(26-10-'12) Van Phoenix tot Paradijsvogel

De Feniks/ Phoenix is de mythische vogel die uit de as herrijst, de Phoenix is een symbool van de transformatie. Bij de start in 2010 heb ik mijn weblog SPhoenixB genoemd met als ondertitel:  
Waarom durf je niet te geloven wat je al heel lang weet? Moet je echt eerst helemaal afbranden voordat je langzaam weer uit de as durft te herrijzen?
Het antwoord is JA.  Kennelijk moest ik eerst helemaal afbranden, langdurige burnouts, voordat ik beetje bij beetje durfde te vertrouwen op wat ik al heel lang wist. Noem het 'oude kennis/ oude wijsheid', noem het 'De Bron'.

Opnieuw kom ik terug op de woorden die mijn moeder op een onbeduidend papiertje achterliet na haar overlijden: Dankbaarheid, Acceptatie, Vertrouwen, Loslaten. Mijn zusje had de alertheid de waarde van deze woorden en dit briefje op zijn waarde te schatten. Zonder haar had ik niet van het bestaan geweten en waren ze aan me voorbij gegaan. Zelf voegde ze de waarde van het leven in het nu eraan toe, leven in het nu en niet in de angst schieten om wat er mogelijk nog komt.

Ik leer dankbaar te zijn voor alles dat ik heb en dat ik ben. Ik leer te accepteren wat op mijn weg komt. Door een lange zoektocht naar wat belangrijk is in het leven heb ik mij weer leren verbinden met de Bron, het Universum. Sommigen noemen dit God of Allah. Ik leer te vertrouwen op het grotere plan. Dat geeft rust en vrede. Rust, omdat ik niet alle verantwoordelijkheid in mijn eentje draag. De dingen gaan zoals ze moeten gaan, of ik dat leuk vind of niet. Vrede omdat ik weet dat ik krijg wat ik nodig heb, dat is niet altijd wat ik denk dat ik nodig heb, maar het is goed zo. De grootste winst is dat ik leer loslaten. Ik besef dat ik mijn hele leven in strijd was met allerlei zaken. Een daarvan is het onvolprezen (!?) UWV. Die strijd holde me uit, ik vocht tegen de bierkaai, en nog niet zo lang geleden kon ik de strijd opgeven. Ik accepteerde zelfs het UWV zoals het kwam. Accepteerde de consequenties. En zie, het UWV blijkt nu mijn grote vriend...

In 2000 schilderde ik een Paradijsvogel. De Paradijsvogel is een tot de verbeelding sprekende vogel, hij staat symbool voor mensen die, vaak tegen de verdrukking in, hun eigen weg gaan. In het schilderij is de Paradijsvogel nog in zichzelf gekeerd, de kleuren zijn aanwezig, maar hij straalt nog niet.
In 2005 ontving ik een boekje met de tekst: 'Voor Saskia, mijn Paradijsvogel. Kom maar uit je kooi en toon je mooie prachtheid aan de wereld.'
Nog niet zo lang geleden kwamen mijn jongste en ik tot de conclusie dat mijn alterego Humble, eigenlijk Saskia zonder Bullshit is. Ontdaan van alle onnodige ballast. Mooi toch.
Zo kwam ik tot het volgende concept: Humble Bird of Paradise.  

Ik heb mijn vrolijkheid en gekkigheid teruggevonden. Ik ben klaar voor wat de toekomst brengt, maar vooral ben ik blij met 'nu'.

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(15-06-'12) Een nieuwe website

Update 17-06-2012:

De vernieuwde site is nu online.

Mijn huidige website bestaat al weer sinds 2007. Dat is erg lang voor een site en ik ben dan ook vast van plan om mijn site te vernieuwen. Echt waar, maar wat een klus. Hoe langer ik bezig ben hoe meer werk er aan mijn site hangt en hoe meer ik moet veranderen.
Het belangrijkste en meeste werk is echter het herstructureren van mijn site. Zo moet ik nadenken over het werk waar ik de nadruk op wil leggen. Is dat automatisch mijn nieuwste werk of niet? Ga ik alles weer online zetten of slechts een selectie van mijn werk, en zo ja, welke selectie...

Je snapt, ik stel het graag even uit, en zo ben ik inmiddels vijf jaar verder en is het hoog tijd geworden.
In de loop der jaren ben ik gestopt met het maken van websites voor anderen. Gewoon omdat ik het niet leuk vond, ondankbaar werk. Klanten zien vaak niet hoeveel werk het is wanneer ik een site maak. Bovendien kan ik als enkeling niet op tegen grote websitebouwbedrijven, en ook niet tegen IT- studenten die voor een zakcentje een vaak hele redelijke site voor je maken.

Wel ben ik erg blij dat ik mijn eigen site kan bouwen en ik vind het ook leuk om te doen, voor mezelf dan. Mijn sites zijn eenvoudig, ik werk niet met de nieuwste programma's, sterker nog, ik schrijf in HTML. Inmiddels is dat bijna antiek... Ik gebruikte Dreamweaver graag om imagemaps te maken en nu ik Dreamweaver ben kwijtgeraakt is dat even puzzelen maar ik kom er net zo goed wel uit.

Ik ben toch trots dat ik als oud mens (nou ja...) mijn eigen sites kan bouwen. En ontwerpen, want de technische kant is één maar het moet er ook nog leuk uitzien. Gelukkig kan ik dat ook. Wanneer je het maken van een website moet uitbesteden is dat soms een probleem: mensen kunnen of - of, niet allebei. Behalve grote bureau's met genoeg medewerkers.

Nu ben ik al twee dagdelen bezig geweest met het ontwerp van de eerste pagina, de index.html. De eerste indruk is het belangrijkste dat is algemeen bekend, maar wat en hoeveel wil je vertellen? Daar gaat ook nog heel wat tijd inzitten voordat ik dat echt duidelijk heb.

Nou je hoort het, ik hoef me niet te vervelen mocht je daar bang voor zijn, haha. Het kan nog wel een tijdje duren, maar het begin voor de nieuwe website is gelegd.

(12-06-'12) Oud zeer komt boven

Back when I was a child, before life removed all the innocence
My father would lift me high and dance with my mother and me and then
Spin me around 'til I fell asleep
Then up the stairs he would carry me
And I knew for sure I was loved
If I could get another chance, another walk, another dance with him
I'd play a song that would never, ever end
How I'd love, love, love
To dance with my father again
When I and my mother would disagree
To get my way, I would run from her to him
He'd make me laugh just to comfort me
Then finally make me do just what my mama said
Later that night when I was asleep
He left a dollar under my sheet
Never dreamed that he would be gone from me
If I could steal one final glance, one final step, one final dance with him
I'd play a song that would never, ever end
'Cause I'd love, love, love
To dance with my father again
Sometimes I'd listen outside her door
And I'd hear how my mother cried for him
I pray for her even more than me
I pray for her even more than me
I know I'm praying for much too much
But could you send back the only man she loved
I know you don't do it usually
But dear Lord she's dying
To dance with my father again
Every night I fall asleep and this is all I ever dream


Lyrics and Music: Luther Vandross Lyrics


source: http://www.lyricsondemand.com/l/luthervandrosslyrics/dancewithmyfatherlyrics.html

(14-04-'12) Help, wat is mijn huis leeg

Het is weer zover, er is er weer een verhuisd hier. De jongste zoon heeft zijn spullen gepakt. Hij heeft een plek in Amsterdam gevonden voor onbepaalde tijd deze keer, én ook nog betaalbaar.
Deze keer heeft hij heel veel meegenomen.

Van een vorige verhuzing waarna hij terugkwam stond er nog een bed en een stoel in de schuur. Een bankje dat hij via een vriend had gekregen voor huis nummer zoveel, stond sinds een maand of acht in onze woonkamer. Eerlijk is eerlijk, het was handig en zelfs wel gezellig.

Het bankje is nu weg. Tijd dus om de woonkamer aan te passen. De tafel staat waar het bankje stond en een schommelstoel staat waar de tafel stond. Oh ja mam, mag dat boekenkastje mee? 'Tuurlijk schat. Gauw een nieuwe plek gezocht voor de inhoud van het kastje. Andere planken leeggemaakt:  al die nooit meer gebruikte video's, wat moet je ermee? Zomaar weggooien? Zitten zelfs nog video's bij van toen de jongens heel klein waren. Nou ja, voorlopig maar even in een boodschappentas want er moet ruimte komen.

Gisteren heeft hij kleding en andere spullen uit zijn kamertje hierboven ingepakt. Toen ik gisteravond bovenkwam zag het eruit alsof er een bom was gevallen. Klein kamertje, volle dozen, zakken en tassen van vorige verhuizingen die niet meer in kasten pasten. Dat was even slikken.
Vanochtend ben ik tekeer gaan, en ik heb maar liefst vier boodschappentassen vol nutteloze zooi weggegooid. Oude doosjes van allang overleden mobiels. Veel plastic en papieren tasjes... Waarom bewaar je die toch. Om een lang verhaal kort te maken: Ik weet niet wat ik zie als ik boven kom. De kamer is voor het eerst sinds tijden zo verschrikkelijk opgeruimd dat het plotseling tot me doordringt dat het nu weleens menens kon zijn. Hij is vertrokken!

Het voelt anders dan andere keren. Definitiever. Ieder keer als een van de jongens weer thuis woont moet ik wennen, maar iedere keer dat er weer een weggaat moet ik ook wennen. Het huis voelt leeg...
Ik  vroeg me van de week al voorzichtig af, zou het nu echt van mij zijn, dit huis. Zou het eindelijk gaan gebeuren?

De katjes werden net zo onrustig als ik. Vaste plekjes zijn ook voor hun verdwenen. Alles weer veranderd. Opeens weer geen grote kerel in huis waar je zo lekker kopjes aan kan geven. Geen slingerende vesten die naar grote jongen ruiken en waar je zo lekker op kunt gaan liggen.

Natuurlijk, het is ook fijn en licht en wat een andere energie in huis opeens. Maar het is toch weer even wennen. Eindelijk kan de hangmat weer uithangen in de woonkamer, dus daar ga ik maar eens even van genieten nu. Dat was een tijd geleden.

Help, wat is mijn huis leeg, en, hmmm, wat is mijn huis leeg.

(27-12-’11) Grote schoonmaak

Het einde van het jaar is altijd een periode van terugkijken en overdenken, maar dit jaar meer dan anders. Er hangt iets in de lucht, al een tijdje zijn we bezig om onszelf en elkaar los te maken, te bevrijden van het verleden, en ons klaar te maken voor de toekomst. Wij als gezin, als moeder, zoon en zoon.

Was ik door omstandigheden in het nog niet eens zo verre verleden vooral bezig met de jongste zoon, op dit moment hebben de oudste en ik iets uit te werken. De huidige periode staat in het teken van de grote reflectie, op mijn leven, op ons leven, op het verleden en het heden, en soms kijk ik vooruit.

Bijna twee maanden geleden schreef ik mijn lieve oudste zoon een lange brief waarin ik terugkijk op ons als gezin toen we nog samen in een huis leefden. Ik bied hem mijn excuses aan voor steken die ik heb laten vallen als hoofd van het gezin, maar boven alles ontsla ik hem van de verantwoordelijkheid voor zijn broer en voor mij.

Mijn oudste zoon is een gevoelige serieuze man die zijn verantwoordelijkheid neemt. Als oudste zoon zonder vader moet hij onbewust de vaderrol over hebben willen nemen, zeker toen ik ziek werd, en in zijn ogen zwak. Ik heb me nooit echt gerealiseerd hoe zwaar hij zijn taak moet hebben opgevat en gevoeld, zeker toen zijn broertje ook nog eens de nodige heftigheid het gezin in bracht. De oudste is een zeer loyale broer die ondanks alle gekkigheid voor zijn broertje door het vuur gaat en als eerste klaar staat om waar nodig weer te ruimen.

In genoemde brief heb ik hem bevrijd van zijn verantwoordelijkheid voor ons. Ik heb hem uitgelegd dat zijn broer en ik, net als hij, ieder ons eigen pad moeten gaan en zelfs recht hebben op onze eigen fouten en ook onze eigen successen, net als hij.

Sinds die brief is er iets aan het veranderen. Mijn oudste zoon lijkt zich weer te openen, en er is een ontspanning, bevrijding over hem gekomen. Maar het verleden heeft zijn sporen nagelaten, bij hem net zo goed als bij mij en bij zijn broer.

Vorige week was er een laatste stuiptrekking in de vorm van een aantal zware telefonische gesprekken waarin hij zijn zorg over zijn broer uitsprak. Het was een knoop uit het verleden die nog ontward moest worden. Door deze gesprekken kon ik ook mijn eigen angst en pijn herleven en daardoor hopelijk loslaten.

Hoe wonderlijk is synchroniciteit. Op het moment dat het verleden los komt en de ballast gaat stromen, begint voor mijn oudste ook de materiële beloning voor al zijn harde werk te stromen. Vandaag kwam hij langs, helemaal in het nieuw gestoken. Wat een heerlijk gevoel. Samen met zijn broer deed hij boodschappen en bereidde hij een geweldig feestelijke derde kerstdagmaaltijd. Aandoenlijk hoe die twee zo samen bezig waren. Ik genoot.

Er wordt veel geheeld deze dagen, het is niet altijd makkelijk maar erg mooi.

We ronden onze periode als gezin af en bereiden ons voor op ieders eigen toekomst, waarin altijd ruimte en heel veel liefde voor elkaar blijft.

(25-12-’11) Eind december

Het is de ochtend van de eerste kerstdag. Ik hoop dat iedereen het naar zijn zin heeft, zich veilig en geliefd voelt. Eigenlijk hoop ik dat iedere dag en voor iedereen. Ik moet bekennen dat kerstmis geen grote rol in mijn leven speelt. Er staat geen boom in huis, maar dat komt vooral omdat ik geen ruimte heb. Het huis is vol, op veel manieren. Een ding dat opvalt aan kerst is het vele eten. Nog steeds worden er karren vol eten ingeladen. Ik erger me er niet meer aan, en ik zal zeker niemand er om veroordelen, maar persoonlijk hou ik meer van de eenvoud, ook met kerstmis. Komt dat even goed uit met mijn budget…(grapje). Er zal wel een oorzakelijk verband zijn tussen mijn budget en mijn behoefte aan eenvoud…hmm, daar duik ik nog een keer dieper in. Niet nu.

Ik mis mijn lief, meer nog dan op andere dagen. Dat is iets dat december met me doet, het maakt me melancholiek en het doet me mijn lief missen. Net nu hoor ik bijzonder weinig van mijn lief. Hij is keihard aan het studeren, opdrachten aan het schrijven, etc. en dat alles naast zijn werk en vele familieverplichtingen. Hij heeft geen eigen internetverbinding en moet dus het huis uit om online te kunnen. De internetcafè’s zijn niet altijd fijne plekken om rond te hangen, weinig privacy. Je geheugenstick wordt gemakkelijk geïnfecteerd met een virus, bovendien moet je maar net ‘credit’ hebben. Ik kan thuis aan de computer wanneer ik maar wil, al is het midden in de nacht, en ik heb een vaste verbinding met een vast abonnement. Ook niet goedkoop maar ik voel het niet per keer dat ik online ga. Toch mopper ik weleens wanneer ik bijna een week niets heb gehoord. Zeker wanneer ik hier met allerlei zaken rondloop die ik zou willen bespreken, en het gevoel krijg dat de afstand te groot wordt wanneer de communicatie basaal wordt. Ik wil weten hoe het met hem gaat, wat hij meemaakt in zijn dagelijks leven en ik mis hem gewoon. Hij studeert zo hard om zijn zoon en mij straks een beter leven (materieel) te kunnen bieden, maar soms vergeet ik dat en dan vind ik dat alles van mijn kant moet komen. Zo ben ik net weer gestart met het invullen van een nieuwe visumaanvraag, de strijd rond het vorige visum zit nog vers in mijn geheugen. Wanneer ik weinig van mijn lief hoor denk ik soms heel even:’Ja, waar doe ik dit eigenlijk voor’. Onredelijk hè, ach ja.

Ondertussen zijn er hevige stormen in ons gezin. Heel existentieel, soms pijnlijk, soms mooi, uiteindelijk goed. Ging het eerst vooral tussen de jongste zoon en mij, plotseling is er een heel opvallende rol voor de oudste weggelegd. Ik probeer te begrijpen waar zijn houding vandaan komt, en soms lijkt het zelfs een machtstrijd tussen hem en mij, over het hoofd van de jongste. Bizar. Tegelijk sta ik te kijken van mijn veranderde houding, ik ga meer dan vroeger staan voor wie ik ben en waar ik in geloof. Of ik er een aardiger mens van word, betwijfel ik weleens. Het lijkt in ieder geval wel beter voor mijn gezondheid om mijn gedachten uit te spreken en niet alles maar te slikken voor de lieve vrede, de harmonie in en uit huis. Spannend dus.

Ook dat is eind december: een grote schoonmaak.

(19-12-’11) Sommige dagen…

Soms vraag je je af of je er goed aan hebt gedaan om überhaupt je bed uit te komen. Vandaag is zo’n dag. Het is nog redelijk vroeg in de ochtend, maar ik heb al een hevige discussie achter de rug met een vrouw die me zou helpen met de zakelijke kant van Humble™. Het leek een hartstikke leuk contact en de samenwerking stimuleerde me om een stapje verder te gaan dan ik uit mezelf zou doen. Ik vond het ook heerlijk om met haar te sparren. Maar de lol was van korte duur. Ik kreeg steeds minder reacties. Er speelde een hoop in haar privéleven dus daar had ik alle begrip voor. Op een gegeven moment hoorde ik niets meer en vanochtend schreef ik een mail met het voorstel om de zaak maar af te ronden en er een punt achter te zetten. En ja, ik zei haar eerlijk dat ik teleurgesteld was in de samenwerking.

Niet veel later ging de telefoon, en ijzige stem die me voor van alles en nog wat uitmaakte, en dat ze … Nou ja, je snapt het. Natuurlijk vind ik het rot voor haar wat ze allemaal meemaakt en ik heb alle begrip maar ik ben niet helderziend. Laat even weten dat er wat aan de hand is. Om me nu een stalker te noemen omdat ik gewoon informatieve mails blijf sturen en vanochtend probeerde te bellen, tsja. Kom op. Over dus, afgelopen, klaar. Sadder but wiser, zal ik maar zeggen.

Er zijn meer contacten die me storen op het moment. Ik kan niet overal diep op ingaan hier, maar soms ben je gewoon teleurgesteld in mensen die je in meer of mindere mate als vriend beschouwt. En als er zo een paar tegenvallers tegelijk zijn, dan vraag je je toch af. Zou IK misschien…? Zo moeilijk ben ik toch eigenlijk niet, is dat nou een gevolg van dat aan jezelf werken, grenzen leren stellen? En ben ik daar dan wel blij mee? Nou ja, dat soort dingen dus.

Terwijl eigenlijk ben ik rauw, heb ik verdriet en ben ik beetje bang of onzeker. Nadat mijn jongste weer een baan kwijtraakte nog voordat hij goed en wel was begonnen, gingen er wat balletjes aan het rollen. Mijn oudste was het weekend thuis en met zijn drieën hebben we een felle strijd gestreden. De strijd bracht ons zo vreselijk dicht bij elkaar, dat is prachtig. Maar er kwam zoveel oud zeer boven, angsten, onbegrip. Echt zwaar. Om een lang verhaal kort te houden en betrokkenen hun privacy toch nog wat te gunnen, zal ik niet verder uitweiden. We hadden besloten dat er vanochtend naar de huisarts zou worden gegaan om te kijken hoe we een stap verder kunnen komen. Een moeilijke beslissing, een soort erkennen dat er wellicht meer aan de hand is…etc. En toen bleek de huisarts op vakantie deze week. Fijn voor hem, alle recht van de wereld op vakantie, maar waarom juist nu?

En nu? Daar zitten we. Een beetje onwerkelijk, ontheemd. Plannen vallen stil, contacten verbreken, anderen zijn juist intenser dan ooit.

We zijn hard op weg naar 2012 met alle stormen in- en extern.

(20-11-'11) Ben realistisch! Okee!

Het is koud, vochtig en mistig. Een dag waarop je normaal gesproken lekker binnen blijft, met de kachel hoog. Ik niet, vandaag besloot ik dat ik een eindje wilde lopen, en dus ging ik lopend naar Hilversum waar ik met mijn moeder en mijn broertje koffie wilde drinken.
Via routenet had ik berekend dat de afstand ongeveer zes kilometer is en dat ik ongeveer een uur erover zou doen. Ruim op tijd vertrok ik. Wat een helse tocht leek te worden, bleek een mooi sprookje...

 Een fontein ging helemaal op in de omgeving. Gefascineerd stond ik erbij en keek ik er naar. Gelukkig heb ik altijd mijn cameraatje bij me en kon ik het beeld vastleggen. Surrealistisch, als een fontein van ijs of van glas.

Vrolijk liep ik verder, aan het begin van de tocht was het heel stil op de weg. Door de mist voelde het alsof ik naar het einde van de wereld liep, en ik vroeg me af of de wereld misschien toch plat was, en of ik er voorbij het bordje 'verboden in te rijden' vanaf zou vallen. Tot mijn verbazing zag ik af en toe een auto heel dapper het einde van de wereld inrijden, wat een lef. Nog verbazender was het dat er een enkele auto terug kwam. Zouden ze spijt hebben gehad en zijn omgedraaid.

Ik liep weer verder en naderde een ecologische brug, zal ik maar zeggen. Een brug over de weg voor de dieren zodat ze veilig van de ene naar de andere kant kunnen lopen. De pijlers van de brug zagen er uit als een modern kunstwerk met grote stenen in een ijzeren hekwerk. Dit deed me denken aan bepaalde vormen van autochtone architectuur, zelfbouw, waar bij de makers de ruimte tussen twee wandjes opvullen met natuurlijke materialen. Het zag er mooi uit.

Inmiddels werd het steeds drukker op de weg waar ik liep, hij veranderde van een sprookjesweg in een grote autoweg. Prompt begon ik de vochtige kou te voelen, maar gelukkig was ik bijna op de plaats van bestemming aangekomen. Vlak voordat ik een woonwijk in zou gaan zag ik nog een mysterieus water in de diepte naast het talud liggen.

Met moeite maakte ik me los uit mijn droom, mijn mistige droom, en ik ging weer verder de realiteit in...
Ik had tot veler verbazing genoten van mijn meditatieve ontdekkingstochtachtige wandeling. Bovendien was ik trots dat ik na al die tijd van extreme moeheid in staat was tot deze tocht.

Terug wilde ik de trein nemen, maar die reed helemaal niet. Tja, toen stond ik even gek te kijken, wat nu, weer lopend terug? Hm, nee, genoeg is genoeg. Opeens kwam er een luxe touringcarbus langs die mij, en een paar anderen, weer terug naar huis bracht.

(oorspronkelijk 01-10-'11) Blauwe Roos

Hoewel Blauwe Rozen extreem zeldzaam zijn, volgens sommigen bestaan ze zelfs helemaal niet, herinner ik me net dat we er al jaren een in huis hebben. Ik wist het!!!

(21-09-’11) Er tussen in

SPhoenixB: Het verhaal van het herrijzen uit de as. Hoe lang ga je daar mee door, hoe lang ga ik daar mee door? Bijna een jaar heb ik hier mijn stukjes geplaatst, altijd met veel liefde. Terugkijkend zijn sommige stukjes erg geslaagd, terwijl anderen een beetje zeurderig van aard zijn. Het zij zo.

En nu? De geboorte van Blue Rose/ Blauwe Roos is daar. Het is een tweetalig blog: Engels/ Nederlands. Waarom Blue Rose/ Blauwe Roos?  De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke. Tegen alle verwachting in ontstaan vaak de mooiste situaties. Wat betekent dat? Alchemistisch: De roos is wijsheid en het rosarium is het werk; zij staat ook voor de wedergeboorte van het spirituele na de dood van het tijdelijke. De rozentuin is een symbool van het paradijs en is de plaats van het mystieke huwelijk, de vereniging van de tegendelen. Blauwe roos: Het is een mystieke bloem, wiens kleur niet bestaat in onze realiteit. Het is de bloem van de aspiratie, een verlangen naar een andere staat van bewustzijn. De blauwe roos is een belofte, een mystieke belofte. Zij vertelt dat er meer onder de zon en de maan te vinden is, dan wij met ons gewone gehoor kunnen horen en wij met het blote oog kunnen zien. De blauwe roos verwelkt niet, zij is een eeuwigheidsymbool voor de bron van het leven.

Ik heb behoefte aan licht en aan lucht. Niet als in luchtig want mijn stukjes kunnen net zo zwaar zijn op de Blauwe roos als in SPhoenixB. Het is een volgende stap, de blauwe roos is een volgende stap. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Na alle twijfels en worstelingen en mooie momenten die ik als Phoenix tijdens het herrijzen meemaakte, komen nu nieuwe stappen, nieuwe initiatieven die weer genomen kunnen worden. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en zelfs de Blauwe roos. Ik ga nu in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht opvangen en doorgeven, en liefde. Onvoorwaardelijke liefde.

Dat klinkt mooi hè.

Maar omdat een verandering nooit in één keer, in één beweging gaat, hou ik SPhoenixB nog in leven. Het ene moment zal ik op SPhoenixB schrijven, het andere moment op Blauwe roos. Zo kan ik me voorstellen dat er nog wel eens een stukje over het UWV of de arboarts zal komen; dat hoort bij SPhoenixB. Bedrijven met een ziekmakende energie, niets lichtgevends. Daarentegen horen nieuwe geboortes op gebied van werk of verhalen over de UCL, de Unconditional Love, bij de Blauwe roos.

Misschien vind je het lastig dat je soms hier en soms op Blue Rose/ Blauwe roos moet kijken om me te volgen. Er staat rechts onderaan beide pagina’s een link naar elkaar om het je makkelijk te maken. Je reacties blijven natuurlijk altijd welkom.

(C21-07-’11) Bijna zover

Nog één nachtje slapen en dan is de allerliefste bij me. Het is nog steeds onwerkelijk, we hebben er zo lang aan gewerkt om het visum te krijgen, in spanning gezeten etc., en nu gaat het gebeuren. In de nacht van vrijdag op zaterdag komt hij op Schiphol aan.

Er wordt nog een laatste was gedraaid, vast wat boodschappen in huis. Veel fruit en groenten gehaald op de markt. De rest doe ik vanmiddag of morgenochtend vroeg. Het huis heb ik de afgelopen weken van boven naar beneden schoon gemaakt. Een lekker gevoel. De tuin had ik onkruidvrij gemaakt, maar dankzij warmte en regen is het allemaal al weer bijna terug. De jongste zoon die momenteel weer even thuis woont, is een weekje op vakantie waardoor mijn lief en ik de eerste dagen echt met zijn tweetjes zijn, ook lekker. 

Hoewel ik het ook leuk vind dat hij regelmatig thuis zal zijn en mijn lief zo wat beter kan leren kennen.

Net voor hij vertrok kreeg de jongste te horen dat hij is aangenomen voor een klus waar hij heel veel zin in heeft. Een baantje als productie assistent bij een film. Lekker even geen horecabaantje, maar iets in zijn richting en hopelijk luidt dit een nieuwe fase voor hem in. 

Beide zoons zijn momenteel erg gelukkig op relatiegebied, dat doet je als moeder natuurlijk altijd goed. Zelfs moeder, de eeuwige vrijgezel, is erg gelukkig op relatiegebied.

Ik ben blij dat ik nog even respijt heb van mijn werk tot zeker eind september, en nu tijd en hopelijk energie genoeg heb om van mijn lief te genieten. Nog nooit in mijn leven heb ik samengewoond dus het is spannend, leuk spannend, om zes weken met de liefste samen te zijn. Het idee dat hij straks gewoon hier in huis is, naast me op de bank zit, een boek leest, verhalen vertelt, grapjes maakt… Soms is het leven zo mooi.

Ondanks de drukte en de uitvallende stroom in zijn stad kreeg ik gisteren nog een mail, en hij heeft het verschrikkelijk druk met de voorbereidingen. Zes weken lang zullen anderen zijn werk over moeten nemen, en dat vraagt veel voorbereiding. Hij is ook druk met het uitzoeken van cadeautjes voor mijn familie. Gelukkig is de stress van het visum nu weg, en het ticket heeft hij ook al op zak. 

Morgenochtend moet hij nog wat laatste klusjes doen en dan eind van de middag gaat hij naar het vliegveld. Hij heeft eerder in Europa gewoond, maar dat is al weer een tijd geleden. Mijn lief is opgewonden over de reis, hij wil heel graag mijn familie leren kennen. Zondag heeft mijn zusje ons uitgenodigd, om samen met mijn moeder en broer bij haar te komen eten, als welkom. Tegelijk vieren we de verjaardag van mijn oudste die voor de gelegenheid het nieuwe vriendinnetje meeneemt. Ik ben benieuwd naar die middag, leuk om iedereen bij elkaar te zien. Mijn moeder heeft gemaild met mijn lief dat ze een keer echte Hollandse pot voor hem komt koken, en mijn lief is zwaar onder de indruk van de open ontvangst door iedereen.

Morgen aan het eind van de middag ga ik naar mijn zusje die dicht bij Schiphol woont, ik probeer daar wat te slapen en dan midden in de nacht zal mijn zusje ons naar huis rijden. En dan gaat het beginnen, eindelijk weer samen.

(C18-07-’11) Tsjongejonge, wat een gestress. Ofwel: Life can be good.

Zoetjesaan stuiterend van de spanning belde ik mijn lief vanmiddag. Ik durf het nog bijna niet hardop te zeggen, maar WE HEBBEN HET  VISUM !!!! Beter laat dan nooit, zal ik nu maar zeggen. Meteen na het nieuws ben ik als een blok in slaap gevallen…Wat een gestress. Nu morgen gaat mijn lief nog bij het reisbureau zijn paspoort en het visum laten checken, en als ik het goed heb begrepen via de krakende telefoonlijn. worden er zelfs pasfoto’s van hem gemaakt, en als alles okee is krijgt hij ook het ticket. Dan staat ons niets meer in de weg om elkaar in de nacht van vrijdag op zaterdag op Schiphol te omhelzen. Kan het nog niet echt geloven, maar het lijkt er op dat alles goed komt.

Iedereen die mee heeft geleefd wil ik vast bedanken voor alle lieve wensen en alle gebrande kaarsjes. Eindelijk kunnen mijn lief en mijn kinderen elkaar leren kennen. Wat een belevenis zal dat zijn. Mijn moedertje heeft al beloofd een echte Hollandse stamppot met gehaktbal voor hem te maken, en mijn zusje heeft ons uitgenodigd voor een welkomstmaaltijd bij haar thuis. Ja, mijn lief is meer dan welkom. Vrienden en familie staan te popelen om de langverwachte in levenden lijve te zien. Life can be good.

Ook spannend was het bezoek aan de arboarts afgelopen week. De vorige keer moest ik in een paar weken tijd terug naar 32 uur werken, met als gevolg dat ik volkomen instortte en weer terug bij af was qua energielevel. Geen wonder dus dat ik gespannen was voor deze afspraak met hem. Zou ik weer terug naar 32 uur moeten, en dat terwijl mijn lief hier is. Om een lang verhaal kort te maken, ik hoef pas eind september terug voor controle en tot die tijd werk ik alleen aan mijn herstel en hoef nog niet terug aan het werk. Life can be good.

Een maand geleden had ik een belangrijk formulier ingestuurd naar de UWV en sinds die tijd wachtte ik op een oproep van hen. Mijn baas vroeg me deze week fijntjes of ze het wel hadden ontvangen. Ik bellen. Nee, het is nooit op de juiste plek terecht gekomen. Zo’n groot en log apparaat is het UWV. Ik had dus kunnen wachten tot ik een ons weeg, en dat is heeeel lang in mijn geval. Goed, opnieuw het formulier op de bus gedaan en nu om een ontvangstbevestiging gevraagd. 

Alle stress is natuurlijk niet goed voor mijn gezondheid. Mijn lief had trouwens vorige week nog malaria, zijn gezondheid lijdt er uiteraard ook onder. Een oude peesontsteking aan mijn duim speelt weer op, de Lichen Sclerosis klachten zijn verergerd, heel fijn, en ik ben hartstikke moe. 

Maar goed, nu gaan we lekker uitkijken naar vrijdag/ zaterdag en daarna zes weken samenzijn met mijn allerliefste. Als bezigheidstherapie heb ik de afgelopen weken mijn huis eens flink onder handen genomen en van boven naar beneden gepoetst en opgeruimd. Nu nog een beetje ontstressen de komende dagen en dan ben ik er meer dan klaar voor. Life can be good!!!

(C 19-06-’11) Verbinding

Geef iemand de kans om zijn eigen weg te gaan, om zijn eigen fouten te maken, maar ook om zijn eigen zelfvertrouwen te bouwen.
Verbinding
Contact. Hoevelen zijn oprecht genteresseerd in de ontmoeting met een ander. Ben zuinig op diegene die echt contact maakt, die het kan schelen hoe het met een ander gaat.
Verbinding
Tussen aards en Universum. De dingen zijn wat ze zijn, en ze gaan zoals ze gaan. Ingrijpen is verloren energie, een nodeloos gevecht. Stop het vechten tegen de stroom. Aanvaard, accepteer en geef je over aan de stroom.
Verbinding
Je weet dat ieder mens altijd de keuze heeft tussen liefde en angst. Wat doe je zelf. Laat de angst los en kies voor de liefde. Juist als het moeilijk gaat. Wat aandacht krijgt groeit. Laat de angst los en laat de liefde groeien.
Verbinding
Liefde is grenzeloos. Wanneer je echte liefde kent dan is deze universeel en sluit niets of niemand uit. Diegenen die het het hardst nodig hebben zijn zij die op het eerste gezicht het minst je liefde oproepen. Het is eenvoudig om een klein onschuldig kind lief te hebben. Het kost veel meer moeite om een koude misdadiger lief te hebben terwijl deze het hard nodig heeft.
Verbinding
Leef waardig: wanneer je niets meer hebt hou je altijd nog je waardigheid, mits je overtuigt bent van je waarde. Je gevoel van eigenwaarde is de basis van je liefde, zonder jezelf lief te hebben kun je het licht niet doorgeven, kun je de liefde niet doorgeven.
Verbinding
Het is gemakkelijk om een hoogstaand en heilig leven te leiden wanneer je geen dagelijkse beslommeringen kent. De echte waarde zit in een hoogstaand en heilig leven terwijl je niet weet hoe je je rekeningen moet betalen. Wanneer ziekte en verdriet op je pad komen en je je kunt overgeven aan de stroom.
Verbinding
Het Universum, God, Allah, is onzichtbaar, niet uit te leggen in woorden, het is groot en groots en het is één. Het is in ieder van ons.
Verbinding
Zorg voor jezelf en je bent in staat om voor een ander te zorgen, je bent in staat om voor alles te zorgen. Hou van je zelf n je spreidt het houden van uit over de hele wereld, over het Universum en over je zelf.
Verbinding
Liefde is groot, liefde is de bron. Het is hier en nu. Zoek niet in het verleden en zoek niet in de toekomst. Leef niet in het verleden en leef niet in de toekomst. Leef nu, en heb lief. We zijn één.

(12-06-’11) Wil je gelukkig zijn, doe het

Wil je gelukkig zijn, doe het dan. Zorg dat je het bent, denk jezelf gelukkig. De kracht van gedachten is immens groot. Iedereen kent wel die momenten dat je een inzinking hebt, dat je even niet meer weet hoe je de knop om moet draaien. Er zijn periodes in je leven dat de inzinkingen vaker en dieper aanwezig zijn dan op andere momenten. Grote, zware, vaak negatieve gedachten kunnen door je hoofd stormen, en je weet niet meer hoe je ze stil moet zetten.

Iedereen zoekt naar geluk, iedereen is het liefst gelukkig. We zoeken het vaak buiten onszelf, soms heel ver buiten onszelf. Een andere baan, meer vrienden, meer geld, meer zon. Zo kun je jezelf gek maken met alles dat in je leven ontbreekt, maar wanneer je dit alles hebt zal blijken dat je niet automatisch gelukkiger bent.

Het is al vaker gezegd: Alles dat aandacht krijgt groeit! Dat geldt zeker voor negatieve gedachten. Niemand zal zeggen dat het gemakkelijk is om ze te stoppen, maar wanneer je dit beseft ben je al op weg.

Vannacht lag ik in bed en daar kwamen ze, de grote donkere sombere wolken:
* Hoe moet dat nou verder met…, wat als hij nog steeds zijn rekeningen niet betaalt.
* Ik voel me zo mislukt omdat ik mijn leven niet op orde heb, wat ben ik voor minkukel dat ik geen grip heb op mijn eigen leven.
* Waarom heb ik toch geen energie om leuke dingen te ondernemen.
* Wat heb ik te bieden aan de liefste van de wereld, wanneer ik in zo’n negatieve spiraal zit.
* Waarom heb ik zo weinig vrienden.
Nou zo kan ik wel even doorgaan, en van het lezen alleen word je al naar. Bovendien kan iedereen nog wel aanvullingen verzinnen die in zijn/ haar leven spelen. Het is waar, vaak komen deze spoken in de nacht, en dan kun je je hopeloos alleen voelen met je spoken. Je weet dat je moet ingrijpen, maar hoe. Gewoon ‘Stop’ zeggen, en als het niet helpt, dan zeg je het nog een paar keer. Liefst hardop. Geloof erin dat je het kan stoppen.

Wanneer je ’s ochtends wakker wordt en het nog steeds in je hoofd zeurt, wanneer je het gevoel hebt dat ieders wereld mooier is dan de jouwe, zeg opnieuw: Stop. En ga aan de gang, met hele kleine dingetjes. Maak je eigen wereld mooier. Begin heel dichtbij, draai een was, ga je gras maaien. Dit zijn de dingen waar je tijdens een inzinking geen zin in hebt, maar doe het. Kijk niet naar de wereld van een ander, maar pak je eigen wereld aan, beetje bij beetje. Geef aandacht aan je huis, je tuin. Langzaam zie je dat je eigen wereld weer een beetje mooier wordt. Begin met kleine dingen en heb je weinig energie, kijk dan naar wat je wel hebt gedaan in plaats van naar alles dat je niet hebt gedaan. Alles dat aandacht krijgt groeit. Zo, ik ga nu mijn tuin aandacht geven.

Wil je gelukkig zijn? Doe het dan.

(04-06-’11) Depressie

Een depressie? Ik? Haha, nee hoor, je vergist je. Ik ben een mens die veel lacht, normaal gesproken, en overal wel de humor van in ziet. Depressief, nee

Jaren geleden kwam ik in een zware burnout, toen werd er al wel eens geopperd dat het depressiviteit zou kunnen zijn. Nee hoor, ik vind nog te veel dingen leuk. En zo worstelde ik me door een burnout van bijna tien jaar lang. In die tijd kwam je de WAO haast niet meer uit. ‘Ik wil weer aan het werk.’ ‘Nou mevrouw, dat zou ik nog maar niet doen, de kans is groot dat het dan verkeerd afloopt.’ Ik ben ook erg eigenwijs en zo kan het gebeuren dat ik hulpverleners niet serieus neem, geen vertrouwen in ze heb. ‘Ik doe het zelf wel.’ Ik herinner me heel helder een dag, toen de kinderen nog klein waren en ik in een crisisflatje woonde, dat ik besefte dat ik op alle punten mislukt was: relatie, woning, werk, inkomen, en als moeder voelde ik me helemaal mislukt. Dat ik naast moeder ook nog vrouw was, dat heb ik jarenlang niet beseft, en ik at me rond om de pijn niet te voelen. 

Toen ontving ik een brief van het UWV; van 85-100% afgekeurd was ik opeens volledig geschikt en verplicht om aan het werk te gaan. (Met mij vele anderen ook, nieuw beleid van het UWV of de regering) . Door de jaren heen had ik veel en tevergeefs gesolliciteerd. Ik wilde alleen part time werken in verband met de kinderen, en ik had een gat van 10 jaar, en bovendien niet echt een vak geleerd. Zowel kunstacademie als antropologie zijn niet de opleidingen waar je gemakkelijk werk in vindt. Maar nog voor ik uit de WAO geknikkerd werd had ik een baan gevonden, eerst als oproepkracht en later steeds vaster tot aan 32 uur per week vast in dienst. Oh oh wat moest ik mezelf bewijzen! Naast een eenouder gezin ook nog een bijna volle baan; een blauwe maandag was ik trots.

Langzaam kwamen de scheurtjes en toen de scheuren. Ik had het niet door. Ik ben een held in mezelf en daardoor anderen voor de gek houden. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten. Had ik een virus opgelopen? Ik kreeg het Cytomegalievirus, het zusje van Pfeiffer, en ik was bekaf. Onzin, stelde de arboarts op een gegeven moment, en ik moest opeens weer fulltime werken. Van januari tot juli lukte dat min of meer. Eind juli ging ik weer neer. Een jaar lang loop ik nu met allerlei vage onbegrepen vooral lichamelijke klachten, me steeds afvragend wat er nou toch aan de hand is. Lachen om niet te huilen, ik lach me overal doorheen.

Weer moest ik van de arboarts opeens in sneltreinvaart terug naar 32 uur werken, ik wist dat het niet kon, ik had geen keus, want het alternatief was een strafkorting. Nu zit ik thuis, bezweken onder deze dwang. Ik ben kwaad op al die instanties en voel me machteloos tegenover ze. Maar misschien moet ik dankbaar zijn want anders had ik nog steeds niet gerealiseerd dat het serieuzer is dan ik dacht en wil en kan accepteren. De psychiater constateerde een Dysthyme stoornis met een depressieve episode. ‘Ik depressief, nee hoor, haha.’ Lachte ik, lachte ik, lachte ik…en toen huilde ik.

Ik probeer me nu neer te leggen bij het feit dat het altijd maar doorgaan, sterk zijn, en jarenlange zorgen hun tol hebben geëist, Ik probeer te aanvaarden dat ik hulp nodig heb. Als een alcoholist zet ik de eerste stap: ‘Ik ben …en ik ben alcoholist.’ ‘Ik ben Saskia, en ik ben depressief.’ Nog steeds wil ik het bagatelliseren en er een grap overheen gooien. Het is een rotmoment en soms lijkt het dat je door het te  aanvaarden, de controle verliest en depressiever wordt. Mijn grote wens en doel is dat ik weer ga lachen uit blijdschap, gewoon omdat ik gelukkig ben. Ik weet dat ik het kan.

(31-05-’11) Een nieuw begin

Na het afgelopen weekend waarin ik de bodem bereikte en in wanhoop raakte, had ik niet gedacht dat ik me nog kon voelen zoals ik me nu voel. Ik voel me vrij en optimistisch. Ik heb een week gekregen, misschien zelfs twee om bij te komen van de wanhoop en de angst of het ooit nog goed zou komen met me. En vandaag heb ik er vertrouwen in dat het kan, dat het goed kan komen met me.

Een paar weken terug ben ik aan een opknapprogramma begonnen bij het re-integratiebureau waar ik het eerder over had en dat nu een zorgafdeling erbij heeft. Na een intake- gesprek met een psychiater en met een psycholoog, en een videoanalyse had ik vanmiddag een fitvisie uurtje op het programma staan. Met de energie van een zoutzak kwam ik vanmiddag op het bureau aan, ik verklaarde me voor gek maar tegelijk wist ik dat bewegen dat stofje in je hersenen vrijmaakt waardoor je beter kunt voelen. Dat is waarom ik mijn best doe om hoe ik me ook voel, iedere dag minimaal een half uurtje te bewegen. Dat is het minste. Een uur lang had ik bijna privé begeleiding op de fitnessapparaten. Gaandeweg werd het steeds leuker, ik voelde mijn vermoeidheid wegzakken en er kwam een trots voor terug. Trots en dankbaarheid, dat mijn lijf nog een restje kracht over had om de oefeningen te doen. Wat een zege om in een veilige omgeving te zijn waar ik me even niet hoef te bewijzen, waar een ander rekening met mij houdt in plaats van andersom, waar de begeleiding voor mij zorgt, waar ik dat zelf kennelijk steeds weer vergeet. ‘We gaan stoppen voor vandaag,’ werd er gezegd terwijl ik er nog niet doorheen zat. ‘Kijk maar niet zo verbaasd. Je hoeft niet alles te geven dat je hebt.’ Ik voelde me betrapt. Ik was van plan om dat wel te doen. ‘Ja, dat zie ik, en ik zie waarom je hier bent, dus let ik op dat je op tijd stopt.’ Wat een nieuwe ervaring dat iemand zorgzaam voor me is waar ik dat zelf ben verleerd.

Ik kan nu eindelijk serieus puin gaan ruimen, verkeerde gewoontes die ik mezelf heb aangeleerd om te overleven. Gewoontes die nodig waren zolang de kinderen klein waren zodat ik overeind bleef, maar die nu overbodig zijn geworden. Oude gewoontes die me nu in de weg zitten. Oud zeer, dat verwerkt moet worden. Nu is de tijd om te beginnen aan de volgende fase in mijn leven. Een leven waarin ik vrolijker wil zijn, zorgelozer dan ik lang ben geweest.

Dat vraagt om een rituele afsluiting! Ik belde mijn Benjamin die langs zou komen, met de vraag of hij iets heel engs durfde te doen, namelijk mijn haar afscheren met de tondeuse. Hij moest even slikken en zei toen dapper: ‘Okee, ik doe het.’ Helaas kwamen we er achter dat de tondeuse bij mijn andere schatje thuis ligt. Wat een afknapper. Niks rituele afsluiting. Toch blijft het idee in me rondspoken. Wie weet dat ik morgen opeens bij een dappere kapper langsga…

Het begin van een nieuw leven, samen met mijn lief die nu nog zo ver weg maar toch zo dichtbij is. Samen met twee volwassen zoons die ik hun eigen fouten leer te laten maken en vooral hun eigen mooie weg leer te laten gaan.