(21-10-'12) Innerlijke bevrijding

Goedenavond. Ik heb een heel bijzonder weekend achter de rug. Samen met vijf anderen, onder begeleiding van Arjen Slijp volgde ik een workshop Innerlijke bevrijding.

In de loop van ieder mensenleven wordt naast veel mooie momenten ook een hoop ellende opgeslagen, bij de een meer dan bij de ander, maar toch, je ontkomt er niet aan. Op een gegeven moment is het dan tijd voor een grote schoonmaak.
Onverwerkte emoties laten hun sporen achter, en als je ze lang genoeg ontkent dan kan je lichaam ziek worden. Een overduidelijke aanwijzing dat er iets aan de hand is. Dit hele weblog gaat over de constatering dat mijn lijf aan alle kanten protesteerde en niemand wist wat er aan de hand was.
Zoals velen met mij begon ik bij bezoek aan reguliere artsen. Vage klachten waar niemand wat mee kon. De zoektocht leidde langs Pfeiffer/ CMV, naar een beschadigd bekkenbodemgebied (LS etc.), via extreme stress,  naar angst voor Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS). Op een gegeven moment begreep ik dat de reguliere geneeskunde me niet verder zou helpen, met name omdat er vooral aan symptoombestrijding wordt gedaan. De oorzaak die ten grondslag liggen aan symptomen worden meestal niet bekeken.

Beetje bij beetje kreeg ik een vermoeden dat dingen die je in de loop van je leven meemaakt in je lijf blijven zitten wanneer je er niets mee doet. Heel opvallend vind ik dat aannames die je in een bepaalde situatie maakt je hele leven door kunnen werken. Een klein voorbeeld: na veel zoeken kwam ik erachter dat het overlijden van mijn vader toen ik zes jaar oud was, voor mij leidde tot de kinderlijke aanname dat ik niet de moeite waard was voor mijn vader om te blijven leven.
Ik heb nooit beseft dat dit zo'n doorwerking had. Later zocht ik onbewust situaties/ relaties op waarin ik werd bevestigd in het gevoel dat ik niet de moeite waard was. Ik ben daarin niet bepaald de enige, veel mensen lopen met dit soort onbewuste aannames rond, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik met dit weblog begon is er een transformatieproces bezig, een grote schoonmaak. De afgelopen maanden stonden vooral het afscheid van mijn moeder en de ziekte van mijn zusje centraal in mijn veranderde kijk op mijn leven.

Ik volgde enkele lezingen van Arjen over de Innerlijke bevrijding, en zijn methode spreekt mij erg aan door de laagdrempeligheid. Een eenvoudige maar zeer doeltreffende methode om oude blokkades op te ruimen. Op zijn website legt hij de methode duidelijk uit, beter kan ik het niet zeggen.
Als voorlopige afronding van mijn genezingsproces en om mijzelf voor te bereiden op een nieuwe toekomst, een nieuw leven, besloot ik mijzelf een workshop cadeau te doen. Deze workshop heb ik gisteren en vandaag gevolgd. Uit ervaring met een eerdere (mini-) sessie bij Arjen weet ik dat er veel losgemaakt wordt en dat dat lang doorwerkt.
Het was een intensief weekend met veel indrukken die nog moeten bezinken. Ik ben erg blij dat ik mijzelf dit cadeau heb gedaan en verwachtingsvol kijk ik uit naar wat ik de komende tijd tegenkom aan veranderingen in mijn houding tegenover het leven, tegenover mijn leven.
Ik zal er ongetwijfeld op terugkomen.

Voorlopig wil ik alleen zeggen dat ik onder de indruk ben van deze methode. Een aanrader dus.

(21-09-'12) Samen leven

Vandaag kwam ik onderstaand filmpje tegen. Ik vind het zo ontroerend dat ik het hier wil delen. Hoewel het lang duurt, ruim 46 minuten, is het de moeite waard om er de tijd voor te nemen.

Wat een belangrijke lessen zijn dit. Zouden ons onderwijs, en later onze werksituaties, zo zijn dan zouden we volgens mij veel gezonder in het leven staan.

Veel van de huidige ziektes als burn out, depressie, en andere 'onverklaarbare' ziektes komen voort uit het niet verwerken van emoties en emotionele gebeurtenissen.
Het is belangrijk dat kinderen al vroeg leren om hun emoties te uiten, om naar elkaar en naar zichzelf te leren luisteren. Stil te staan bij de echt belangrijke dingen in het leven. Geluk, verdriet.

Persoonlijk ben ik vooral geraakt door hoe de kinderen omgaan met de dood van de vader van een klasgenootje. Ik was zes toen mijn vader stierf. Ik kan me echt niet herinneren of en hoe daar op school aandacht aan werd besteed, maar voor mijn gevoel was het vooral een kwestie van gewoon doorgaan. Zo snel mogelijk het gewone leven weer oppakken.
Om zo'n verlies een plaatsje te kunnen geven is het belangrijk dat er aandacht aan wordt besteed. Niet op een hele nadrukkelijke of problematische manier, maar vanzelfsprekend, zoals tijdens deze lessen op een Japanse school. Met leeftijdgenootjes die vragen stellen of zoals hier in de video brieven schrijven aan het klasgenootje. Prachtig!

Aandacht voor elkaar, oprechte interesse in en meeleven met elkaar... zo belangrijk...

(12-08-'12) Uitersten

Het belooft een prachtige dag te worden, de zon schijnt al volop. Ik heb een heerlijke tuin waar ik straks induik. Mijn lief ligt nog vredig te slapen.. Alsof het nooit anders zal zijn.
De tijd die we samen hebben is meer dan geweldig, we genieten volop van elkaar, en nee, we doen geen toeristische trips. Zoals hij zelf zegt: 'Als ik daarvoor kwam was ik wel naar Spanje gegaan.' We gebruiken deze weken samen om heel veel bij te praten en te lachen en om gewoon samen te zijn, wat voor ons een ongekende luxe is.

Vertrouwen, Acceptatie, Overgave.
Mijn zusje net aan de telefoon gehad. Ze is in een volgend stadium beland. Hoe pijnlijk om aan de zijlijn te staan en niet haar pijn over te kunnen nemen. Ze is heel dapper en sterk. Toch rollen de tranen over mijn wangen wanneer ze me de laatste foto's stuurt. Ik wil niet huilen, ik wil sterk zijn voor haar, maar het overvalt me wanneer ik haar gemilimeterde hoofdje zie en daarna een bepruikt hoofd. Stomme chemo, stomme kanker.

Over twee weken kan ik mijn bezwaar tegen de uitspraak van het UWV gaan toelichten. Mijn bezwaar is dat ze geen rekening houden met fysieke klachten. Ik heb geleerd dat als ik niets vertel ze ook niets weten en dus is het deels mijn eigen schuld. Met een coach heb ik afgesproken om vrij letterlijk met de billen bloot te gaan. Ter voorbereiding heb ik een en ander op papier gezet. Confronterend!
Drie pagina's heb ik volgeschreven en ik zou nog zoveel meer voorbeelden kunnen geven. De coach heeft het even doorgelopen en nog wat kleine aanwijzingen gegeven die ik weer heb verwerkt. Zijn meelevende reactie overvalt me en ik besef opeens hoe veel ik mijn dagelijks leven aanpas aan mijn fysieke belemmeringen. En hoe weinig ik erover praat.
Lichen Sclerosis, er is nog steeds niet veel over bekend. Het is ook bij iedereen weer anders. Het wordt bij mij gecombineerd met een achterwandverzakking, hetgeen de klachten versterkt, en ook nog eens langdurig kapotte liezen.  Drie klachten in één en hetzelfde gebied. Mijn vrouwelijkheid voelt aangetast. Mijn basis is aangetast.

Ik wil er niet te lang bij stilstaan, maar nu moest het even.
Het leven gaat door.

Ik heb mijn ontslag getekend en ben nu officieel werkloos. De mallemolen van solliciteren is begonnen en ik probeer me niet te veel te laten bedrukken door het zoeken naar vacatures. Dat lukt nog niet zo goed en ik stel het nog even uit.

Ik ga weer terug naar de zon die vandaag schijnt en vooral naar mijn liefste lief die straks beneden zal komen. Mijn begripvolle gevoelige lief.. Wat een cadeau.
Grenzeloos getrouwd, niet gemakkelijk, niet vanzelfsprekend, maar zoooo de moeite waard!

(10-06-'12) Het leven voor me

Wanneer je heel dicht bij het begin of het einde van dit aardse leven komt, dan ga je haast vanzelf nadenken over het invullen van je leven. Al weken ben ik in zo'n stemming dat ik terugkijk en stilsta bij gebeurtenissen waar ik normaal aan voorbij zou lopen. Een weemoedig gevoel, maar zeker niet negatief. Ik merk dat er bij mij ook een ongekende kracht, een wil om te leven naar voren komt. Ja sorry, ik nam het leven af en toe als een vanzelfsprekend iets, maar ik ben weer dankbaar voor mijn leven. Af en toe voel ik een enorme energie door mijn lijf gaan zoals ik die zeker de laatste jaren niet heb gevoeld.

Ik begon dit blog in 2010, en op dat moment vroeg ik me af waarom ik zo weinig energie had. In 2009 had ik CMV, een broertje of zusje van Pfeiffer gehad en ik bleef maar moe. Ik heb zelfs nog een tijd onderzocht of ik CVS, het chronisch vermoeidheidssyndroom had, maar toen ik maanden moest wachten alleen al om op een wachtlijst voor een CVS kliniek te komen, toen ben ik gestopt met zoeken.
Inmiddels ben ik er achter dat wanneer je je emoties niet verwerkt, door wat voor omstandigheden ook, dat ze vroeger of later er toch uit komen. Heel vaak fysiek, zo ook in mijn geval. Lichen Sclerosis, verzakte achterwand, en heel erg moe. Slapen schijnt een manier te zijn om niet te hoeven voelen, net als eten.

Ik kom er nu achter dat ik me sinds de dood van mijn vader, toen ik zes jaar oud en zijn lievelingetje was, het kinderlijke idee in mijn hoofd heb vastgezet dat ik zo onbelangrijk was dat mijn vader het niet nodig vond om te blijven leven.. Op dat moment heb ik de taak op me genomen om voor mijn moeder en meteen maar voor iedereen om mij heen, behalve mijzelf, te zorgen. Dat ben ik altijd blijven doen. Het verbaasde mij, toen ik hier achter kwam, want ik ben eigenlijk niet een verzorgend type. Ik weet ook niet of mensen om me heen het doorhadden maar emotioneel voelde ik me heel verantwoordelijk. Gaandeweg hield ik geen zelfbewustzijn over, ik besefte niet dat ik zelf iemand was met gevoelens en behoeften, omdat ik me steeds bezighield met hoe het met anderen ging, en met het draaiende houden van mijn gezin.

Ik voelde mij naast het verdriet, enigzins opgelucht, bevrijd, na het overlijden van mijn moeder. Dat gevoel verwarde mij, maar het lichtte het laatste tipje van de sluier voor me op, namelijk dat ik mij altijd verantwoordelijk heb gevoeld voor haar geluk.
Mijn kinderen waren haar enige kleinkinderen en ik betrok haar bij alles omdat ik wist dat ze dat zo leuk vond, en ze heeft er van genoten. Actief als ze was wilde ze altijd wel mee naar een museum, dierentuin of zwembad. In het begin was het natuurlijk ook gewoon handig met twee volwassenen en een buggie en een draagzak en bagage op stap te gaan. Later ging ik met haar zwemmen, dat waren hele fijne ochtenden voor haar. We dronken dan koffie en namen een broodje. Maar ik vergat mezelf, wat wilde IK nou?
Nu zijn de jongens groot en ik probeer het 'zorgen voor' los te laten, het zijn volwassen mannen die voor zichzelf verantwoordelijk zijn...

Opeens komt er af en toe het gevoel naar boven: 'Zo, nu ik!'
Ik denk na over wat ik met de rest van mijn leven wil, en hoe ik daar kan komen.
Een van de dingen die naar boven komen is het schrijven. Schrijven in combinatie met tekenen.

Het voelt alsof ik nu gewoon leuke dingen kan gaan doen en ik ben benieuwd naar wat er allemaal nog op mijn pad komt.

(C26-02-’11) Twee dagen arbo-arts

Vriidag, gisteren had ik een telefonisch spreekuur met de arbo-arts, nou moest ik ’s ochtends werken en er werd geen tijdstip genoemd dat ik kon worden gebeld. Uit ervaring weet ik dat hij meestal ’s middags belt dus ik liet het zo. Ik kwam rond twee uur uit mijn werk thuis, moe natuurlijk, want dat is een van mijn grootste klachten, chronisch moe, uitgeput. Er stond een bericht op mijn voicemail of ik wilde terugbellen en ik besloot dat maar meteen te doen zodat ik daarna even kon gaan liggen.

“Ik bel u vanochtend en dan neemt u niet op en nu bent u er wel. Hoe kan dat!” klinkt het aanvallend.

“Ik kom net uit mijn werk, en ik bel meteen. U belt toch altijd 's middags.”

“Oh oh, ja ik bel meestal ’s middags maar ik werk nu vanuit huis. Bent u nog naar het Militair Onderzoekscentrum geweest?”

“??? Waar?”

“Het Militair Onderzoekscentrum. Oh was u dat niet, sorry.”

“En hoe was het in Doorn, bent u daar al geweest?”

“??? Waar, in Doorn, ik weet van niets.”

“Oh, dat was dan iemand anders zeker.”

Zo ging dat gesprek ongeveer. Ik was erg moe van het werk en na deze intro begreep ik amper meer wat de man zei. Ik legde hem uit dat ik in plaats van 3x4 uur naar 2x4 uur terug ben omdat ik helemaal instort iedere keer als ik drie ochtenden werk. Hierop krijg ik het advies om een deskundigenoordeel moet aanvragen bij het UWV als ik denk dat ik mij niet aan zijn advies kan houden. Er wordt nog meer besproken en ik vraag of hij een en ander op papier wil zetten omdat ik niet alles kan onthouden wat er gezegd werd. Het ging nog over een psycholoog, een coachingstraject, Skills, Keerpunt en Qs, en ik heb geen overzicht meer wie wat is en wie wat doet.

’s Middags besluit ik op het internet even te kijken wat zo’n deskundigenoordeel precies inhoudt. Door de bergen zie ik nauwelijks het bos, zoveel en vooral zo veel verschillende informatie tref ik aan. Mijn indruk is dat een deskundigenoordeel vooral wordt aangevraagd wanneer werkgever en werknemer een conflict hebben, en dat hebben we niet. Ook zie ik dat ik €50.00 moet betalen voor dit oordeel dat bovendien niet bindend is, je kunt ook niet ertegen in beroep als je dat al zou willen. Maar als je je niet houdt aan het advies van de arbo-arts dan kan je dat een korting op je salaris opleveren. Misschien is het in ons geval dan toch handig om het aan te vragen?

Zaterdag, vandaag. Ik kom nat en moe thuis van de boodschappen doen en er ligt een brief van de arbo-arts. Ik ben blij verrast dat hij er al ligt. Wat is zijn advies en oordeel:

“Stapsgewijze uitbreiding van de werkzaamheden is mijns inziens mogelijk en zal het herstel van uw medewerkster bevorderen. Zij wordt geacht in ieder geval 3x4 uur werkzaam te zijn. Vervolgens acht ik een tijdcontingente uitbreiding van uren ook mogelijk.”

Ik vraag me echt af hoe hij hier nou op komt, we hebben net besproken dat 2 x 4 uur het maximum is. Hij verwart me toch niet met een ander, die naar een Militair centrum, of naar Doorn moest!

Wat doet zo’n gesprek en later zo’n brief met me? Vooral in combinatie met het bericht eerder deze week dat ik mijn baan kwijt raak.

Ik doe veel moeite om mijn situatie steeds van de zonnige kant te bekijken, maar zaken als UWV, arbo-arts, allerlei contacten waar ik geen overzicht meer over heb, trekken me als een spiraal naar beneden. Over stress gesproken, als je al niet ziek bent dan wordt je het wel hiervan.

Hoe kan ik nou de moed er in houden?

Vanavond is er een feestje van vrienden waar ik heen wil, ik ben in geen eeuwigheid naar een feestje of naar vrienden geweest, omdat ik verdomme steeds maar te moe moe moe ben. Ik ben het zat. Ik wil mijn leven terug!!! Ik wil weer eens naar een feestje kunnen!!! En de arbo-/ UWV-stress helpt me niet bepaald om weer op te knappen.

Voor degene die zich zorgen om me maakt/ maken, doe maar niet. Het komt wel weer goed.

26-02-‘11

Update: Ik ben naar het feestje geweest en heb me prima vermaakt. Ik heb zelfs nog gedanst! :)
27-02-'11

(09-02-’11) Op onderzoek_ Zelfgenezing

Van een collega ontving ik naar aanleiding van enkele van mijn klachten de tip om eens op http://www.fibromyalgie.nl/ te kijken. Wat ik vooral opmerkelijk vond was de lijst met eigenschappen die veel mensen met fibromyalgie gemeen hebben en die op genoemde site staat vermeld voor wie daarin is geïnteresseerd. De lijst houdt me sindsdien bezig omdat ik bijna alle eigenschappen herken.

Daarnaast zijn me door het lezen van ‘Heden ik’ van Renate Dorrenstein ook een aantal dingen duidelijker geworden, waarbij met name het volgende citaat van Dorrenstein me aanspreekt:

Vroeger namen mijnwerkers een kanariepietje mee naar beneden in de mijnen. Als het beestje van zijn stokje viel, was dat een teken dat er giftige damp of te weinig zuurstof in de schacht aanwezig was, en dan trof men de benodigde maatregelen.

Misschien zijn ME-patiënten wel de menselijke kanariepietjes van deze tijd, en kan de mensheid maar beter snel haar consequenties trekken uit het feit dat wij als eersten en blijkbaar toevallig meest kwetsbaren nu al ziek zijn geworden van onze omgeving, van onze wereld, van de twintigste eeuw.

(Twiettwiet)

Dit is al geschreven in 1993, en het is alleen maar erger geworden. Neem alleen het feit dat ik drie maanden moet wachten voordat ik terug kan bellen of ik op de wachtlijst kan komen voor een intake bij een CVS centrum!

Sinds ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein lijkt het of ik langzaam een idee krijg van wat er aan de hand is met me, waar dat ongeveer vandaan komt en waar mogelijk een oplossing kan liggen. Ik heb geprobeerd om een en ander in een schemaatje weer te geven :

Het gaat om de combinatie van factoren:

Jarenlange stress zorgt dat het lichaam en de geest constant gespannen zijn,

Symptomen:

· Niet kunnen uitrusten ‘s nachts omdat je de diepste slaap niet hebt,

· Slaapstoornissen hiermee samenhangend => uitputting

· Door (onbewuste) constante (aan-)spanning spierpijnen bij aanhechtingspunten

· Concentratie- en geheugenstoornis

· Slecht zien/ vermoeide ogen

Oorzaken

In combinatie met geestelijke stress”

· Er is altijd wat/ ik moet altijd wat/ eeuwige zorgen,

· Overgevoeligheid geestelijk

· Geen grenzen kunnen stellen/ teveel aanpassen

· Doen wat je niet wilt doen(verzorgen/ ondersteunen) en niet doen wat je wel wilt doen (leven van de wind/ stralen).

· Jarenlange geldzorgen

Fysieke stress door milieuverontreiniging zoals

· Uitlaatgassen, /hoofdpijn in verkeer

· Overgevoeligheid fysiek

· Gemanipuleerde voeding

· Roken (vergift)/ Koffie)/ Suiker (vergift)

· Koude geeft extra spierspanning/ constant spieren aanspannen/ rillen

· Overgewicht/ houdt giffen vast in vetresidu’s

Ontsstressend

Daarom voelt Feldenkrais als het enige waar ik baat bij heb:

· Diepe ontspanning, en energetische oefeningen

· Zelfde bij zwemmen

· Schrijven: geen druk/ vrij gevoel

· Schilderen. geen druk/ vrij gevoel

Tricker:

virus (CMV) dat aanslaat bij weinig weerstand (door ‘trauma’), en dat niet geneest doordat de geestelijke/ fysieke weerstand niet de kans krijgt te genezen.

Oplossing

Wat heb je nodig (Hiervoor moet ik The Healer Within nog verder lezen)

:

· Geestelijke ontspanning:

o Wapenen tegen overgevoeligheid

§ Afstand van gezin en verantwoordelijkheden nemen

§ Makkelijker in het leven staan

§ In Nederlang niet Ubuntu/ ik ben omdat wij zijn

§ Minder dienstbaarheid

o Werk naar je zin/ waardering/ uitdaging (niet stressvol)

§ Geen geldzorgen

§ Inkomen zonder sollicitatiedwang

§ Schrijven/ schilderen/ humor

o Vrijheid (ont-moeten)

· Lichamelijke ontspanning

o Licht bewegen/ ontspannen bewegen

§ Feldenkrais/ Gi Qung

§ Zwemmen/ fietsen

§ Humor / seks/ dansen bv.

o Gezonde voeding.

o Zon/ warmte/ massage

Niet dat ik nu dè oplossing heb gevonden, maar ik vind dit alles herkenbaar en overtuigend klinken. Het voelt als een belangrijke stap op weg naar de zelfgenezing, al besef ik meteen dat echt opknappen nog heel lang kan gaan duren, zeker wanneer ik bedenk dat drie ochtenden werken nog veel te belastend is. Vandaag kwam ik nog uitgeput thuis en moest de hele middag slapen…Maar ik heb het gevoel dat ik langzaamaan op de goede weg zit, en dat vind ik al heel wat, bij al die vage klachten.

09-02-2011

(C 03-01-’11) Daar gaan we

De eerste maandagochtend van het jaar laat me het beste beseffen dat er eigenlijk geen verschil is tussen de laatste maandag en de eerste maandag, ik ga gewoon door waar ik ben gebleven. Voornemens maak ik nooit voor het nieuwe jaar, dus dat is makkelijk, ik hoef me nergens aan te houden. In deze kerstvakantie kon ik thuis werken wat me erg goed is bevallen. Ik sta nogal vroeg op de laatste tijd en door van zeg zes uur tot acht uur te werken, maak ik effectief gebruik van mijn rare slaapritme en heb een voldaan gevoel wanneer ik al twee uren heb gewerkt om acht uur ’s ochtends. Wanneer ik naar kantoor ga begin ik rond negen uur, na een reistijd van ongeveer 45 minuten. Kun je nagaan, wat een verloren tijd eigenlijk.

Thuis werken heeft so wie so voordelen, zo kun je als je dat wilt de hele dag in slaapkleren rondlopen, of als je een slechte slaper bent dan kun je midden in de nacht een paar uren werken. Tenminste, ik kan dat want ik heb met dit thuiswerk geen contact met klanten, wanneer ik ben hersteld en terug in mijn oude functie kom, dan moet ik overdag werken want niemand vind het leuk om midden in de nacht uit zijn bed te worden gebeld met een of ander vage vraag van een bedrijf waar je toevallig mee te maken hebt. ’s Nachts bellen is voor verliefden of voor enge noodgevallen en dat doen we dus maar niet.

Thuis werken is ook leuk voor de katten, zeker aangezien ik hun persoonlijke kattenluik ben. Zonder mij kunnen ze niet naar binnen of naar buiten, zeker nu er geen thuiswerkende zoon meer aanwezig is. Een van de katten vind het erg leuk om met haar dikke billen voor mijn beeldscherm te gaan zitten en schattige maar harige kopjes te geven zo gauw ik achter mijn laptop zit. Hmmm, lief ja, de eerste twintig keer. Ja, ze genieten ervan dat ik veel thuis ben.

Toch vraag ik me wel af hoe dat nou verder gaat met mij en dat ziekzijn en niet (veel) kunnen werken. Binnenkort moet ik naar drie ochtenden op kantoor werken, en dat voelt alsof ik de Mount Everest moet beklimmen. Ik ga het maar gewoon doen en misschien valt het mee. In december ben ik twee ochtenden per week gaan werken, de ene keer viel het een beetje mee en de andere keer kwam ik op apegapen thuis en bracht zo nog eens anderhalve dag thuis door zonder energie. Het afgelopen weekend ben ik bijna helemaal slapend doorgekomen, waarschijnlijk in de kerstweek toch iets te veel gedaan, voor mij te veel dan, want ik heb naast wat familiebezoek amper iets extra’s gedaan. Frustrerend ja, moeilijk om bij neer te leggen ook. Er wordt wel gezegd dat acceptatie het begin van genezing is, maar voor mij voelt het alsof ik me er dan bij neerleg en dat wil ik niet, ik wil genezen en weer kunnen doen wat ik eerder ook kon doen.

Ik ga trouwens ook genezen, het duurt alleen wat lang, maar goed: Daar gaan we!

03-01-’11

(C 24-12-’10) Nou zeg

Het is soms een dilemma wat ik opschrijf. Ik wil niet te veel zeuren over gezondheid en/ of andere tegenvallers, maar het maakt tegelijk een reëel deel uit van het leven. Daar ga ik dus even, je bent gewaarschuwd en kunt nu nog afhaken.

De vorige week kreeg ik het boek “Heden ik” van Renate Dorrestein in handen, waarin ze vertelt over de periode dat ze ME had. De eerste keer dat ik het snel doorbladerde dacht ik dat ik niets herkende en dat het allemaal veel erger was dan bij mij. Ik had ook niet zo’n zin om andermans ellende te gaan lezen. (Wie wel?) Toch pakte ik het boek een paar dagen terug op en begon te lezen en te lezen. Toen ik ophield had ik letterlijk geen lucht in mijn hoofd. Had ik al die tijd mijn adem ingehouden?, in ieder geval zag het eerste hoofdstuk dat ik had gelezen helemaal blauw van de onderstrepingen. Iedere keer als ik iets herkende onderstreepte ik het met een blauwe pen. Dat was schrikken, en tegelijk een bevestiging: ik heb iets. Er zijn meer mensen die dat vage iets hebben, hoera. De term ME wordt nauwelijks meer gebruikt en er wordt hetzelfde mee aangeduid als CVS, Chronisch Vermoeidheid Syndroom. De belangrijkste kenmerken (bij mij) zijn, uiteraard een vreselijke vermoeidheid, zoals bij een stevige Pfeiffer hetgeen vaak een “trigger” blijkt voor CVS. Daarnaast concentratiestoornis, geheugenverlies, last van je ogen en weken spieren met spierpijnen in de aanhechtingspunten. Dat laatste begint mij op het moment echt parten te spelen. Mijn polsen, gelukkig nog vooral mijn linkerpols, wordt ongelooflijk pijnlijk waardoor ik moeite krijg met schrijven (!), en met een boek vasthouden. Shit. Er bestaan tegenwoordig gespecialiseerde CVSklinieken, dus bedacht ik bijdehand dat ik me daar maar eens aan zou melden. Tot mijn grote schrik zitten ze helemaal vol, zelfs wachtlijsten zitten helemaal vol. Of ik in maart maar terug wil bellen om te kijken of er een plekje vrij is op de wachtlijst. Wat is er aan de hand met de samenleving dat deze klinieken vol zitten?

Ik krijg wel eens verbaasde opmerkingen van mensen die mijn teksten lezen en de ontwikkelingen in mijn leven volgen, en mij daarna in “het echt” spreken, dat ik veel vrolijker ben dan ze verwachten. Het verbaast mij soms ook. Ik kan niet ontkennen dat er vervelende dingen gebeuren, soms is het mij ook even teveel. Ik kies er voor om mijn leven niet te laten vergallen door tegenslagen. Ik wil zoveel mogelijk kijken naar de positieve dingen die er uiteraard ook zijn. Zo geniet ik erg van het schrijven, en als mijn ogen en vermoeidheid meewerken, geniet ik erg van een paar mooie boeken waarin ik bezig ben. Het is erg maar af en toe kan ik genieten van de rust in mijn hoofd nu ik niet hele dagen werk. Ik hoef nu alleen maar dingen te denken die ik wil denken. Het is heel afschuwelijk dat we geen invloed hebben op het krijgen van een visum en dat mijn lief en ik gedwongen niet bij elkaar zijn deze dagen, absoluut waar. Op zijn Hollands gezegd is dat “zwaar kut”, maar tegelijk groeit onze band met de dingen die we meemaken en hoe we daar samen uitkomen en elkaar, wanneer de moderne communicatiemiddelen meewerken, in kunnen steunen. De warme steun van vrienden ver hier vandaan, maar in meeleven heel dichtbij, geweldig. Nou ja, zo kan ik wel even doorgaan, maar ik heb het al eens eerder gezegd: het is niet wat je meemaakt maar het is hoe je er tegenaankijkt.

Maar eerlijk is eerlijk, bij ieder aankondiging van “All you need is Love”op de televisie, schiet ik wel even vol.

24-12-'10

(C 15-12-’10) Tot gauw, mijn lief

Overmorgen zie ik je eindelijk weer. Eindelijk, ik mis je. Ik mis je al weer zo lang. Het is te lang geleden dat ik je in levende lijve zag en ik mis je lieve lach, je humor en je wijsheid. Ik mis je warmte. Ik ben zo blij dat we elkaar nu weer gaan zien. Eindelijk kan ik je voorstellen aan mijn moeder en aan mijn zoons. Het is belangrijk voor me dat jullie elkaar kennen.

Negen weken geleden vroegen we je visum aan. Ruim op tijd want het kan weleens lang duren. Wachten, wachten, wachten. Mijn lief, je belde af en toe naar het consulaat en kreeg dan te horen: “Misschien is het er vrijdag.“ Wachten, wachten, wachten. Ik ben gaan bellen naar de ambassade in Dakar. Geen gehoor, geen gehoor, in gesprek, geen gehoor. Een halve dag verder hoor ik dat ik woensdagmiddag tussen one thirty en two thirty lokale tijd terug moet bellen naar de consulaire afdeling. Er is een uur tijdsverschil dus bel ik even na half twee, een uur later dan one thirty. Shit, one thirty is geen half een maar half twee. Een allervriendelijkste dame legt me uit dat ik te vroeg bel, of ik over een uurtje terug wil bellen. Over een uurtje bel ik terug. “Bonjour madame, est-ce que c’est possible de parler anglais? ‘’ Heel veel excuses, maar deze lieftallige vrouw had niet in de gaten dat de collega’s die er moeten zijn er niet zijn. Helaas u belt voor niets. U kunt wel een e-mail sturen en dan ontvangt u beslist snel een reactie. Een e-mail gestuurd dan maar. “Kunt u laten weten of mijn lief en ik de kerst en oud&nieuw samen kunnen vieren?” Ik wacht een week en schrijf dan opnieuw, we hebben namelijk nog maar een paar dagen. “Alstublieft, kunt u mij vertellen of er nog hoop is?” Dan krijg ik een reactie dat ze bezig zijn met het dossier en dat ze hun best doen. Misschien sturen ze het visum voor vrijdag nog naar Gambia. Inmiddels is het bijna donderdag. Wachten, wachten, wachten. Vrijdag 17 december is een nationale vrije dag. Er wordt dan niet gewerkt.

Wat nou als?
Ik boek meteen een reis om naar jou toe te gaan, eindelijk. Jammer jammer dat je niet mag komen, maar ik kom dan wel naar jou. Oh shit, ik zit al een half jaar in de ziektewet, en ik zie geen enkele vooruitgang. De arbo-arts ook niet, en mijn baas al helemaal niet. Hoe kun je een reis boeken wanneer het je niet lukt om twee halve dagen per week te werken. Het is geen vakantie, het is noodzaak. Ik moet je weer zien na al die tijd, de gedwongen scheiding maakt me nog zieker. Voor het geval dat, heb ik mijn huisarts gevraagd of ik met mijn auto immuun ziekte Malarone kan slikken, een paardenmiddel tegen malaria. "Het is rotzooi, maar het is belangrijk dat je je man ziet," was zijn antwoord. Zou mijn baas dat ook vinden?

Tot gauw, mijn lief

15-12-‘10

(C 07-12-’10) Vroege decemberblues

Zo’n zeurderig gevoel in mij. Wat is er aan de hand. De decemberfeesten worden door mij niet of nauwelijks meer gevierd sinds de kinderen groot zijn. Toch wat weemoedig wanneer je niets viert en alle feesten voorbij laat gaan.

De oudste zoon gaat over twee weken het huis verlaten, nu echt, om weg te blijven en niet meer terug te komen. Hoog tijd, voor alle partijen, maar toch. Dan is het echt voorbij. Niemand om tegen te praten wanneer je thuiskomt, niet meer zijn verhalen horen over alle wonderlijke dingen die hij meemaakt. Niet meer ergeren aan het volume van zijn muziek, maar ook niet meer ontroerd raken door de vaak prachtige klanken in huis. Toch is het goed zo.

Morgen ga ik bellen naar de ambassade in Dakar om te horen of ze iets meer weten over het visum dat we zeven weken geleden hebben aangevraagd. Een beetje eng, nu heb ik nog hoop dat het misschien nog op tijd komt, en dat mijn lief met kerst en oud & nieuw bij me zal zijn. 

Vandaag las ik in het boek The Healer Within, over zelfgenezing. Fascinerend. Per keer lees ik maar een paar pagina’s die ik daarna op me in laat werken. Veel zelfgenezingstechnieken zijn heel oud en komen over de hele wereld voor. Jammer genoeg kennen veel mensen de wonderlijke gave van zelfgenezing niet meer. Ik ook niet. Wanneer ik erover lees dan klinkt het vanzelfsprekend en eenvoudig. Vertwijfeld vraag ik me af hoe ik zo ver van het pad ben geraakt. Lichaam, geest en ziel, kunnen wanneer ze in balans zijn jouzelf genezen. Zelfzorg en preventie zijn hierin erg belangrijk. Een groot deel van alle ziekten is te voorkomen wanneer je leert luisteren naar je lichaam, geest en ziel.

Je lichamelijke, geestelijke en emotionele gezondheid wordt gevormd door: ·

 Je attitude, de kracht van je gedachten is enorm, daarom is het belangrijk om jezelf aan te leren positief te denken. Vreemd genoeg is dat nog vrij moeilijk om te doen en je moet jezelf hier steeds van bewust blijven.

Je leefstijl, gezonde voeding, voldoende beweging, gezonde relaties, prettig werk, dat zijn allemaal elementen voor een goede leefstijl.

Je zelfzorg, de keuze voor zelfgenezing en gezondheidverbetering.

Persoonlijk vind ik de volgende opmerkingen confronterend, en ze zetten me aan het denken: De een is altijd moe en gefrustreerd, en een ander is energiek en stralend. De een is een slachtoffer en de ander is rolmodel. De een is deel van de oplossing terwijl de ander deel is van het probleem.

Zoals ik al eerder zei, klinkt het kinderlijk eenvoudig en vanzelfsprekend. Het belang van zelfzorg en zelfgenezing is iets dat ik altijd heb geweten maar dat kennelijk nooit echt heeft beklijfd. Ik vind het raar hoe je soms belangrijke dingen weet maar weer kunt vergeten. Jaren later ontdek ik dan dingen die ik al heb geweten. Ik begin in te zien dat gezondheid niet van buiten maar van binnen komt. Alertheid en waakzaamheid zijn nodig om gefocust te blijven.

Vroege decemberblues; Just a state of mind en die gaan we ombuigen dus.

07-12-'10

(C 28-11-’10) Dertig minuten per dag

Een half uur bewegen per dag, dat is toch niets. Het schijnt het minimum te zijn om redelijk gezond te blijven. Een half uur per dag. Toch zijn er dagen dat ik het bijna niet haal moet ik tot mijn schande vaststellen. Dankzij de Pfeiffer (eigenlijk CMV) heb ik zo weinig energie dat zelfs een half uur per dag er soms niet inzit.

Dansen, eigenlijk vind ik het heerlijk om te dansen, maar wanneer ik ergens ben waar gedanst wordt dan ben ik steevast de laatste die zich aan een dans waagt, en negen van de tien keer klinkt het laatste nummer als ik net de smaak te pakken krijg. Hoe suf. Thuis dansen doe ik een enkele keer, cd-speler lekker wat harder en meebewegen maar. Leuk. Toch ben ik het gauw zat om zo in mijn eentje in de kleine woonkamer te dansen. Net of het nergens op slaat, als je alleen en in je huiskamer danst.

Wat voor soorten bewegen heb je nog meer, voor een niet-sportief aangelegd type als ik. Lopen, fietsen. Wanneer ik ga werken dan loop ik tweemaal tien minuten en fiets ik ongeveer tweemaal tien minuten, totaal veertig minuten. Ik zit echter al bijna vier maanden thuis, op het moment werk ik slechts één ochtend, dus dat is één dag veertig minuten, per week. Daarnaast ga ik één ochtend zwemmen: dat is twee keer vijftien minuten fietsen en ongeveer vijfenveertig minuten zwemmen. Dat is mooi, daar win ik een dag mee, omdat ik op die manier aan twee keer dertig minuten kom. Er wordt dan wel uitgebreid koffie gedronken om bij te komen voordat ik weer terug naar huis fiets.

Thuis heb ik een looptrainer staan, eigenlijk weet ik nog steeds niet goed wat voor een apparaat het precies is. De beweging die je maakt lijkt op Nordic Walking, met van die loopstokken. Ben ik een keer de deur niet uit geweest dan doe ik mijn best om nog even een halfuur op het apparaat te gaan. Desnoods twee keer vijftien minuten, als een half uur te veel van me vraagt.

Momenteel volg ik een achtweekse cursus Feldenkrais, bekkenbodem-Feldenkrais. Het blijft me verbazen hoe die hele kleine beweginkjes die je maakt bij Feldenkrais, zoveel invloed op je lijf en geest kunnen hebben. Eén van de mooiste dingen die ik hier heb geleerd is dat wanneer je om een of andere reden een beweging niet kunt maken, dat je hem dan kunt denken, en dat heeft ongeveer hetzelfde effect. Prachtig. Dit kost me ook twee keer een kwartier fietsen om heen te gaan. Dus ook wat reserves opgebouwd voor een volgende dag.

Na elke vorm van actie, en met name na denk- of leeswerk, moet ik uitrusten. Rusten tot ik een ons weeg. Hoewel, dat zal niet gauw gaan gebeuren met zo weinig beweging. Wat zal ik blij zijn wanneer ik langzaam weer wat energie voel terugkomen. Heel lang heb ik het belang en zeker de lol niet ingezien van bewegen, maar die tijd is voorbij. Juist nu ik niet veel energie heb merk ik hoe goed het is om te bewegen. Niet alleen voor je conditie, maar ook voor je humeur. Kennelijk stimuleer je door te bewegen een blijheidgevoel in je hersenen.

Dertig minuten per dag. Gelukkig, dat haal ik nog wel als ik het zo bekijk.

28-11-‘10

(C 17-11-’10) Nog steeds moe, moe, moe

Het is bijna twaalf uur en ik wil naar bed. We hebben twee katten die ik 's avonds laat eten geef, zodat ze voor de nacht binnen komen. De eerste kat ligt volgegeten op de bank, maar de tweede kat is in geen velden of wegen te bekennen. Ik vind het moeilijk om gewoon naar bed te gaan, met het idee dat hij in deze kou de hele nacht buiten loopt. En dus loop ik honderd keer naar de deur om te kijken of meneer al binnen wil komen. Ik ben moe en ik wil slapen.

Ik slaap ongelooflijk veel. Dag in, dag uit. Vaak ben ik om elf uur ’s ochtends al moe. Ik werk één ochtend, vier uur, in de week en dat is al bijna te veel. Het is de bedoeling dat ik in december twee ochtenden ga werken, twee keer vier uur, en ik zie er tegenop. De terugweg van mijn werk naar het station kost me al zo veel moeite, het lijkt of bij iedere stap mijn voeten een beetje verder in de grond wegzakken.

Vandaag had ik een gesprek met een collega/ baas over de stand van zaken. Ik voel me opgelaten, ik ben al drie en een halve maand thuis en ik merk weinig of geen vooruitgang. Ik kan niet zeggen wanneer ik weer terug kan komen, zelfs niet of ik weer terug kan komen. De vraag is of het Cytomegalievirus (CMV) in het chronisch vermoeidheidssyndroom is overgegaan. Omdat dit vage ziektes met vage klachten zijn lijkt het of niemand uitsluitsel kan geven. Die onzekerheid is heel vervelend. Voor mijzelf en voor mijn werk. Af en toe denk ik: Kom op, schop onder de kont, en doorgaan. Aan de andere kant heb ik dat misschien te vaak gedaan en is dat mogelijk een reden dat ik nu thuiszit.

Ik probeer mijzelf te genezen. Een van de pijlers van zelfgenezing is vertrouwen. Vertrouwen in het proces, vertrouwen in mijn kracht en vertrouwen in het universum. Soms ben ik dat vertrouwen even kwijt en ik vraag me dan af hoe het verder moet. Met mij, met mijn werk. Ik vraag me dan zelfs af of het me ooit nog gaat lukken naar mijn lief in Afrika te gaan. Ik ben echter overtuigd van de kracht van gedachten en probeer daarom zo snel mogelijk mijn gedachten weer positief te maken en het vertrouwen in de loop der dingen weer terug te vinden. Gelukkig lukt het me meestal om de moed er in te houden.

Op dit moment komt de kater thuis om te eten en in het warme huis te overnachten. Mooi, nu kan ik lekker gaan slapen.

(C 02-11-’10) De grote schoonmaak

Vroeg in de middag leek het wel of ik me verveelde. Dat is een gevoel dat ik bijna niet ken en de laatste keer is lang geleden, terwijl ik toch al drie maanden thuis zit en vanwege mijn Pfeiffer nauwelijks iets kan doen. Ik vind het geen fijn gevoel maar vandaag ben ik er stiekem een beetje blij mee: zou het betekenen dat ik dan toch eindelijk weer energie ga krijgen. 

Goed, vervelen dus. Zoals ik in eerdere stukjes al schreef ben ik momenteel aan het puinruimen, met een indrukwekkender term noem ik dat Soul Retrieval, het terugvinden van stukjes verloren ziel. Ik lees, onderzoek, mediteer, focus en niet te vergeten, schrijf, en zo kom ik mijn dagen op het moment door. Het is heel boeiend, vaak ontroerend en mooi, zo’n reis in jezelf, het is echt een grote schoonmaak. Vanmiddag had ik even geen zin meer in alle diepdoenerij en zielenroerselen. 

In mijn gedachten bereid ik me voor op een toekomstige emigratie. Ik weet nog niet of ik helemaal of half om half ga vertrekken, maar er zal toch moeten worden geruimd. Bovendien kreeg ik tijdens een Soul Retrieval sessie een heksenbezem te zien, zo’n bezem van natuurlijke materialen. Deze veger is mijn hulpmiddel bij de Soul Retrieval: “Gebruik mij door vaker schoon te maken en zo de regie terug te nemen over je dagelijks leven.” Verouderde voorwerpen die weggeveegd moeten worden zijn, het stof en alle overbodige spullen in huis, en de ballast van mijn verleden. 

Stof afnemen doe ik vaker, en met de ballast van mijn verleden ben ik op het moment ook aardig bezig, maar overbodige spullen opruimen, dat schiet er wel eens bij in. Ik begon daarom boven op de slaapkamers van de jongens, vol goede moed dook ik onder de bedden om te kijken wat er weg kon uit de opbergdozen die daar staan. Al gauw raakte ik ontmoedigd: allemaal spelcomputers en onderdelen, losse draden, oude spelletjes, nieuwe spelletjes. Te mooi om weg te gooien, te chaotisch om zo weg te kunnen geven. Daar heb ik echt hulp van de zoons bij nodig en die zijn er even niet. Alles maar weer teruggeschoven maar nog steeds onrustig.

Beneden staat een kastje met mappen waarin ik allerlei druk- en kunstwerk verzamel dat ik in de laatste twintig jaren heb gemaakt. Leuk om weer eens terug te zien. Herinneringen komen boven aan verjaardagen, en dagen dat de jongens van een vakantie terug kwamen. Ik maakte dan altijd leuke feestelijke posters die ik op het raam plakte. Toen ze bijna achttien waren reageerden ze hevig teleurgesteld dat ik het niet meer deed omdat ik dacht dat ze daar te groot voor werden. Die kon ik natuurlijk niet weggooien.

Uiteindelijk heb ik alleen een paar fotoalbums heringedeeld: foto’s eruit, andere foto’s erin. Totaal heb ik misschien tien foto’s weggegooid. Dat schiet lekker op zo. Ik heb bijna niets weggegooid, maar het voelt toch wat meer opgeruimd. Alle beetjes helpen en ik ben voldaan dat ik überhaupt voor het eerst in weken weer wat heb kunnen doen.

De grote schoonmaak wordt zo vooral een langdurige schoonmaak, maar ik heb geen haast.

02-11-'10