Kennismaking

Goedemorgen!

Op deze bijzondere dag presenteer ik voorzichtig mijn nieuwe weblog.

SPhoenixB is ontstaan vanuit de behoefte mijn 'proces' van ziek zijn en beter worden te begrijpen. Ik ben nu toe aan een volgende stap. Dingen zijn wat ze zijn, en het is goed zo. Beter worden zit er niet in, maar ik voel me niet een zieke, omdat ik daar geen nadruk op leg. Ik ben een mens met vele kanten, net als iedereen.

Ik hoop dat vaste lezers mee overstappen en het nieuwe weblog ook waarderen.
Hoewel... de ervaring leert dat drama meer lezers aantrekt...

Reacties zijn altijd welkom.

(23-01-'13) Op weg

Het is vandaag 23 januari, en ik besef opeens dat ik al op weg ben.
Begon het toen het notitieboekje dat ik bestelde voor deze reis, in de bus viel? Of begon het toen ik de belachelijk dure malaria-tabletten haalde? Nee, het begon nog niet bij de malaria- tabletten, toen was ik nog niet op weg.

Het is een jaar geleden dat mijn moeder ziek werd. Ik was toen net weg. Herhaaldelijk had ze gezegd dat ze er tegenop zag dat ik wegging. Heeft ze iets aangevoeld?
Nu is het de eerste keer dat ik weg ga terwijl ze niet meer leeft. Ik besef daardoor meer dat ik weg ga en ik besef daardoor meer dat zij niet meer in mijn directe leefwereld is.

Gisteren ging ik naar de Action, een wonderlijke winkel waar je teveel uitgeeft omdat alles zo goedkoop is. Oh hebzucht. Het is ook de winkel waar je voor een nog leuk bedrag allemaal kleine cadeautjes kunt uitzoeken.
* Scheermesjes, voetbalsokken, waslijn, wasknijpers, lollies_ slecht ja, ik weet het_, schildersetje etc.

Eergisteren bij de plaatselijke super al koffie (Nescafé) en kaas gehaald en een speciaal soort koek die mijn lief graag meeneemt naar zijn werk of de Universiteit. Ik wil niet met lege handen komen.
Ik was afhankelijk van de storting van huur- en zorgtoeslag voor ik deze niet alledaagse boodschappen kon doen. Overheid bedankt, het is goed besteed.
En nu ben ik onderweg.
Ik vul beetje bij beetje het kattenvoer aan en moet nog extra zand voor de kattenbak halen. De katjes voelen aan dat ik onderweg ben en ze zijn aanhankelijke dan ooit.
De buren op de hoek zorgen voor de katjes, een andere buurvrouw is zo lief om mij in de nacht van dinsdag op woensdag om een uur of vier naar Schiphol te brengen. Geweldig.

Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lief zo gauw weer zie. Het kost me steeds meer moeite om gescheiden te leven, ik vind het moeilijk om geduldig te blijven. Ik ben blij en ik ben bang. Iedere keer kan de laatste keer zijn dat ik de reis kan maken, maar nu ben ik nog onderweg en ik probeer te vertrouwen op een wonder waardoor mijn lief en ik samen kunnen zijn en blijven.
Op weg. 
Een liefde tussen twee werelden in tijden van armoede.

(07-01-'13) Te koop *Afrikaans

Ik heb een paar prachtige Afrikaanse jurken en tassen te koop:
Laat maar even horen als je interesse hebt. Het zijn enkele stuks, dus weg is weg.

Kaftan lang met olifant/ x-xl/ €30

Kaftan lang met mouwtje/ m-xl/€30

Jurk met smokwerk/ s-m/ €20

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits en twee vakjes/ Groot/ €17.50

Kaftan kort/ extra small0 small/ €20

Kaftan kort/ small/ €20

(13-12-'12) Grote schoonmaak: een terugblik.

Geboren en getogen in Nederland kan ik vreemd genoeg maar niet wennen aan de kou. Wat een onaangenaam gevoel. Goed, we doen het er maar mee. Ondertussen ben ik nog steeds bezig met een grote schoonmaak, niet van mijn huis maar van mijzelf. Zoals dat gaat met grote schoonmaken kom ik heel wat tegen, soms leuk, soms minder en vooral vaak onverwacht.

Ik heb een schatkist met brieven, foto's kaarten, cadeautjes en dagboeken vanaf 2008, toen ik voor het eerst na vijfentwintig jaar weer in Afrika kwam. Eerlijk gezegd kijk ik niet vaak in de schatkist. Ik kijk sowieso niet vaak achterom. Behalve in deze tijd. Om verder te gaan moet ik even terug kijken op mijn leven. Opruimen wat niet meer nodig is en uitzoeken wat ik wil behouden. Ik ben in de luxe positie dat ik daar nu even tijd voor heb.

Ik pakte gisteren het dagboek van mijn eerste reis in 2008 en begon er in te lezen. In één adem las ik het uit. Wat leuk om het terug te lezen, vooral met wat ik nu weet. Fascinerend hoe absoluut vanzelfsprekend ik het vond om na drie dagen (!) te beslissen dat ik een huisje ging laten bouwen op de compound bij mensen die ik daarvoor niet kende. Het is een prachtig huisje geworden, zonder meer. Mooier en luxer dan ik ooit had gedacht. Ik, die niet eens een auto ooit heb gehad, had nu opeens een huisje, een paradijsje.

Het is grappig om te zien hoe de kennismaking met mijn lief verliep. Mijn lief, de beste vriend van de eigenaar van de compound. We hadden prettige gesprekken, we hadden bijzondere gesprekken, ik voelde me vertrouwd en op mijn gemak bij hem. Dat was het. Geen haar op mijn hoofd die aan iets relatie-achtigs dacht. Na ruim twintig jaar alleenstaand ouderschap begon ik te ruiken aan de vrijheid, en was op geen enkele manier bezig met een nieuwe verbintenis. Mijn lief wel, direct vanaf het moment dat we elkaar tegenkwamen. Ook hij is sinds jaar en dag een alleenstaand ouder, nou ja, niet altijd helemaal alleenstaand natuurlijk. Ik lees terug dat ik weleens nerveus van hem werd, en ik begrijp nu dat hij (te) dichtbij kwam. Hij raakte me op een manier die ik hoe onnozel, niet thuis kon brengen. We namen na die drie weken gewoon als vrienden afscheid. Eenmaal thuis merkte ik dat ik hem miste. We gingen mailen, en zo is het begonnen.

Leuk om terug te lezen.
Er is één opmerking uit mijn dagboek die me het meest op viel:
" Ik ben nu een maand terug, en het doet pijn om hier (in NL.) te zijn. Ik voel me als een klein kindje dat eindelijk haar moeder (Afrika) heeft teruggevonden, maar weer terug moest naar de stiefmoeder, omdat dat 'beter voor haar' is."

Sinds ik in de jaren tachtig voor het eerst in Afrika was heb ik heimwee gehouden. Heimwee naar Afrika. Toen ik later mijn zoons eens vroeg hoe ze het zouden vinden als ik in Afrika ging wonen, zeiden ze:
"Dat hebben we toch altijd al geweten."
Kortom: het wordt tijd om te gaan.
Laat de voorzienigheid, het Universum, ons alsjeblieft helpen om een huisje voor onszelf te bouwen zodat ik een plek heb om samen met mijn lief de toekomst in te gaan.

Grote schoonmaak, Transformatie, 2012, het is tijd. Ik ben er klaar voor.

(05-12-'12) Rust

(02-12-'12) Moederhart

Vaak voelt het of ik de afgelopen jaren stappen vooruit ben gegaan. Emotioneel gegroeid, bla bla. Dan opeens, bwam, val ik terug in mijn oude reactie. Zolang alles alles goed gaat en het bootje lekker loom kabbelt op het water, dan is er niets aan de hand. Oh wee, wanneer er weer een storm opsteekt, dan ben ik toch weer bang, dan zuig ik mee naar beneden in een sterke steile waterkolk.

Letterlijk blijft mijn adem boven in mijn lijf zitten, benauwd. Unheimisch in huis, de kou waait door alle kieren, de vloeren zijn te koud om op te liggen om eventuele ontspanningsoefeningen te doen. Brrr. Toch, ondanks al het zielegeknijp van de laatste jaren, ben ik op zulke momenten alleen, verdomd alleen..
Mijn lief zo ver weg, de stroom werkt niet mee en valt uit als we net contact hebben. Ik mis een schouder om op uit te huilen.

My biggest wish is

Just to be normal

But I am not

Where is this shit

Going with me

Oh oh

I fucked up

I fucked up

I'm a problem child

Well people say so

I just wanna

be happy

and popular

But I can't

If I fuck up

If I fuck up

I've done my mom

So much sorrow

That she's even scared

For what's gonna 

Happen tomorrow. 

Dit gedicht schreef hij, mijn Benjamin, in 2003, bijna tien jaren geleden. Iedere keer zijn hij en ik blij wanneer het beter gaat. We weten het zeker, nu is het voorbij. Iedere keer weer...

Het blijft zo verdomd pijn doen. Zijn gevecht, mijn gevecht, de hoop, de frustratie, de hopeloosheid, de wanhoop. De tranen in de koude donkere nachten, de angst.

'Het is zijn eigen verantwoording', zeggen ze tegen me. Ik weet het, ik weet het.

Familie steunt elkaar, als je nergens anders terecht kunt moet je weten dat je nog een moeder hebt. Alleen trekt deze moeder het niet zo goed, de pijn en de angst verlammen me waardoor ik je niet echt kan opvangen. Van de regen in de drup. Sorry schat.

Ik weet het: Dankbaarheid- Acceptatie- Vertrouwen- Loslaten.

Ik weet het.

Ik weet het.

Soms is de angst weer even sterker, en vooral het verdriet.

(17-11-'12) Kleurplaten

Soms heb ik geen zin in woorden, woorden, woorden. Vandaar dat ik vandaag mijn nieuwe kleurplaten aanbied om hier te downloaden.
Denk nou niet: Hm, kleurplaten! Ik ben toch geen klein kind!

Probeer het maar eens, gewoon lekker zitten kleuren... echt heel leuk om te doen.
Veel plezier.

Gewoon downloaden, uitprinten en kleuren maar.

 

Een voorbeeld: Ingekleurde Mandala

 

(26-10-'12) Van Phoenix tot Paradijsvogel

De Feniks/ Phoenix is de mythische vogel die uit de as herrijst, de Phoenix is een symbool van de transformatie. Bij de start in 2010 heb ik mijn weblog SPhoenixB genoemd met als ondertitel:  
Waarom durf je niet te geloven wat je al heel lang weet? Moet je echt eerst helemaal afbranden voordat je langzaam weer uit de as durft te herrijzen?
Het antwoord is JA.  Kennelijk moest ik eerst helemaal afbranden, langdurige burnouts, voordat ik beetje bij beetje durfde te vertrouwen op wat ik al heel lang wist. Noem het 'oude kennis/ oude wijsheid', noem het 'De Bron'.

Opnieuw kom ik terug op de woorden die mijn moeder op een onbeduidend papiertje achterliet na haar overlijden: Dankbaarheid, Acceptatie, Vertrouwen, Loslaten. Mijn zusje had de alertheid de waarde van deze woorden en dit briefje op zijn waarde te schatten. Zonder haar had ik niet van het bestaan geweten en waren ze aan me voorbij gegaan. Zelf voegde ze de waarde van het leven in het nu eraan toe, leven in het nu en niet in de angst schieten om wat er mogelijk nog komt.

Ik leer dankbaar te zijn voor alles dat ik heb en dat ik ben. Ik leer te accepteren wat op mijn weg komt. Door een lange zoektocht naar wat belangrijk is in het leven heb ik mij weer leren verbinden met de Bron, het Universum. Sommigen noemen dit God of Allah. Ik leer te vertrouwen op het grotere plan. Dat geeft rust en vrede. Rust, omdat ik niet alle verantwoordelijkheid in mijn eentje draag. De dingen gaan zoals ze moeten gaan, of ik dat leuk vind of niet. Vrede omdat ik weet dat ik krijg wat ik nodig heb, dat is niet altijd wat ik denk dat ik nodig heb, maar het is goed zo. De grootste winst is dat ik leer loslaten. Ik besef dat ik mijn hele leven in strijd was met allerlei zaken. Een daarvan is het onvolprezen (!?) UWV. Die strijd holde me uit, ik vocht tegen de bierkaai, en nog niet zo lang geleden kon ik de strijd opgeven. Ik accepteerde zelfs het UWV zoals het kwam. Accepteerde de consequenties. En zie, het UWV blijkt nu mijn grote vriend...

In 2000 schilderde ik een Paradijsvogel. De Paradijsvogel is een tot de verbeelding sprekende vogel, hij staat symbool voor mensen die, vaak tegen de verdrukking in, hun eigen weg gaan. In het schilderij is de Paradijsvogel nog in zichzelf gekeerd, de kleuren zijn aanwezig, maar hij straalt nog niet.
In 2005 ontving ik een boekje met de tekst: 'Voor Saskia, mijn Paradijsvogel. Kom maar uit je kooi en toon je mooie prachtheid aan de wereld.'
Nog niet zo lang geleden kwamen mijn jongste en ik tot de conclusie dat mijn alterego Humble, eigenlijk Saskia zonder Bullshit is. Ontdaan van alle onnodige ballast. Mooi toch.
Zo kwam ik tot het volgende concept: Humble Bird of Paradise.  

Ik heb mijn vrolijkheid en gekkigheid teruggevonden. Ik ben klaar voor wat de toekomst brengt, maar vooral ben ik blij met 'nu'.

(21-10-'12) Innerlijke bevrijding

Goedenavond. Ik heb een heel bijzonder weekend achter de rug. Samen met vijf anderen, onder begeleiding van Arjen Slijp volgde ik een workshop Innerlijke bevrijding.

In de loop van ieder mensenleven wordt naast veel mooie momenten ook een hoop ellende opgeslagen, bij de een meer dan bij de ander, maar toch, je ontkomt er niet aan. Op een gegeven moment is het dan tijd voor een grote schoonmaak.
Onverwerkte emoties laten hun sporen achter, en als je ze lang genoeg ontkent dan kan je lichaam ziek worden. Een overduidelijke aanwijzing dat er iets aan de hand is. Dit hele weblog gaat over de constatering dat mijn lijf aan alle kanten protesteerde en niemand wist wat er aan de hand was.
Zoals velen met mij begon ik bij bezoek aan reguliere artsen. Vage klachten waar niemand wat mee kon. De zoektocht leidde langs Pfeiffer/ CMV, naar een beschadigd bekkenbodemgebied (LS etc.), via extreme stress,  naar angst voor Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS). Op een gegeven moment begreep ik dat de reguliere geneeskunde me niet verder zou helpen, met name omdat er vooral aan symptoombestrijding wordt gedaan. De oorzaak die ten grondslag liggen aan symptomen worden meestal niet bekeken.

Beetje bij beetje kreeg ik een vermoeden dat dingen die je in de loop van je leven meemaakt in je lijf blijven zitten wanneer je er niets mee doet. Heel opvallend vind ik dat aannames die je in een bepaalde situatie maakt je hele leven door kunnen werken. Een klein voorbeeld: na veel zoeken kwam ik erachter dat het overlijden van mijn vader toen ik zes jaar oud was, voor mij leidde tot de kinderlijke aanname dat ik niet de moeite waard was voor mijn vader om te blijven leven.
Ik heb nooit beseft dat dit zo'n doorwerking had. Later zocht ik onbewust situaties/ relaties op waarin ik werd bevestigd in het gevoel dat ik niet de moeite waard was. Ik ben daarin niet bepaald de enige, veel mensen lopen met dit soort onbewuste aannames rond, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik met dit weblog begon is er een transformatieproces bezig, een grote schoonmaak. De afgelopen maanden stonden vooral het afscheid van mijn moeder en de ziekte van mijn zusje centraal in mijn veranderde kijk op mijn leven.

Ik volgde enkele lezingen van Arjen over de Innerlijke bevrijding, en zijn methode spreekt mij erg aan door de laagdrempeligheid. Een eenvoudige maar zeer doeltreffende methode om oude blokkades op te ruimen. Op zijn website legt hij de methode duidelijk uit, beter kan ik het niet zeggen.
Als voorlopige afronding van mijn genezingsproces en om mijzelf voor te bereiden op een nieuwe toekomst, een nieuw leven, besloot ik mijzelf een workshop cadeau te doen. Deze workshop heb ik gisteren en vandaag gevolgd. Uit ervaring met een eerdere (mini-) sessie bij Arjen weet ik dat er veel losgemaakt wordt en dat dat lang doorwerkt.
Het was een intensief weekend met veel indrukken die nog moeten bezinken. Ik ben erg blij dat ik mijzelf dit cadeau heb gedaan en verwachtingsvol kijk ik uit naar wat ik de komende tijd tegenkom aan veranderingen in mijn houding tegenover het leven, tegenover mijn leven.
Ik zal er ongetwijfeld op terugkomen.

Voorlopig wil ik alleen zeggen dat ik onder de indruk ben van deze methode. Een aanrader dus.

(10-10-'12) Lekker bezig

Het is nog maar een paar weken geleden dat ik bij Yoga mijn ribben en mijn hand kneusde. Inderdaad, bij Yoga. Ik verloor mijn evenwicht en bleef met mijn voet in de handvaten van mijn tas hangen en viel met mijn ribben op mijn rechterhand... Okee, kan gebeuren.
Het is een paar maanden geleden dat ik onschuldig aan mijn voortuin stond te werken toen de pitbull van de buren in mijn achterbeen beet... Okee, kan gebeuren.
Gisteravond zou ik een paar dozen naar de overburen brengen en al bij de eerste doos ging het mis. Wat er precies gebeurde weet ik, waarschijnlijk stapte ik mis toen ik de straat over wilde steken naar de auto van de buurman, ondertussen een grote doos in mijn handen houdend.
Wie, net als ik, wel eens valt kent dat filmische slowmotion gevoel: 'Oh daaaar gaaa ik bijna, oooooh daaaar gaaaaa iiiiiiiiiik eeeeeeeeeeeecht. AUW shit.' Zoiets dus. Beduusd bleef ik nog even zitten op de grond, hm dat voelde niet fijn. Ja, lekker bezig.

Mijn lieve buren hielpen me de rest van de dozen dragen en daarna ging ik gauw naar binnen. Kijken wat de schade was. Mijn broek was nog heel, maar wat een bloed!!! Mijn hele knie lag open. Ik voelde me net een klein kind dat een kusje van mama op de knie nodig had... Goed, broek gewassen, knie gewassen, en dan. Hoe verzorg je zo'n wond. Ik besloot hem aan de lucht te laten drogen en af en toe mijn knie te buigen zodat hij niet vastgroeide.

Hiernaast zie je hoe mooi hij er de morning after uitziet.

Gaandeweg ging mijn linkervoet opzwellen, nee he. Ik kon geen stap meer verzetten. Een gekneusde hand is vervelend, maar een gekneusde voet is een regelrechte handicap, nou ja, voeticap.
Bijtijds naar bed gegaan, elastieken band om de voet, net onder mijn enkel, en arniflor tegen kneuzingen erop gesmeerd. Halverwege de nacht werd ik wakker van de pijn en en passant moest ik naar de wc. De wc is helemaal aan de andere kant van mijn normaal gesproken toch kleine huisje... Ik was een uur onderweg, nou ja zo leek het. Daarna weer kunnen slapen.
Vanochtend deed mijn voet minder zeer zolang ik er maar niet op stond. Conclusie: rust houden. Paar dingetjes zullen afgezegd moet worden de komende dagen, niet fijn maar ach, kan gebeuren.

Lekker bezig zijn kan ook echt leuk zijn.
Een paar dagen geleden kwam ik op een site terecht die echte kaarten maakt en verstuurt. Dat is waar ik al een tijd naar zocht voor mijn Humblekaarten. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb een eigen account aangemaakt en de eerste Humblekaarten staan erop. Mijn shopadres is humble.sendasmile.com. Een geweldige en toepasselijke naam. Hiernaast zie je een link naar die site.
Het is even een flinke klus om alle afbeeldingen aan te passen en de layout van de shop naar wens te krijgen, maar dan heb je ook wat. Ik ben er hartstikke blij mee.
Het is weer een volgende stap op naar een bestaan als digitaal nomade. Mits jullie in grote getalen bestellen natuurlijk...

Ik ben blij met mijn kaartenshop en de pijn aan voet en knie is maar tijdelijk, dus ach...
Het leven is zo slecht nog niet.

(06-10-'12) Klaar voor de volgende stap!

Ik ben klaar met ziekzijn, emotioneel klaar. Het is wat het is en meer niet.
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.

Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...

Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit,  leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.

Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.

Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)

(01-10-'12) .. en niets anders is meer belangrijk

30 september 2012

Schrijfoefening: ‘Wanneer had je niets anders nodig?’

(Onbewerkt weergegeven)

Vrijdagmiddag rond een uur of half vijf sloot ik de deur achter me en ik liep de parkachtige statige voortuin door. De handen in de zakken vergenoegt kneukelend. De metalen poort stond open. Ik stond even stil en keek onwennig om me heen en haalde diep adem. Hier was het leven dat hectisch door was gegaan toen ik binnen was.

Als een film die heel langzaam wordt afgespeeld, in slow motion, zo ging de tijd toen ik uitgetreden even ingetreden was. Ik hoefde niets en iedereen was me dankbaar.

Binnen staat de tijd even stil. Geen haast, alleen aandacht en liefde. De gemiddelde leeftijd is tachtig, de jongste is zesenzestig en de oudste is over de honderd. Mijn nieuwe vriendinnen zijn de weg kwijt. Soms wat meer en soms wat minder. Niet heel erg want dan moeten ze ergens anders heen. Ik heb ze in mijn hart gesloten.

Monkey mind, over monkey mind gesproken. De staat van je hersens waarin de controle is verzwakt. De ene gedachte leidt tot de volgende associatie en weer teug. Omwegen zijn onvermijdelijk. Fascinatie, wat gebeurt er wanneer je de controle los kunt laten, wat gebeurt er wanneer het verlies van controle geen keuze meer is?

Ik hou van de verhalen waarin vroeger en nu door elkaar spelen, waarin waar en niet waar niet uitmaken. Je leert dan te luisteren met je hart en niet met je verstand. Dan kan de liefde stromen. De UCL, de onvoorwaardelijke liefde die het niet uitmaakt dat je vandaag hetzelfde vertelt als gisteren en die het niet uitmaakt dat j verhaal vandaag volkomen anders is dan je verhaal dat je morgen vertelt.

En dan kom ik terug bij Humble. De Humble die Saskia is zonder bullshit. De kern, de bron, de allesverslindende en de allesomarmende liefde. En ik geef me over en straal. Ik geniet van deze vrijplaats met zijn strikte regels.

Om kwart over vijf gaan de rollator-ondersteunden in optocht naar de kapel. Met de lift. Allemaal tegelijk of soms in tweeën. In verwarring wordt er op de gang gestaan.

‘Ik wil mee, ik wil ook’, wordt er verdrietig tegen de gesloten liftdeur geroepen.

‘ja zuster, u mag ook, natuurlijk. De lift komt zo weer terug en dan gaan wij ook naar boven.’

‘Ooooh’, zegt ze veelbetekenend en ze lijkt zich te berusten in haar lot.

‘Ik wil ook naar boven.’

De blik in haar ogen is als die van een kind dat zich achtergesteld voelt en niet begrijpt waarom zij daar op de gang moet staan.

Na de dienst komen ze terug in de kamer waar ze de hele middag voor de dienst hebben gezeten. Stralend en vol bewondering komt een van de zusters binnen. Terwijl ze zwaar op haar rollator leunt, kijkt ze nieuw en verrukt de kamer rond.

‘Oh, wat gezellig is het hier, wat een mooie kamer.’

Ze geniet zichtbaar terwijl ze voorzichtig aan tafel wordt geschoven. Haar tere wangen hebben een blos van geluk en dankbaarheid.

Verdwaasd sta ik buiten de poort. Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen, alsof ik me opeens gewaar word een lichaam te zijn en ik schakel tandgewijs over in een hogere versnelling en nog een.

Het is dat ik me inhoud, anders zouden er grote dikke tranen over mijn wangen rollen. Ik ben gelukkig. Ik straal van binnen en van buiten. Dit is mijn plek, dit is waar ik hoor. Openbaring. Het bestaat. Ik heb de UCL, de onvoorwaardelijke liefde. Eerst al in de mooiste mens op aarde en nu hier in dit kloosterverzorgingshuis.

And nothing else matters.

Ik ben de rijkste, meest bevoorrechte mens op aarde.

Ik hou van zuster Margreet en de onbegrijpelijke zinnetjes die ze bij de door haar ingekleurde tekeningen neerzet. Zo betekenisvol, prachtig. En zuster Mechteld die midden in een brompottenbui overschakelt en vol passie op eigen stoere manier vertelt over het poesje dat vroeger van haar huis mee naar school liep.

Jullie bedanken mij en ik bedank jullie.

(21-09-'12) Samen leven

Vandaag kwam ik onderstaand filmpje tegen. Ik vind het zo ontroerend dat ik het hier wil delen. Hoewel het lang duurt, ruim 46 minuten, is het de moeite waard om er de tijd voor te nemen.

Wat een belangrijke lessen zijn dit. Zouden ons onderwijs, en later onze werksituaties, zo zijn dan zouden we volgens mij veel gezonder in het leven staan.

Veel van de huidige ziektes als burn out, depressie, en andere 'onverklaarbare' ziektes komen voort uit het niet verwerken van emoties en emotionele gebeurtenissen.
Het is belangrijk dat kinderen al vroeg leren om hun emoties te uiten, om naar elkaar en naar zichzelf te leren luisteren. Stil te staan bij de echt belangrijke dingen in het leven. Geluk, verdriet.

Persoonlijk ben ik vooral geraakt door hoe de kinderen omgaan met de dood van de vader van een klasgenootje. Ik was zes toen mijn vader stierf. Ik kan me echt niet herinneren of en hoe daar op school aandacht aan werd besteed, maar voor mijn gevoel was het vooral een kwestie van gewoon doorgaan. Zo snel mogelijk het gewone leven weer oppakken.
Om zo'n verlies een plaatsje te kunnen geven is het belangrijk dat er aandacht aan wordt besteed. Niet op een hele nadrukkelijke of problematische manier, maar vanzelfsprekend, zoals tijdens deze lessen op een Japanse school. Met leeftijdgenootjes die vragen stellen of zoals hier in de video brieven schrijven aan het klasgenootje. Prachtig!

Aandacht voor elkaar, oprechte interesse in en meeleven met elkaar... zo belangrijk...

(15-09-2012) Voorbij maar slechts tijdelijk

Zaterdagochtend, en het huis is leeg en tegelijk vol.
Gistermiddag hebben we (buurvrouw en ik) mijn lief naar Schiphol gebracht. Tsja, wat een wee gevoel in mijn lijf en in mijn hart. Hoe neem je afscheid van de allerliefste.. Je wilt er niet aan, maar het moet en we wisten natuurlijk dat het moment zou komen. We hebben afgesproken dat we ons sterk houden en dat we vooral kijken naar wat we wel hebben. We koesteren onze onvoorstelbare liefde en we koesteren de tijd die we samen hadden. We weten dat we altijd samen zijn, maar toch.. het is niet hetzelfde.

Dan kom je terug in een leeg huis dat nog volop zijn sfeer ademt. Wanneer ik beneden zit doe ik alsof hij even boven is en wanneer ik boven ben doe ik net alsof mijn lief beneden is. Ik hou mezelf voor de gek maar het helpt me even.
Ik heb nog een restje Afrikaans eten staan dat ik opwarm, en ik ruim zijn bord op. Even lijkt het alsof er iemand dood is, zo ruim je ook op wanneer een relatie voorbij is, maar het is niet voorbij, integendeel, we zijn meer dan ooit verbonden.
En toch..
Gemengde gevoelens.

We weten steeds zekerder dat we blijvend samen willen zijn. De komende tijd gaan we nog harder proberen om mogelijkheden te vinden om dat te realiseren.
Ik ben toe aan de volgende stap. Ik heb genoeg van ziekzijn, zo gauw de uitslag van het beroep tegen de UWV binnen is dan weet ik meer waar ik aan toe ben en ik zoek naar nieuw mogelijkheden om een inkomen te bewerkstelligen. Hier of daar.

Dan gaat de telefoon: mijn tante, het laatste zusje van mijn moeder, gaat erg slecht. Een nicht van me heeft 'ons liedje' op Facebook geplaatst. Het liedje dat mijn broer uitzocht en dat we draaiden tijdens de crematie van mijn moeder amper vier maanden geleden.
Ik schiet vol terwijl ik niet verdrietig ben, ik ben juist erg gelukkig..
Mijn gevoel schiet van hot naar her. Er is veel gebeurd het afgelopen half jaar. Gelukkig snapt mijn zusje aan de andere kant van de telefoon dat. Ik heb het opgegeven om me schuldig te voelen als ik emotioneel ben terwijl zij degene is die zo ziek is op het moment.Ze is zo sterk dat ze niet alleen zichzelf maar ook de mensen om haar heen helpt bij het dragen van het verdriet en de angst.

Ik kijk naar buiten en de zon schijnt. De tuin is zo liefdevol aangepakt door de allerliefste, net als het huis. Alles ademt zijn sfeer. De onvoorwaardelijk liefde is wat blijft, waar we ook zijn.
Kortom: er is zoveel om dankbaar voor de zijn!

(05-08-'12) Een bijzondere relatie

Zondagochtend, de zon schijnt, het leven is vredig en goed.
Het is een week geleden dat mijn lief op Schiphol aankwam. Het is een week nu dat we gewoon rechtstreeks met elkaar kunnen praten, zonder dagen lang te hoeven wachten op een mailtje terug. Niet afhankelijk van het internet of stroonstoringen of heftige regenval. Gewoon rechtstreeks. Elkaar aankijken en vertellen en luisteren. Lachen en elkaar aanraken. Wat een luxe.

Wat zou het fijn zijn als we een mogelijkheid wisten om voor altijd bij elkaar te zijn.
Voorlopig doen we het met af en toe een paar gestolen weekjes samenzijn, en van elkaar genieten. Ik voel me net een zeemansvrouw. Het hele jaar gescheiden en de afstand overbruggen met kunstingrepen. Ooit zullen de tijden veranderen, daar zijn we allebei van overtuigd. We hebben nog geen idee hoe. Verloren baan, strenge inreisregels, tekort schietende financieën. Maar nu zijn we samen en we genieten volop van elkaar.

Het blijft iedere keer verbazen hoe twee mensen uit twee verschillende werelddelen zo vanzelfsprekend blij zijn met elkaar, en steeds de grenzen weten de overbruggen. De relatie lijkt zich na elke scheiding van maanden nog steeds verder te verdiepen. Een wonderlijke relatie, dat is zeker. Omstanders kijken hun ogen uit, ja, het gaat door en dieper steeds opnieuw. Familie en vrienden koesteren zich in onze overduidelijke liefde. We genieten van elkaar met volle teugen. We doen niets bijzonders, gaan geen toeristische attracties af. Nee, we verkennen elkaars ziel en weten dat we één  zijn en blijven. Een relatie zo bijzonder dat we alle obstakels kunnen overkomen.

We vragen onze voorouders en beschermengelen om bijstand, en ooit zal het dan gebeuren dat we voor altijd samen kunnen zijn.

(12-07-'12) Leven is ongezond?

Het lijkt gelukt... een land vol hulpverleners en nu eindelijk een opening voor mijn jongste. Gisteren had hij een gesprek met een hele fijne vrouw waar ik zelf ook mijn reïntegratietraject volg. Hm, ja, it runs in the family!? Het geeft hoop dat hij even wat tips en hier en daar misschien wat hulp kan krijgen om de laatste dingetjes op de rit te krijgen. Verder is hij hartstikke lekker bezig. Ben dus blij.

Mijn zusje hoorde gisteren dat alle onderzoeken te weinig uitsluitsel konden geven, en dus wordt geadviseerd om voor de zekerheid de hardste bestrijding te kiezen, dat houdt in chemo én bestraling. De operatiewond is snel en mooi genezen, hoe tegenstrijdig dat haar lichaam wat dat betreft zo gezond is dat het snel geneest.
Het is wat. Ieder familie heeft volgens mij wel met kanker te maken, vaak zelfs bij meerdere familieleden tegelijk.Wat is er aan de hand? Wat doen we onszelf aan? Vergiftigen we onszelf? Verzieken we ons eigen binnen- en buitenmilieu? Hoeveel weten we nou eigenlijk van ons eigen lijf en van het milieu om ons heen? Zonder een antwoord of een oplossing te hebben zie ik kanker , maar ook andere min of meer onverklaarbare ziektes als een teken aan de wand.

Hoe onnozel kun je zijn als je ziekte alleen als iets lichamelijks ziet? Ik ben zelf net als velen met mij,want dit wordt ons geleerd, zo'n onnozele geweest maar inmiddels leer ik dat alles met alles samenhangt.
Ik ben momenteel het boek De Innerlijke Bevrijding van Arjen Slijp aan het lezen, wat een fascinerend boek. De methode die Arjen Slijp heeft ontwikkeld en die hij De Innerlijke Bevrijding noemt, is heel laagdrempelig. Zo eenvoudig dat je in eerste instantie amper de bijzonderheid ziet. Het gaat over het weghalen van blokkades die ieder mens in het leven opbouwt door het negeren van emoties, emoties die zich wel in het lichaam vestigen. Zwartwit gezegd kunnen onverwerkte emoties en ervaringen doorwoekeren in het lichaam en uiteindelijk ons ziekmaken. Echt een aanrader.

(08-07-'12) Ik verbaas mijzelf weer

Net als ik denk dat ik aardig heb bijgeleerd over het leven en het accepteren van de dingen zoals ze komen, dan verbaas ik mijzelf opnieuw. Heb ik dan niets geleerd?

Gisteren lag er weer post voor mijn jongste op de deurmat...Hij kan zich niet inschrijven waar hij nu woont, net als de oudste trouwens, en zodoende komt alle post bij mij binnen. Ik open de post en scan het in en mail het door naar mijn schatjes. Ik word daar niet blij van maar zie nog geen andere mogelijkheid. Er komen rekeningen en aanmaningen, brieven van incassobureau's etc. Ik doe hard mijn best om ze niet letterlijk binnen te laten dringen, wetend dat het volwassen mannen zijn die zelf verantwoordelijk zijn voor hun daden en leven. Ik dacht dat het me eindelijk lukte om mijn eeuwige zorgen van me af te zetten, tot gistermiddag opeens bleek dat het hele jaar nog geen zorgverzekering was betaald.
In één keer was alle stress terug die ik dacht kwijt te zijn.

Ik had een emotioneel telefoongesprek met mijn benjamin. We waren allebei in tranen. Waarom lukt het toch niet. Hij begint iedere keer vol goede moed aan nieuwe baantjes, optimistisch vertelt hij me dan dat hij nu echt een leuke baan heeft die precies bij hem past. Totdat... en dan komt het weer. In sneltreinvaart gaat het mis; ofwel er wordt niet betaald, ofwel hij wordt niet meer opgeroepen. Het trieste is dat het geen onwil is want dan kun je nog kwaad worden, maar hij weet ook niet wat er steeds gebeurt.
Hij heeft zelfs de stap gezet om weer om Ritalin te vragen bij de huisarts. Deze heeft hem een recept gegeven voor alternatieve medicatie wat natuurlijk erg fijn is, maar het moet wel betaald worden en dat is nou juist het probleem.

Ik help hem tegen beter weten in af en toe nog door een aanmaning te betalen in de hoop dat we het incassobureau voorblijven. Ik kan het me niet veroorloven en raak zelf in de problemen. Helemaal fout dus, maar wat moet je dan. In zo'n moment van heftige vertwijfeling heb ik onderstaande tekst gisteren geschreven. Ik moet zeggen dat ik me vandaag weer iets beter voel, maar de heftigheid van mijn eigen reactie verbaast me. Aan de andere kant is het een jarenlange stressfactor die niet te negeren is en dus moeilijk definitief weg te werken is. Pijn en machteloosheid. ik weet heel goed dat je altijd de keuze hebt tussen angst en liefde, maar gisteren schoot ik weer even in de angst.

Als het moederhart bloedt

De pijn scheurt door mijn lijf. Mijn hart lijkt te exploderen en trekt tranen onderuit mijn tenen naar mijn hart om daarna mijn ogen te laten overstromen.
Ik huil, mijn grote volwassen man, om de strijd van het leven.
Een land vol hulpverleners maar waar kun je nou echt hulp vinden wanneer je het niet meer weet.

Ik loop op straat. Mijn jas draag ik om mijn lichaam te bedekken, niet als bescherming tegen de kou. Ik hoor geroezemoes overal vandaan komend. Mensen eten buiten in hun tuinen. Iedereen vermaakt zich en geniet van de milde avondzon.
Ik loop sneller en sneller tot ik niet meer kan. Ik open de deur van mijn huis, en breek.

Onze mama, die in de hemel zijt, ontferm u over mijn jongetje! Amen.

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(05-07-'12) Je hebt altijd de keuze tussen angst en liefde

Deze video duurt ruim twee uur, en af en toe irriteert wellicht de amerikaanse manier van vertellen, maar persoonlijk vind ik het een boeiend verhaal. Vooral het hoopvolle einde spreekt me uiteraard aan.

Aan het einde wordt Satyagraha even aangehaald:
Satyagraha (Sanskriet: सत्याग्रह satyāgraha) is een filosofie en grondbeginsel ontwikkeld door Mahatma Gandhi, die verband houdt met geweldloze protesten of burgerlijke protesten. Gandhi gebruikte de filosofie tijdens zijn strijd voor een onafhankelijk India en eerder in Zuid-Afrika. Het speelde onder andere een belangrijke rol tijdens de zoutmars, die volgens Gandhi geweldloos moest verlopen. Burgerlijke ongehoorzaamheid en boycots moesten de voornaamste wapens van zijn protestacties vormen.
De term is een samentrekking van satya (Sanskriet voor "waarheid") en Agraha (Sanskriet voor "vasthouden aan"). Satyagraha berust op een aantal basisprincipes:

1. Geweldloosheid (ahimsa)
2. Waarheid — waaronder eerlijkheid.
3. Geen diefstal
4. Kuisheid
5. Geen bezittingen
6. Lichamelijke arbeid
7. Controle over het verhemelte (uitkijken met wat men zegt)
8. Geen angst
9. Gelijk respect voor alle religies
10. Economische strategieën zoals boycots.
11. Vrijheid van onaanraakbaarheid.

Onder anderen Nelson Mandela en Martin Luther King lieten zich door Satyagraha inspireren.

In het verlengde hiervan wil ik ook het volgende citaat van Nelson Mandela aanhalen: 
“As I have said, the first thing is to be honest with yourself. You can never have an impact on society if you have not changed yourself... Great peacemakers are all people of integrity, of honesty, but humility.” 

En dan is de cirkel weer rond, we komen terug bij de missie die ik mezelf stel met Humble , namelijk het verspreiden van (de boodschap van) de Onvoorwaardelijke Liefde.

(01-07-'12) Verre liefde

Opeens is de eerste helft van het jaar voorbij. Voor mijn gevoel is het nog maart of april, zelfs mijn kalender staat nog op april. Zo in beslag genomen en meegesleept door de ziekte en het overlijden van mijn moeder, en het ziek zijn van mijn zusje. Er gebeurt heel veel in en om me heen. In tijden dat je zo dicht bij leven en dood staat, ga je automatisch reflecteren op je eigen leven. Ik wel in ieder geval. Sprak ik eerder al over terug naar de Bron gaan, Soulretrieval, etc. het was nog te veel een gedachte. Tegenwoordig begin ik steeds meer de verbinding te leggen met mijn gevoel. 'Mijn kwartje begint te vallen', zeg maar. Een belangrijke tijd, een belangrijke transformatie, geheel in de stijl van het jaar 2012.

Al die tijd zijn mijn lief en ik gescheiden...Hij in zijn land en ik in het mijne. Terwijl zich grote veranderingen in mij voltrekken is het lastig om het contact met mijn lief te onderhouden. Dan weer valt de elektriciteit uit bij hem in de stad, of we hebben simpelweg even geen tijd of energie om aan het internet te komen. Telefoonverbindingen haperen. Skype is zelfs te geavanceerd voor ons.

Toen ik terugkwam van mijn lief, in februari, ben ik meteen in de zorg voor mijn moeder gedoken. Nog dagenlang stond mijn koffer onuitgepakt en onaangeraakt in mijn woonkamer. De overgang was te abrupt... maar soms heb je geen keuze. Je doet wat je moet doen, en zeker achteraf ben ik blij dat ik heb gedaan wat ik kon om mijn moeder zo intens en liefdevol mogelijk te begeleiden naar het einde.

Ik had vaag de tweede helft van 2012 in mijn hoofd om naar Afrika te vertrekken om te blijven. Vandaag is de tweede helft van 2012 begonnen en ik weet nog niet hoe het verder zal gaan.De situatie dwingt me steeds meer om bij de dag te leven, zoals ieder leven eigenlijk geleefd zou moeten worden. Gisteren is voorbij en morgen is nog onderweg. Laat staan overmorgen. Je kunt plannen maken, natuurlijk, maar vaak verloopt het leven zelf toch anders dan verwacht. De overgave... Resultaat van de verbinding met de Bron, het universum, God, Allah. Hoe wil je het noemen.
Het geeft een zekere rust dat er een masterplan is waar je als individu niet zo gek veel invloed op hebt. De verantwoordelijkheid voor mensen om me heen heeft altijd heel zwaar op me gedrukt, terwijl uitgaand van een masterplan ook die verantwoording minder zwaar is: de dingen gaan immers zoals ze moeten gaan.

Mijn moeder had vlak voor haar overlijden vier woorden op een briefje gezet, deze woorden krijgen steeds meer betekenis voor me. Ze zijn tegenwoordig voor mij als een gebed, een mantra:

Dankbaarheid

Acceptatie

Vertrouwen

Overgave

Dat is waar het om gaat...

En wat betreft mijn lief: Zomaar als een donderslag bij heldere hemel belde hij me vorige week dat het visum klaar lag.  Van 27 juli tot en met 14 september zullen we samen zijn, hier in Nederland. Wat ben ik blij dat hij mijn moeder vorig jaar nog heeft leren kennen en dat die twee zo gek op elkaar waren.