(21-10-'12) Innerlijke bevrijding

Goedenavond. Ik heb een heel bijzonder weekend achter de rug. Samen met vijf anderen, onder begeleiding van Arjen Slijp volgde ik een workshop Innerlijke bevrijding.

In de loop van ieder mensenleven wordt naast veel mooie momenten ook een hoop ellende opgeslagen, bij de een meer dan bij de ander, maar toch, je ontkomt er niet aan. Op een gegeven moment is het dan tijd voor een grote schoonmaak.
Onverwerkte emoties laten hun sporen achter, en als je ze lang genoeg ontkent dan kan je lichaam ziek worden. Een overduidelijke aanwijzing dat er iets aan de hand is. Dit hele weblog gaat over de constatering dat mijn lijf aan alle kanten protesteerde en niemand wist wat er aan de hand was.
Zoals velen met mij begon ik bij bezoek aan reguliere artsen. Vage klachten waar niemand wat mee kon. De zoektocht leidde langs Pfeiffer/ CMV, naar een beschadigd bekkenbodemgebied (LS etc.), via extreme stress,  naar angst voor Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS). Op een gegeven moment begreep ik dat de reguliere geneeskunde me niet verder zou helpen, met name omdat er vooral aan symptoombestrijding wordt gedaan. De oorzaak die ten grondslag liggen aan symptomen worden meestal niet bekeken.

Beetje bij beetje kreeg ik een vermoeden dat dingen die je in de loop van je leven meemaakt in je lijf blijven zitten wanneer je er niets mee doet. Heel opvallend vind ik dat aannames die je in een bepaalde situatie maakt je hele leven door kunnen werken. Een klein voorbeeld: na veel zoeken kwam ik erachter dat het overlijden van mijn vader toen ik zes jaar oud was, voor mij leidde tot de kinderlijke aanname dat ik niet de moeite waard was voor mijn vader om te blijven leven.
Ik heb nooit beseft dat dit zo'n doorwerking had. Later zocht ik onbewust situaties/ relaties op waarin ik werd bevestigd in het gevoel dat ik niet de moeite waard was. Ik ben daarin niet bepaald de enige, veel mensen lopen met dit soort onbewuste aannames rond, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik met dit weblog begon is er een transformatieproces bezig, een grote schoonmaak. De afgelopen maanden stonden vooral het afscheid van mijn moeder en de ziekte van mijn zusje centraal in mijn veranderde kijk op mijn leven.

Ik volgde enkele lezingen van Arjen over de Innerlijke bevrijding, en zijn methode spreekt mij erg aan door de laagdrempeligheid. Een eenvoudige maar zeer doeltreffende methode om oude blokkades op te ruimen. Op zijn website legt hij de methode duidelijk uit, beter kan ik het niet zeggen.
Als voorlopige afronding van mijn genezingsproces en om mijzelf voor te bereiden op een nieuwe toekomst, een nieuw leven, besloot ik mijzelf een workshop cadeau te doen. Deze workshop heb ik gisteren en vandaag gevolgd. Uit ervaring met een eerdere (mini-) sessie bij Arjen weet ik dat er veel losgemaakt wordt en dat dat lang doorwerkt.
Het was een intensief weekend met veel indrukken die nog moeten bezinken. Ik ben erg blij dat ik mijzelf dit cadeau heb gedaan en verwachtingsvol kijk ik uit naar wat ik de komende tijd tegenkom aan veranderingen in mijn houding tegenover het leven, tegenover mijn leven.
Ik zal er ongetwijfeld op terugkomen.

Voorlopig wil ik alleen zeggen dat ik onder de indruk ben van deze methode. Een aanrader dus.

(21-09-'12) Samen leven

Vandaag kwam ik onderstaand filmpje tegen. Ik vind het zo ontroerend dat ik het hier wil delen. Hoewel het lang duurt, ruim 46 minuten, is het de moeite waard om er de tijd voor te nemen.

Wat een belangrijke lessen zijn dit. Zouden ons onderwijs, en later onze werksituaties, zo zijn dan zouden we volgens mij veel gezonder in het leven staan.

Veel van de huidige ziektes als burn out, depressie, en andere 'onverklaarbare' ziektes komen voort uit het niet verwerken van emoties en emotionele gebeurtenissen.
Het is belangrijk dat kinderen al vroeg leren om hun emoties te uiten, om naar elkaar en naar zichzelf te leren luisteren. Stil te staan bij de echt belangrijke dingen in het leven. Geluk, verdriet.

Persoonlijk ben ik vooral geraakt door hoe de kinderen omgaan met de dood van de vader van een klasgenootje. Ik was zes toen mijn vader stierf. Ik kan me echt niet herinneren of en hoe daar op school aandacht aan werd besteed, maar voor mijn gevoel was het vooral een kwestie van gewoon doorgaan. Zo snel mogelijk het gewone leven weer oppakken.
Om zo'n verlies een plaatsje te kunnen geven is het belangrijk dat er aandacht aan wordt besteed. Niet op een hele nadrukkelijke of problematische manier, maar vanzelfsprekend, zoals tijdens deze lessen op een Japanse school. Met leeftijdgenootjes die vragen stellen of zoals hier in de video brieven schrijven aan het klasgenootje. Prachtig!

Aandacht voor elkaar, oprechte interesse in en meeleven met elkaar... zo belangrijk...

(29-03-'12) Zelfgenezing

Lieve jongens, ik dacht dat ik jullie moest beschermen. Jullie waren zo klein en de waarheid was zo wreed. Misschien kon ik het zelf niet geloven dat ik zo werd behandeld door de man waarvan ik dacht te houden, door jullie vader. Misschien ook schaamde ik me dat ik me zo liet behandelen? Nee, ik wist toen nog niet wat ik nu wel weet, namelijk dat ik beter verdiende.

Het doet pijn, de afkeer in je ogen en stem omdat ik deze man tot jullie vader maakte. Waarom?
Wat wist ik van liefde? Al heel jong schoof ik mezelf opzij om te zorgen dat anderen zo weinig mogelijk verdriet of zorgen hadden, vooral mocht ik niemand tot last zijn. Sorry dat ik besta: Het werd een tweede natuur zonder dat ik het doorhad. Ik wist niet dat een mens van zichzelf kon houden.

Gisteravond ging ik naar een prachtige lezing cq. workshop over Innerlijke Bevrijding, gegeven door Arjen Slijp. 'Vermoeidheid, uitputting, is vaak het gevolg van onderdrukte woede.' Hmm, nee joh, ik? Ik ben niet boos, ik ken geen woede... Ik bood me gisterenavond aan als proefkonijn voor een hele groep. Doodeng! maar wel een unieke kans om verder in dit thema te duiken en te werken aan de innerlijke bevrijding... Arjen Slijp, een aanrader, stelt op een rustige, eenvoudige manier een aantal vragen, waardoor je zelf tot bepaalde inzichten kunt komen, of bij diep weggestopte gevoelens. Na afloop rommelde mijn hele lijf, zo heftig was de ervaring, maar ik voelde me wel in vertrouwde handen.

De laatste dagen zijn de zoons en ik bezig om terug te kijken naar wie en wat hun vader was, wat er gebeurd is vroeger, waarom we uit elkaar gingen, en ik dacht dat ik klaar was met deze man. Totdat ik merkte dat ik iedere keer bijna stikte in mijn tranen en de brokken in mijn keel. Om te kunnen overleven in mijn eentje met twee hele jonge kinderen heb ik heel veel weggedrukt; gevoelens, ervaringen en vooral mijzelf. Het spijt mij, grote stoere mooie zoons om jullie en mij in tranen te zien om deze man, dit gemis, dit verdriet. De aangerichte schade... Maar wat geniet ik ook van dit gezamenlijke helingproces. Hoe moeilijk soms ook, we praten, en voelen en proberen te begrijpen en we leren om verder te kunnen, ieder met zijn eigen leven en samen met ons als gezin. We genezen onszelf.

(18-10-‘11) Met de ogen dicht

Vandaag had ik zo’n dag dat ik terugkeek. Terug in de tijd. Zo af en toe doe ik dat, misschien wel niet vaak genoeg. Het is weleens goed om stil te staan bij het verleden, en bij jezelf. Zeker voor iemand als ik die alles zo snel weer vergeet.

Ruim vijf jaar geleden had ik een periode waarin ik veel schreef en daardoor ook lekker in mijn vel zat, zoals dat heet. Ik volgde schrijfcursussen en schrijfworkshops. Hartstikke leuk, echt waar. Ongeveer een jaar lang schreef ik per week een kort verhaal. In die tijd volgde ik een soort training over het benutten van je talenten. Ik was er van overtuigd dat ik mijn talenten moest benutten. En wat deed ik: met de ogen dicht stapte ik in een broodbaan van negen tot vijf waarmee ik de huur (net) kon betalen.

Ongeveer vier jaar geleden bleek dat ik toch niet helemaal op mijn plaats zat in mijn broodbaan. Ik snapte er niets van, ik probeerde zo verschrikkelijk hard om er het beste van te maken. Okee, het was niet helemaal een functie waar mijn hart in lag, maar ach, schop onder de kont en doorgaan maar. De huur moest toch betaald worden?! Vijf jaar lang heb ik het geprobeerd, en natuurlijk waren er tijden dat het beter ging. Uiteindelijk kostte deze baan me al mijn energie, er zat achteraf bezien, geen uitdaging in voor me. Het is dodelijk wanneer je je kwaliteiten niet kunt gebruiken in je dagelijkse bezigheden. Wanneer ik thuiskwam had ik geen energie meer over om dingen te doen die ik leuk vond, en waar ik wel energie van kreeg. Daarbij komt dat het huishouden ook niet een terrein is waarop ik mijn kwaliteiten benutte. En zo gleed ik langzaam weg, met de ogen dicht.

Ik deed mijn stinkende best voor deze baan omdat ik ervan overtuigd was dat ik deze nodig had om de rekeningen te betalen. Bovendien was ik verantwoordelijk voor een gezin, dus ik kon me niet overgeven aan spelen, aan lekker ontdekken en aan vormgeven van ideeën. Dacht ik, wist ik, was mijn overtuiging. Zo worstelde ik en bleef ik een tijdje boven; met de ogen dicht.

Ruim een jaar zit ik in de ziektewet. Regelmatig viel ik uit op mijn werk, ik kon niet meer. Steeds weer bleef ik het toch proberen, dan kwam ik weer een tijdje terug, op therapeutische basis, zoals dat heet. Ik werd er doodmoe van, letterlijk. Mijn lijf weet al lang wat ik niet wilde zien, met als gevolg dat het lijf protesteerde als een gek. Nog liet ik me misleiden en dacht ik dat ik alleen maar fysieke klachten had. Ik wilde zo graag normaal zijn en deze negen tot vijf baan kunnen volhouden. Het grootste gevecht was tegen mezelf. Ik hield alles en iedereen voor de gek, en vooral mezelf, door me altijd maar groot te houden. Ik kon niet meer. Ook de arboarts en het UWV trapten in mijn schijnvertoning en toen ze stelden dat ik weer hele dagen moest werken, stortte het kaartenhuis ineen. Nu ben ik voorlopig volledig arbeidsongeschikt.

Ik verkeer nu in de luxe positie om na te denken over mijn leven. Langzaam zie ik in dat ik zelf mijn grootste vijand ben. Mijn mond vol over het volgen van je hart, en hoe ieder mens zijn eigen pad moet gaan. Ik geloof het ook echt, maar wat doe ik: Met de ogen dicht probeer ik krampachtig vol te houden aan de zelfopgelegde straf dat ik met kunst geen geld mag verdienen, want dat zou te leuk zijn. En een alleenstaande moeder heeft zo haar verantwoordelijkheden, en mag niet spelen, ze moet serieus zijn. Ja, rare overtuigingen kan een mens hebben. Hoe triest. 

Vandaag kwam ik een notitie tegen van jaren geleden. Iemand schreef: ‘Eigenlijk zou je gewoon een goedbetaald kunstenaar moeten zijn.’

Langzaam begin ik die kant op te denken. Ik wil geld verdienen met het maken van leuke, mooie dingen. Als een kind geniet ik wanneer ik mijn Humbles™ teken. Zal ik mezelf eindelijk toestaan om …

Met de ogen dicht denk ik angstig; ‘Nee, ik ben er nog niet.’ Maar ik ben op weg, op de goede weg, maar de weg is nog lang.

(C21-08-‘11) Ont-moeten

Natuurlijk wilde ik hem niets opdringen, mijn oudste zoon. Mijn jongste zoon heeft mijn lief meer dan omarmd inmiddels, inderdaad als tweelingbroer en zelfs soms stiekem als een lang gezochte vader. Mijn oudste is druk met zijn werk, constant druk. Ik vond het toch jammer wanneer hij mijn lief niet echt zou leren kennen. Ze hebben elkaar enkele keren kort ontmoet maar er was nog geen echte gedachtewisseling geweest en ik vond het jammer wanneer deze kans voor hem voorbij zou gaan.

Wanneer Mohammed niet naar de berg kan komen moet de berg maar naar Mohammed gaan. Zodoende belde ik mijn oudste of mijn lief en ik vandaag bij hem langs konden komen.

Zo gezegd zo gedaan en we spraken af op het station van zijn woonplaats en liepen de stad in. De mooiste stad van het land, waar ik toevallig ook ben geboren, helaas ben ik al vroeg verhuisd en later tijdens mijn studie heb ik weer enkele jaren in deze stad vertoefd. Dicht bij de grote stad en dichtbij het strand, ideaal. We hebben koffie gedronken en later een broodje gegeten. Ondertussen liet ik mijn mannen praten, probeerde me er wat buiten te houden. Wat begon als een soort ondervraging, om te kijken wat voor vlees hij in de kuip had, kwam het gesprek steeds meer op gang. En langzaam trad de overtuiging van mijn liefs oprechtheid binnen, opgevolgd door een ont-moeting van zielen. Herkenning van wereldbeelden en zelfbeelden, en ik was ontroerd. Aangedaan.

Deze middag bracht me zo veel meer dan waar ik op had gehoopt. Ik werd er stil van. Had behoefte me in mezelf terug te trekken. Ik was vol van indrukken en raakte daardoor een beetje geïrriteerd tegen mijn lief. Zwijgend gingen we terug naar huis. Raar gevoel is dat. Voor het eerst in vier en een halve week was er een beetje rare sfeer tussen ons. Eenmaal thuis kwam het snel weer goed, maar ik bleef me een beetje anders dan anders voelen.

Mijn lief voelde dat aan en zat me een beetje te klieren en pesten. Daar had ik nou net geen zin in. De jongste zoon kwam inmiddels thuis van een romantisch weekendje en ook hij voelde mijn vreemde stemming aan. Ik snap niet helemaal waarom het kennelijk zó belangrijk voor is dat ook mijn oudste mijn lief niet alleen accepteert, maar zelfs echt waardeert.

Daarnaast was ik ook wat moe omdat we de laatste dagen steeds mensen ont-moeten, nieuwe mensen en oudere mensen.  Er gebeurt heel veel met me deze dagen. Niet alleen omdat mijn lief er is en we het geweldig hebben samen, elke dag word ik nog steeds een beetje gekker op hem, maar ook omdat zo veel mensen oprecht blij voor ons zijn, voor mij zijn. Ik móet wel beseffen dat mensen veel meer om me geven dan ik ooit heb gedacht. Een vreemde en ingrijpende ervaring is dat. Ook op andere punten staat er veel op zijn kop. Ik ben mezelf en mijn leven aan het herdefiniëren en dat is niet niets.

Vandaar vroeg ik mijn lief of hij me even gewoon met rust kon laten. Hij keek me aan en zei in onvervalst Nederlands:’Oké, tot straks’. Dat klonk zo lief en grappig dat ik niet geïrriteerd kon blijven, en met zijn drieën hebben we smakelijk om deze uitdrukking gelachen.

(C18-07-’11) Tsjongejonge, wat een gestress. Ofwel: Life can be good.

Zoetjesaan stuiterend van de spanning belde ik mijn lief vanmiddag. Ik durf het nog bijna niet hardop te zeggen, maar WE HEBBEN HET  VISUM !!!! Beter laat dan nooit, zal ik nu maar zeggen. Meteen na het nieuws ben ik als een blok in slaap gevallen…Wat een gestress. Nu morgen gaat mijn lief nog bij het reisbureau zijn paspoort en het visum laten checken, en als ik het goed heb begrepen via de krakende telefoonlijn. worden er zelfs pasfoto’s van hem gemaakt, en als alles okee is krijgt hij ook het ticket. Dan staat ons niets meer in de weg om elkaar in de nacht van vrijdag op zaterdag op Schiphol te omhelzen. Kan het nog niet echt geloven, maar het lijkt er op dat alles goed komt.

Iedereen die mee heeft geleefd wil ik vast bedanken voor alle lieve wensen en alle gebrande kaarsjes. Eindelijk kunnen mijn lief en mijn kinderen elkaar leren kennen. Wat een belevenis zal dat zijn. Mijn moedertje heeft al beloofd een echte Hollandse stamppot met gehaktbal voor hem te maken, en mijn zusje heeft ons uitgenodigd voor een welkomstmaaltijd bij haar thuis. Ja, mijn lief is meer dan welkom. Vrienden en familie staan te popelen om de langverwachte in levenden lijve te zien. Life can be good.

Ook spannend was het bezoek aan de arboarts afgelopen week. De vorige keer moest ik in een paar weken tijd terug naar 32 uur werken, met als gevolg dat ik volkomen instortte en weer terug bij af was qua energielevel. Geen wonder dus dat ik gespannen was voor deze afspraak met hem. Zou ik weer terug naar 32 uur moeten, en dat terwijl mijn lief hier is. Om een lang verhaal kort te maken, ik hoef pas eind september terug voor controle en tot die tijd werk ik alleen aan mijn herstel en hoef nog niet terug aan het werk. Life can be good.

Een maand geleden had ik een belangrijk formulier ingestuurd naar de UWV en sinds die tijd wachtte ik op een oproep van hen. Mijn baas vroeg me deze week fijntjes of ze het wel hadden ontvangen. Ik bellen. Nee, het is nooit op de juiste plek terecht gekomen. Zo’n groot en log apparaat is het UWV. Ik had dus kunnen wachten tot ik een ons weeg, en dat is heeeel lang in mijn geval. Goed, opnieuw het formulier op de bus gedaan en nu om een ontvangstbevestiging gevraagd. 

Alle stress is natuurlijk niet goed voor mijn gezondheid. Mijn lief had trouwens vorige week nog malaria, zijn gezondheid lijdt er uiteraard ook onder. Een oude peesontsteking aan mijn duim speelt weer op, de Lichen Sclerosis klachten zijn verergerd, heel fijn, en ik ben hartstikke moe. 

Maar goed, nu gaan we lekker uitkijken naar vrijdag/ zaterdag en daarna zes weken samenzijn met mijn allerliefste. Als bezigheidstherapie heb ik de afgelopen weken mijn huis eens flink onder handen genomen en van boven naar beneden gepoetst en opgeruimd. Nu nog een beetje ontstressen de komende dagen en dan ben ik er meer dan klaar voor. Life can be good!!!

(C14-05-2011) Oh, was dat het

Toen ik twee ochtenden aan het werk was, kon ik het net volhouden. Een derde ochtend erbij bleek keer op keer te veel. Omdat de arboarts een snellere re-integratie wilde en ik bleef volhouden dat ik dat niet kon, hebben we (mijn baas & ik) een second opinion aangevraagd bij het UWV. De UWV arts was het met de arboarts eens en vond dat ik wel meer kon werken. De arboarts stelde daarop een schema vast waarmee ik binnen een paar weken weer op 32 uur werken zou zitten.

Iedereen weet inmiddels wel dat je naar je eigen lichaam moet luisteren, maar ik stond met mijn rug tegen de muur. Minder werken zou beteken dat ik word gekort op mijn inkomen. Ik nam me uiteindelijk voor om dan maar gewoon te doen wat er van me gevraagd werd. Ik pepte mezelf op zover het kon en nam me zelfs voor om met een zo positief mogelijke instelling te doen wat ik moest doen, en stelde me meer open om klusjes voor collega’s te doen.

Tot vorige week dinsdag. ’s Ochtends was ik al uitgeput voordat ik naar het werk ging en ik zag op tegen het kwartier lopen van het station naar mijn werk, en daarna de voor mij lange dag tot drie uur ’s middags, maar ik moest en ik ging. Het was haast niet uit te houden en het koste me moeite om rechtop te blijven zitten. Ik dacht dat ik gek werd want ik MOEST doorgaan. Na de pauze redde ik het niet meer en ik probeerde even in een kamertje apart te gaan liggen op een bank die daar staat. Na een paar minuten kwam ik overeind, met geknakte trots dat ik het weer niet redde, maar ik moest naar huis. Een (nieuwe) collega van me sprong in de auto en bracht me naar huis, ze zag dat ik nooit het stuk lopen naar het station, daarna de trein, en nog een stukje lopen zou redden. Nog veel dank! Thuis gekomen viel ik op de bank in slaap, at wat rond zes uur en sliep verder tot het bedtijd was en sleepte me naar boven om de hele nacht te slapen. Woensdag ook mijn werk afgebeld. Ondertussen een wanhoopsmail gestuurd naar een re-integratiebureau waar ik de week daarvoor een gesprek had gehad. De directeur kende ik nog van jaren geleden, en tot mijn verbazing (!) vond ze me helemaal niet zo goed als dat ik zelf dacht. Op mijn wanhoopsmailtje reageerde ze dan ook heel alert en het lot wilde dat er die donderdag een plekje was vrijgekomen bij een drukbezette psychiater, en ze adviseerde me met klem om langs te komen voor een gesprek. Dat deed ik.

Om een lang verhaal kort te maken: de diagnose is dat ik aan een jarenlange depressie (matig ernstig) lijdt, met een extra depressieve episode op dit moment. Een van de symptomen daarvan is bijvoorbeeld de lichamelijke uitputting die ik al bijna een jaar ervaar.

Deze uitslag ben ik nu al een paar dagen aan het verwerken. Het goede aan deze diagnose is de erkenning van wat ik zelf al wist, namelijk dat het ‘waar’ is dat ik het echt niet red om meer uren te werken. Het moeilijke is dat ik moet toegeven dat dit alles al heel lang speelt, dat dit de basis is van de lichamelijke klachten die ik ervaar. Ik besef dat er al jaren een grauwsluier over mijn gevoel hangt waar ik altijd maar tegen vecht, en dat ik mezelf steeds maar een schop onder de kont geef om door te gaan. Natuurlijk zijn er leuke dingen in mijn leven, erg leuke dingen zelfs, waarom was ik nou niet blijer daarmee. Op dit moment voel ik me rauw alsof mijn masker is afgebrokkeld.

Afgelopen woensdag was de dag dat ik er doorheen zat na de dag dat ik naar huis was gegaan. Mijn trots opnieuw geknakt, de wanhoop hoe het in Godsnaam verder moest. En toen kwam de post. Volkomen onverwacht lag daar de brief van de IND dat er geen bezwaar meer is tegen het toewijzen van een visum aan mijn lief om deze zomer een paar weken naar NL te komen. Van heel diep dal naar hele hoge top!!! Ik belde direct mijn lief en hij gilde van blijdschap aan de andere kant van de lijn.

Als de nood het hoogst is… is de redding nabij. Over enkele weken kan hij contact opnemen met Dakar over het visum. Tot hij het in handen heeft durf ik het nog nauwelijks hardop te zeggen. Helaas word mijn blijdschap getemperd door het hele werk- en depressie verhaal, maar voorzichtig fantaseer ik al over hoe het zal zijn als hij eindelijk mijn familie kan zien en we zes weken samen zullen zijn. Ondertussen ga ik een traject in om aan de depressie te werken.

(C17-04-’11) Black Seed/ Nigella sativa

Degenen die mijn blog al langer volgen weten inmiddels dat mijn immuunsysteem al tijden overhoop ligt. Enkele maanden geleden kreeg ik van mijn lief, getrouwd of niet hij blijft mijn lief, de tip om eens Black Seed Oil te gebruiken want dat zou goed zijn voor de versterking van het immuunsysteem. Hij had hierover een interview op de radio gehoord en dacht daarbij aan mij. Eigenwijs als ik ben, laat ik zo’n advies vaak een tijdje voor wat het is, maar op een gegeven moment ben ik eens gaan googlen naar dit Black Seed. Niets dan lovende reacties en de beroemdste uitspraak is dat Black Seed alles geneest behalve de dood. Hollandse nuchterheid hield me nog even tegen maar ik ben toch eens gaan rondkijken. In de natuurwinkel bleken ze Black Seed Oil te verkopen, dus daar ging ik heen, het ergste vrezend qua prijs. En jawel, een flesje van 120 ml voor €17.50. Mijn afkeer van de prijs overwinnend kocht ik een flesje en in ernstige gevallen (bv. Bij auto immuunziekte) werd aangeraden 3x daags een theelepel te nemen, maar zuinig als ik ben hield ik het bij 1 theelepel ’s ochtends. Het voelde goed, maar om nou te zeggen dat ik meteen resultaat zag, hm nee, dat is overdreven.

Toen ik de afgelopen weken bij mijn lief was zijn we samen naar wat ik dacht dat een winkel was namelijk de Prophetic Herbal Treatment gegaan, en daar bleek dat we meteen op consult konden komen. Omdat de herbalist nauwelijks Engels sprak voelde ik me zoals buitenlandse vrouwen zich hier moeten voelen, wanneer hun man met de arts overlegt en voor hen vertaalt. Beetje wennen. Mijn lief legde mijn klachten uit, tot in de intiemste details. Ik aarzelde om alle details te vertellen aan een jonge man in karakteristiek Moslimgewaad, maar zoals mijn lief al zei, het is een dokter. Ik kreeg een kuur mee met verschillende Black Seed onderdelen en ook nog hele fijne Aloë Oil voor de aangedane huid van mijn edele delen. Aloë Vera vertrouw ik dus daar was ik blij mee. Daarbij kreeg ik een recept voor lavendelthee voor de broodnodige ontspanning. Het was een heel pakket maar oké, ik was er blij mee. Deze herbalist was een serieuze Islamitische jongeman met prachtige ogen, toen mijn lief vertelde dat we die week zouden trouwen brak er de meest stralende lach op het gezicht door en hij feliciteerde ons van harte.
Mijn lief was al een paar dagen op zoek naar een mooie passende Moslimnaam voor mij, en hij overlegde hierover met deze jonge man. Na enig overleg en denkwerk stelde hij de namen Aicha of Sofia voor. Sofia wordt ik al wel eens genoemd door mensen die mijn naam vergeten, maar Aicha vind ik een erg mooie naam, dus ik koos voor Aicha. Aicha werd het. Ik ben blij met deze naam die mijn lief op mijn trouwring heeft laten graveren. Aicha is de meest geliefde vrouw van de profeet die ook intellectueel van alles in haar mars had, dus dat is helemaal niet gek om naar vernoemd te worden.

Nu ben ik weer een week terug in Nederland en ik heb het gevoel dat het gebruik van het Black Seed zijn vruchten heel langzaam begint af te werpen. Nou kan ik niet met zekerheid zeggen of mijn verblijf met mijn lief eraan bij heeft gedragen of dat het de Black Seed is, maar toch. Het lijkt of het ( hele prille begin) begin er is. Gelukkig heb ik een voorraadje Black Seed poeder en Black Seed zaadjes meegenomen en die doe ik dagelijks door mijn avondmaaltijd.

Het gebruik van Black Seed heeft een lange traditie in grote delen van de wereld, en langzaam lijkt het ook in Nederland door te breken. Het lijkt me een uitstekend middel binnen de zelfgenezing.

(C26-02-’11) Twee dagen arbo-arts

Vriidag, gisteren had ik een telefonisch spreekuur met de arbo-arts, nou moest ik ’s ochtends werken en er werd geen tijdstip genoemd dat ik kon worden gebeld. Uit ervaring weet ik dat hij meestal ’s middags belt dus ik liet het zo. Ik kwam rond twee uur uit mijn werk thuis, moe natuurlijk, want dat is een van mijn grootste klachten, chronisch moe, uitgeput. Er stond een bericht op mijn voicemail of ik wilde terugbellen en ik besloot dat maar meteen te doen zodat ik daarna even kon gaan liggen.

“Ik bel u vanochtend en dan neemt u niet op en nu bent u er wel. Hoe kan dat!” klinkt het aanvallend.

“Ik kom net uit mijn werk, en ik bel meteen. U belt toch altijd 's middags.”

“Oh oh, ja ik bel meestal ’s middags maar ik werk nu vanuit huis. Bent u nog naar het Militair Onderzoekscentrum geweest?”

“??? Waar?”

“Het Militair Onderzoekscentrum. Oh was u dat niet, sorry.”

“En hoe was het in Doorn, bent u daar al geweest?”

“??? Waar, in Doorn, ik weet van niets.”

“Oh, dat was dan iemand anders zeker.”

Zo ging dat gesprek ongeveer. Ik was erg moe van het werk en na deze intro begreep ik amper meer wat de man zei. Ik legde hem uit dat ik in plaats van 3x4 uur naar 2x4 uur terug ben omdat ik helemaal instort iedere keer als ik drie ochtenden werk. Hierop krijg ik het advies om een deskundigenoordeel moet aanvragen bij het UWV als ik denk dat ik mij niet aan zijn advies kan houden. Er wordt nog meer besproken en ik vraag of hij een en ander op papier wil zetten omdat ik niet alles kan onthouden wat er gezegd werd. Het ging nog over een psycholoog, een coachingstraject, Skills, Keerpunt en Qs, en ik heb geen overzicht meer wie wat is en wie wat doet.

’s Middags besluit ik op het internet even te kijken wat zo’n deskundigenoordeel precies inhoudt. Door de bergen zie ik nauwelijks het bos, zoveel en vooral zo veel verschillende informatie tref ik aan. Mijn indruk is dat een deskundigenoordeel vooral wordt aangevraagd wanneer werkgever en werknemer een conflict hebben, en dat hebben we niet. Ook zie ik dat ik €50.00 moet betalen voor dit oordeel dat bovendien niet bindend is, je kunt ook niet ertegen in beroep als je dat al zou willen. Maar als je je niet houdt aan het advies van de arbo-arts dan kan je dat een korting op je salaris opleveren. Misschien is het in ons geval dan toch handig om het aan te vragen?

Zaterdag, vandaag. Ik kom nat en moe thuis van de boodschappen doen en er ligt een brief van de arbo-arts. Ik ben blij verrast dat hij er al ligt. Wat is zijn advies en oordeel:

“Stapsgewijze uitbreiding van de werkzaamheden is mijns inziens mogelijk en zal het herstel van uw medewerkster bevorderen. Zij wordt geacht in ieder geval 3x4 uur werkzaam te zijn. Vervolgens acht ik een tijdcontingente uitbreiding van uren ook mogelijk.”

Ik vraag me echt af hoe hij hier nou op komt, we hebben net besproken dat 2 x 4 uur het maximum is. Hij verwart me toch niet met een ander, die naar een Militair centrum, of naar Doorn moest!

Wat doet zo’n gesprek en later zo’n brief met me? Vooral in combinatie met het bericht eerder deze week dat ik mijn baan kwijt raak.

Ik doe veel moeite om mijn situatie steeds van de zonnige kant te bekijken, maar zaken als UWV, arbo-arts, allerlei contacten waar ik geen overzicht meer over heb, trekken me als een spiraal naar beneden. Over stress gesproken, als je al niet ziek bent dan wordt je het wel hiervan.

Hoe kan ik nou de moed er in houden?

Vanavond is er een feestje van vrienden waar ik heen wil, ik ben in geen eeuwigheid naar een feestje of naar vrienden geweest, omdat ik verdomme steeds maar te moe moe moe ben. Ik ben het zat. Ik wil mijn leven terug!!! Ik wil weer eens naar een feestje kunnen!!! En de arbo-/ UWV-stress helpt me niet bepaald om weer op te knappen.

Voor degene die zich zorgen om me maakt/ maken, doe maar niet. Het komt wel weer goed.

26-02-‘11

Update: Ik ben naar het feestje geweest en heb me prima vermaakt. Ik heb zelfs nog gedanst! :)
27-02-'11

(C11-02-’11) Oproep aan mijn zoon

Lieve zoon,

Vandaag vielen er weer twee brieven van incassobureau's op de mat, en het is me te veel.
Ik raak volkomen gestressed, oh mijn God, houdt het nooit op!
Waar ik vooral moeite mee heb, is dat het je zo weinig lijkt te schelen.
Ik merk niet dat je er mee zit, of dat je probeert om het te veranderen.
Hele schema's maak ik voor je, en je neemt niet eens de moeite om ze bij te houden.
Je vult niet in wat je hebt verdiend, je houdt je niet aan de afspraak om op dinsdagochtend je administratie even in te vullen, en je doet geen moeite om op tijd je rekeningen te betalen, of mij terug te betalen. Maak je toch niet zo druk, zeg je me, maar heb je enig idee waar je zou zijn als ik me niet zo druk maakte.
Diep, diep, in de stront zou je zitten. Het enige dat ik je vraag is om nu zelf de draad op te pakken, en nu ook echt je verantwoording te pakken: zorg dat het goed komt, vanaf nu!!! Alsjeblieft, mijn zoon.

(09-02-’11) Op onderzoek_ Zelfgenezing

Van een collega ontving ik naar aanleiding van enkele van mijn klachten de tip om eens op http://www.fibromyalgie.nl/ te kijken. Wat ik vooral opmerkelijk vond was de lijst met eigenschappen die veel mensen met fibromyalgie gemeen hebben en die op genoemde site staat vermeld voor wie daarin is geïnteresseerd. De lijst houdt me sindsdien bezig omdat ik bijna alle eigenschappen herken.

Daarnaast zijn me door het lezen van ‘Heden ik’ van Renate Dorrenstein ook een aantal dingen duidelijker geworden, waarbij met name het volgende citaat van Dorrenstein me aanspreekt:

Vroeger namen mijnwerkers een kanariepietje mee naar beneden in de mijnen. Als het beestje van zijn stokje viel, was dat een teken dat er giftige damp of te weinig zuurstof in de schacht aanwezig was, en dan trof men de benodigde maatregelen.

Misschien zijn ME-patiënten wel de menselijke kanariepietjes van deze tijd, en kan de mensheid maar beter snel haar consequenties trekken uit het feit dat wij als eersten en blijkbaar toevallig meest kwetsbaren nu al ziek zijn geworden van onze omgeving, van onze wereld, van de twintigste eeuw.

(Twiettwiet)

Dit is al geschreven in 1993, en het is alleen maar erger geworden. Neem alleen het feit dat ik drie maanden moet wachten voordat ik terug kan bellen of ik op de wachtlijst kan komen voor een intake bij een CVS centrum!

Sinds ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein lijkt het of ik langzaam een idee krijg van wat er aan de hand is met me, waar dat ongeveer vandaan komt en waar mogelijk een oplossing kan liggen. Ik heb geprobeerd om een en ander in een schemaatje weer te geven :

Het gaat om de combinatie van factoren:

Jarenlange stress zorgt dat het lichaam en de geest constant gespannen zijn,

Symptomen:

· Niet kunnen uitrusten ‘s nachts omdat je de diepste slaap niet hebt,

· Slaapstoornissen hiermee samenhangend => uitputting

· Door (onbewuste) constante (aan-)spanning spierpijnen bij aanhechtingspunten

· Concentratie- en geheugenstoornis

· Slecht zien/ vermoeide ogen

Oorzaken

In combinatie met geestelijke stress”

· Er is altijd wat/ ik moet altijd wat/ eeuwige zorgen,

· Overgevoeligheid geestelijk

· Geen grenzen kunnen stellen/ teveel aanpassen

· Doen wat je niet wilt doen(verzorgen/ ondersteunen) en niet doen wat je wel wilt doen (leven van de wind/ stralen).

· Jarenlange geldzorgen

Fysieke stress door milieuverontreiniging zoals

· Uitlaatgassen, /hoofdpijn in verkeer

· Overgevoeligheid fysiek

· Gemanipuleerde voeding

· Roken (vergift)/ Koffie)/ Suiker (vergift)

· Koude geeft extra spierspanning/ constant spieren aanspannen/ rillen

· Overgewicht/ houdt giffen vast in vetresidu’s

Ontsstressend

Daarom voelt Feldenkrais als het enige waar ik baat bij heb:

· Diepe ontspanning, en energetische oefeningen

· Zelfde bij zwemmen

· Schrijven: geen druk/ vrij gevoel

· Schilderen. geen druk/ vrij gevoel

Tricker:

virus (CMV) dat aanslaat bij weinig weerstand (door ‘trauma’), en dat niet geneest doordat de geestelijke/ fysieke weerstand niet de kans krijgt te genezen.

Oplossing

Wat heb je nodig (Hiervoor moet ik The Healer Within nog verder lezen)

:

· Geestelijke ontspanning:

o Wapenen tegen overgevoeligheid

§ Afstand van gezin en verantwoordelijkheden nemen

§ Makkelijker in het leven staan

§ In Nederlang niet Ubuntu/ ik ben omdat wij zijn

§ Minder dienstbaarheid

o Werk naar je zin/ waardering/ uitdaging (niet stressvol)

§ Geen geldzorgen

§ Inkomen zonder sollicitatiedwang

§ Schrijven/ schilderen/ humor

o Vrijheid (ont-moeten)

· Lichamelijke ontspanning

o Licht bewegen/ ontspannen bewegen

§ Feldenkrais/ Gi Qung

§ Zwemmen/ fietsen

§ Humor / seks/ dansen bv.

o Gezonde voeding.

o Zon/ warmte/ massage

Niet dat ik nu dè oplossing heb gevonden, maar ik vind dit alles herkenbaar en overtuigend klinken. Het voelt als een belangrijke stap op weg naar de zelfgenezing, al besef ik meteen dat echt opknappen nog heel lang kan gaan duren, zeker wanneer ik bedenk dat drie ochtenden werken nog veel te belastend is. Vandaag kwam ik nog uitgeput thuis en moest de hele middag slapen…Maar ik heb het gevoel dat ik langzaamaan op de goede weg zit, en dat vind ik al heel wat, bij al die vage klachten.

09-02-2011