Kennismaking

Goedemorgen!

Op deze bijzondere dag presenteer ik voorzichtig mijn nieuwe weblog.

SPhoenixB is ontstaan vanuit de behoefte mijn 'proces' van ziek zijn en beter worden te begrijpen. Ik ben nu toe aan een volgende stap. Dingen zijn wat ze zijn, en het is goed zo. Beter worden zit er niet in, maar ik voel me niet een zieke, omdat ik daar geen nadruk op leg. Ik ben een mens met vele kanten, net als iedereen.

Ik hoop dat vaste lezers mee overstappen en het nieuwe weblog ook waarderen.
Hoewel... de ervaring leert dat drama meer lezers aantrekt...

Reacties zijn altijd welkom.

(23-01-'13) Op weg

Het is vandaag 23 januari, en ik besef opeens dat ik al op weg ben.
Begon het toen het notitieboekje dat ik bestelde voor deze reis, in de bus viel? Of begon het toen ik de belachelijk dure malaria-tabletten haalde? Nee, het begon nog niet bij de malaria- tabletten, toen was ik nog niet op weg.

Het is een jaar geleden dat mijn moeder ziek werd. Ik was toen net weg. Herhaaldelijk had ze gezegd dat ze er tegenop zag dat ik wegging. Heeft ze iets aangevoeld?
Nu is het de eerste keer dat ik weg ga terwijl ze niet meer leeft. Ik besef daardoor meer dat ik weg ga en ik besef daardoor meer dat zij niet meer in mijn directe leefwereld is.

Gisteren ging ik naar de Action, een wonderlijke winkel waar je teveel uitgeeft omdat alles zo goedkoop is. Oh hebzucht. Het is ook de winkel waar je voor een nog leuk bedrag allemaal kleine cadeautjes kunt uitzoeken.
* Scheermesjes, voetbalsokken, waslijn, wasknijpers, lollies_ slecht ja, ik weet het_, schildersetje etc.

Eergisteren bij de plaatselijke super al koffie (Nescafé) en kaas gehaald en een speciaal soort koek die mijn lief graag meeneemt naar zijn werk of de Universiteit. Ik wil niet met lege handen komen.
Ik was afhankelijk van de storting van huur- en zorgtoeslag voor ik deze niet alledaagse boodschappen kon doen. Overheid bedankt, het is goed besteed.
En nu ben ik onderweg.
Ik vul beetje bij beetje het kattenvoer aan en moet nog extra zand voor de kattenbak halen. De katjes voelen aan dat ik onderweg ben en ze zijn aanhankelijke dan ooit.
De buren op de hoek zorgen voor de katjes, een andere buurvrouw is zo lief om mij in de nacht van dinsdag op woensdag om een uur of vier naar Schiphol te brengen. Geweldig.

Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lief zo gauw weer zie. Het kost me steeds meer moeite om gescheiden te leven, ik vind het moeilijk om geduldig te blijven. Ik ben blij en ik ben bang. Iedere keer kan de laatste keer zijn dat ik de reis kan maken, maar nu ben ik nog onderweg en ik probeer te vertrouwen op een wonder waardoor mijn lief en ik samen kunnen zijn en blijven.
Op weg. 
Een liefde tussen twee werelden in tijden van armoede.

(05-12-'12) Rust

(24-11-'12) Een gewone week

Gisteren heb ik zowaar de Horlepiep gedanst! Althans, wat ik dacht dat de Horlepiep was. Niemand kende de Horlepiep, en mijn versie leek achteraf aardig op de echte, zoals hier in de video te zien is. Ja, ik ben nog steeds animeerdame bij de hoogbejaarde licht demente zusters... en ik vind het geweldig. Ik ben graag bij de dames en zij hebben mij graag om zich heen. Nooit eerder werkte ik ergens waar ik zulke lieve complimenten kreeg. Heerlijk hoor.

Thuis had ik een wreed gevecht met een zeshonderd pagina's tellend boek dat gerecenseerd moest worden. Ik schrijf al recensies sinds 1997, dat is zo'n vijftien jaar nu. Meestal doe ik dat met plezier, maar deze keer... Hoewel het echt geen slecht boek was, kwam ik er maar niet door heen. Er zijn boeken die ik niet helemaal hoef te lezen om te kunnen beschrijven. Computerboeken bijvoorbeeld, die hebben een logische opbouw, en je kunt ze beoordelen door dwars te lezen - het begin en einde van een hoofdstuk-, door de inhoudsopgave en de indeling te bekijken, en tot slot steekproefsgewijs wat tekst te bekijken. Je hebt dan wel een goed beeld, zeker wanneer je dit al zo lang doet. Romans echter moet ik van begin tot het einde lezen, het komt voor dat het einde een verrassende wending aan het verhaal geeft. Het staat behoorlijk stom als je dat niet hebt gezien en je beoordeling kan de plank flink mis slaan in zo'n geval.
Hangen en wurgen was het deze keer. Ben ik meestal ruim voor de deadline klaar, deze keer moest ik echt alle zeshonderd pagina's in één week lezen. En ja, ik had uiteraard ook nog meer te doen. Pas vanaf pagina vierhonderd begon het verhaal me een beetje te boeien, helaas te laat voor de deadline.
Wat ik nooit doe deed ik deze keer, ik schreef de recensie zo'n honderdvijftig bladzijden voor het einde...

Daarnaast had ik een schrijfcursus te beoordelen. Leuk natuurlijk. Wanneer willen jullie de beoordeling hebben? Voor vrijdag graag. Oeps, tegelijk met de deadline van het zeshonderd pagina's tellende boek. Dat werd toch even stressen. Hoe kun je een goede recensie schrijven binnen twee dagen, als je daarnaast nog meer te doen hebt. Nou bleek bij navraag dat ze een paar simpele vragen hadden die ik moest invullen en uiteindelijk was het geen probleem om op tijd te reageren.

Trots op de tweede gehaalde deadline.
'Verveel je je nou niet', zeggen ze dan. 'Zo zonder werk'.
Nee hoor. Nu ga ik gauw het boek uitlezen om te kijken of mijn recensie klopt. Foei..

(17-11-'12) Kleurplaten

Soms heb ik geen zin in woorden, woorden, woorden. Vandaar dat ik vandaag mijn nieuwe kleurplaten aanbied om hier te downloaden.
Denk nou niet: Hm, kleurplaten! Ik ben toch geen klein kind!

Probeer het maar eens, gewoon lekker zitten kleuren... echt heel leuk om te doen.
Veel plezier.

Gewoon downloaden, uitprinten en kleuren maar.

 

Een voorbeeld: Ingekleurde Mandala

 

(10-11-'12) Erkenning/ Bevestiging

Ken je dat gevoel?
Als klein kind val je en je schaaft je hele vel open, maakt niet uit waar, arm, been, desnoods je hoofd. Je voelt je zielig, het doet behoorlijk zeer.Je bloedt en schrikt daarvan.
Wanneer er niemand in je omgeving iets merkt dan kun je wel huilen en je ongelukkig voelen, maar op een gegeven moment raap je jezelf bij elkaar en ga je verder, zo goed en zo kwaad als het lukt. Maar wat nou als er iemand in de buurt is die naar je toe komt, je over je hoofd aait en heel lief en meelevend is. Tja, dan is het echt, dan mankeer je echt iets...Ondanks het fijne gevoel dat iemand je pijn ziet, voel je de pijn toch zeker twee keer zo erg.

Jarenlang heb ik mezelf opgepakt en ben ik doorgegaan. Niemand zag de pijn, alleen het gesukkel. Op een gegeven moment redde ik het niet meer, in mijn werk kwamen de eerste scheuren naar voren. Een lange weg van zoeken naar de oorzaken volgde. Ondertussen stapelden fysieke klachten zich op, en bij tijden voelde ik me zielig, en boos... boos omdat ik niet werd gezien. Mijn pijn  werd niet gezien.
Ik werd een beetje afgekeurd, 25-35%. Het was een lange strijd geweest, waarbij ik met name het UWV als een grote vijand zag. Op een gegeven moment veranderde mijn houding tegenover deze grote logge instelling. Ik was niet meer kwaad en kon het nemen zoals het kwam. Ik had vrede met de uitslag.

Een van de grote lessen die ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat mensen, en zeker instellingen, niet helderziend zijn. Je kunt je verongelijkt voelen als ze niet zien wat er in je omgaat, of hoe je lijf weigert te doen wat het moet doen, maar als je het niet laat zien, niets vertelt, hoe moeten ze het dan weten.
Zo besloot ik tegen de uitspraak van het UWV in beroep te gaan, omdat ik vond dat ze mijn fysieke klachten niet serieus namen.
Nu moest ik bijna letterlijk met 'de billen bloot', omdat ik het niet gemakkelijk vind om te vertellen over alle klachten in de bekkenbodemstreek, heb ik alles op papier gezet. De klachten zelf, en wat die voor impact hebben in het dagelijks leven.

Ik was er een paar dagen beroerd van toen ik alles had opgeschreven. Ik besefte niet hoe ik mijn leven om mijn klachten heen had gevormd. Hoe beperkt ik eigenlijk was in gewone dingen als lopen, zitten, staan, tillen etc.  Goed, toen kwam de middag van de hoorzitting. Ik overhandigde mijn aantekeningen aan de verzekeringsarts, zij las ze aandachtig door, en zei: dat is duidelijk, Lichen sclerosis is een bekende ziekte die niet over gaat. We gaan uw zaak opnieuw bekijken. Tien minuten later stond ik verbouwereerd weer buiten.

Ik was tevreden, ik was voor mezelf opgekomen en ik werd gehoord. De uitslag maakte me niet meer uit, al hoopte ik stiekem dat ik een paar procenten erbij zou krijgen, zodat ik minder uren zou moeten werken voor mijn inkomen.

Toen kwam de uitslag! ... en ik werd serieus genomen, serieuzer dan ik mijzelf eigenlijk nam... en de schrok was groot.
'Gefeliciteerd', zeiden mensen om me heen.
Ik kan/ kon niet helemaal blij zijn: ik heb echt iets. Ik heb officieel beperkingen om 'normaal' te functioneren...

Langzaam lukt het me om naar de mogelijkheden te kijken die deze uitslag biedt. Ik ben vrij... nu is het aan mij om met deze uitslag mijn leven vorm te geven op mijn eigen manier, op een manier die bij mij past. Laat ik daar nu vooral van gaan genieten.

(01-10-'12) .. en niets anders is meer belangrijk

30 september 2012

Schrijfoefening: ‘Wanneer had je niets anders nodig?’

(Onbewerkt weergegeven)

Vrijdagmiddag rond een uur of half vijf sloot ik de deur achter me en ik liep de parkachtige statige voortuin door. De handen in de zakken vergenoegt kneukelend. De metalen poort stond open. Ik stond even stil en keek onwennig om me heen en haalde diep adem. Hier was het leven dat hectisch door was gegaan toen ik binnen was.

Als een film die heel langzaam wordt afgespeeld, in slow motion, zo ging de tijd toen ik uitgetreden even ingetreden was. Ik hoefde niets en iedereen was me dankbaar.

Binnen staat de tijd even stil. Geen haast, alleen aandacht en liefde. De gemiddelde leeftijd is tachtig, de jongste is zesenzestig en de oudste is over de honderd. Mijn nieuwe vriendinnen zijn de weg kwijt. Soms wat meer en soms wat minder. Niet heel erg want dan moeten ze ergens anders heen. Ik heb ze in mijn hart gesloten.

Monkey mind, over monkey mind gesproken. De staat van je hersens waarin de controle is verzwakt. De ene gedachte leidt tot de volgende associatie en weer teug. Omwegen zijn onvermijdelijk. Fascinatie, wat gebeurt er wanneer je de controle los kunt laten, wat gebeurt er wanneer het verlies van controle geen keuze meer is?

Ik hou van de verhalen waarin vroeger en nu door elkaar spelen, waarin waar en niet waar niet uitmaken. Je leert dan te luisteren met je hart en niet met je verstand. Dan kan de liefde stromen. De UCL, de onvoorwaardelijke liefde die het niet uitmaakt dat je vandaag hetzelfde vertelt als gisteren en die het niet uitmaakt dat j verhaal vandaag volkomen anders is dan je verhaal dat je morgen vertelt.

En dan kom ik terug bij Humble. De Humble die Saskia is zonder bullshit. De kern, de bron, de allesverslindende en de allesomarmende liefde. En ik geef me over en straal. Ik geniet van deze vrijplaats met zijn strikte regels.

Om kwart over vijf gaan de rollator-ondersteunden in optocht naar de kapel. Met de lift. Allemaal tegelijk of soms in tweeën. In verwarring wordt er op de gang gestaan.

‘Ik wil mee, ik wil ook’, wordt er verdrietig tegen de gesloten liftdeur geroepen.

‘ja zuster, u mag ook, natuurlijk. De lift komt zo weer terug en dan gaan wij ook naar boven.’

‘Ooooh’, zegt ze veelbetekenend en ze lijkt zich te berusten in haar lot.

‘Ik wil ook naar boven.’

De blik in haar ogen is als die van een kind dat zich achtergesteld voelt en niet begrijpt waarom zij daar op de gang moet staan.

Na de dienst komen ze terug in de kamer waar ze de hele middag voor de dienst hebben gezeten. Stralend en vol bewondering komt een van de zusters binnen. Terwijl ze zwaar op haar rollator leunt, kijkt ze nieuw en verrukt de kamer rond.

‘Oh, wat gezellig is het hier, wat een mooie kamer.’

Ze geniet zichtbaar terwijl ze voorzichtig aan tafel wordt geschoven. Haar tere wangen hebben een blos van geluk en dankbaarheid.

Verdwaasd sta ik buiten de poort. Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen, alsof ik me opeens gewaar word een lichaam te zijn en ik schakel tandgewijs over in een hogere versnelling en nog een.

Het is dat ik me inhoud, anders zouden er grote dikke tranen over mijn wangen rollen. Ik ben gelukkig. Ik straal van binnen en van buiten. Dit is mijn plek, dit is waar ik hoor. Openbaring. Het bestaat. Ik heb de UCL, de onvoorwaardelijke liefde. Eerst al in de mooiste mens op aarde en nu hier in dit kloosterverzorgingshuis.

And nothing else matters.

Ik ben de rijkste, meest bevoorrechte mens op aarde.

Ik hou van zuster Margreet en de onbegrijpelijke zinnetjes die ze bij de door haar ingekleurde tekeningen neerzet. Zo betekenisvol, prachtig. En zuster Mechteld die midden in een brompottenbui overschakelt en vol passie op eigen stoere manier vertelt over het poesje dat vroeger van haar huis mee naar school liep.

Jullie bedanken mij en ik bedank jullie.

(18-08-'12) Gedenkboom

Na verwijdering van mijn bamboe (hoera!) wilden we een boompje planten en besloten hier een shrine/ gedenkboompje voor mijn moeder van te maken. Mijn lief kon niet bij de crematie zijn en zal ook niet bij de bijzetting in het familiegraf aanwezig zijn.

In de boom hebben we een armband met haar naam in kraaltjes opgehangen, en een muziekinstrumentje dat ze uit Zuid Afrika meenam, en in plastic nogmaals een bedankkaartje. Een van haar favoriete doosjes met kleine typisch mamadingetjes en een bedankkaartje erin hebben we onder de boom begraven.
Aan de voet staan een beeldje van een lezend figuurtje en een engel, symbolen voor mama. En nog een giraffe die ze uit Zuid Afrika meebracht.
Mijn liefste lief heeft een mooie cirkel eromheen gemaakr en we hebben die samen versierd met stenen en steentjes. Ik ben er erg blij mee.

Vanavond toen ik de tuindeur op slot deed merkte ik dat ik mama gedag zei. Heel aandoenlijk.

(05-08-'12) Een bijzondere relatie

Zondagochtend, de zon schijnt, het leven is vredig en goed.
Het is een week geleden dat mijn lief op Schiphol aankwam. Het is een week nu dat we gewoon rechtstreeks met elkaar kunnen praten, zonder dagen lang te hoeven wachten op een mailtje terug. Niet afhankelijk van het internet of stroonstoringen of heftige regenval. Gewoon rechtstreeks. Elkaar aankijken en vertellen en luisteren. Lachen en elkaar aanraken. Wat een luxe.

Wat zou het fijn zijn als we een mogelijkheid wisten om voor altijd bij elkaar te zijn.
Voorlopig doen we het met af en toe een paar gestolen weekjes samenzijn, en van elkaar genieten. Ik voel me net een zeemansvrouw. Het hele jaar gescheiden en de afstand overbruggen met kunstingrepen. Ooit zullen de tijden veranderen, daar zijn we allebei van overtuigd. We hebben nog geen idee hoe. Verloren baan, strenge inreisregels, tekort schietende financieën. Maar nu zijn we samen en we genieten volop van elkaar.

Het blijft iedere keer verbazen hoe twee mensen uit twee verschillende werelddelen zo vanzelfsprekend blij zijn met elkaar, en steeds de grenzen weten de overbruggen. De relatie lijkt zich na elke scheiding van maanden nog steeds verder te verdiepen. Een wonderlijke relatie, dat is zeker. Omstanders kijken hun ogen uit, ja, het gaat door en dieper steeds opnieuw. Familie en vrienden koesteren zich in onze overduidelijke liefde. We genieten van elkaar met volle teugen. We doen niets bijzonders, gaan geen toeristische attracties af. Nee, we verkennen elkaars ziel en weten dat we één  zijn en blijven. Een relatie zo bijzonder dat we alle obstakels kunnen overkomen.

We vragen onze voorouders en beschermengelen om bijstand, en ooit zal het dan gebeuren dat we voor altijd samen kunnen zijn.

(28-07-'12) Samen

De wekker ging af om vijf uur vanochtend, twee werkers voor de zekerheid, eindelijk gaat het gebeuren. De buurvrouw gesmst, ja ze is ook wakker. Om zes uur vertrekken we naar Schiphol, de plek van vreugde en verdriet, van afscheid en hereniging. Vandaag is het heerlijk om er te zijn.

De opwinding wanneer we de eerste blauw-witte vliegtuigen levensgroot langs de weg zien staan! Parkeerplaats zoeken, waar moeten we ook al weer heen? Tsjongejonge, wat is het toch groot hier. We nemen een veel te dure kop koffie want we zijn ruim op tijd. Zenuwachtig loop ik naar het bord met de aankomsttijden, geen veranderingen, nog even geduld hebben. De buuf en ik kletsen lekker bij iets waar we normaal gesproken niet zo gauw aan toekomen.

Het is altijd leuk om gewoon te zitten en mensen te kijken, er is zoveel te zien, zoveel mensen heen en weer en weer terug. De drukste dagen van het jaar maar het valt mee met de drukte 's ochtends om zeven uur. Ik kan mijn hoofd er niet goed bij houden. Hij komt hij komt hij komt hij komt.... zingt het in mijn hoofd. Tot het laatste moment is het onwerkelijk.

De eerste blik wanneer we elkaar zien, het is echt waar, hij is er, ook al is het nog achter een grote glazen wand.  Allebei beginnen we te stralen om de komende zeven weken hier niet meer mee te stoppen. Het lange wachten op de bagage en voordat hij door de deur heen komt.  Mijn God, wat hou ik van deze man en wat zijn we verschrikkelijk graag samen.We kunnen niet ophouden met lachen en stralen, dat is altijd zo geweest.

Na een half jaar waarin een hoop is gebeurd zijn we eindelijk weer even samen. Zeven hele weken kunnen we van elkaar genieten en vooral heel gelukkig zijn.

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(01-07-'12) Verre liefde

Opeens is de eerste helft van het jaar voorbij. Voor mijn gevoel is het nog maart of april, zelfs mijn kalender staat nog op april. Zo in beslag genomen en meegesleept door de ziekte en het overlijden van mijn moeder, en het ziek zijn van mijn zusje. Er gebeurt heel veel in en om me heen. In tijden dat je zo dicht bij leven en dood staat, ga je automatisch reflecteren op je eigen leven. Ik wel in ieder geval. Sprak ik eerder al over terug naar de Bron gaan, Soulretrieval, etc. het was nog te veel een gedachte. Tegenwoordig begin ik steeds meer de verbinding te leggen met mijn gevoel. 'Mijn kwartje begint te vallen', zeg maar. Een belangrijke tijd, een belangrijke transformatie, geheel in de stijl van het jaar 2012.

Al die tijd zijn mijn lief en ik gescheiden...Hij in zijn land en ik in het mijne. Terwijl zich grote veranderingen in mij voltrekken is het lastig om het contact met mijn lief te onderhouden. Dan weer valt de elektriciteit uit bij hem in de stad, of we hebben simpelweg even geen tijd of energie om aan het internet te komen. Telefoonverbindingen haperen. Skype is zelfs te geavanceerd voor ons.

Toen ik terugkwam van mijn lief, in februari, ben ik meteen in de zorg voor mijn moeder gedoken. Nog dagenlang stond mijn koffer onuitgepakt en onaangeraakt in mijn woonkamer. De overgang was te abrupt... maar soms heb je geen keuze. Je doet wat je moet doen, en zeker achteraf ben ik blij dat ik heb gedaan wat ik kon om mijn moeder zo intens en liefdevol mogelijk te begeleiden naar het einde.

Ik had vaag de tweede helft van 2012 in mijn hoofd om naar Afrika te vertrekken om te blijven. Vandaag is de tweede helft van 2012 begonnen en ik weet nog niet hoe het verder zal gaan.De situatie dwingt me steeds meer om bij de dag te leven, zoals ieder leven eigenlijk geleefd zou moeten worden. Gisteren is voorbij en morgen is nog onderweg. Laat staan overmorgen. Je kunt plannen maken, natuurlijk, maar vaak verloopt het leven zelf toch anders dan verwacht. De overgave... Resultaat van de verbinding met de Bron, het universum, God, Allah. Hoe wil je het noemen.
Het geeft een zekere rust dat er een masterplan is waar je als individu niet zo gek veel invloed op hebt. De verantwoordelijkheid voor mensen om me heen heeft altijd heel zwaar op me gedrukt, terwijl uitgaand van een masterplan ook die verantwoording minder zwaar is: de dingen gaan immers zoals ze moeten gaan.

Mijn moeder had vlak voor haar overlijden vier woorden op een briefje gezet, deze woorden krijgen steeds meer betekenis voor me. Ze zijn tegenwoordig voor mij als een gebed, een mantra:

Dankbaarheid

Acceptatie

Vertrouwen

Overgave

Dat is waar het om gaat...

En wat betreft mijn lief: Zomaar als een donderslag bij heldere hemel belde hij me vorige week dat het visum klaar lag.  Van 27 juli tot en met 14 september zullen we samen zijn, hier in Nederland. Wat ben ik blij dat hij mijn moeder vorig jaar nog heeft leren kennen en dat die twee zo gek op elkaar waren.