet in dank afgenomen. Hij verzint van alles waarom ik een zeur ben dat ik dat bed niet boven wil en hij zal mij wel even vertellen wat ik moet doen. Daar wringt dus de schoen. Mijn herwonnen vrijheid wil ik niet kwijt. Ik heb gewoon geen zin meer om me aan te passen en maar stilletjes en gefrustreerd af te wachten wanneer hij weer gaat. Ik hou mijn poot stijf en dat is hij niet gewend, ik ook niet maar het voelt goed, al is het geruzie niet fijn natuurlijk.

Vanmiddag moest ik papieren voor de gemeente invullen. Veel papieren met nog veel meer bijlagen om te bewijzen dat het klopt wat ik zeg. Ik word met mijn neus op het feit gedrukt dat ik iets netter met mijn administratie om moet gaan. Twee belangrijke papieren kwijt, gatver. Via het internet wat 'bewijzen' kunnen achterhalen en downloaden en nu maar hopen dat ze worden geaccepteerd.

Omdat ik toch bezig was dacht ik meteen mijn belastingaangifte maar in te vullen. Was dat even schrikken!!! Gestoeid dit jaar met heffingskortingen en verschillende inkomentjes. Foutje. Vorig jaar kreeg ik een heel leuk bedrag terug waardoor ik mijn lief naar Nederland kon laten komen, maar dit jaar moet ik een niet leuk bedrag terugbetalen. Sowieso nooit leuk, maar het houdt in dat ik mijn lief deze zomer dus niet naar Nederland kan laten komen... en dat ik geen idee heb of en wanneer ik zelf weer die kant op kan. Kijk, daar word ik dus helemaal beroerd van...

De dag is bijna om en ik heb het koud en warm, en koud, en warm, en koud...
Ik mis mijn lief en de zon.

(25-12-'12) All you need is love

Kerstavond en wat doe ik dan, juist, kijken naar de All you need is love-special. Misschien niet zo slim voor iemand die zelf in een lange afstand- relatie zit, maar okee. Net als ieder ander ben ik ontroerd bij al die verre geliefden die elkaar onverwacht kunnen ontmoeten. Mooie beelden, mooie maar vooral ook trieste verhalen. Ik hou het redelijk droog, totdat het stel met een baby komt. Tranen met tuiten, en boos!!! Kwaad en gefrustreerd om de IND en alle regels en rompslomp die je door moet om bij elkaar te kunnen zijn. Ik heb al vaker verteld dat ik altijd al een hekel aan grenzen heb gehad, dat is alleen nog maar versterkt sinds mijn lief en ik zo vreselijk veel moeite moeten doen om bij elkaar te zijn. Kerstavond en mijn lief zit 5000 km verderop.

Tot overmaat van ramp is het netwerk al weken verschrikkelijk slecht waardoor het heel lastig is om mailcontact te hebben. Ook het mobiele netwerk werkt niet mee. Smsjes komen niet, half en/ of dagen later aan. Natuurlijk is onze liefde sterker dan een al dan niet meewerkend netwerk, maar toch. Zeker over zo'n afstand is het heel belangrijk om de dagelijkse dingetjes met elkaar te kunnen delen. Het is gewoon ook fijn om mail van je lief te ontvangen. Kleine cadeautjes zijn die mails, en het is vervelend als dat ook niet lukt. De afstand wordt nog groter.

Kerst en oud & nieuw, tijden om met je geliefden samen te zijn? Natuurlijk wordt het je aangepraat want wat maakt het eigenlijk uit of je op laten we zeggen 14 oktober alleen bent of op 25 december. Toch voelt het anders.
Mijn moeder overleed in mei van dit jaar en het is de eerste Kerst zonder haar en het is stil. Ik pak per ongeluk 'haar' kopje uit de kast, het kopje waaruit zij altijd thee dronk, en ik heb even een brok in mijn keel. Nu is het nog een beetje echter. Ze is niet op vakantie, nee, ze komt niet terug. Ook al heb ik er vrede mee, er zijn nog steeds dagen waarop ik eraan moet wennen dat het rode autootje niet meer voor de deur stopt. Ik kan haar niet bellen als ik iets leuks of iets vervelends heb meegemaakt. Hier doet het netwerk het prima maar toch krijg ik geen contact. Ik weet niet of iemand anders haar nummer heeft gekregen en dat ga ik ook niet uitproberen.

All you need is love.
Liefde is sterker dan de dood, dat weet ik. Liefde overbrugt elke afstand, dat weet ik ook.
Soms overvalt het gemis me en dan zit ik mezelf in de weg. Dood en afstand maken het moeilijk om een geliefde gewoon even vast te houden, niets te hoeven zeggen en weer even samen te zijn.
All I need is love.

(06-10-'12) Klaar voor de volgende stap!

Ik ben klaar met ziekzijn, emotioneel klaar. Het is wat het is en meer niet.
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.

Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...

Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit,  leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.

Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.

Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)

(07-09-'12) Grenzeloos getrouwd

Gisteren gezien op televisie: http://www.net5.nl/programmas/buitenlandse-bruiloft/videos/seizoen-1/1-eefje-nfa-gambia/buitenlandse-bruiloft


Het verbaast me wel hoeveel programma's er zijn over grenzeloze liefde en buitenlands trouwen. Soms hoor ik reacties als; 'Oh wat romantisch, dat zou ik ook wel willen.' Het is waar, het is bijzonder om getrouwd te zijn met een lief in een ander deel van de wereld. Boven alles is de wereld een Global Village geworden. De afstanden verkleinen door alle technologie en media. Zo'n mondiale relatie verrijkt je in veel opzichten, het is prachtig om de band tussen twee families te zien groeien.

Hoewel ieder huwelijk anders is riep het programma veel herinneringen op. Het is vooral ook bijzonder om samen met mijn lief op de bank hiernaar te kunnen kijken.
Deze zomer hebben we zeven heerlijke weken, waarvan er nu zes om zijn, waarin we volop van elkaar kunnen genieten. Het is geweldig om heel veel direct met elkaar te praten, zonder onderbreking van het wachten op mails. Samen te kunnen lachen en elkaar te kunnen vasthouden. Het diepe besef dat we de goede keuze hebben gemaakt en absoluut samen een leven hebben dat ontzettend de moeite waard is.

We bezoeken geen toeristische attracties maar werken aan onze relatie die meer en meer zich verdiept. Soms bezoeken we familie en vrienden en soms, zoals vandaag, ontvangen we vrienden.
Vanavond komen de beste vriend van mijn lief met zijn zoontje, een goede vriendin met haar vriend, allen uit Duitsland, bij ons logeren voor het weekend.

Soms krijg ik ook reacties van mensen die zeggen: 'Ik zou het nooit kunnen.' Dan gaat het over de afstand, de onzekerheid, de problemen die je tegenkomt met IND of financieel. Het is waar, het is zeker niet altijd makkelijk, maar al met al is het erg de moeite waard. Je kiest niet voor de afstand, maar wanneer je de liefde van je leven ontmoet, dan ga je ervoor. Je gaat door en verder.
Wie ons samen ziet weet het; die twee horen samen te zijn. Ze leven met ons mee, daar en hier.
We zijn zeker van elkaar  en van onze grenzeloze verliefdheid.

Wat de toekomst brengt is nog onzeker, maar het gaat ons lukken hoe dan ook, om ooit samen te kunnen blijven. Inshallah, als God het wil.
Nu eerst nog een weekje grenzeloos genieten...

(05-08-'12) Een bijzondere relatie

Zondagochtend, de zon schijnt, het leven is vredig en goed.
Het is een week geleden dat mijn lief op Schiphol aankwam. Het is een week nu dat we gewoon rechtstreeks met elkaar kunnen praten, zonder dagen lang te hoeven wachten op een mailtje terug. Niet afhankelijk van het internet of stroonstoringen of heftige regenval. Gewoon rechtstreeks. Elkaar aankijken en vertellen en luisteren. Lachen en elkaar aanraken. Wat een luxe.

Wat zou het fijn zijn als we een mogelijkheid wisten om voor altijd bij elkaar te zijn.
Voorlopig doen we het met af en toe een paar gestolen weekjes samenzijn, en van elkaar genieten. Ik voel me net een zeemansvrouw. Het hele jaar gescheiden en de afstand overbruggen met kunstingrepen. Ooit zullen de tijden veranderen, daar zijn we allebei van overtuigd. We hebben nog geen idee hoe. Verloren baan, strenge inreisregels, tekort schietende financieën. Maar nu zijn we samen en we genieten volop van elkaar.

Het blijft iedere keer verbazen hoe twee mensen uit twee verschillende werelddelen zo vanzelfsprekend blij zijn met elkaar, en steeds de grenzen weten de overbruggen. De relatie lijkt zich na elke scheiding van maanden nog steeds verder te verdiepen. Een wonderlijke relatie, dat is zeker. Omstanders kijken hun ogen uit, ja, het gaat door en dieper steeds opnieuw. Familie en vrienden koesteren zich in onze overduidelijke liefde. We genieten van elkaar met volle teugen. We doen niets bijzonders, gaan geen toeristische attracties af. Nee, we verkennen elkaars ziel en weten dat we één  zijn en blijven. Een relatie zo bijzonder dat we alle obstakels kunnen overkomen.

We vragen onze voorouders en beschermengelen om bijstand, en ooit zal het dan gebeuren dat we voor altijd samen kunnen zijn.

(18-02-'12) Over de draad weer oppakken en over bidden

De draad weer oppakken; precies een week geleden zat ik nog in het vliegtuig dat me wreed wegvoerde van mijn lief, terug naar waar ik vandaan kom. Mijn huis, mijn land, mijn katten, mijn kinderen, mijn moeder.
De afgelopen week stond in het teken van mijn moeder. Ik was bang dat het niet meer goed kwam en dat ze misschien zelfs zou moeten worden opgenomen in een tehuis. Het soort einde dat ze zelf nooit zou willen. Net zoals haar botten breken iets is waar ze altijd bang voor is geweest. Eigenlijk was ze altijd bang haar heup te breken maar het werd haar pols. Nou ja. Ze was ook bang haar verstand te verliezen, en ook daar was ze hard mee bezig.

Ze zeggen wel: pas op met wat je wenst want het zou wel eens uit kunnen komen. Net zo goed moet je oppassen met wat je vreest, ook dat kun je over je af roepen. Hoe werkt dat dan? Misschien vallen beiden onder het gezegde: Alles dat aandacht krijgt groeit. Een reden temeer om zo positief mogelijk te denken.

Mijn moeder lijkt flink vooruit te gaan zodat ik de laatste twee dagen aan mijzelf en alles dat is blijven liggen kon besteden.
Zo ontving ik een berichtje dat mijn arboarts arbeidsongeschikt is geworden. Verbaast me niets, maar toch. Ik krijg een nieuwe oproep voor een afspraak. Het UWV stuurde een langverwachte reactie, die even nietszeggend als onbegrijpelijk was.
De eerste foto's van mijn reis zijn al binnen. Bravo Webprint, binnen één dag en van goede kwaliteit.
Nieuwe Humblekaarten besteld. De eerste bestelling is ook al binnen. Bravo Vistaprint, ook binnen één dag en van prima kwaliteit. De tweede bestelling is vandaag gedaan. Daarmee zal de nieuwe serie Humblekaarten compleet zijn. Ze zijn erg leuk al zeg ik het zelf. Binnenkort te zien op http://landvandehumble.blogspot.com. Ik heb de beide humblesites geupdate met Afrikaverhaaltjes.
Helaas kwam ik ook tot de ontdekking dat een lange termijn visum niet mogelijk is met mijn inkomen. Pijnlijk. Geld houdt ons gescheiden, dat mag toch niet.

Op de een of andere manier was bidden het thema van mijn afgelopen reis. Ik kom uit een katholiek gezin maar er werd niet veel aan geloof gedaan bij ons thuis. In mijn pubertijd zong ik in een kerkkoor en aan het eind van mijn middelbare schooltijd ging ik op Pax Christi. Dat was zo'n beetje het meest religieuze dat ik deed.

Ik bid, dat wel. 's Ochtends en 's avonds. Ik spreek dan mijn dank uit voor alle mooie dingen die op mijn pad komen, en af en toe vraag ik wat extra hulp voor deze en geen.
Ik ben tegenwoordig Moslim. Ik zoek mijn eigen weg daarin en ben ervan overtuigd dat de intentie belangrijker is dan de regels. Maar toch...
Ik merk dat de regels ook je geloof kunnen versterken. Wanneer je vijf keer op een dag op vaste tijden bidt, dan kan dat je contact met het grotere, met God, Allah, het Universum, vergroten en versterken. Niet wanneer je het uit gewoonte doet maar wel wanneer je het doet uit de behoefte dichter bij de bron te komen.
Vanuit spirituele hoek heb ik ook geleerd dat als je iets heel graag wilt dat je hierom kunt vragen en dat het universum zich dan samenspant om het te laten gebeuren. Is dat niet hetzelfde als bidden?
Mijn lief en zijn grootvader hebben samen drie dagen gevast en gebeden voor het herstel van mijn moeder en een grootmoeder aan zijn kant. 'Hij is heel goed in bidden', zei mijn lief over zijn grootvader, en ik geloof dat direct. Hij had de uitstraling van een healer. Zowel de grootmoeder in Afrika, als mijn eigen moeder zijn onverwacht snel aan de beterende hand.

Alles dat aandacht krijgt groeit. Bidden is een krachtige vorm van aandacht geven.

Mijn lief en ik willen graag samen zijn en blijven. Alle dichte deuren ten spijt geloven we allebei dat het zal gebeuren. Inshallah, als God het wil, en dit is waar we zwaar voor bidden. Iedereen die dit leest wil ik vragen om op zijn eigen manier mee te bidden voor ons samenzijn. We zullen samen zijn, hier of daar, misschien zelfs hier en daar. We zullen het zien.

(07-01-’12) Grenzeloos verliefd, grenzeloos getrouwd

Het is zo stil, mijn mailbox blijft leeg. Al weken. Ik mis je, een onbestemd gevoel… We zijn eraan gewend om zo om de dag met elkaar te mailen, onze dagelijkse beslommeringen te delen. Vooral die onbenullige dagelijkse dingetjes, groetjes van familie en vrienden over en weer uitwisselen. Flauwe grapjes, tedere herinneringen, voorzichtige toekomstplannen, bevestiging van onze onbegrensde liefde voor elkaar. Troosten wanneer de vooroordelen hier of daar ons parten spelen. Je advies: ‘Trek je niets van ze aan, niemand weet hoe het tussen jou en mij is.’ Het overleg wanneer moeilijke tijden zich afspelen, de steun die we aan elkaar hebben, ik mis het, ik mis je.

‘Ach, wat ben je toch een meisje, mam,’ zegt mijn jongste zoon gekscherend. Hij legt me uit dat meisjes altijd meer aandacht willen dan een man kan geven (…) Ik lach mijn onbestemde gevoel weg, voor even. Ik stuur mijn lief een mailtje en leg hem uit dat het zo belangrijk is, zeker over zo’n afstand, om contact te houden. Die week lukt het ons om via Facebookchat bijna twee uur lang bij te praten. Ik merk dat hij onder druk staat, grote druk. Voor zijn studie heeft hij zich vastgelegd op zo’n zeven examens en werkstukken in heel korte tijd. Hij is dag en nacht bezig. Naast zijn baan, zijn college’s, zijn familieverplichtingen etc. Op die manier probeert hij vooruit te werken om af en toe vrij te zijn wanneer ik in januari/ februari bij hem ben.

De stroom valt regelmatig uit. Mijn lief moet dan studeren bij een ledlampje, of een kaars. Wanneer hij zit valt hij in slaap en midden in de nacht staat hij dan op om verder te studeren. Hij heeft thuis geen internet natuurlijk, dus om een mail te sturen moet hij het huis uit, naar een internetcafé waar hij eigenlijk niet graag komt vanwege gebrek aan privacy en de rondhangende jongeren. Vaak heeft hij gewoon geen credit om te bellen, omdat hij zijn zoon naar een goede, maar dure school probeert te sturen. Ik weet het, ik weet het heel goed, maar toch mis ik het contact.
‘Hij studeert zo hard om jou en zijn zoon straks een beter leven te kunnen geven.’ zegt mijn zoon terecht.

Misschien breekt de afstand me gewoon op. We zijn getrouwd in april, en we hadden een meer dan geweldige zomer samen, nu zijn we al weer maanden apart. De toekomst willen we samen zijn, samen doorbrengen, maar hoe. Sinds mijn salaris 30% achteruit ging is het eigenlijk onmogelijk geworden om nog naar mijn lief te gaan. Hij kan nooit van zijn leven een reis hierheen bekostigen, zijn hele maandsalaris is minder dan wat een tiener hier met een bijbaantje van een paar uur verdient. Het schattige huisje dat ik als door een wonder heb kunnen laten bouwen in zijn land is door omstandigheden niet geschikt om samen in te wonen. We hebben een eigen plek nodig. Bij zijn familie intrekken is geen optie, als geadopteerde zoon heeft hij een andere status dan de eigen kinderen. Tja. Bovendien zit het huis vol, inmiddels wonen er zo’n dertig mensen. Hij heeft geen eigen huis. Hoe komen we aan een huis?

Ik weet financieel niet hoe het me verder zal vergaan. Zal het me lukken een nieuwe baan te vinden, lukt het me mijn eigen bedrijfje op te zetten en uit te bouwen. Zoveel onzekerheden.

En toch, tegen alle logica in geloof ik dat het ons zal lukken om bij elkaar te komen en te blijven. Ik haal hierbij Paulo Coelho opnieuw aan, wanneer hij in de Alchemist zoveel zegt als dat het universum zich samenspant om jou te geven wat je wilt. (When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire). Natuurlijk heb ik mijn momenten dat ik twijfel waar ik mee bezig ben, maar wanneer ik stil sta en luister naar mijn hart, mijn gevoel, dan weet elke vezel in me dat mijn lief en ik in de niet meer zo verre toekomst samen zullen zijn. Te beginnen met volgende zaterdag, dan vlieg ik weer naar hem toe om vier weken samen te zijn.
Sinds deze week begint het besef door te dringen dat ik echt ga, dat we echt samen zullen zijn voor een hele maand.
Laat ik mij over geven aan het vertrouwen dat het wel goed komt met ons, en nu gaan genieten van alles dat we wel hebben en meer is dan menig mens zal kennen, namelijk de onvoorwaardelijke liefde die je boven jezelf doet uitstijgen. De intense blijdschap wanneer we eindelijk samenzijn.

(25-12-’11) Eind december

Het is de ochtend van de eerste kerstdag. Ik hoop dat iedereen het naar zijn zin heeft, zich veilig en geliefd voelt. Eigenlijk hoop ik dat iedere dag en voor iedereen. Ik moet bekennen dat kerstmis geen grote rol in mijn leven speelt. Er staat geen boom in huis, maar dat komt vooral omdat ik geen ruimte heb. Het huis is vol, op veel manieren. Een ding dat opvalt aan kerst is het vele eten. Nog steeds worden er karren vol eten ingeladen. Ik erger me er niet meer aan, en ik zal zeker niemand er om veroordelen, maar persoonlijk hou ik meer van de eenvoud, ook met kerstmis. Komt dat even goed uit met mijn budget…(grapje). Er zal wel een oorzakelijk verband zijn tussen mijn budget en mijn behoefte aan eenvoud…hmm, daar duik ik nog een keer dieper in. Niet nu.

Ik mis mijn lief, meer nog dan op andere dagen. Dat is iets dat december met me doet, het maakt me melancholiek en het doet me mijn lief missen. Net nu hoor ik bijzonder weinig van mijn lief. Hij is keihard aan het studeren, opdrachten aan het schrijven, etc. en dat alles naast zijn werk en vele familieverplichtingen. Hij heeft geen eigen internetverbinding en moet dus het huis uit om online te kunnen. De internetcafè’s zijn niet altijd fijne plekken om rond te hangen, weinig privacy. Je geheugenstick wordt gemakkelijk geïnfecteerd met een virus, bovendien moet je maar net ‘credit’ hebben. Ik kan thuis aan de computer wanneer ik maar wil, al is het midden in de nacht, en ik heb een vaste verbinding met een vast abonnement. Ook niet goedkoop maar ik voel het niet per keer dat ik online ga. Toch mopper ik weleens wanneer ik bijna een week niets heb gehoord. Zeker wanneer ik hier met allerlei zaken rondloop die ik zou willen bespreken, en het gevoel krijg dat de afstand te groot wordt wanneer de communicatie basaal wordt. Ik wil weten hoe het met hem gaat, wat hij meemaakt in zijn dagelijks leven en ik mis hem gewoon. Hij studeert zo hard om zijn zoon en mij straks een beter leven (materieel) te kunnen bieden, maar soms vergeet ik dat en dan vind ik dat alles van mijn kant moet komen. Zo ben ik net weer gestart met het invullen van een nieuwe visumaanvraag, de strijd rond het vorige visum zit nog vers in mijn geheugen. Wanneer ik weinig van mijn lief hoor denk ik soms heel even:’Ja, waar doe ik dit eigenlijk voor’. Onredelijk hè, ach ja.

Ondertussen zijn er hevige stormen in ons gezin. Heel existentieel, soms pijnlijk, soms mooi, uiteindelijk goed. Ging het eerst vooral tussen de jongste zoon en mij, plotseling is er een heel opvallende rol voor de oudste weggelegd. Ik probeer te begrijpen waar zijn houding vandaan komt, en soms lijkt het zelfs een machtstrijd tussen hem en mij, over het hoofd van de jongste. Bizar. Tegelijk sta ik te kijken van mijn veranderde houding, ik ga meer dan vroeger staan voor wie ik ben en waar ik in geloof. Of ik er een aardiger mens van word, betwijfel ik weleens. Het lijkt in ieder geval wel beter voor mijn gezondheid om mijn gedachten uit te spreken en niet alles maar te slikken voor de lieve vrede, de harmonie in en uit huis. Spannend dus.

Ook dat is eind december: een grote schoonmaak.

(C16-08-‘11) De tijd vliegt

Inmiddels zijn we al drie en een halve week verder, de tijd gaat veel te snel voorbij. Mijn lief en ik hebben nog steeds de tijd van ons leven samen. Elke dag groeit onze liefde en het respect voor elkaar nog verder. Wat kan het leven mooi zijn.

Vorige week donderdag hebben we een trouwfeestje gegeven voor familie en vrienden in Nederland. We zijn ontroerd door alle aandacht en moeite die mensen namen om van heinde en ver te komen. De avond zelf was geweldig. We mochten de werkruimte van vrienden gebruiken en de vrienden stonden de hele avond tot onze dienst als gastheer en – vrouw, daarmee namen ze veel werk uit handen. We hebben zoveel lieve wensen ontvangen, en iedereen vond het leuk om ons zo gelukkig te zien. De liefde straalde op iedereen over. Het was ook erg leuk om te zien hoe vrienden uit verschillende hoeken met elkaar mengden en er werden zelf onderling adressen uitgewisseld.

Het geven van een feest is niet iets dat me gemakkelijk afgaat, ik heb er weinig ervaring mee. Zo draaien sommigen hun hand er niet voor om om voor grotere groepen te koken, ik wel. Ik ben nogal onzeker over mijn kookkunsten. Een deels Afrikaanse avond kan natuurlijk niet zonder dat je het bezoek iets te eten aanbiedt. Na lang zoeken vond ik recepten voor twee couscoussalades die een dag van te voren gemaakt konden worden. Het was een experiment voor me maar het bleek heel geslaagd en ik kreeg veel complimenten.

Ik volg nooit een recept maar maak er een eigen creatie van. Het is voor mij een belangrijke stap geweest in het overwinnen van een angst. Ook het houden van een toespraakje is iets dat ik liever vermijd. We wilden toch allebei kort een woordje tot de gasten richten. Mijn lief draait hier zijn hand niet voor om, gesneden koek voor hem. Voor de zekerheid had ik een paar regeltjes op papier gezet en ik las ze gewoon op. Het werd me vergeven, en ik ontving zelfs een applausje. Nog een angst overwonnen.

De grootste angst die ik overwon is echter dat ik me met hart en ziel heb verbonden aan een ander. Voor het eerst in mijn 54-jarige leven ben ik getrouwd. Voor het eerst heb ik het gedurfd deze stap te zetten, sterker nog, met deze man ken ik geen angst. Hoe onduidelijk de toekomst ook is, we zijn er allebei van overtuigd dat we samen blijven en dat het allemaal goed komt. We weten nog niet hoe, maar dat we ooit samen een huisje in de Gambia zullen hebben is een ding dat zeker is.

Deze tijd samen verbindt mijn Nederlandse en mijn Gambiaanse leven. De mensen die voor mij belangrijk zijn hebben elkaar ontmoet en blijken elkaar erg te waarderen. Mijn lief wint de harten van iedereen die hij tegenkomt en hij heeft een paar echte vrienden gemaakt. Mijn familie en vrienden doen er alles aan om hem zich welkom te laten voelen, en ik ben trots op ze. Ik waardeer het enorm dat hij met open armen is ontvangen. Het samenzijn is geweldig en alles gaat heel vanzelfsprekend. Wat een heerlijk mens om mijn leven mee te delen.

Gelukkig hebben we nog twee en een halve week samen. En daarna…daar denken we nog maar niet aan. Het is nu goed.

(C02-08-11`) Attaya in Nederland

Het drinken van Attaya is een algemeen gebruik in West Afrika. Jaren geleden toen ik in Mali was heb ik voor het eerst kennis gemaakt met wat daar Thé Maliënne werd genoemd. Het is een thee ceremonie waarbij je als gast blijft zitten tot je de derde ronde hebt gekregen.

In dit filmpje op youtube zie je hoe een en ander in zijn werk gaat: http://www.youtube.com/watch?v=AaUY92mpakc&feature=related

Nu mijn lief in Nederland is moet er natuurlijk ook Attaya worden gemaakt. Hij had geschreven dat hij de attaya (Chinese groene thee) en het theepotje mee zou nemen. Omdat ik geen houtskoolpotje heb, ben ik als een gek aan het denken gegaan wat we hier als alternatief voor kunnen gebruiken. Ik heb uiteindelijk op Marktplaats een mini kogel barbecuede aangeschaft. Toen mijn lief aankwam bleek dat hij wegens plaatsgebrek het theepotje thuis had moeten laten. Na een zoektocht naar een klein emaille theepotje kwam ik terecht bij de Emaillekeizer in Amsterdam, waar ze heel veel leuke Afrikaanse spullen hebben. We hebben daar twee kleine theepotjes gekocht. We willen tijdens ons Nederlandse trouwfeestje namelijk ook attaya maken, vandaar twee potjes. Eerder deze week had ik in een Turkse winkel al groene thee gekocht. Er gaat erg veel suiker in, dus om het een beetje gezonder te houden hebben we rietsuiker gekocht. Ik had nog kleine Chinese theekopjes in huis die we in plaats van attaya glaasjes gebruiken. 

Gisteren hebben we voor het eerst geprobeerd of alles werkte en jawel, ook in deze aangepaste versie is de attaya geweldig. De rietsuiker combineert goed en de smaak was prima. De geur van het houtskool, de tijd die je voor de ceremonie neemt, de smaak, vooral de gezelligheid, alles nam me mee terug in de tijd. En het mooiste is; de heimweegevoelens werden gecompenseerd door de realiteit van attaya met mijn lief in Nederland. Geweldig.

Mijn jongste zoon die op het moment even thuis woont en mijn lief genoten samen van de attaya in de tuin, terwijl ik met een vriendin even binnen zat. Heel bijzonder is dat mijn jongste zoon en lief ongelooflijk veel op elkaar lijken. Ik had al eerder dat idee, maar sinds ze samen zijn is het af en toe gewoon eng om te zien. Vooral is het heel erg mooi.

(C30-07-’11) Een week later

Niet te geloven dat er al weer een week voorbij is sinds mijn lief voet op Hollandse bodem zette. De dagen vliegen voorbij, voorbij met nietsdoen. We doen geen toeristische trips of iets dergelijks. Voorlopig willen we de dagen alleen gebruiken om samen te zijn en onze relatie verdiepen. 

Het grote doel van deze reis was dat mijn lief mijn zoons, moeder en andere familie zou ontmoeten. Ik moet zeggen; er zijn prachtige ontmoetingen voorbij gekomen. Ik ben vooral erg ontroerd door de zoons en mijn lief samen, ieder op hun eigen manier tasten ze elkaar af, en de algehele conclusie is dat ze goed vlees in de kuip hebben. Over en weer. 

Ook ontroerd ben ik door alle enthousiaste en meelevende reacties van familie, vrienden, bekenden en collega’s. We worden regelmatig uitgenodigd voor etentjes door mensen bij wie ik nooit eerder at .

Het allerbelangrijkste is dat we het samen zo fijn hebben. Soms lijkt alles heel vanzelfsprekend en gemakkelijk, alsof we al jaren samenwonen. Soms kijken we elkaar ongelovig aan: Is dit echt? Zijn we samen in Nederland? Mijn lief is een erg prettig mens om mee in één huis te zijn. Zelfs voor iemand die niet eerder samenwoonde en erg op zichzelf is, zoals ik. Het is een wijze man met wie ik diepe gesprekken voer, en hij is een clown die gekke liedjes voor me zingt als hij in een vrolijke bui is. Een man met een heel groot inlevingsvermogen en een hoge gevoeligheid. Hij is behulpzaam in huis, veegt de vloer aan en doet de afwas. Wat heel spannend en soms erg confronterend is: hij houdt me een spiegel voor. Door hem zie ik sommige gewoontes, goed of slecht of gewoon, vanuit een andere lichtinval en dat valt niet altijd mee. Ik leer een heleboel.

Tijdens mijn hersteltraject met psycholoog, coach en fitness, is voor mij het centrale thema: Verbinding. Verbinding tussen hart en hoofd, tussen lichaam en geest, tussen spiritueel en aards, tussen mij en de ander, de samenleving, mijn kinderen etc. De aanwezigheid van mijn lief valt in die zin op ultieme wijze in het thema verbinding. Mijn angst voor verbinding en mijn verlangen naar verbinding steken beiden om de beurt de kop op. Het is daardoor ook een spannende tijd, en het lijkt soms alsof vele losse eindjes samen komen en duidelijk worden.

Vooral ben ik erg gelukkig, zijn we allebei erg gelukkig. Het is zo goed om samen te zijn. We voelen ons allebei zo vrij en gewaardeerd en geliefd en gestimuleerd en alles wat je maar wenst, wanneer we maar samen zijn. Het was het knokken om een visum meer dan waard.

(26-07-'11) Lief

Deze tekening maakte de dochter van onze vrienden voor ons:

(C24-07-’11) Lekker samen

Het voelt soms alsof we dromen. Voorzichtig doe ik mijn ogen dicht en weer open, en jawel, hij is er echt!!! We hebben het heerlijk samen. 

Ik had me op het ergste voorbereid, wat betreft de douane op Schiphol. Alle papieren en mailwisseling op een geheugenstick gezet en meegenomen. Kopie gemaakt van de garantstelling bij de gemeente en mijn uitnodigingsbrief. Volgens het ticket zou mijn lief om 4.45 uur aankomen, volgens de Schiphollijst om 4.05. Ik ‘sliep’ bij mijn zusje en we hadden de wekker op 3 uur gezet. Met slaperige ogen keken we naar teletekst om 3.20 uur en zagen daar dat het vliegtuig al was geland om 3.18 uur! Hup, ongewassen in de kleren en racen naar Schiphol, hoewel we er rekening mee hielden dat hij bij de douane wel wat tijd zou kwijt zijn. Tot onze grote verbazing en vooral blijdschap, zagen we hem al bij de bagageband staan. Wat een happiness! Niks geen gedoe bij de douane.

Vandaag is het de tweede dag. We genieten van elk moment en vooral het ongestoord samenzijn. Hier heeft hij geen werk, studie, familieverplichtingen. We zijn er 24/7 voor elkaar, wat een luxe. En wat een ontspanning na al die stressvolle weken!

Omdat voor mij het gewone leven natuurlijk wel doorgaat, heb ik vanochtend al een ingewikkelde vragenlijst van het UWV ingevuld. Gisteren belde ik naar het UWV om te vragen of het formulier ‘verslechterde gezondheid’, dat ik voor de tweede keer had ingestuurd, nu wel was aangekomen. ‘Nee, kunt u het nogmaals opsturen.’ Natuurlijk, en ik deed het vrijdag nogmaals op de post. Tot mijn grote verbazing lag gisteren een reactie op het tweede formulier in de bus!!! Leve het UWV. Wat wordt er heerlijk langs elkaar heen gewerkt. Niets kan me gek maken vandaag of gister of morgen. Ze doen allemaal maar.

Hoewel er vreselijke dingen in de wereld gebeuren: Oslo en arme Amy, ben ik blij en gelukkig. We gaan er een heerlijke tijd van maken. Vanmiddag hebben we een uitgebreide kennismaking met de familie, waar we ook de 24^e verjaardag van mijn oudste vieren. Mijn moeder stond de eerste dag al vroeg met bloemen op de stoep. Hoe ontroerend, mijn moeder en mijn lief samen.

Terwijl ik zit te schrijven ontving ik een telefoontje van Omar, een hele goede vriend die in Duitsland (Oost) woont, we gaan proberen elkaar hier of daar binnenkort te ontmoeten. Kortom, het leven is weer een feest.

Nu ga ik kijken of ik mijn liefste wakker kan krijgen. Yippie yeah…

(C21-07-’11) Bijna zover

Nog één nachtje slapen en dan is de allerliefste bij me. Het is nog steeds onwerkelijk, we hebben er zo lang aan gewerkt om het visum te krijgen, in spanning gezeten etc., en nu gaat het gebeuren. In de nacht van vrijdag op zaterdag komt hij op Schiphol aan.

Er wordt nog een laatste was gedraaid, vast wat boodschappen in huis. Veel fruit en groenten gehaald op de markt. De rest doe ik vanmiddag of morgenochtend vroeg. Het huis heb ik de afgelopen weken van boven naar beneden schoon gemaakt. Een lekker gevoel. De tuin had ik onkruidvrij gemaakt, maar dankzij warmte en regen is het allemaal al weer bijna terug. De jongste zoon die momenteel weer even thuis woont, is een weekje op vakantie waardoor mijn lief en ik de eerste dagen echt met zijn tweetjes zijn, ook lekker. 

Hoewel ik het ook leuk vind dat hij regelmatig thuis zal zijn en mijn lief zo wat beter kan leren kennen.

Net voor hij vertrok kreeg de jongste te horen dat hij is aangenomen voor een klus waar hij heel veel zin in heeft. Een baantje als productie assistent bij een film. Lekker even geen horecabaantje, maar iets in zijn richting en hopelijk luidt dit een nieuwe fase voor hem in. 

Beide zoons zijn momenteel erg gelukkig op relatiegebied, dat doet je als moeder natuurlijk altijd goed. Zelfs moeder, de eeuwige vrijgezel, is erg gelukkig op relatiegebied.

Ik ben blij dat ik nog even respijt heb van mijn werk tot zeker eind september, en nu tijd en hopelijk energie genoeg heb om van mijn lief te genieten. Nog nooit in mijn leven heb ik samengewoond dus het is spannend, leuk spannend, om zes weken met de liefste samen te zijn. Het idee dat hij straks gewoon hier in huis is, naast me op de bank zit, een boek leest, verhalen vertelt, grapjes maakt… Soms is het leven zo mooi.

Ondanks de drukte en de uitvallende stroom in zijn stad kreeg ik gisteren nog een mail, en hij heeft het verschrikkelijk druk met de voorbereidingen. Zes weken lang zullen anderen zijn werk over moeten nemen, en dat vraagt veel voorbereiding. Hij is ook druk met het uitzoeken van cadeautjes voor mijn familie. Gelukkig is de stress van het visum nu weg, en het ticket heeft hij ook al op zak. 

Morgenochtend moet hij nog wat laatste klusjes doen en dan eind van de middag gaat hij naar het vliegveld. Hij heeft eerder in Europa gewoond, maar dat is al weer een tijd geleden. Mijn lief is opgewonden over de reis, hij wil heel graag mijn familie leren kennen. Zondag heeft mijn zusje ons uitgenodigd, om samen met mijn moeder en broer bij haar te komen eten, als welkom. Tegelijk vieren we de verjaardag van mijn oudste die voor de gelegenheid het nieuwe vriendinnetje meeneemt. Ik ben benieuwd naar die middag, leuk om iedereen bij elkaar te zien. Mijn moeder heeft gemaild met mijn lief dat ze een keer echte Hollandse pot voor hem komt koken, en mijn lief is zwaar onder de indruk van de open ontvangst door iedereen.

Morgen aan het eind van de middag ga ik naar mijn zusje die dicht bij Schiphol woont, ik probeer daar wat te slapen en dan midden in de nacht zal mijn zusje ons naar huis rijden. En dan gaat het beginnen, eindelijk weer samen.

(C18-07-’11) Tsjongejonge, wat een gestress. Ofwel: Life can be good.

Zoetjesaan stuiterend van de spanning belde ik mijn lief vanmiddag. Ik durf het nog bijna niet hardop te zeggen, maar WE HEBBEN HET  VISUM !!!! Beter laat dan nooit, zal ik nu maar zeggen. Meteen na het nieuws ben ik als een blok in slaap gevallen…Wat een gestress. Nu morgen gaat mijn lief nog bij het reisbureau zijn paspoort en het visum laten checken, en als ik het goed heb begrepen via de krakende telefoonlijn. worden er zelfs pasfoto’s van hem gemaakt, en als alles okee is krijgt hij ook het ticket. Dan staat ons niets meer in de weg om elkaar in de nacht van vrijdag op zaterdag op Schiphol te omhelzen. Kan het nog niet echt geloven, maar het lijkt er op dat alles goed komt.

Iedereen die mee heeft geleefd wil ik vast bedanken voor alle lieve wensen en alle gebrande kaarsjes. Eindelijk kunnen mijn lief en mijn kinderen elkaar leren kennen. Wat een belevenis zal dat zijn. Mijn moedertje heeft al beloofd een echte Hollandse stamppot met gehaktbal voor hem te maken, en mijn zusje heeft ons uitgenodigd voor een welkomstmaaltijd bij haar thuis. Ja, mijn lief is meer dan welkom. Vrienden en familie staan te popelen om de langverwachte in levenden lijve te zien. Life can be good.

Ook spannend was het bezoek aan de arboarts afgelopen week. De vorige keer moest ik in een paar weken tijd terug naar 32 uur werken, met als gevolg dat ik volkomen instortte en weer terug bij af was qua energielevel. Geen wonder dus dat ik gespannen was voor deze afspraak met hem. Zou ik weer terug naar 32 uur moeten, en dat terwijl mijn lief hier is. Om een lang verhaal kort te maken, ik hoef pas eind september terug voor controle en tot die tijd werk ik alleen aan mijn herstel en hoef nog niet terug aan het werk. Life can be good.

Een maand geleden had ik een belangrijk formulier ingestuurd naar de UWV en sinds die tijd wachtte ik op een oproep van hen. Mijn baas vroeg me deze week fijntjes of ze het wel hadden ontvangen. Ik bellen. Nee, het is nooit op de juiste plek terecht gekomen. Zo’n groot en log apparaat is het UWV. Ik had dus kunnen wachten tot ik een ons weeg, en dat is heeeel lang in mijn geval. Goed, opnieuw het formulier op de bus gedaan en nu om een ontvangstbevestiging gevraagd. 

Alle stress is natuurlijk niet goed voor mijn gezondheid. Mijn lief had trouwens vorige week nog malaria, zijn gezondheid lijdt er uiteraard ook onder. Een oude peesontsteking aan mijn duim speelt weer op, de Lichen Sclerosis klachten zijn verergerd, heel fijn, en ik ben hartstikke moe. 

Maar goed, nu gaan we lekker uitkijken naar vrijdag/ zaterdag en daarna zes weken samenzijn met mijn allerliefste. Als bezigheidstherapie heb ik de afgelopen weken mijn huis eens flink onder handen genomen en van boven naar beneden gepoetst en opgeruimd. Nu nog een beetje ontstressen de komende dagen en dan ben ik er meer dan klaar voor. Life can be good!!!

(C13-07-’11) Weer over het visum

Ik voel me zoooo machteoos. Maandag ontving ik een mail van de vice consul, naar aanleiding van mijn mail aan hem, waarin hij zegt dat het paspoort met visum in Banjul zou moeten zijn. Natuurlijk meteen mijn lief gesmst dat hij het consulaat moet bellen.

Vandaag, woensdag een sms gestuurd of hij kan laten weten of hij het visum nou al heeft. Komt er een half smsje aan dat gisteren al is verstuurd waarin hij schrijft dat het consulaat zegt dat het visum nog in Dakar is. Het consulaat zou bellen met de ambassade… en daar breekt het smsje af.

Ik heb net weer een mail gestuurd naar de vice consul met de vraag wat we nou nog kunnen doen? Waarom het zo lang duurt? En of hij ons alsjeblieft kan helpen. Ik wil niet te lastig zijn natuurlijk want dat kan averechts werken, maar ik raak zoetjesaan in paniek.

Geprobeerd mijn lief te bellen maar ik krijg geen contact. Zijn nummer zou niet available zijn…

HELP

Zo dicht bij de finish na een jaar visumperikelen. Wanneer kunnen we nou eens blij en gerust zijn en gaan genieten van de voorpret??? Dit is toch niet menselijk meer.

Als je dit leest, wil je dan een kaarsje voor ons opsteken?