(02-12-'12) Moederhart

Vaak voelt het of ik de afgelopen jaren stappen vooruit ben gegaan. Emotioneel gegroeid, bla bla. Dan opeens, bwam, val ik terug in mijn oude reactie. Zolang alles alles goed gaat en het bootje lekker loom kabbelt op het water, dan is er niets aan de hand. Oh wee, wanneer er weer een storm opsteekt, dan ben ik toch weer bang, dan zuig ik mee naar beneden in een sterke steile waterkolk.

Letterlijk blijft mijn adem boven in mijn lijf zitten, benauwd. Unheimisch in huis, de kou waait door alle kieren, de vloeren zijn te koud om op te liggen om eventuele ontspanningsoefeningen te doen. Brrr. Toch, ondanks al het zielegeknijp van de laatste jaren, ben ik op zulke momenten alleen, verdomd alleen..
Mijn lief zo ver weg, de stroom werkt niet mee en valt uit als we net contact hebben. Ik mis een schouder om op uit te huilen.

My biggest wish is

Just to be normal

But I am not

Where is this shit

Going with me

Oh oh

I fucked up

I fucked up

I'm a problem child

Well people say so

I just wanna

be happy

and popular

But I can't

If I fuck up

If I fuck up

I've done my mom

So much sorrow

That she's even scared

For what's gonna 

Happen tomorrow. 

Dit gedicht schreef hij, mijn Benjamin, in 2003, bijna tien jaren geleden. Iedere keer zijn hij en ik blij wanneer het beter gaat. We weten het zeker, nu is het voorbij. Iedere keer weer...

Het blijft zo verdomd pijn doen. Zijn gevecht, mijn gevecht, de hoop, de frustratie, de hopeloosheid, de wanhoop. De tranen in de koude donkere nachten, de angst.

'Het is zijn eigen verantwoording', zeggen ze tegen me. Ik weet het, ik weet het.

Familie steunt elkaar, als je nergens anders terecht kunt moet je weten dat je nog een moeder hebt. Alleen trekt deze moeder het niet zo goed, de pijn en de angst verlammen me waardoor ik je niet echt kan opvangen. Van de regen in de drup. Sorry schat.

Ik weet het: Dankbaarheid- Acceptatie- Vertrouwen- Loslaten.

Ik weet het.

Ik weet het.

Soms is de angst weer even sterker, en vooral het verdriet.

(08-07-'12) Ik verbaas mijzelf weer

Net als ik denk dat ik aardig heb bijgeleerd over het leven en het accepteren van de dingen zoals ze komen, dan verbaas ik mijzelf opnieuw. Heb ik dan niets geleerd?

Gisteren lag er weer post voor mijn jongste op de deurmat...Hij kan zich niet inschrijven waar hij nu woont, net als de oudste trouwens, en zodoende komt alle post bij mij binnen. Ik open de post en scan het in en mail het door naar mijn schatjes. Ik word daar niet blij van maar zie nog geen andere mogelijkheid. Er komen rekeningen en aanmaningen, brieven van incassobureau's etc. Ik doe hard mijn best om ze niet letterlijk binnen te laten dringen, wetend dat het volwassen mannen zijn die zelf verantwoordelijk zijn voor hun daden en leven. Ik dacht dat het me eindelijk lukte om mijn eeuwige zorgen van me af te zetten, tot gistermiddag opeens bleek dat het hele jaar nog geen zorgverzekering was betaald.
In één keer was alle stress terug die ik dacht kwijt te zijn.

Ik had een emotioneel telefoongesprek met mijn benjamin. We waren allebei in tranen. Waarom lukt het toch niet. Hij begint iedere keer vol goede moed aan nieuwe baantjes, optimistisch vertelt hij me dan dat hij nu echt een leuke baan heeft die precies bij hem past. Totdat... en dan komt het weer. In sneltreinvaart gaat het mis; ofwel er wordt niet betaald, ofwel hij wordt niet meer opgeroepen. Het trieste is dat het geen onwil is want dan kun je nog kwaad worden, maar hij weet ook niet wat er steeds gebeurt.
Hij heeft zelfs de stap gezet om weer om Ritalin te vragen bij de huisarts. Deze heeft hem een recept gegeven voor alternatieve medicatie wat natuurlijk erg fijn is, maar het moet wel betaald worden en dat is nou juist het probleem.

Ik help hem tegen beter weten in af en toe nog door een aanmaning te betalen in de hoop dat we het incassobureau voorblijven. Ik kan het me niet veroorloven en raak zelf in de problemen. Helemaal fout dus, maar wat moet je dan. In zo'n moment van heftige vertwijfeling heb ik onderstaande tekst gisteren geschreven. Ik moet zeggen dat ik me vandaag weer iets beter voel, maar de heftigheid van mijn eigen reactie verbaast me. Aan de andere kant is het een jarenlange stressfactor die niet te negeren is en dus moeilijk definitief weg te werken is. Pijn en machteloosheid. ik weet heel goed dat je altijd de keuze hebt tussen angst en liefde, maar gisteren schoot ik weer even in de angst.

Als het moederhart bloedt

De pijn scheurt door mijn lijf. Mijn hart lijkt te exploderen en trekt tranen onderuit mijn tenen naar mijn hart om daarna mijn ogen te laten overstromen.
Ik huil, mijn grote volwassen man, om de strijd van het leven.
Een land vol hulpverleners maar waar kun je nou echt hulp vinden wanneer je het niet meer weet.

Ik loop op straat. Mijn jas draag ik om mijn lichaam te bedekken, niet als bescherming tegen de kou. Ik hoor geroezemoes overal vandaan komend. Mensen eten buiten in hun tuinen. Iedereen vermaakt zich en geniet van de milde avondzon.
Ik loop sneller en sneller tot ik niet meer kan. Ik open de deur van mijn huis, en breek.

Onze mama, die in de hemel zijt, ontferm u over mijn jongetje! Amen.

(C02-02-’11) Houdt het ooit op?

Eindelijk lijk ik te snappen hoe die rare ziektes van me zijn ontstaan, namelijk door een constante overstresste situatie waardoor mijn spieren onder constante spanning staan. Onbewust natuurlijk, maar nu ik er op let neem ik me voor om op mijn ontspanning te letten. ’s Nachts wakker liggen is al helemaal niet bevorderlijk voor mijn genezing. Dus ik probeer te ontspannen en afstand te nemen van de problemen van kinderen en anderen. 

En dan komen ze meer dan ooit terug met hun geldzorgen. Mijn laatste cent heb ik gegeven, zelfs zo dat ik zelf in de problemen kom. En wat krijg ik? Stank voor dank. Een grote bek, en altijd op de meest onmenselijke momenten, vlak voordat ik naar bed probeer te gaan in de hoop mijn rust te vinden, hoor ik de sleutel in de voordeur en komt er weer een mijn huis in met een grote ware donderwolk om zijn hoofd. Of ik word om een uur ’s nachts uit mijn bed gebeld dat hij dringend geld nodig heeft en of ik wat kan lenen. Omdat ik zijn broer uit de schuldhulp help voel ik me schuldig om ‘nee’ te zeggen, en half slapend ga ik naar beneden en maak van mijn spaarrekening een paar honderd euro over, om de volgende ochtend te beseffen dat ik niet meer genoeg heb voor mijn reis naar mijn lief, waar ik zo naar uitkijk, omdat we elkaar bijna een jaar niet hebben gezien. 

Ik leer dat ik meer voor mezelf moet opkomen, maar hoe doe ik dat? Ik ben te moe om het gevecht aan te gaan, zeker ’s avonds laat of zelfs midden in de nacht. 

Zit er geen verjaringstermijn aan het moederschap? Dat zouden ze eigenlijk moeten verzinnen; een jaar of twintig en dan is het genoeg, dan lossen ze hun eigen problemen maar op. Een moeder kan haar kind niet laten barsten, deze moeder tenminste niet. 

Groots en meeslepend leven, het succes staat om de hoek te wachten, altijd staat het net om de hoek te wachten, en tot die tijd… komen ze bij mama met hun gezeur. Zo volwassen buitenshuis, met prachtige grootse dingen bezig, fantastische ontmoetingen en ga zo maar door, en zo als een klein kind thuis komen en dan nog klagen dat de ijskast leeg is. Rara, hoe komt het dat die ijskast leeg is, mijn geld om eventuele boodschappen mee te doen is aan jullie opgegaan. Het is te gek voor woorden, en ik weet niet wat ik er aan kan doen. 

Op alles dat ik zeg krijg ik een verongelijkte grote bek. Ik moet niet alles zo op mezelf betrekken. Kom dan niet in mijn huis, dat te klein is om te doen alsof we hier niet met zijn allen zitten.

Moet ik de deur achter me dicht trekken en gewoon vertrekken naar Afrika, voorgoed? Zou dat me rust geven? Ben bang van niet, ondanks alles voel ik me verantwoordelijk, voor een deel tenminste. Hoewel, wat is er eigenlijk mis met een gewoon baantje bij Albert Hein om in je onderhoud te voorzien. Ik snap dat het je energie afleidt van je grote doel, echt dat snap ik. Maar toch.

Houdt het ooit op?

02-02-‘11

(C13-01-’11) Alles dat je ondersteunt verslapt

Te gebruiken bij een pees(schede-)ontsteking, maar ook bij een Nintendo-duim, dat staat er te lezen op de verpakking van de elastische duimspalk, die ik heb aangeschaft omdat een aanhechtingsspier/ pees onder aan mijn duim me al weken pijnlijk zit te klieren. Oh hilariteit, mijn huisarts die ik om advies wilde vragen zit momenteel drie weken thuis met een ja, echt waar, peesontsteking die rust moet hebben. Gelukkig kunnen we zelf ook nadenken en door bezig te zijn met zelfgenezing luisteren we ook weer naar het lichaam, dus ben ik een duimspalk gaan halen. Zo gezegd zo gedaan. De aardige mevrouw die hem aan me verkocht gaf me advies om hem vooral ’s nachts te dragen, want “alles dat je ondersteunt verslapt”.

Terwijl ik op de terugweg stond te wachten voordat ik een drukke weg kon oversteken, bleef het zinnetje in mijn hoofd ronddwarrelen en mijn associatieve hersendeel maakte overuren. Het eerst dacht ik aan bh’s: laat ik nou altijd hebben gedacht dat je een bh draagt in de hoop dat wat je ondersteunt niet verslapt. Al die jaren heb ik het verkeerd begrepen, oh, vandaar.

Toen dacht ik aan mijn lieftallige zoon die me momenteel nogal wat kopzorgen geeft door de financiële wansituatie waarin hij zit. Alles dat je ondersteunt verslapt. Zou het waar zijn? Kijk, als ik achter elkaar al zijn rekeningen zou betalen zonder enig commentaar, dan zou het te makkelijk voor hem zijn, denk ik, maar in die positie ben ik niet en al was ik het wel, op die manier ondersteun je iemand niet, dat is waar. Ik zoek voor hem uit welke rekeningen er zijn blijven liggen en welk incassobureau het hardste dreigt, ik kauw de situatie voor en samen met hem neem ik het ontstane overzicht door, tot er weer een verloren rekening opduikt en we de boel weer moeten herzien. Ik heb de illusie dat dit soort steun hem helpt om in te gaan zien waar het is misgegaan en hoe het op te lossen, zeker nu schuldhulpverlening zijn handen van hem heeft afgetrokken, hetgeen eigenlijk een zegening is, maar wel een maand en veel extra boetes en dwangbevelen later. De enige die door deze stress verslapt is in dit geval de ondersteuner, niet de ondersteunde zelf, heb ik de indruk.

Doodlopende hulp, een discussie in de ontwikkelingssamenwerking. Hoe kan het dat na al die jaren hulpverlening een werelddeel als Afrika er alleen maar beroerder aan toe is dan daarvoor, terwijl delen van de wereld die er aanvankelijk niet veel beter voor stonden zich behoorlijk omhoog hebben gewerkt. Al die goedbedoelende Europeanen die na een vakantiereisje besluiten een school te bouwen voor die arme kindjes, maar de school moet wel hun naam dragen, want iedereen moet weten hoe goed er wordt gedaan en vooral door wie. Alle oude troep wordt verscheept naar Afrika voor een goed gevoel van de gever, en de ontvanger… die raakt eraan gewend en geeft de volgende keer een bestelling op: doe mij maar een iPhone, iPad is ook leuk, ohja, en ik heb een nieuwe laptop nodig maar wel een snelle graag. Dat was niet de bedoeling van de weldoener, nee, je moet blij zijn met (het afval) wat je krijgt. De ondersteuning vervalt en de ontvanger is er beroerder aan toe dan voorheen, want die heeft nooit zelf moeten werken.

Die duimspalk ben ik dus niet ’s nachts gaan dragen, ik gebruik hem overdag wanneer ik een beetje ondersteuning nodig heb, en als het niet nodig is laat ik mijn spieren zelf werken. Zo denk ik dat je iemand wel op weg kunt helpen, door samen een uitweg uit de chaos te zoeken, of door iemands opleiding te betalen, maar altijd met het oog op verzelfstandiging van de/ het ondersteunde. En bh’s? Tsja, had ik daar nou maar eerder over nagedacht, of zou het gewoon de wet van de zwaartekracht zijn die de verslapping heeft veroorzaakt.

Alles dat je ondersteunt verslapt

13-01-‘11

( G 09-01-’11) Veel dank

Soms raak je de grip kwijt

Op je leven

Op je financiën

Vooral wanneer je net uit huis bent

En je vindt maar geen baan

Vaste lasten zonder inkomen

Schuldhulpverlening hoera

Licht in de duisternis

Maar help

De incasso’s blijven binnen komen

Van de regen in de drup

Een leger aan hulpverleners

Maar niemand die je helpt

Doorverwijzingen

Regels

Wachttijden

En ondertussen wordt de nood steeds hoger

Is het leven te moeilijk geworden?

09-01-‘11