(25-12-’11) Eind december

Het is de ochtend van de eerste kerstdag. Ik hoop dat iedereen het naar zijn zin heeft, zich veilig en geliefd voelt. Eigenlijk hoop ik dat iedere dag en voor iedereen. Ik moet bekennen dat kerstmis geen grote rol in mijn leven speelt. Er staat geen boom in huis, maar dat komt vooral omdat ik geen ruimte heb. Het huis is vol, op veel manieren. Een ding dat opvalt aan kerst is het vele eten. Nog steeds worden er karren vol eten ingeladen. Ik erger me er niet meer aan, en ik zal zeker niemand er om veroordelen, maar persoonlijk hou ik meer van de eenvoud, ook met kerstmis. Komt dat even goed uit met mijn budget…(grapje). Er zal wel een oorzakelijk verband zijn tussen mijn budget en mijn behoefte aan eenvoud…hmm, daar duik ik nog een keer dieper in. Niet nu.

Ik mis mijn lief, meer nog dan op andere dagen. Dat is iets dat december met me doet, het maakt me melancholiek en het doet me mijn lief missen. Net nu hoor ik bijzonder weinig van mijn lief. Hij is keihard aan het studeren, opdrachten aan het schrijven, etc. en dat alles naast zijn werk en vele familieverplichtingen. Hij heeft geen eigen internetverbinding en moet dus het huis uit om online te kunnen. De internetcafè’s zijn niet altijd fijne plekken om rond te hangen, weinig privacy. Je geheugenstick wordt gemakkelijk geïnfecteerd met een virus, bovendien moet je maar net ‘credit’ hebben. Ik kan thuis aan de computer wanneer ik maar wil, al is het midden in de nacht, en ik heb een vaste verbinding met een vast abonnement. Ook niet goedkoop maar ik voel het niet per keer dat ik online ga. Toch mopper ik weleens wanneer ik bijna een week niets heb gehoord. Zeker wanneer ik hier met allerlei zaken rondloop die ik zou willen bespreken, en het gevoel krijg dat de afstand te groot wordt wanneer de communicatie basaal wordt. Ik wil weten hoe het met hem gaat, wat hij meemaakt in zijn dagelijks leven en ik mis hem gewoon. Hij studeert zo hard om zijn zoon en mij straks een beter leven (materieel) te kunnen bieden, maar soms vergeet ik dat en dan vind ik dat alles van mijn kant moet komen. Zo ben ik net weer gestart met het invullen van een nieuwe visumaanvraag, de strijd rond het vorige visum zit nog vers in mijn geheugen. Wanneer ik weinig van mijn lief hoor denk ik soms heel even:’Ja, waar doe ik dit eigenlijk voor’. Onredelijk hè, ach ja.

Ondertussen zijn er hevige stormen in ons gezin. Heel existentieel, soms pijnlijk, soms mooi, uiteindelijk goed. Ging het eerst vooral tussen de jongste zoon en mij, plotseling is er een heel opvallende rol voor de oudste weggelegd. Ik probeer te begrijpen waar zijn houding vandaan komt, en soms lijkt het zelfs een machtstrijd tussen hem en mij, over het hoofd van de jongste. Bizar. Tegelijk sta ik te kijken van mijn veranderde houding, ik ga meer dan vroeger staan voor wie ik ben en waar ik in geloof. Of ik er een aardiger mens van word, betwijfel ik weleens. Het lijkt in ieder geval wel beter voor mijn gezondheid om mijn gedachten uit te spreken en niet alles maar te slikken voor de lieve vrede, de harmonie in en uit huis. Spannend dus.

Ook dat is eind december: een grote schoonmaak.

(24-10-'11) Ode aan mijn moeder

De katjes staan te smullen van de bakjes die mijn lieve moeder,
attent als je bent voor de schatjes heeft meegenomen.

Terwijl je toch al bijna een week dodelijk vermoeiend, maar zeker ook leuk,
bezoek hebt sta je toch nog voor ons, grote volwassen lummels in de keuken een
heerlijke maaltijd te bereiden.

Wanneer ik in janken uitbarst om de wanhoop van mijn lieve grote zoon, sta je als eerste klaar om me te helpen,
niet alleen door financieel bij te springen, zoals je de laatste tijd vaak doet/ moet, maar ook door de
opdringerige even niet zo gevoelige schoonzus uit mijn buurt te houden.

Je maakte een opmerking over dat je van mij ook dit soort wanhoop telefoontjes kreeg,
en opeens realiseerde ik me, wat je allemaal op je bord krijgt met ons, zo door de jaren heen.

Ik weet het, ik laat niet altijd merken hoezeer ik je waardeer mam,
en soms leg ik dingen van vroeger misschien wat negatief uit,
Maar je bent een moeder en zeker ook een oma uit duizenden.

Dank je mam, dat je zoveel van ons houdt en altijd voor ons klaar staat.
Je bent geweldig.

Hele dikke kus, je dochter

(C16-08-‘11) De tijd vliegt

Inmiddels zijn we al drie en een halve week verder, de tijd gaat veel te snel voorbij. Mijn lief en ik hebben nog steeds de tijd van ons leven samen. Elke dag groeit onze liefde en het respect voor elkaar nog verder. Wat kan het leven mooi zijn.

Vorige week donderdag hebben we een trouwfeestje gegeven voor familie en vrienden in Nederland. We zijn ontroerd door alle aandacht en moeite die mensen namen om van heinde en ver te komen. De avond zelf was geweldig. We mochten de werkruimte van vrienden gebruiken en de vrienden stonden de hele avond tot onze dienst als gastheer en – vrouw, daarmee namen ze veel werk uit handen. We hebben zoveel lieve wensen ontvangen, en iedereen vond het leuk om ons zo gelukkig te zien. De liefde straalde op iedereen over. Het was ook erg leuk om te zien hoe vrienden uit verschillende hoeken met elkaar mengden en er werden zelf onderling adressen uitgewisseld.

Het geven van een feest is niet iets dat me gemakkelijk afgaat, ik heb er weinig ervaring mee. Zo draaien sommigen hun hand er niet voor om om voor grotere groepen te koken, ik wel. Ik ben nogal onzeker over mijn kookkunsten. Een deels Afrikaanse avond kan natuurlijk niet zonder dat je het bezoek iets te eten aanbiedt. Na lang zoeken vond ik recepten voor twee couscoussalades die een dag van te voren gemaakt konden worden. Het was een experiment voor me maar het bleek heel geslaagd en ik kreeg veel complimenten.

Ik volg nooit een recept maar maak er een eigen creatie van. Het is voor mij een belangrijke stap geweest in het overwinnen van een angst. Ook het houden van een toespraakje is iets dat ik liever vermijd. We wilden toch allebei kort een woordje tot de gasten richten. Mijn lief draait hier zijn hand niet voor om, gesneden koek voor hem. Voor de zekerheid had ik een paar regeltjes op papier gezet en ik las ze gewoon op. Het werd me vergeven, en ik ontving zelfs een applausje. Nog een angst overwonnen.

De grootste angst die ik overwon is echter dat ik me met hart en ziel heb verbonden aan een ander. Voor het eerst in mijn 54-jarige leven ben ik getrouwd. Voor het eerst heb ik het gedurfd deze stap te zetten, sterker nog, met deze man ken ik geen angst. Hoe onduidelijk de toekomst ook is, we zijn er allebei van overtuigd dat we samen blijven en dat het allemaal goed komt. We weten nog niet hoe, maar dat we ooit samen een huisje in de Gambia zullen hebben is een ding dat zeker is.

Deze tijd samen verbindt mijn Nederlandse en mijn Gambiaanse leven. De mensen die voor mij belangrijk zijn hebben elkaar ontmoet en blijken elkaar erg te waarderen. Mijn lief wint de harten van iedereen die hij tegenkomt en hij heeft een paar echte vrienden gemaakt. Mijn familie en vrienden doen er alles aan om hem zich welkom te laten voelen, en ik ben trots op ze. Ik waardeer het enorm dat hij met open armen is ontvangen. Het samenzijn is geweldig en alles gaat heel vanzelfsprekend. Wat een heerlijk mens om mijn leven mee te delen.

Gelukkig hebben we nog twee en een halve week samen. En daarna…daar denken we nog maar niet aan. Het is nu goed.

(04-06-’11) Depressie

Een depressie? Ik? Haha, nee hoor, je vergist je. Ik ben een mens die veel lacht, normaal gesproken, en overal wel de humor van in ziet. Depressief, nee

Jaren geleden kwam ik in een zware burnout, toen werd er al wel eens geopperd dat het depressiviteit zou kunnen zijn. Nee hoor, ik vind nog te veel dingen leuk. En zo worstelde ik me door een burnout van bijna tien jaar lang. In die tijd kwam je de WAO haast niet meer uit. ‘Ik wil weer aan het werk.’ ‘Nou mevrouw, dat zou ik nog maar niet doen, de kans is groot dat het dan verkeerd afloopt.’ Ik ben ook erg eigenwijs en zo kan het gebeuren dat ik hulpverleners niet serieus neem, geen vertrouwen in ze heb. ‘Ik doe het zelf wel.’ Ik herinner me heel helder een dag, toen de kinderen nog klein waren en ik in een crisisflatje woonde, dat ik besefte dat ik op alle punten mislukt was: relatie, woning, werk, inkomen, en als moeder voelde ik me helemaal mislukt. Dat ik naast moeder ook nog vrouw was, dat heb ik jarenlang niet beseft, en ik at me rond om de pijn niet te voelen. 

Toen ontving ik een brief van het UWV; van 85-100% afgekeurd was ik opeens volledig geschikt en verplicht om aan het werk te gaan. (Met mij vele anderen ook, nieuw beleid van het UWV of de regering) . Door de jaren heen had ik veel en tevergeefs gesolliciteerd. Ik wilde alleen part time werken in verband met de kinderen, en ik had een gat van 10 jaar, en bovendien niet echt een vak geleerd. Zowel kunstacademie als antropologie zijn niet de opleidingen waar je gemakkelijk werk in vindt. Maar nog voor ik uit de WAO geknikkerd werd had ik een baan gevonden, eerst als oproepkracht en later steeds vaster tot aan 32 uur per week vast in dienst. Oh oh wat moest ik mezelf bewijzen! Naast een eenouder gezin ook nog een bijna volle baan; een blauwe maandag was ik trots.

Langzaam kwamen de scheurtjes en toen de scheuren. Ik had het niet door. Ik ben een held in mezelf en daardoor anderen voor de gek houden. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten. Had ik een virus opgelopen? Ik kreeg het Cytomegalievirus, het zusje van Pfeiffer, en ik was bekaf. Onzin, stelde de arboarts op een gegeven moment, en ik moest opeens weer fulltime werken. Van januari tot juli lukte dat min of meer. Eind juli ging ik weer neer. Een jaar lang loop ik nu met allerlei vage onbegrepen vooral lichamelijke klachten, me steeds afvragend wat er nou toch aan de hand is. Lachen om niet te huilen, ik lach me overal doorheen.

Weer moest ik van de arboarts opeens in sneltreinvaart terug naar 32 uur werken, ik wist dat het niet kon, ik had geen keus, want het alternatief was een strafkorting. Nu zit ik thuis, bezweken onder deze dwang. Ik ben kwaad op al die instanties en voel me machteloos tegenover ze. Maar misschien moet ik dankbaar zijn want anders had ik nog steeds niet gerealiseerd dat het serieuzer is dan ik dacht en wil en kan accepteren. De psychiater constateerde een Dysthyme stoornis met een depressieve episode. ‘Ik depressief, nee hoor, haha.’ Lachte ik, lachte ik, lachte ik…en toen huilde ik.

Ik probeer me nu neer te leggen bij het feit dat het altijd maar doorgaan, sterk zijn, en jarenlange zorgen hun tol hebben geëist, Ik probeer te aanvaarden dat ik hulp nodig heb. Als een alcoholist zet ik de eerste stap: ‘Ik ben …en ik ben alcoholist.’ ‘Ik ben Saskia, en ik ben depressief.’ Nog steeds wil ik het bagatelliseren en er een grap overheen gooien. Het is een rotmoment en soms lijkt het dat je door het te  aanvaarden, de controle verliest en depressiever wordt. Mijn grote wens en doel is dat ik weer ga lachen uit blijdschap, gewoon omdat ik gelukkig ben. Ik weet dat ik het kan.

(09-02-’11) Op onderzoek_ Zelfgenezing

Van een collega ontving ik naar aanleiding van enkele van mijn klachten de tip om eens op http://www.fibromyalgie.nl/ te kijken. Wat ik vooral opmerkelijk vond was de lijst met eigenschappen die veel mensen met fibromyalgie gemeen hebben en die op genoemde site staat vermeld voor wie daarin is geïnteresseerd. De lijst houdt me sindsdien bezig omdat ik bijna alle eigenschappen herken.

Daarnaast zijn me door het lezen van ‘Heden ik’ van Renate Dorrenstein ook een aantal dingen duidelijker geworden, waarbij met name het volgende citaat van Dorrenstein me aanspreekt:

Vroeger namen mijnwerkers een kanariepietje mee naar beneden in de mijnen. Als het beestje van zijn stokje viel, was dat een teken dat er giftige damp of te weinig zuurstof in de schacht aanwezig was, en dan trof men de benodigde maatregelen.

Misschien zijn ME-patiënten wel de menselijke kanariepietjes van deze tijd, en kan de mensheid maar beter snel haar consequenties trekken uit het feit dat wij als eersten en blijkbaar toevallig meest kwetsbaren nu al ziek zijn geworden van onze omgeving, van onze wereld, van de twintigste eeuw.

(Twiettwiet)

Dit is al geschreven in 1993, en het is alleen maar erger geworden. Neem alleen het feit dat ik drie maanden moet wachten voordat ik terug kan bellen of ik op de wachtlijst kan komen voor een intake bij een CVS centrum!

Sinds ‘Heden ik’ van Renate Dorrestein lijkt het of ik langzaam een idee krijg van wat er aan de hand is met me, waar dat ongeveer vandaan komt en waar mogelijk een oplossing kan liggen. Ik heb geprobeerd om een en ander in een schemaatje weer te geven :

Het gaat om de combinatie van factoren:

Jarenlange stress zorgt dat het lichaam en de geest constant gespannen zijn,

Symptomen:

· Niet kunnen uitrusten ‘s nachts omdat je de diepste slaap niet hebt,

· Slaapstoornissen hiermee samenhangend => uitputting

· Door (onbewuste) constante (aan-)spanning spierpijnen bij aanhechtingspunten

· Concentratie- en geheugenstoornis

· Slecht zien/ vermoeide ogen

Oorzaken

In combinatie met geestelijke stress”

· Er is altijd wat/ ik moet altijd wat/ eeuwige zorgen,

· Overgevoeligheid geestelijk

· Geen grenzen kunnen stellen/ teveel aanpassen

· Doen wat je niet wilt doen(verzorgen/ ondersteunen) en niet doen wat je wel wilt doen (leven van de wind/ stralen).

· Jarenlange geldzorgen

Fysieke stress door milieuverontreiniging zoals

· Uitlaatgassen, /hoofdpijn in verkeer

· Overgevoeligheid fysiek

· Gemanipuleerde voeding

· Roken (vergift)/ Koffie)/ Suiker (vergift)

· Koude geeft extra spierspanning/ constant spieren aanspannen/ rillen

· Overgewicht/ houdt giffen vast in vetresidu’s

Ontsstressend

Daarom voelt Feldenkrais als het enige waar ik baat bij heb:

· Diepe ontspanning, en energetische oefeningen

· Zelfde bij zwemmen

· Schrijven: geen druk/ vrij gevoel

· Schilderen. geen druk/ vrij gevoel

Tricker:

virus (CMV) dat aanslaat bij weinig weerstand (door ‘trauma’), en dat niet geneest doordat de geestelijke/ fysieke weerstand niet de kans krijgt te genezen.

Oplossing

Wat heb je nodig (Hiervoor moet ik The Healer Within nog verder lezen)

:

· Geestelijke ontspanning:

o Wapenen tegen overgevoeligheid

§ Afstand van gezin en verantwoordelijkheden nemen

§ Makkelijker in het leven staan

§ In Nederlang niet Ubuntu/ ik ben omdat wij zijn

§ Minder dienstbaarheid

o Werk naar je zin/ waardering/ uitdaging (niet stressvol)

§ Geen geldzorgen

§ Inkomen zonder sollicitatiedwang

§ Schrijven/ schilderen/ humor

o Vrijheid (ont-moeten)

· Lichamelijke ontspanning

o Licht bewegen/ ontspannen bewegen

§ Feldenkrais/ Gi Qung

§ Zwemmen/ fietsen

§ Humor / seks/ dansen bv.

o Gezonde voeding.

o Zon/ warmte/ massage

Niet dat ik nu dè oplossing heb gevonden, maar ik vind dit alles herkenbaar en overtuigend klinken. Het voelt als een belangrijke stap op weg naar de zelfgenezing, al besef ik meteen dat echt opknappen nog heel lang kan gaan duren, zeker wanneer ik bedenk dat drie ochtenden werken nog veel te belastend is. Vandaag kwam ik nog uitgeput thuis en moest de hele middag slapen…Maar ik heb het gevoel dat ik langzaamaan op de goede weg zit, en dat vind ik al heel wat, bij al die vage klachten.

09-02-2011

(K) Doe mij maar een broodje Soul Retrieval

Nu ik toch bezig ben, kan ik net zo goed het laatste taboe ook maar aanpakken. Zo lang als ik me kan herinneren weet ik dat veel eten heeft te maken met een gat in mijn ziel. Ik heb de neiging het algemeen te houden en te zeggen: een gat in je ziel. Ik heb het nu over mij, en dus zeg ik nu ‘ik’. Hoewel ik denk dat ik me niet erg druk maak om mijn overgewicht, moet ik bekennen dat er momenten zijn dat ik niet erg trots ben op mezelf, vanwege mijn omvang. Wanneer ik foto’s van mezelf zie, valt het me bijna altijd tegen hoe ik er uit zie. Ik heb weinig spiegels in huis, dus ik kan mezelf thuis aardig voor de gek houden. Wanneer ik mijzelf tussen allemaal slankere mensen zie staan dan doet het pijn, iedereen ziet er toch graag goed uit. Ik weet niet in hoeverre ik zelf vind dat ik er niet goed uitzie als ik dik ben, of in hoeverre dat een beeld is dat bepaald wordt door de samenleving waar je deel van uitmaakt. Ik weet wel dat je hier in Nederland erg op je uiterlijk wordt beoordeeld: ‘dik’, ‘oud’, ‘modern’, etc.

Op die momenten dat ik mezelf terugzie op een foto of nog erger een video, besef ik dat ik mijzelf heb verwaarloosd. Dat besef is pijnlijk, verdrietig. Natuurlijk, er zijn altijd excuses te verzinnen, maar uiteindelijk is er niet een excuus goed genoeg. Ik herinner mij vlak na de eerste keer dat ik mijn kind tijdens een zwangerschap verloor, dat ik over straat liep, nog verdoofd van verdriet, in die tijd was ik nog jong en slank. Achter elkaar kwam ik twee jongens, mannen, tegen die me nogal wellustig van top tot teen opnamen. Ik, die nog rauw van lijf en emotie over straat liep, verafschuwde hun blikken, de pure geilheid. Het raakte me in mijn ziel en onbewust nam ik me voor om er niet meer aantrekkelijk uit te zien. Ik wilde alleen nog worden gewaardeerd om wie ik was en niet om hoe ik er uit zag. Of wilde ik me verstoppen, vraag ik me nu af.

Jaren heb ik hier niet meer aan gedacht. Het is nooit een bewuste keuze geweest. Het grappige is dat ik deze afspraak met mezelf pas weer herinner nu ik aan het puinruimen ben. Nu ik aan het zoeken ben naar het vuur en de as waar de Phoenix uit kan herrijzen. Eten om niet te voelen. Terwijl ik buiten het troost-eten nog steeds zo veel voel. Ik ben hooggevoelig, dat is zeker waar. Hooggevoeligen hebben het minder gemakkelijk in deze wereld. Waar ik ook ben ik vang alle onuitgesproken verhoudingen tussen mensen op. Wanneer ik met het openbaar vervoer reis, of in grote ruimtes met veel mensen ben, dan kom ik doodmoe thuis, alsof ik een antenne ben die alles wat wordt uitgezonden opvang. Er bestaan oefeningen om je voor deze indrukken af te sluiten, maar daar denk ik vaak pas aan als het te laat is. Het is voor mij heel normaal om open te staan voor alles. Wanneer je loopt vind je dat ook heel gewoon en denk je ook niet: ‘Ik loop dus ik moet dit of dat doen.’ Nee, je loopt gewoon, pas als het te laat is merk je eventuele blaren op.

De vraag blijft waarom hou ik niet genoeg van mezelf en waarom zorg ik niet beter voor mezelf? Het doet pijn me dit te realiseren, nog voordat ik een antwoord weet. Eigenlijk is het waarom niet eens belangrijk, laat ik liever gaan nadenken hoe ik mijn houding tegenover mijzelf, en misschien zelfs tegenover het leven kan veranderen. Of is het genoeg als ik me alleen maar bewust ben van mijn attitude?

Liefdevol. Ik wil mijn beste vriend worden. Ik wil liefdevol met mijzelf omgaan. Vreetbuien. Alleen het woord is al agressief, vernietigend, veroordelend. Soul Retrieval. Hier past zorgzaam zoeken naar oude wonden en liefdevol de versnipperde stukjes van mijn ziel weer bij elkaar zoeken.

Ik ben die ik ben.

Ik ben genoeg.

Ik hoef me niet meer te verbergen.

Het is nu tijd om aandacht aan mijzelf te besteden. Aandacht voor wat ik echt nodig heb. Wanneer je eet geniet er dan van maar gebruik het niet als verdoving voor het leven. Geniet van jezelf. Zorg dat je graag bij jezelf bent. Waarom hou je niet genoeg van jezelf? Ik praat tegen mijzelf en tegelijk tegen iedereen die dit herkent. Zoveel verloren zielen die het contact met het zelf, met de bron, zijn verloren.

“Roep mij bij mijn ware naam. Voor wie ik liefheb wil ik heten”.

Deze prachtige regels uit het gedicht van Neeltje Maria Min ontroerden jaren geleden een groot deel van de mensheid. Herkenning. Deze regels hakten er bij mij in, ik ben ze nooit vergeten. Het gaat er niet om wat voor beeld je over jezelf wilt neerzetten, maar het gaat er om wie je bent. Hoe laat je jezelf zien, hoe zien mensen je ware kleuren, je ware naam, je diepste zelf. Doe wat goed voelt. Ben eerlijk tegenover jezelf. Ben authentiek, ben echt. Verberg je niet langer: ga stralen!

Eigenlijk wil ik gewoon mezelf weer belangrijk genoeg gaan vinden, belangrijk genoeg om voor mezelf te zorgen. Jarenlang heb ik voor anderen gezorgd. Geheel vrijwillig en in liefde. Maar ik ben mezelf vergeten. Het was misschien niet eens zo dat ik niet van mezelf hield, ik vergat gewoon dat er een ik was, een mens met eigen noden. Het is belangrijk dat je zo nu en dan bevestigd wordt, bevestigd in je bestaan. Bevestiging kreeg ik zeker van mijn kinderen, hun onvoorwaardelijke liefde is met niets te vergelijken. Toch miste er iets in mijn aandacht voor mijzelf, bovendien is het in sommige situatie niet meer dan logisch dat je jezelf opzij zet, om een ander kansen te geven. Er moesten keuzes gemaakt worden, dat is zeker waar. Wanneer ik de keuze had tussen eten kopen voor mijn gezin, of een avondje naar de film, waar ook nog eens een dure oppas bij komt, dan was de keuze niet moeilijk. Gevolg is wel dat ik in een isolement kwam, omdat ik de deur niet uitging, vrienden opzoeken zat er financieel ook niet aan omdat het openbaar vervoer niet gratis is. Dit geldt niet alleen voor de tijd dat de kinderen klein waren, nog steeds is het een gepinaar met geld. Ik werk 32 uur in de week en kan naast mijn eten niet veel extra doen. Kleren? Heel af en toe, soms via Marktplaats. Verbaasd loop ik een enkele keer door het dorp of een stad en zie wat er allemaal te koop is, en wat mensen ook allemaal kopen. Kunnen kopen kennelijk. Ik ben hier geboren en getogen maar ik voel me dan als een ‘alien in New York’.(Dank aan de zanger Sting). Okee, maar je kunt ook zonder geld voor jezelf zorgen. Geld is handig om bepaalde dingen te kopen of te doen, maar geld is natuurlijk absoluut niet waar het om draait in het leven.

Hoe zorg ik voor mezelf? Het allerbelangrijkste is dat ik mijn legende leef. Het pad dat op mij wacht om te worden begaan. Ik herinner me nu de uitspraak van mijn (homeopathisch) huisarts over mijn Pfeiffer: ‘Pfeiffer komt voor wanneer er een gat in je verhaal valt. ‘ Daarom zou Pfeiffer vaak bij tieners voorkomen die op zoek zijn naar een richting in hun leven. Later in je leven kan het dus opspelen wanneer je nieuwe keuzes moet maken, een nieuwe richting ofwel je eigen richting, je eigen pad, op moet gaan. Het klinkt heel aannemelijk. Hoe doe je dat, je eigen pad volgen? Dan kom ik weer terug bij het eerder genoemde Soul Retrieval. Dit is een begrip uit het Shamanisme dat is gebaseerd op het idee dat je in traumatische of zeer stressvolle tijden een deel van je ziel kwijtraakt. Dit maakt je kwetsbaar, zowel emotioneel als fysiek. In extreme gevallen van Soulloss, het verlies van een stukje van de ziel, is het nodig om professionele begeleiding te zoeken bij een Shamaan, of voor sommigen bij een psycholoog als je daar in gelooft. In mijn geval doe ik het zelf. Ik laat me helpen door relevante boeken, het boek Afdalen in je ziel, van Alberto Villoldo, kreeg ik van mijn zoon en bleek een schot in de roos. Daarnaast neem ik de tijd, die ik nu dankzij mijn ziekzijn heb gekregen, om aandacht aan mijzelf, mijn leven tot nu toe, en mijn leven in de nabije toekomst te besteden. Wat heb ik echt nodig? Via intuïtie, meditatie en energetische oefeningen als Feldenkrais en Gi qong, probeer ik via de weg van Zelfgenezing de weg terug naar mijn eigen pad te vinden. Het klinkt logisch en eenvoudig maar het vraagt veel moed om overbodige ballast overboord te gooien. 

Doe mij daarom maar een broodje Soul Retrieval. Laat ik het gat in mijn ziel dichten met liefdevolle aandacht en niet langer met eten.

27/28-10-'10