(13-03-'13) Raar

Raar:
Het is gebeurd. Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste zuster verloren sinds ik in het klooster verzorgingshuis werk. Natuurlijk, je weet dat het altijd kan gebeuren, de gemiddelde leeftijd is ergens in de tachtig, als ik het wel heb. Het blijft raar.  Ik ga me toch hechten aan de zusters, ook al weet je dat het maar voor even is. Het is goed zo, in dit geval. De zuster was oud, had pijn en was vaak angstig. "Hou je even mijn hand vast?", vroeg ze dan. Steevast bedankte ze me dat ik was gekomen. Dankbaarheid is een mooi iets.
Waar ik aan moet wennen is de beslotenheid van een kloostergemeenschap. De begrafenis wordt in eigen kring gevierd, daar mogen alleen zusters zelf bij zijn. Dat vind ik dan weer een beetje vreemd. Maar ach, het zij zo.

Ook raar:
Opeens zit ik weer met een huis vol mensen, jonge mensen. De oudste zoon permanent, tenminste...het zou voor ongeveer een maand zijn. De jongste zoon kwam gisteren met zijn vriendinnetje samen toch onverwacht zijn verjaardag een beetje vieren, gedenken.
Geld, geld, geld. Wat een grote rol speelt geld momenteel in het leven. Het niet hebben van geld. Het niet hebben van een inkomen, en daardoor niet kunnen betalen van rekeningen, die verdubbelen, totdat deurwaarders beginnen te dreigen met dagvaardingen, gevolgd door... etcetera etcetera. Wat een onrechtvaardigheid. Doet me denken aan een liedje van vroeger: De boom wordt dikker en dikker. De schulden worden groter en groter. Schuldhulpverlening helpt je niet als je geen inkomen hebt. Het dreigen gaat door.
Raar.
Ik sta aan de kant en kan niets doen.

Raar:
Ik heb het ongelooflijk koud. Nog geen maand geleden had ik het ongelooflijk warm. Toen daar, Afrika, nu hier, Nederland. Vorige week heb ik in de zon in de tuin gewerkt, redelijk warm, toen hier. Een paar weken terug had ik het af en toe koud, 's avonds buitenzittend toch maar een trui aan. Toen daar.
En nu? Nu sneeuwt het en het vriest en de lente staat te wachten om te beginnen.

(07-05-'12) Zelfbouw

Natural Building helps us connect again to our local natural environment,

 to our own intuitive and innate creativity, and to each other.

 It helps us to shift from an industrial, and often toxic building process

 to one that is affordable, empowering, community-building and life-affirming.

 We are co-creating ~ learning to dance in balance with nature.   

We are learning to ..."live ingeniously in a low-carbon world !"  

a quote by the Zero Footprint organization .  

Jaren geleden studeerde ik af als Antropoloog van de gebouwde omgeving. Dat betekent dat ik onderzoek heb gedaan naar de relatie tussen bouwen en wonen. Dat was toen (en nog) een nieuwe en onbekende studierichting. Ik heb tijdens mijn studie stage gelopen met een bouwkunde-student in de Republiek Mali, West Afrika.

Het was een fantastische tijd waar ik mijn liefde voor Afrika en mijn liefde voor zelfbouw aan over heb gehouden. 

Zelfbouw of autochtone architectuur. Huizen die gebouwd zijn zonder architecten, huizen die passend gemaakt worden voor en door de gebruikers en die gemaakt worden van materialen die zo veel mogelijk uit de directe omgeving komen.In Mali werd veel met leem gebouwd, dat noemden ze daar Adobe.  

 









Leem als bouwmateriaal is een mix van zand, klei, water en in Mali werden rijstvliesjes voor de leem gebruikt. leem is een prachtig natuurlijk materiaal dat ademt, daardoor is het binnenklimaat koel in de zomer en warm in de winter.

Er wordt over de hele wereld gebouwd met allerlei omgevingsvriendelijke materialen.  

Een bekende organisatie die zich met de bouw van superadobe en de verspreiding van de betreffende technieken bezighoudt is het Cal Earth Institute in California, USA. Cal Earth baseert haar concept van het earthbag house, (ja inderdaad, zandzakken, op de ideëen van de beroemde architect Nader Khalili. Khalili 's bekendste boek is 'Housing for the Poor.' Woningen voor de eenvoudige mens, en met aandacht voor het leefklimaat. Dat spreekt me aan.

(02-12-'12) Moederhart

Vaak voelt het of ik de afgelopen jaren stappen vooruit ben gegaan. Emotioneel gegroeid, bla bla. Dan opeens, bwam, val ik terug in mijn oude reactie. Zolang alles alles goed gaat en het bootje lekker loom kabbelt op het water, dan is er niets aan de hand. Oh wee, wanneer er weer een storm opsteekt, dan ben ik toch weer bang, dan zuig ik mee naar beneden in een sterke steile waterkolk.

Letterlijk blijft mijn adem boven in mijn lijf zitten, benauwd. Unheimisch in huis, de kou waait door alle kieren, de vloeren zijn te koud om op te liggen om eventuele ontspanningsoefeningen te doen. Brrr. Toch, ondanks al het zielegeknijp van de laatste jaren, ben ik op zulke momenten alleen, verdomd alleen..
Mijn lief zo ver weg, de stroom werkt niet mee en valt uit als we net contact hebben. Ik mis een schouder om op uit te huilen.

My biggest wish is

Just to be normal

But I am not

Where is this shit

Going with me

Oh oh

I fucked up

I fucked up

I'm a problem child

Well people say so

I just wanna

be happy

and popular

But I can't

If I fuck up

If I fuck up

I've done my mom

So much sorrow

That she's even scared

For what's gonna 

Happen tomorrow. 

Dit gedicht schreef hij, mijn Benjamin, in 2003, bijna tien jaren geleden. Iedere keer zijn hij en ik blij wanneer het beter gaat. We weten het zeker, nu is het voorbij. Iedere keer weer...

Het blijft zo verdomd pijn doen. Zijn gevecht, mijn gevecht, de hoop, de frustratie, de hopeloosheid, de wanhoop. De tranen in de koude donkere nachten, de angst.

'Het is zijn eigen verantwoording', zeggen ze tegen me. Ik weet het, ik weet het.

Familie steunt elkaar, als je nergens anders terecht kunt moet je weten dat je nog een moeder hebt. Alleen trekt deze moeder het niet zo goed, de pijn en de angst verlammen me waardoor ik je niet echt kan opvangen. Van de regen in de drup. Sorry schat.

Ik weet het: Dankbaarheid- Acceptatie- Vertrouwen- Loslaten.

Ik weet het.

Ik weet het.

Soms is de angst weer even sterker, en vooral het verdriet.

(24-11-'12) Een gewone week

Gisteren heb ik zowaar de Horlepiep gedanst! Althans, wat ik dacht dat de Horlepiep was. Niemand kende de Horlepiep, en mijn versie leek achteraf aardig op de echte, zoals hier in de video te zien is. Ja, ik ben nog steeds animeerdame bij de hoogbejaarde licht demente zusters... en ik vind het geweldig. Ik ben graag bij de dames en zij hebben mij graag om zich heen. Nooit eerder werkte ik ergens waar ik zulke lieve complimenten kreeg. Heerlijk hoor.

Thuis had ik een wreed gevecht met een zeshonderd pagina's tellend boek dat gerecenseerd moest worden. Ik schrijf al recensies sinds 1997, dat is zo'n vijftien jaar nu. Meestal doe ik dat met plezier, maar deze keer... Hoewel het echt geen slecht boek was, kwam ik er maar niet door heen. Er zijn boeken die ik niet helemaal hoef te lezen om te kunnen beschrijven. Computerboeken bijvoorbeeld, die hebben een logische opbouw, en je kunt ze beoordelen door dwars te lezen - het begin en einde van een hoofdstuk-, door de inhoudsopgave en de indeling te bekijken, en tot slot steekproefsgewijs wat tekst te bekijken. Je hebt dan wel een goed beeld, zeker wanneer je dit al zo lang doet. Romans echter moet ik van begin tot het einde lezen, het komt voor dat het einde een verrassende wending aan het verhaal geeft. Het staat behoorlijk stom als je dat niet hebt gezien en je beoordeling kan de plank flink mis slaan in zo'n geval.
Hangen en wurgen was het deze keer. Ben ik meestal ruim voor de deadline klaar, deze keer moest ik echt alle zeshonderd pagina's in één week lezen. En ja, ik had uiteraard ook nog meer te doen. Pas vanaf pagina vierhonderd begon het verhaal me een beetje te boeien, helaas te laat voor de deadline.
Wat ik nooit doe deed ik deze keer, ik schreef de recensie zo'n honderdvijftig bladzijden voor het einde...

Daarnaast had ik een schrijfcursus te beoordelen. Leuk natuurlijk. Wanneer willen jullie de beoordeling hebben? Voor vrijdag graag. Oeps, tegelijk met de deadline van het zeshonderd pagina's tellende boek. Dat werd toch even stressen. Hoe kun je een goede recensie schrijven binnen twee dagen, als je daarnaast nog meer te doen hebt. Nou bleek bij navraag dat ze een paar simpele vragen hadden die ik moest invullen en uiteindelijk was het geen probleem om op tijd te reageren.

Trots op de tweede gehaalde deadline.
'Verveel je je nou niet', zeggen ze dan. 'Zo zonder werk'.
Nee hoor. Nu ga ik gauw het boek uitlezen om te kijken of mijn recensie klopt. Foei..

(12-10-'12) Suikeroom of suikertante gezocht

In al mijn onschuld tik ik dit in bij Google: Suikeroom of suikertante gezocht. Wist ik veel. Dat was heel veel bloot in allerlei standjes en dat op de vroege ochtend.

Waarom tikte ik dat in?
Gisteravond had ik een leuke chat met mijn lief. Wie ons beter kent weet dat we niets liever willen dan samen zijn en blijven. Nou kan hij niet hier komen dankzij mijn low budget salaris, bovendien wil hij dat liever niet omdat hij zijn eigen land mee wil opbouwen. Ik wil wel daarheen, maar heb geen inkomsten daar en die van hem zijn te weinig om samen te leven, bovendien hebben we geen huis waar we samen kunnen wonen. Een patstelling dus...
Een lange aanloop om te zeggen dat we dromen van een plot, een stukje land om daar een huisje op te kunnen bouwen. In dromen heb je geen beperkingen, zeg ik altijd maar.

Gisteravond vertelde mijn allerliefste dat hij met zijn baas naar land was wezen kijken en dat er op het moment mooie stukken voor hele redelijke prijzen weggingen. Hij voelde zich rot dat hij geen stukje voor ons kon kopen en dacht er zelfs over om bij een bank een lening aan te gaan. Dat leek mij (en hem) niet zo'n goed idee. Mijn stelling is dat juist als je weinig inkomen hebt je ver moet blijven van leningen, omdat je ze niet kunt terugbetalen.
Okee, jammer dan..

We hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt met ons en samenleven. Maar toch....

Het zijn bedragen waarvoor menigeen hier in Nederland zijn hand niet zou omdraaien.
Allereerst voor de rest van zijn studie hebben we tweemaal €500.00 nodig. Dan kan hij zijn studie helemaal afronden binnen anderhalf jaar.
Dan het stukje land, op dit moment zouden we voor €2000.00 een mooi stukje kunnen kopen. Nou ja, 'we': ik moet ver uit zicht blijven anders wordt de prijs minstens vertienvoudigd. Maar goed, het zijn toch bedragen waar je overheen zou moeten komen.

Ik heb het niet. Mijn lief al helemaal niet.
Vandaar het gegoogle naar een suikeroom of - tante.
Voor het bouwen van een huisje sparen we zelf wel op een of andere manier. Iedere keer wanneer we een meevaller hebben zouden we een zak cement o.i.d. kunnen kopen en weer een rij stenen leggen. Op een gegeven moment staat er dan wel een keer een huisje.
Maar een beetje hulp bij het begin; studie en een plot, zou toch geweldig zijn.

(01-10-'12) .. en niets anders is meer belangrijk

30 september 2012

Schrijfoefening: ‘Wanneer had je niets anders nodig?’

(Onbewerkt weergegeven)

Vrijdagmiddag rond een uur of half vijf sloot ik de deur achter me en ik liep de parkachtige statige voortuin door. De handen in de zakken vergenoegt kneukelend. De metalen poort stond open. Ik stond even stil en keek onwennig om me heen en haalde diep adem. Hier was het leven dat hectisch door was gegaan toen ik binnen was.

Als een film die heel langzaam wordt afgespeeld, in slow motion, zo ging de tijd toen ik uitgetreden even ingetreden was. Ik hoefde niets en iedereen was me dankbaar.

Binnen staat de tijd even stil. Geen haast, alleen aandacht en liefde. De gemiddelde leeftijd is tachtig, de jongste is zesenzestig en de oudste is over de honderd. Mijn nieuwe vriendinnen zijn de weg kwijt. Soms wat meer en soms wat minder. Niet heel erg want dan moeten ze ergens anders heen. Ik heb ze in mijn hart gesloten.

Monkey mind, over monkey mind gesproken. De staat van je hersens waarin de controle is verzwakt. De ene gedachte leidt tot de volgende associatie en weer teug. Omwegen zijn onvermijdelijk. Fascinatie, wat gebeurt er wanneer je de controle los kunt laten, wat gebeurt er wanneer het verlies van controle geen keuze meer is?

Ik hou van de verhalen waarin vroeger en nu door elkaar spelen, waarin waar en niet waar niet uitmaken. Je leert dan te luisteren met je hart en niet met je verstand. Dan kan de liefde stromen. De UCL, de onvoorwaardelijke liefde die het niet uitmaakt dat je vandaag hetzelfde vertelt als gisteren en die het niet uitmaakt dat j verhaal vandaag volkomen anders is dan je verhaal dat je morgen vertelt.

En dan kom ik terug bij Humble. De Humble die Saskia is zonder bullshit. De kern, de bron, de allesverslindende en de allesomarmende liefde. En ik geef me over en straal. Ik geniet van deze vrijplaats met zijn strikte regels.

Om kwart over vijf gaan de rollator-ondersteunden in optocht naar de kapel. Met de lift. Allemaal tegelijk of soms in tweeën. In verwarring wordt er op de gang gestaan.

‘Ik wil mee, ik wil ook’, wordt er verdrietig tegen de gesloten liftdeur geroepen.

‘ja zuster, u mag ook, natuurlijk. De lift komt zo weer terug en dan gaan wij ook naar boven.’

‘Ooooh’, zegt ze veelbetekenend en ze lijkt zich te berusten in haar lot.

‘Ik wil ook naar boven.’

De blik in haar ogen is als die van een kind dat zich achtergesteld voelt en niet begrijpt waarom zij daar op de gang moet staan.

Na de dienst komen ze terug in de kamer waar ze de hele middag voor de dienst hebben gezeten. Stralend en vol bewondering komt een van de zusters binnen. Terwijl ze zwaar op haar rollator leunt, kijkt ze nieuw en verrukt de kamer rond.

‘Oh, wat gezellig is het hier, wat een mooie kamer.’

Ze geniet zichtbaar terwijl ze voorzichtig aan tafel wordt geschoven. Haar tere wangen hebben een blos van geluk en dankbaarheid.

Verdwaasd sta ik buiten de poort. Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen, alsof ik me opeens gewaar word een lichaam te zijn en ik schakel tandgewijs over in een hogere versnelling en nog een.

Het is dat ik me inhoud, anders zouden er grote dikke tranen over mijn wangen rollen. Ik ben gelukkig. Ik straal van binnen en van buiten. Dit is mijn plek, dit is waar ik hoor. Openbaring. Het bestaat. Ik heb de UCL, de onvoorwaardelijke liefde. Eerst al in de mooiste mens op aarde en nu hier in dit kloosterverzorgingshuis.

And nothing else matters.

Ik ben de rijkste, meest bevoorrechte mens op aarde.

Ik hou van zuster Margreet en de onbegrijpelijke zinnetjes die ze bij de door haar ingekleurde tekeningen neerzet. Zo betekenisvol, prachtig. En zuster Mechteld die midden in een brompottenbui overschakelt en vol passie op eigen stoere manier vertelt over het poesje dat vroeger van haar huis mee naar school liep.

Jullie bedanken mij en ik bedank jullie.

(07-09-'12) Grenzeloos getrouwd

Gisteren gezien op televisie: http://www.net5.nl/programmas/buitenlandse-bruiloft/videos/seizoen-1/1-eefje-nfa-gambia/buitenlandse-bruiloft


Het verbaast me wel hoeveel programma's er zijn over grenzeloze liefde en buitenlands trouwen. Soms hoor ik reacties als; 'Oh wat romantisch, dat zou ik ook wel willen.' Het is waar, het is bijzonder om getrouwd te zijn met een lief in een ander deel van de wereld. Boven alles is de wereld een Global Village geworden. De afstanden verkleinen door alle technologie en media. Zo'n mondiale relatie verrijkt je in veel opzichten, het is prachtig om de band tussen twee families te zien groeien.

Hoewel ieder huwelijk anders is riep het programma veel herinneringen op. Het is vooral ook bijzonder om samen met mijn lief op de bank hiernaar te kunnen kijken.
Deze zomer hebben we zeven heerlijke weken, waarvan er nu zes om zijn, waarin we volop van elkaar kunnen genieten. Het is geweldig om heel veel direct met elkaar te praten, zonder onderbreking van het wachten op mails. Samen te kunnen lachen en elkaar te kunnen vasthouden. Het diepe besef dat we de goede keuze hebben gemaakt en absoluut samen een leven hebben dat ontzettend de moeite waard is.

We bezoeken geen toeristische attracties maar werken aan onze relatie die meer en meer zich verdiept. Soms bezoeken we familie en vrienden en soms, zoals vandaag, ontvangen we vrienden.
Vanavond komen de beste vriend van mijn lief met zijn zoontje, een goede vriendin met haar vriend, allen uit Duitsland, bij ons logeren voor het weekend.

Soms krijg ik ook reacties van mensen die zeggen: 'Ik zou het nooit kunnen.' Dan gaat het over de afstand, de onzekerheid, de problemen die je tegenkomt met IND of financieel. Het is waar, het is zeker niet altijd makkelijk, maar al met al is het erg de moeite waard. Je kiest niet voor de afstand, maar wanneer je de liefde van je leven ontmoet, dan ga je ervoor. Je gaat door en verder.
Wie ons samen ziet weet het; die twee horen samen te zijn. Ze leven met ons mee, daar en hier.
We zijn zeker van elkaar  en van onze grenzeloze verliefdheid.

Wat de toekomst brengt is nog onzeker, maar het gaat ons lukken hoe dan ook, om ooit samen te kunnen blijven. Inshallah, als God het wil.
Nu eerst nog een weekje grenzeloos genieten...

(12-08-'12) Uitersten

Het belooft een prachtige dag te worden, de zon schijnt al volop. Ik heb een heerlijke tuin waar ik straks induik. Mijn lief ligt nog vredig te slapen.. Alsof het nooit anders zal zijn.
De tijd die we samen hebben is meer dan geweldig, we genieten volop van elkaar, en nee, we doen geen toeristische trips. Zoals hij zelf zegt: 'Als ik daarvoor kwam was ik wel naar Spanje gegaan.' We gebruiken deze weken samen om heel veel bij te praten en te lachen en om gewoon samen te zijn, wat voor ons een ongekende luxe is.

Vertrouwen, Acceptatie, Overgave.
Mijn zusje net aan de telefoon gehad. Ze is in een volgend stadium beland. Hoe pijnlijk om aan de zijlijn te staan en niet haar pijn over te kunnen nemen. Ze is heel dapper en sterk. Toch rollen de tranen over mijn wangen wanneer ze me de laatste foto's stuurt. Ik wil niet huilen, ik wil sterk zijn voor haar, maar het overvalt me wanneer ik haar gemilimeterde hoofdje zie en daarna een bepruikt hoofd. Stomme chemo, stomme kanker.

Over twee weken kan ik mijn bezwaar tegen de uitspraak van het UWV gaan toelichten. Mijn bezwaar is dat ze geen rekening houden met fysieke klachten. Ik heb geleerd dat als ik niets vertel ze ook niets weten en dus is het deels mijn eigen schuld. Met een coach heb ik afgesproken om vrij letterlijk met de billen bloot te gaan. Ter voorbereiding heb ik een en ander op papier gezet. Confronterend!
Drie pagina's heb ik volgeschreven en ik zou nog zoveel meer voorbeelden kunnen geven. De coach heeft het even doorgelopen en nog wat kleine aanwijzingen gegeven die ik weer heb verwerkt. Zijn meelevende reactie overvalt me en ik besef opeens hoe veel ik mijn dagelijks leven aanpas aan mijn fysieke belemmeringen. En hoe weinig ik erover praat.
Lichen Sclerosis, er is nog steeds niet veel over bekend. Het is ook bij iedereen weer anders. Het wordt bij mij gecombineerd met een achterwandverzakking, hetgeen de klachten versterkt, en ook nog eens langdurig kapotte liezen.  Drie klachten in één en hetzelfde gebied. Mijn vrouwelijkheid voelt aangetast. Mijn basis is aangetast.

Ik wil er niet te lang bij stilstaan, maar nu moest het even.
Het leven gaat door.

Ik heb mijn ontslag getekend en ben nu officieel werkloos. De mallemolen van solliciteren is begonnen en ik probeer me niet te veel te laten bedrukken door het zoeken naar vacatures. Dat lukt nog niet zo goed en ik stel het nog even uit.

Ik ga weer terug naar de zon die vandaag schijnt en vooral naar mijn liefste lief die straks beneden zal komen. Mijn begripvolle gevoelige lief.. Wat een cadeau.
Grenzeloos getrouwd, niet gemakkelijk, niet vanzelfsprekend, maar zoooo de moeite waard!

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(15-06-'12) Een nieuwe website

Update 17-06-2012:

De vernieuwde site is nu online.

Mijn huidige website bestaat al weer sinds 2007. Dat is erg lang voor een site en ik ben dan ook vast van plan om mijn site te vernieuwen. Echt waar, maar wat een klus. Hoe langer ik bezig ben hoe meer werk er aan mijn site hangt en hoe meer ik moet veranderen.
Het belangrijkste en meeste werk is echter het herstructureren van mijn site. Zo moet ik nadenken over het werk waar ik de nadruk op wil leggen. Is dat automatisch mijn nieuwste werk of niet? Ga ik alles weer online zetten of slechts een selectie van mijn werk, en zo ja, welke selectie...

Je snapt, ik stel het graag even uit, en zo ben ik inmiddels vijf jaar verder en is het hoog tijd geworden.
In de loop der jaren ben ik gestopt met het maken van websites voor anderen. Gewoon omdat ik het niet leuk vond, ondankbaar werk. Klanten zien vaak niet hoeveel werk het is wanneer ik een site maak. Bovendien kan ik als enkeling niet op tegen grote websitebouwbedrijven, en ook niet tegen IT- studenten die voor een zakcentje een vaak hele redelijke site voor je maken.

Wel ben ik erg blij dat ik mijn eigen site kan bouwen en ik vind het ook leuk om te doen, voor mezelf dan. Mijn sites zijn eenvoudig, ik werk niet met de nieuwste programma's, sterker nog, ik schrijf in HTML. Inmiddels is dat bijna antiek... Ik gebruikte Dreamweaver graag om imagemaps te maken en nu ik Dreamweaver ben kwijtgeraakt is dat even puzzelen maar ik kom er net zo goed wel uit.

Ik ben toch trots dat ik als oud mens (nou ja...) mijn eigen sites kan bouwen. En ontwerpen, want de technische kant is één maar het moet er ook nog leuk uitzien. Gelukkig kan ik dat ook. Wanneer je het maken van een website moet uitbesteden is dat soms een probleem: mensen kunnen of - of, niet allebei. Behalve grote bureau's met genoeg medewerkers.

Nu ben ik al twee dagdelen bezig geweest met het ontwerp van de eerste pagina, de index.html. De eerste indruk is het belangrijkste dat is algemeen bekend, maar wat en hoeveel wil je vertellen? Daar gaat ook nog heel wat tijd inzitten voordat ik dat echt duidelijk heb.

Nou je hoort het, ik hoef me niet te vervelen mocht je daar bang voor zijn, haha. Het kan nog wel een tijdje duren, maar het begin voor de nieuwe website is gelegd.

(06-04-'12) Het maken van een Humble™ eBook

Sinds enige tijd hou ik me met veel plezier bezig met Humble™. Het kleine androgyne figuurtje waar ik hier al eerder over sprak. Met Humble™ wil ik de boodschap van licht en onvoorwaardelijke liefde verspreiden. Nou klinkt dat natuurlijk wat zwaar maar het is vooral leuk. Ik heb erg veel plezier in het maken van de tekeningetjes. 

In korte tijd heeft Humble™ al een paar echte fans gekregen. Mensen houden echt van het figuurtje. Na een serie kerstkaarten heb ik nu ook een serie gelegenheidskaarten gemaakt. Net als de kerstkaarten blijkt ook deze serie weer te vertederen, te verwarmen. Ik verkoop ze zelf, en eerlijk gezegd ben ik daar geen held in. ( Je kunt ze bestellen via therealhumble@gmail.com, een serie van 8 kost €10.00 excl. € 1.00 verzendkosten)

Om Humble™ de wijde wereld in te kunnen sturen zijn ook andere kanalen nodig. Ik heb een boekje gemaakt met tekeningen en mooie uitspraken, en dat heb ik als fotoboekje laten printen. Wanneer mensen het zien zijn ze wederom ontroerd, soms zelfs in tranen. "Ga alsjeblieft door met Humble™", hoor ik regelmatig.

Ja, ik ga zeker door met Humble™. Sterker nog, ik hoop er ooit mijn brood en liefst vliegticket mee te verdienen, en als het even kan wil ik jongeren in Afrika helpen met hun studiekosten door Humble™.

Zo kwam ik tot de conclusie dat ik uitgegeven wil worden. Door een echte uitgeverij, maakt me niet uit hoe groot of klein, maar ik wil niet alles in eigen beheer doen. Daar komt bij dat ik gefascineerd ben door ebooks. Ik heb geen ereader, tablet, of telefoon met mogelijkheden om een ebook te lezen, maar toch... Ondanks mijn simpele leefstijl ben ik eigenlijk een gadgetfreak. Ik hoef ze niet te hebben maar ik hou van de mogelijkheden, en ik hou ervan om bij te blijven op dat gebied.

Om een lang verhaal kort te houden: Samen met Daisy Goddijn van eBookPoint ben ik bezig met de uitgave van mijn eerste Humble™ ebook. Het is heel leuk om mezelf ook de techniek van een ebook eigen te maken.


Na een eerste selectie van tekeningen met mooie quotes, spreuken, ben ik nu al dagen bezig met de technische uitvoering. Welk lettertype, welk formaat, oh ja, er moeten nog paginanummers geplaatst worden. Ik heb zoveel lol in het maken van het ebookje, dat moet gewoon op de lezers afstralen straks.

De samenwerking met Daisy Goddijn is prettig en inspirerend. Anders dan bij een grote uitgever word ik heel persoonlijk en enthousiast behandeld. Kortom, ik zie erg uit naar de publicatie, die waarschijnlijk eind van deze of begin van volgende maand plaatsheeft. Natuurlijk hou ik je op de hoogte. Oh ja, het gaat waarschijnlijk €9.95 kosten. Niet te duur toch?



Als primeur geef ik je hier alvast een voorbeeld van wat je kunt verwachten:

Nou ben ik eigenlijk heel benieuwd wat jij van een ebook vindt. Heb je er ervaring mee, of vind je het een gruwel om via een tablet te lezen? Kortom, zou je misschien hieronder je mening willen geven? Dat zou ik heel erg waarderen. Alvast bedankt voor de moeite.

(25-01-2012) Verbinding

Eindelijk zijn we weer samen, mijn lief en ik. Nou ja, samen. Hij heeft zijn werk, zijn studie, zijn familieverplichtingen. En toch zijn we samen. ‘s Avonds hebben we de mogelijkheid om lekker bij te praten, flauwe grapjes te maken, en elkaar eindelijk weer vast te houden, aan te raken, naast elkaar wakker te worden.  Voor de meeste echtparen is dit heel normaal maar voor ons is elke dag samen een cadeautje.  Elke nieuwe dag samen verbindt onze zielen vaster met elkaar. Tot de dood ons scheidt maar ook daarna blijven we met elkaar verbonden.

De band met de familie op de compound wordt ook steeds hechter. Iedere keer dat ik hier ben wordt ons leven meer met elkaar verbonden. We delen lief en leed en leren steeds meer wat we aan elkaar hebben. Ik hou van de mensen op de compound, de meesten in ieder geval, en ik denk dat ze ook wel van mij houden.  Ik merk het als het nieuwe meisje Touray komt brengen, een wierook waarvan ze weet dat ik het zo lekker vind, of als ik de kamer van mijn ambiaanse zoon binnenloop en daar een foto van hem en mij samen op zijn muur zie hangen. Hij heeft er een hart omheen geschilderd. Hij is in een jaar tijd zo volwassen geworden.

Ik leer de ‘ echte’ zusjes van mijn lief kennen. Echte zusjes houdt in dit geval in dat er een bloedband is. Ze zijn niet van dezelfde vader en dezelfde moeder, zoals in Nederland het geval is bij echte broers en zussen, maar ze zijn jaren door hun gezamenlijke grootmoeder opgevoed. Een bijzondere vrouw die hen een betrekkelijk vrije opvoeding gaf in een overwegend Islamitisch land. Bovendien heeft ze hen liefde voor boeken en studeren meegegeven.  Na haar overlijden is mijn lief geadopteerd door een familie waar hij nu nog woont. Natuurlijk was het heel mooi dat ze hem samen met zijn zoon, in huis namen, maar toch… Ik krijg vaak assepoester- associaties als hij vol respect over deze familie vertelt.  Ik heb dan ook nauwelijks contact met hen, en ze lijken niet erg geïnteresseerd om de vrouw van hun broer te leren kennen.  Ook dit zijn broers en zussen maar ze hebben geen (bloed-) band.  De echte zusjes van mijn lief zijn hartelijke en gastvrije, zelfstandige vrouwen met leuke gezinnen. Tijdens deze reis worden we met elkaar verbonden. Ze voelen als mijn nieuwe zusjes en ze stralen dezelfde liefdevolle warmte uit als mijn lief zelf.

In de tijd dat ik hier ben gebruik ik al mijn zintuigen om het land en de gewoonten te leren kennen. Ik heb genoeg gezien en gehoord om te weten dat  het leven hier niet gemakkelijk is. Maar ja, waar wel? In Nederland? Daar hangt het ook maar net van bepaalde factoren af of het leven een beetje makkelijk voor je is. De allerbelangrijkste factor hierin ben jezelf. Hoe sta je in het leven, ben je dankbaar voor wat er op je pad komt, of zie je alleen maar problemen.  De verbinding tussen mij en Afrika wordt steeds sterker. De volgende stap is een woning voor mijn lief en mij. En zijn zoon. Ik werk hard aan het creëren van een werkplaatsonafhankelijk inkomen, zodat ik voor langere tijd of zelfs permanent in Afrika bij mijn lief kan blijven en samen met hem hier een toekomst op kan bouwen.

De verbinding tussen mijn Nederlandse leven en mij blijft altijd bestaan. Mijn na- en voorgeslacht zijn in Nederland. Laten we hopen dat het internet ons helpt om technisch de verbinding op zijn minst te onderhouden, zo niet te versterken.

Kortom, de verbinding tussen mijn twee levens heeft plaats. Er ontstaat een geheel waardoor ik steeds meer klaar ben om de overstap naar Afrika te maken.

(07-01-’12) Grenzeloos verliefd, grenzeloos getrouwd

Het is zo stil, mijn mailbox blijft leeg. Al weken. Ik mis je, een onbestemd gevoel… We zijn eraan gewend om zo om de dag met elkaar te mailen, onze dagelijkse beslommeringen te delen. Vooral die onbenullige dagelijkse dingetjes, groetjes van familie en vrienden over en weer uitwisselen. Flauwe grapjes, tedere herinneringen, voorzichtige toekomstplannen, bevestiging van onze onbegrensde liefde voor elkaar. Troosten wanneer de vooroordelen hier of daar ons parten spelen. Je advies: ‘Trek je niets van ze aan, niemand weet hoe het tussen jou en mij is.’ Het overleg wanneer moeilijke tijden zich afspelen, de steun die we aan elkaar hebben, ik mis het, ik mis je.

‘Ach, wat ben je toch een meisje, mam,’ zegt mijn jongste zoon gekscherend. Hij legt me uit dat meisjes altijd meer aandacht willen dan een man kan geven (…) Ik lach mijn onbestemde gevoel weg, voor even. Ik stuur mijn lief een mailtje en leg hem uit dat het zo belangrijk is, zeker over zo’n afstand, om contact te houden. Die week lukt het ons om via Facebookchat bijna twee uur lang bij te praten. Ik merk dat hij onder druk staat, grote druk. Voor zijn studie heeft hij zich vastgelegd op zo’n zeven examens en werkstukken in heel korte tijd. Hij is dag en nacht bezig. Naast zijn baan, zijn college’s, zijn familieverplichtingen etc. Op die manier probeert hij vooruit te werken om af en toe vrij te zijn wanneer ik in januari/ februari bij hem ben.

De stroom valt regelmatig uit. Mijn lief moet dan studeren bij een ledlampje, of een kaars. Wanneer hij zit valt hij in slaap en midden in de nacht staat hij dan op om verder te studeren. Hij heeft thuis geen internet natuurlijk, dus om een mail te sturen moet hij het huis uit, naar een internetcafé waar hij eigenlijk niet graag komt vanwege gebrek aan privacy en de rondhangende jongeren. Vaak heeft hij gewoon geen credit om te bellen, omdat hij zijn zoon naar een goede, maar dure school probeert te sturen. Ik weet het, ik weet het heel goed, maar toch mis ik het contact.
‘Hij studeert zo hard om jou en zijn zoon straks een beter leven te kunnen geven.’ zegt mijn zoon terecht.

Misschien breekt de afstand me gewoon op. We zijn getrouwd in april, en we hadden een meer dan geweldige zomer samen, nu zijn we al weer maanden apart. De toekomst willen we samen zijn, samen doorbrengen, maar hoe. Sinds mijn salaris 30% achteruit ging is het eigenlijk onmogelijk geworden om nog naar mijn lief te gaan. Hij kan nooit van zijn leven een reis hierheen bekostigen, zijn hele maandsalaris is minder dan wat een tiener hier met een bijbaantje van een paar uur verdient. Het schattige huisje dat ik als door een wonder heb kunnen laten bouwen in zijn land is door omstandigheden niet geschikt om samen in te wonen. We hebben een eigen plek nodig. Bij zijn familie intrekken is geen optie, als geadopteerde zoon heeft hij een andere status dan de eigen kinderen. Tja. Bovendien zit het huis vol, inmiddels wonen er zo’n dertig mensen. Hij heeft geen eigen huis. Hoe komen we aan een huis?

Ik weet financieel niet hoe het me verder zal vergaan. Zal het me lukken een nieuwe baan te vinden, lukt het me mijn eigen bedrijfje op te zetten en uit te bouwen. Zoveel onzekerheden.

En toch, tegen alle logica in geloof ik dat het ons zal lukken om bij elkaar te komen en te blijven. Ik haal hierbij Paulo Coelho opnieuw aan, wanneer hij in de Alchemist zoveel zegt als dat het universum zich samenspant om jou te geven wat je wilt. (When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire). Natuurlijk heb ik mijn momenten dat ik twijfel waar ik mee bezig ben, maar wanneer ik stil sta en luister naar mijn hart, mijn gevoel, dan weet elke vezel in me dat mijn lief en ik in de niet meer zo verre toekomst samen zullen zijn. Te beginnen met volgende zaterdag, dan vlieg ik weer naar hem toe om vier weken samen te zijn.
Sinds deze week begint het besef door te dringen dat ik echt ga, dat we echt samen zullen zijn voor een hele maand.
Laat ik mij over geven aan het vertrouwen dat het wel goed komt met ons, en nu gaan genieten van alles dat we wel hebben en meer is dan menig mens zal kennen, namelijk de onvoorwaardelijke liefde die je boven jezelf doet uitstijgen. De intense blijdschap wanneer we eindelijk samenzijn.

(05-01-'12) Over linken, storm en naderend vertrek

Zoals je kunt zien ben ik aan het spelen met Facebook en Bloggerknoppen op mijn website: Saskia Angenent Vormgever.
Leukleuk, ik hou van dit soort grappen. Nu kun je via mijn werksite rechtstreeks een link op Facebook plaatsen, waardoor ik weer meer bezoekers krijg op mijn site. Hierboven zie je dat ik ook een rechtstreekse link hier op mijn weblog kan zetten, maar wanneer hij in een gewoon bericht staat dan zal hij niet zo veel bezoekers trekken. Immers zo gauw er een nieuw bericht is geplaatst zie je de link niet meer.

Ach, en nu ik onverwacht op mijn eigen bloggerpagina terecht kom kan ik hier net zo goed meteen even doorgaan. Hoe gaat het? Heb je ook altijd zo'n onrustig hoofd als het stormt? Ik wel, alsof er een wervelwind in mijn schedel rondgaat. Ik woon in een huisje uit 1925 en alle ramen en deuren zijn in de loop der jaren uitgesleten waardoor nu alles gezellig tegen elkaar aan staat te klapperen. Serieus, ik vind het wel wat hebben. Daarnaast heb ik zowel in de voor- als in de achtertuin van die bamboemobielen die zich in de wind flink laten horen. Ik heb nooit klachten gehad van de buren hierover, en zelf vind ik het een geruststellend geluidje. Ik heb er een filmpje van gemaakt zodat je kunt zien wat ik bedoel:

Nog anderhalve week, en dan is het zo ver: dan vertrek ik voor vier weken naar mijn lief! Niet te geloven hè. Ik ben nu van alles aan het regelen voordat ik weg kan. Ik denk dat ik bijna alle nodige boodschappen heb gedaan, behalve nog voor vier weken kattenvoer en kattenzand in huis halen. De buren op de hoek zijn zo lief om dagelijks even eten neer te zetten en af en toe een aai over een kattenbolletje te geven. Eigenlijk zou de jongste zoon de katten verzorgen, maar die is hals over kop naar zijn nieuwe leefplek vertrokken sinds een week. Dat was even schrikken, maar gelukkig heb ik een paar zomers voor de inmiddels overleden (van ouderdom!) kat van de buren gezorgd en daardoor durfde ik hun te vragen.

Het blijft onwerkelijk: getrouwd zijn met een man in een ander werelddeel. De toekomst is onzeker, ik kan het me niet meer veroorloven om naar hem toe te gaan, maar mensen die weten hoe gek mijn lief en ik op elkaar zijn, vinden het een goed doel om ons in onze hereniging te steunen. Is dat hoe het universum ingrijpt wanneer je je legende leeft?
De UWV-arts vond het vreemd dat ik wel naar Afrika kan en niet kan werken. Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ik legde hem uit dat ik daar helemaal niets hoef te doen, zelfs boodschappen en koken worden voor me gedaan. Ik doe er niet veel, ik kom voor mijn lief en familie/ vrienden, dan ga je geen drukke excursies ofzoiets doen. Ik kan in ons kleine paradijs, het ronde huisje, rusten wanneer ik maar wil.
Andere klachten neem je gewoon mee, en het maakt niet veel uit of ik hier of daar moe ben of pijn heb... Jawel, het maakt wel uit: wanneer je met de liefste van de wereld bent herenigd kan  pijn je minder schelen, en zorgen om de jongens of mijn inkomen kan ik daar even laten gaan.

Ik hoop dan ook wat dingen voor mezelf op een rijtje te zetten. Niets spectaculairs, gewoon, hoe ik mijn dromen kan gaan verwezenlijken. Niet zo gewoon dus, eigenlijk heel mooi!!!

Waarschijnlijk zal het even wat stil zijn, hier op mijn blog, en ik hoop ook in mijn hoofd. Laat het maar even razen in mijn hart en ziel. Eindelijk weer samen met mijn lief.

(20-12-’11) Sommige dagen… update 1& 2

Ik voel de behoefte om terug te komen op mijn blog van gisteren. Nadat mijn (ex-) zakenpartner en ik per telefoon ons hart hadden gelucht, heb ik meteen haar naam van mijn sites verwijderd en haar telefoonnummers weggegooid, mede omdat ze haar naam en telefoonnummer niet graag verspreidt. Maar na enkele momenten van bezinning vond ik toch dat we wel erg raar en kinderlijk reageerden. Ik stuurde haar kort een ‘sorry-mailtje’, kennelijk had ik haar geraakt en dat was niet echt mijn bedoeling. Niet heel lang daarna ontving ik een ‘sorry-mailtje’ terug. Dat was leuk. Vandaag hebben we elkaar even gezien en gesproken. We besloten dat we elkaar te veel de moeite waard vinden om zo uit elkaar te gaan. Het is fijn om weer door een deur te kunnen gaan. De samenwerking hebben we voorlopig stopgezet. We zien wel over een tijdje of we misschien toch nog iets samen gaan doen.

Wat betreft de jongste: nadat de huisarts op vakantie bleek, ging het verhaal nog verder. Omdat hij al anderhalf jaar niet of nauwelijks een inkomen heeft, besloten we achter een eventuele uitkering aan te gaan. Om een lang verhaal kort te houden: We hebben de hele middag in vicieuze cirkels rondgedraaid, van UWV naar gemeente, naar Sociale Zaken van buurgemeente, naar Werkplein en weer terug en weer opnieuw. Ik moet bekennen dat ik mijzelf erg tegenkwam, bijna hysterisch werd ik van het UWV met name, De amorfe machine die allang niet meer goedgeolied is en niets van doen heeft met (mede-) menselijkheid. We kwamen niet door de muren van bureaucratie heen.

Wat een vervuilde energie komt er in huis wanneer je met dit soort dingen bezig bent. Ik ben eind van de middag een blokje om gegaan voor een frisse neus en even uitwaaien. Toen ik terugkwam heb ik kaarsen aangestoken, wierook gebrand en met mijn benjamin afgesproken dat we alles gewoon verder zouden laten rusten voor die dag. Dat lukte ook nog.

Vanochtend bedacht ik dat als het zo veel moeite kost, dat we dan kennelijk op de verkeerde weg zitten. Denkend aan zelfgenezing kwamen we uiteindelijk uit op een combinatie van

·         Neuro Linguistisch Programmeren,

·         Gezonde voeding, gezond waak/ slaapritme

·         Lekker skaten

·         Mediteren/ reflecteren

·         Gevoel voor humor

Dat is waar we ons nu eerst op richten en kijken hoe ver we nu komen, eigenlijk hoeft hij alleen maar een baantje te vinden dat echt bij hem past en waar hij zichzelf kan zijn. We moeten vooral problemen niet groter maken dan ze zijn. Uiteindelijk gaat het meeste hartstikke goed en zijn er heel wat mensen die hem zouden willen zijn. En toen belde een oude baas… ben benieuwd.

Update 2, 21-12-'11

Mijn schatje komt net thuis met de sleutels van zijn nieuwe huis en bedrijf. Zijn oude baas zou de zaak aan hem overdoen, maar hij zag in dat mijn benjamin niet gauw een lening zou krijgen dus nou mag hij de zaak hebben, gewoon hebben...
We zijn beiden beduusd.

(19-12-’11) Sommige dagen…

Soms vraag je je af of je er goed aan hebt gedaan om überhaupt je bed uit te komen. Vandaag is zo’n dag. Het is nog redelijk vroeg in de ochtend, maar ik heb al een hevige discussie achter de rug met een vrouw die me zou helpen met de zakelijke kant van Humble™. Het leek een hartstikke leuk contact en de samenwerking stimuleerde me om een stapje verder te gaan dan ik uit mezelf zou doen. Ik vond het ook heerlijk om met haar te sparren. Maar de lol was van korte duur. Ik kreeg steeds minder reacties. Er speelde een hoop in haar privéleven dus daar had ik alle begrip voor. Op een gegeven moment hoorde ik niets meer en vanochtend schreef ik een mail met het voorstel om de zaak maar af te ronden en er een punt achter te zetten. En ja, ik zei haar eerlijk dat ik teleurgesteld was in de samenwerking.

Niet veel later ging de telefoon, en ijzige stem die me voor van alles en nog wat uitmaakte, en dat ze … Nou ja, je snapt het. Natuurlijk vind ik het rot voor haar wat ze allemaal meemaakt en ik heb alle begrip maar ik ben niet helderziend. Laat even weten dat er wat aan de hand is. Om me nu een stalker te noemen omdat ik gewoon informatieve mails blijf sturen en vanochtend probeerde te bellen, tsja. Kom op. Over dus, afgelopen, klaar. Sadder but wiser, zal ik maar zeggen.

Er zijn meer contacten die me storen op het moment. Ik kan niet overal diep op ingaan hier, maar soms ben je gewoon teleurgesteld in mensen die je in meer of mindere mate als vriend beschouwt. En als er zo een paar tegenvallers tegelijk zijn, dan vraag je je toch af. Zou IK misschien…? Zo moeilijk ben ik toch eigenlijk niet, is dat nou een gevolg van dat aan jezelf werken, grenzen leren stellen? En ben ik daar dan wel blij mee? Nou ja, dat soort dingen dus.

Terwijl eigenlijk ben ik rauw, heb ik verdriet en ben ik beetje bang of onzeker. Nadat mijn jongste weer een baan kwijtraakte nog voordat hij goed en wel was begonnen, gingen er wat balletjes aan het rollen. Mijn oudste was het weekend thuis en met zijn drieën hebben we een felle strijd gestreden. De strijd bracht ons zo vreselijk dicht bij elkaar, dat is prachtig. Maar er kwam zoveel oud zeer boven, angsten, onbegrip. Echt zwaar. Om een lang verhaal kort te houden en betrokkenen hun privacy toch nog wat te gunnen, zal ik niet verder uitweiden. We hadden besloten dat er vanochtend naar de huisarts zou worden gegaan om te kijken hoe we een stap verder kunnen komen. Een moeilijke beslissing, een soort erkennen dat er wellicht meer aan de hand is…etc. En toen bleek de huisarts op vakantie deze week. Fijn voor hem, alle recht van de wereld op vakantie, maar waarom juist nu?

En nu? Daar zitten we. Een beetje onwerkelijk, ontheemd. Plannen vallen stil, contacten verbreken, anderen zijn juist intenser dan ooit.

We zijn hard op weg naar 2012 met alle stormen in- en extern.

(29-11-’11) UWV arts

Vandaag had ik een gesprek met een UWV arts. Enkele weken geleden had ik een uren durend onderzoek bij een psycholoog en een psychiater en naar aanleiding van dit onderzoek had de UWV arts mij opgeroepen. Zelf had ik het gehele balletje aan het rollen gebracht omdat ik wilde weten waar ik zo zoetjesaan aan toe was.

Ik weet niet precies waarom, maar iedere keer wanneer ik een afspraak met een arbo arts, of het UWV of wat voor instantie dan ook heb, dan ben ik erg gespannen, bang voor wat er gaat gebeuren. Je bent ook zo afhankelijk van hen, hun beslissingen beïnvloeden een groot deel van je leven. Zo voelt het tenminste. Ik weet wel dat ik ze niet zoveel macht moet geven, maar ja, hoe doe je dat? Ik weet niet wat ik had gehoopt: 100% WAO? Dan had ik niet meer hoeven te werken en dat was gemakkelijk geweest. Maar 100% WAO wordt nauwelijks meer gegeven.

Er is nog niets definitief maar deze UWV arts zei dat ik wat hem betreft geen doorslaggevende beperking heb om te gaan werken. Het is jammer dat ik gespannen was tijdens het gesprek en dat het verhaal erg ingewikkeld was, daardoor ben ik niet helemaal zeker over wat hij uiteindelijk heeft gezegd en wat dat voor mij betekent. Hij gaat zijn advies doorgeven aan een arbeidsdeskundige die mij op zal roepen en dan bekijkt wat ik wel en niet kan, en voor hoeveel uren. Het kan nog wel even duren voor de arbeidsdeskundige tijd heeft, en volgens mij verandert er tot die tijd nog niets.

Vreemd genoeg ben ik opgelucht. Opgelucht dat ik niet ‘gek’ ben. Nadat de een me een dysthyme stoornis met depressieve episode toedacht en de ander een vermijdende persoonlijkheidsstoornis, ben ik blij dat ik vandaag toch normaal genoeg ben bevonden…Ik ben niet ongeschikt verklaard…Ik ben niet uitgerangeerd.

Het geeft me ruimte om met Humble™ verder te gaan. Wanneer ik 100% WAO zou krijgen, zou ik weinig ruimte hebben om serieus met Humble™ aan de gang te gaan.
Ik hoop wel dat ik nog een redelijk percentage WAO krijg omdat dat betekent dat ik geen volle week hoef te werken. Dat is nog afwachten.

Wat dit betekent voor mijn plannen om in Afrika te gaan wonen, dat weet ik nog niet. Ik wil so wie so werkplaatsonafhankelijk gaan werken zodat ik overal ter wereld kan werken, zolang ik maar online kan. Dat is natuurlijk een hele uitdaging, ook financieel. Aanvankelijk dacht ik om helemaal in Afrika te gaan wonen, maar de laatste tijd denk ik over de mogelijkheid om bijvoorbeeld zes maanden hier en zes maanden daar te wonen, en in de zomer mijn lief naar Nederland uit te nodigen. Daar hangt een prijskaartje aan natuurlijk.

Energetisch voelt het goed om niet 100% in de WAO te komen, het geeft ruimte en lucht en uitdagingen. Kortom, ben ik voorzichtig blij, of op zijn minst tevreden met de voorlopige uitslag?

(08-11-’11) Een heus bedrijf

Wie mijn verhalen een beetje volgt weet dat ik de laatste maanden hard werk aan het concept Humble™. Hij krijgt steeds meer vorm en ik ontvang veel enthousiaste reacties. In het begin waren het enkel tekeningetjes, ook heel leuk maar er ontbrak iets. Zoals ik in de column Beeld en tekst al aangaf, kreeg ik reacties als: ’Je moet een verhaal bij Humble™ brengen, dan wordt hij echt interessant’, aldus mijn oudste zoon. ‘ Leuk, die Humble™, maar wat is het nou precies? ‘, vroeg een oud-collega.

‘Wat ga je er mee doen, met die Humble™?’ was een andere vraag die ik kreeg. Op de een of andere manier heb ik met Humble™ iets in handen, dat beklijft en dat groeit en groeit en steviger wordt. Het figuurtje fascineert me.

Ik ontving de afgelopen dagen een aantal mails van een schrijfcoach waarin hij onder andere vraagt waar jij nou goed in bent, wat is jouw sterke punt. Wat maakt jou uniek, anders dan anderen. Een van de dingen die ik vaak hoor is dat ik veel warmte en liefde uitstraal. Dit is tevens iets dat mijn mannen uitdragen, de onvoorwaardelijke liefde. Wat kan dus beter de basis van het verhaal van Humble™ zijn dan het uitdragen van licht en onvoorwaardelijke liefde. Daarbij komt zijn naam: Humble™. Nederigheid, soberheid, eenvoud, dat is waar Humble™ voor staat.

En zo kreeg Humble™ betekenis, hij kreeg een verhaal, en zelfs een missie maar wel met een glimlach.

Ik maakte eerst een website in het Engels, omdat ik me richt op een internationale toekomst. Langzaam kwam de wens om met iemand samen te werken die goed kon verkopen. Ik kan een heleboel, maar verkopen, zeker van eigen werk, nee, daar ben ik geen held in. Om een lang verhaal kort te houden; ik ben iemand tegengekomen die me graag wil helpen met het commercieel opzetten van Humble™. We zijn in sneltreinvaart een kerstkaartenproject gestart en het blijkt te lopen als een gek. We staan nog aan de start maar het ziet er veelbelovend uit. Ik maakte dus ook nog een site in het Nederlands.

Maar nu… Er zijn visitekaartjes nodig. Wat voor functie schrijf je daarop? Creative director voor mij en Sales executive voor haar. Ho ho ho, ga ik nu niet de verkeerde weg in, kwam ik niet net uit dat zakenleven met zijn blablabla? Ik wil geld verdienen en dan moet je zakelijk zijn, commercieel. ‘Je verkoopt niet direct je ziel hoor mam, wanneer je je creative director noemt’, zegt mijn jongste zoon.

Hoe verdeel je de taken binnen een bedrijf dat nog niet eens een bedrijf is? Heel belangrijk, hoe verdeel je de inkomsten? Humble™ is mijn geesteskind, mijn creatief eigendom. Ik heb hem zelfs geregistreerd bij de Belastingdienst via een Onderhandse Akte. Hoe kun je op een nederige, bescheiden manier winst maken?

Hm, het gaat wel hard opeens.

(oorspronkelijk 23-10-'11) Beeld en tekst

Toen ik nog op de kunstacademie zat kon het echt niet. Een beeld moest voor zich spreken. Geen uitleg bij een schilderij, geen begeleidende tekst, niets. Ik heb mezelf daardoor aangeleerd om geen teksten bij afbeeldingen te maken, hoewel ik dat eigenlijk graag deed. En nu! Nu willen mensen weer een verhaal horen. Het verhaal achter het beeld. Mensen willen niet alleen kijken, nee, ze willen beleven. 

Steeds vaker krijg ik de vraag bij een tekening, een schilderij: Ja, maar wat is het? Wat betekent het? Ik vind dat verwarrend want waarom zou ik nog een schilderij maken als ik het ook moet beschrijven? Waar is de fantasie van de kijker? Langzaam begin ik door te krijgen dat beeld en tekst elkaar kunnen aanvullen. In de tekst vertel je niet wat er op het plaatje staat, maar je vertelt het achterliggende verhaal.

In mijn werk kwam ik hetzelfde tegen. We vroegen een aantal mensen om hun dagelijks leven door middel van fotografie in beeld te brengen. In het begin vroegen we alleen foto’s maar gaandeweg bleek dat we toch iets misten, daarna zijn we tekst bij de foto’s gaan vragen. Ik zal een voorbeeld geven:

1. Zonder tekst

2. Dit is een kopje koffie

3. Ik breng mijn lief graag een kopje koffie in de morgen, wanneer hij er niet is smaakt de koffie niet hetzelfde.

Je ziet meteen dat bij het derde voorbeeld het beeld meer gaat leven. Wat betekent dit nu voor mijn vrije werk: Mijn schilderijen en mijn nieuwste project, de Humble™?  Mijn oudste zoon is de eerste die me er op wijst dat ik een verhaal moet vertellen, niet alleen een beeld geven. Mensen willen iets beleven en niet alleen kijken. Ik moet bekennen dat het even duurde voordat zijn opmerkingen echt doordrongen, maar inmiddels heb ik bij al mijn schilderijen een tekst gemaakt, een sfeerbeeld. Ik merk direct dat de schilderijen meer gaan leven door de teksten erbij. Ik heb een Pdf_Ebook ervan gemaakt dat is te downloaden via http://www.saskia-angenent.nl/actueel.html

Ik ben nu druk met mijn Humbles™, en ik loop daar tegen hetzelfde aan. Op de nieuwe site van de Humbles™ heb ik weinig tekst maar veel plaatjes neergezet. Het ziet er leuk uit maar toch krijg ik af en toe de vraag: Wat is Humble™? Ik realiseer me nu dat het verhaal ontbreekt. Wie of wat is Humble™, wat betekent hij, waar staat hij voor? Daarom ben ik nu bezig met het verhaal achter Humble™ uit te werken, en zo gauw ik het klaar heb zal ik de hele website aanpassen. Humble™ komt dan nog meer tot leven. Heb nog even geduld, hou de website in de gaten: http://landofthehumble.blogspot.com (Engelstalig)