(19-03-'12) Ik doe maar wat

Ontdekking!

Nadat ik jaren lang mijn kinderen opvoedde en me weinig of niet afvroeg wat ik zelf wilde, krijg ik momenteel steeds de vraag voorgelegd wat IK nou wil. Lijkt simpel, maar wat een lastige vraag blijkt het.

Wat wil ik?

A * De wereld een beetje mooier maken

B * Leven van de wind

Dat is wat ik het allerliefste wil.

Wat betekent dat?

A * Liefde, licht, warmte verspreiden

       via Humble,

            Opvoeding (=klaar?!),

            Levenshouding

B * Me laten meevoeren met de stroom, de wind

       door te kunnen reageren op wat zich voordoet,

       kiezen voor organisch in plaats van planmatig leven.

Wat betreft B; wil ik dat echt of is het een vlucht om geen verantwoording voor mijzelf te hoeven nemen. Nee: Ik doe maar wat!, en zo heb ik het altijd gedaan. Ik wil leven in het moment. Plannen maken heeft weinig zin want het loopt toch altijd anders dan je denkt. 

Ik doe maar wat!

Eigenlijk is dat de ultieme vorm van met de stroom meegaan, en dus kun je concluderen dat ik al mijn hele leven doe wat ik het liefste wil!!!

'Daar word ik als baas niet vrolijk van als ik dat hoor', zei mijn laatste baas.

Word ik daarom niet vrolijk van bazen? Omdat ik mijn eigen pad moet verlaten om op een manier te denken en functioneren die een baas verlangt? Deed het daarom zo'n pijn, die laatste goede beoordeling tijdens een functioneringsgesprek? Was het een bevestiging dat ik werd die ik niet was?

Wanneer ik doe wat ik al mijn hele leven het liefste wil, wat is dan het probleem? Is er wel een probleem? Laat me nu eindelijk accepteren dat ik ben zoals ik ben. Ook als ik geen plan heb dan ben ik iemand, namelijk iemand zonder plan.

Terwijl ik dit bedenk krijg ik een telefoontje en hoor ik: Je kunt veel meer dan er uitkomt. Je bent al je hele leven aan het onderpresteren. Meteen schiet ik terug in het gevoel dat ik van alles moet, mezelf moet bewijzen,  plannen moet maken om meer... en meer te ... en .... en....

Ik doe maar wat!

Laat ze nou maar eens kletsen, en laat ik het grote gevecht stoppen en me eindelijk echt overgeven aan de gang der dingen. Laat me het nu accepteren: Ik ben die ik ben.

(17-03-'12) De kracht van de overgave

Opeens realiseer ik me dat ik me in een situatie heb gemanoeuvreerd waarin ik al eerder zat en waarvan ik dacht dat ik er klaar mee was. Pijnlijk. Wat kan ik ervan leren?

Ik wil zo graag, ik moet zo nodig, ik doe zo verschrikkelijk mijn best, ik vecht tegen de bierkaai en ik ga met mijn hoofd door de muur. Niemand die het ziet want er komt niets uit mijn handen, niet zo veel als ik zou willen. Ik vecht al mijn hele leven lang. Mensen denken vaak dat ik heel rustig en relaxed ben, zo'n indruk maak ik, maar niets is minder waar. Mijn hoofd is altijd bezig: het stormt in mijn hoofd. Ik word moe van alle beelden en kleuren en geluiden en gedachten. Steeds opnieuw wil ik iets en altijd lijk ik van de gebaande paden af te moeten. Zelf doen, nee niet helpen, ik kan het zelf.

En dan vind ik mezelf terug op een plek waar ik besef dat ik het niet zelf kan. Dat ik hulp nodig heb. Doodeng. Het maakt je afhankelijk.

Het is minstens de derde keer dat ik iets heb doen ontstaan dat ik de wijde wereld in wil sturen. Mooie ideeën, mooie produkten, waar ikzelf heel veel lol aan beleef tijdens het ontwikkelen, het maken. Maar dan...Hoe ga ik verder, hoe pak ik het aan. De andere keren stopte ik daar en gebruikte het excuus van alleenstaand moederschap. 'Ik word geremd door de omstandigheden', en ik gaf het op. 
Nu ben ik geen alleenstaand moeder meer. Ik ben alleen, en ik ben voor mijzelf verantwoordelijk.


Opnieuw zit ik in de ziektewet. Ik hou het niet uit in een betaalde baan. 
Ik wil zo graag, ik moet en ik zal, ik ben toch niet gek, ik mag niet zwak zijn. 
De dochter van de generaal mag niet zwak zijn! En nu is de generaal zelf zwak...
Ik verstuur een sollicitatie en word uitgenodigd voor een gesprek. Ik moet me bewijzen, laten zien wat een enorme aanwinst voor een bedrijf ik ben. De sollicitatie was oprecht. 
Maar ik wil eindelijk mezelf zijn. 

Weer zit ik zo goed als zonder geld. 70% van mijn laatstverdiende loon. Buiten vaste lasten kan er weinig gebeuren. Naar de film, een museum, naar vrienden buiten het dorp. Vergeet het maar.
Sterker nog: sparen om naar mijn lief te gaan? Garant staan om mijn lief hierheen te halen? Vergeet het maar. Je wordt er creatief van, dat is waar. Vrijwilligerswerk in ruil voor de entree van films of lezingen.

 ________________________________________________________________

'Niet mijn wil geschiedde, maar uw wil geschiedde'.
Het is tijd om mijn hoofd te buigen en mij over te geven. Over te geven aan de gang der dingen. 
Doodeng, al weet ik dat het waar is. Hoe doe ik dat? Ga ik op mijn achterste zitten en wachten tot er iets gebeurt? Hm, dat lijkt me niet. 'En het brood op de plank dan', roept een stemmetje in me.
Maar al dat vechten en die stormen in mij hebben me ook niet ver gebracht.

Ik ben mijn grootste vijand en mijn hardste criticaster.
Laat ik dit met mijzelf afspreken: van nu af aan ben ik milder in mijn oordeel over mijzelf.
     Per slot van rekening heb ik toch in mijn eentje vijfentwintig jaar lang twee zoons begeleid tot  wasdom. Ondanks beperkte middelen, maar met een overvloed aan liefde, zijn het mooie mensen geworden.
Laat ik ook dit met mijzelf afspreken: ik gooi mij nu in de rivier en ik laat mij meevoeren terug naar de bron.
     Wanneer ik dit vergeet moet ik mijn eigen wijsheid teruglezen en opnieuw beginnen.

P.S. Voor wie daaraan twijfelt na het lezen van bovenstaande: ik voel mij beter dan ooit, haha.

(29-11-’11) Zelfgenezing

Vandaag was ik bij de dokter. Mijn huisarts is ook homeopathisch arts en ik wilde even met hem overleggen of ik inderdaad Rode Klaver (zie vorige column) kan gebruiken als alternatief voor hormoonzalf. Maar dat terzijde.

Ik zag daar een oud exemplaar van het tijdschrift Ode liggen, van oktober 2010 om precies te zijn. Mijn oog viel op de voorkaft. Groot stond er: ‘LEES en GENEES: waarom het geschreven woord goed is voor lichaam en ziel’. Er stond ook nog een exclusief artikel in uit Paulo Coelho’s biografie. Dit ging over een tijd waarin deze werd opgenomen in een psychiatrische kliniek.
Een brutaal mens heeft de halve wereld, en ik vroeg of ik het tijdschrift even mocht lenen om het aan het einde van de middag weer terug te brengen. Ik woon om de hoek dus dat was geen probleem.

Halverwege het tijdschrift kwam ik een column tegen met als titel: ‘Vastleggen wordt loslaten.’ Subtitel was: ‘Onze geest geneest wanneer we het allemaal van ons afschrijven.’ Geschreven door David Servan- Schreiber. Het artikel begint met de vraag: ‘Heeft uw arts u ooit gevraagd de ergste dag van uw leven te beschrijven?’.
Dit was het moment dat ik in de schrijver geïnteresseerd raakte, en mijn onvolprezen vriend(-in) Google inschakelde. Een van de links die ik kreeg was naar een andere uitgave van hetzelfde tijdschrift Ode. ‘Het instinct om te helen.’
Ik was en ben onder de indruk van wat ik las. Het is voor mij te vroeg om precies aan te geven wat mij het meeste raakt in de woorden van David Servan- Schreiber, maar ik haal hieronder enkele citaten van hem aan. Mijn excuses dat ik niets uitleg, vandaag word er zelfwerkzaamheid van jou als lezer gevraagd. Ik had vanochtend een ingrijpend gesprek met mijn jongste zoon, en deze citaten sluiten aan bij het knijpen van de ziel dat wij vanochtend deden. Morgen heb ik een spannend gesprek met een UWVarts, en dat is voor mij altijd een stressvol moment waarin ik mijzelf tegenkom, en waarbij voor mij veel om zelfgenezing draait. Ik plaats hierbij een link naar het artikel zodat je het in zijn geheel kunt lezen, als je dat wilt. Ik heb enkele mij aansprekende zinnen uit hun context gehaald. Toch ben ik zo vrij om aan te nemen dat jij het ook boeiend vindt.

http://nl.odemagazine.com/doc/0088/Het-instinct-om-te-helen/

Servan-Schreiber: ‘Er is een voortdurende wisselwerking tussen het hart en de hersenen. Uit onderzoek is gebleken dat een coherent hartritme in staat is om het emotionele brein tot rust te brengen. Wanneer je hart op een gezonde manier klopt, kun je stress, depressiviteit, spanning en andere geestelijke aandoeningen genezen.’
Servan-Schreiber: ‘De reden waarom je dat niet voor elkaar krijgt met psychoanalyses en praatsessies, is dat deze niet rechtsreeks tot de emotionele hersenen spreken, maar tegen de neo-cortex, het analyserende deel van de hersenen. Maar dat is niet waar angsten, spanningen en onverwerkte trauma’s liggen opgeslagen. Die liggen, net als de instinctieve, natuurlijke vermogens van het lichaam en de geest om te helen, opgeslagen in de emotionele hersenen.

Servan-Schreiber: ‘De eenvoudigste en snelste manier voor het lichaam om coherentie tussen hart en hersenen te bewerkstelligen, is positieve gevoelens te hebben. Als er een pil zou bestaan met hetzelfde effect, dan zou dat een wonderpil zijn.’
Emoties zijn sneller en krachtiger dan gedachten. En dat het hart – wanneer het om ziekte en gezondheid gaat – belangrijker is dan de hersenen. Positief denken met je hersenen is zinvol, maar positief voelen vanuit je hart geeft een geweldige impuls aan de gezondheid en aan effectief en creatief functioneren.’

De regeerperiode van de “experts” is voorbij. Steeds meer mensen zullen hun gezondheid in eigen hand nemen en zelf – op basis van informatie die zij via het internet krijgen – beslissen welke remedies zij nemen.’
Er is één remedie in omloop, die misschien wel het krachtigst is van allemaal. Hij eindigt zijn boek er ook mee: liefde.
Niets, zo blijkt uit onderzoek, is zo vitaal voor ons gevoel van welbevinden als het gevoel van verbondenheid, van te worden geliefd en lief te hebben, van ons deel te voelen van een groter geheel. Ook in dit opzicht slaan veel van de hedendaagse psychologische therapieën de plank mis. Servan-Schreiber: ‘Er is een wereldwijde trend die sterk is gericht op het “zelf”. Het draait allemaal om zaken als persoonlijke groei, zelfontwikkeling, autonomie, onafhankelijkheid, individuele vrijheid en zelfexpressie. Heel mooi natuurlijk, maar de prijs die we ervoor betalen, is vaak een brandend gevoel van eenzaamheid, van isolatie en van verlies aan betekenis en zingeving.’

David Servan-Schreiber: Uw brein als medicijn, www.instincttoheal.org

(18-10-‘11) Met de ogen dicht

Vandaag had ik zo’n dag dat ik terugkeek. Terug in de tijd. Zo af en toe doe ik dat, misschien wel niet vaak genoeg. Het is weleens goed om stil te staan bij het verleden, en bij jezelf. Zeker voor iemand als ik die alles zo snel weer vergeet.

Ruim vijf jaar geleden had ik een periode waarin ik veel schreef en daardoor ook lekker in mijn vel zat, zoals dat heet. Ik volgde schrijfcursussen en schrijfworkshops. Hartstikke leuk, echt waar. Ongeveer een jaar lang schreef ik per week een kort verhaal. In die tijd volgde ik een soort training over het benutten van je talenten. Ik was er van overtuigd dat ik mijn talenten moest benutten. En wat deed ik: met de ogen dicht stapte ik in een broodbaan van negen tot vijf waarmee ik de huur (net) kon betalen.

Ongeveer vier jaar geleden bleek dat ik toch niet helemaal op mijn plaats zat in mijn broodbaan. Ik snapte er niets van, ik probeerde zo verschrikkelijk hard om er het beste van te maken. Okee, het was niet helemaal een functie waar mijn hart in lag, maar ach, schop onder de kont en doorgaan maar. De huur moest toch betaald worden?! Vijf jaar lang heb ik het geprobeerd, en natuurlijk waren er tijden dat het beter ging. Uiteindelijk kostte deze baan me al mijn energie, er zat achteraf bezien, geen uitdaging in voor me. Het is dodelijk wanneer je je kwaliteiten niet kunt gebruiken in je dagelijkse bezigheden. Wanneer ik thuiskwam had ik geen energie meer over om dingen te doen die ik leuk vond, en waar ik wel energie van kreeg. Daarbij komt dat het huishouden ook niet een terrein is waarop ik mijn kwaliteiten benutte. En zo gleed ik langzaam weg, met de ogen dicht.

Ik deed mijn stinkende best voor deze baan omdat ik ervan overtuigd was dat ik deze nodig had om de rekeningen te betalen. Bovendien was ik verantwoordelijk voor een gezin, dus ik kon me niet overgeven aan spelen, aan lekker ontdekken en aan vormgeven van ideeën. Dacht ik, wist ik, was mijn overtuiging. Zo worstelde ik en bleef ik een tijdje boven; met de ogen dicht.

Ruim een jaar zit ik in de ziektewet. Regelmatig viel ik uit op mijn werk, ik kon niet meer. Steeds weer bleef ik het toch proberen, dan kwam ik weer een tijdje terug, op therapeutische basis, zoals dat heet. Ik werd er doodmoe van, letterlijk. Mijn lijf weet al lang wat ik niet wilde zien, met als gevolg dat het lijf protesteerde als een gek. Nog liet ik me misleiden en dacht ik dat ik alleen maar fysieke klachten had. Ik wilde zo graag normaal zijn en deze negen tot vijf baan kunnen volhouden. Het grootste gevecht was tegen mezelf. Ik hield alles en iedereen voor de gek, en vooral mezelf, door me altijd maar groot te houden. Ik kon niet meer. Ook de arboarts en het UWV trapten in mijn schijnvertoning en toen ze stelden dat ik weer hele dagen moest werken, stortte het kaartenhuis ineen. Nu ben ik voorlopig volledig arbeidsongeschikt.

Ik verkeer nu in de luxe positie om na te denken over mijn leven. Langzaam zie ik in dat ik zelf mijn grootste vijand ben. Mijn mond vol over het volgen van je hart, en hoe ieder mens zijn eigen pad moet gaan. Ik geloof het ook echt, maar wat doe ik: Met de ogen dicht probeer ik krampachtig vol te houden aan de zelfopgelegde straf dat ik met kunst geen geld mag verdienen, want dat zou te leuk zijn. En een alleenstaande moeder heeft zo haar verantwoordelijkheden, en mag niet spelen, ze moet serieus zijn. Ja, rare overtuigingen kan een mens hebben. Hoe triest. 

Vandaag kwam ik een notitie tegen van jaren geleden. Iemand schreef: ‘Eigenlijk zou je gewoon een goedbetaald kunstenaar moeten zijn.’

Langzaam begin ik die kant op te denken. Ik wil geld verdienen met het maken van leuke, mooie dingen. Als een kind geniet ik wanneer ik mijn Humbles™ teken. Zal ik mezelf eindelijk toestaan om …

Met de ogen dicht denk ik angstig; ‘Nee, ik ben er nog niet.’ Maar ik ben op weg, op de goede weg, maar de weg is nog lang.

(C10-10-‘11) Niemandsland

Sinds een paar dagen zit ik in een raar soort niemandsland. Zoals je weet is het hier een komen en gaan van de mannen in (en uit) mijn leven. Deze zomer was mijn lief zes prachtige weken bij me, dat was langer dan ik ooit met een volwassen man ben samen geweest en we hadden het geweldig. Nu is hij terug naar zijn eigen land, ik heb al geboekt om over een paar maanden weer bij hem te kunnen zijn. Maar nu zit ik hier en hij daar en dat is echt niet leuk, ondanks alle verheven gevoelens dat we ondanks de afstand toch dicht bij elkaar zijn. Allemaal waar, maar het is gewoon niet hetzelfde.

Mijn jongste zoon was enkele maanden bij me terug in huis, en dan ook echt 24/7 in huis. Ik vond het af en toe te veel en zei hem dat ook. Nu heeft hij sinds twee weken een baan en is daar opeens 24/7. En ik? Het huis is stil opeens, het was wel erg abrupt. 

Sinds ruim een jaar zit ik in de ziektewet, af en toe probeer ik weer een tijdje om te reȉntegreren en stort dan weer in. De afgelopen week had ik op eigen verzoek een gesprek met het UWV, ik wil weten waar ik aan toe ben.  Ik dacht echt dat het wat beter ging met me, maar door alle stress rond arboarts en UWV ben ik weer stappen terug gevallen. Vermoeidheid is weer sterker dan het sinds lang was, mijn fysieke klachten blijken erg stressgerelateerd en zijn dus ook erger dan ze de laatste tijd waren. En nu? Ik moet een afspraak maken met een psychiater via het UWV voor een uitgebreid onderzoek. Wil ik dat wel, straks krijg ik na 54 jaar opeens te horen dat ik niet helemaal spoor, haha? Totdat ik een uitspraak van het UWV heb weet ik niet of ik nog ooit terug moet naar de baan waarin ik word ontslagen zo gauw ik beter ben, omdat de functie is opgeheven. Of dat ik me op een nieuwe invulling van mijn toekomst kan gaan richten. Er gaat zo veel kostbare tijd voorbij. Mijn salaris is 30% teruggevallen, en dat is beslist weer wennen. Het was al niet veel maar nu kan ik eigenlijk niet eens mijn eten betalen. Eens lekker er tussen uit is niet te doen. Verlammend.

Zelfs qua weblog zit ik in een soort niemandsland. SPhoenixB voelt vertrouwd, ik kan een stukje schrijven en het plaatsen zonder daar al te veel over na te denken. Eigenlijk had ik me juist voorgenomen om voortaan alleen opmijn nieuwe blog Blue Rose- Blauwe roos te gaan schrijven. De stukjes moeten dan positiever en vol wijsheden zijn, bovendien moet ik ze steeds in twee talen schrijven. Allemaal leuk en aardig, maar het maakt het minder spontaan; te hoge eisen aan mezelf of aan mijn stukjes. Dan heb ik ook mijn nieuwe blog landofthehumbles, hartstikke leuk, daarin ik vertel over mijn nieuwe passie˸ De Humble™. Ook daar moet ik mijn weg nog in vinden. Ik wil graag naar buiten treden met ze maar weet niet precies hoe, ook al omdat mijn gezondheid nog niet helemaal okee is.

Kortom, ik wil niet klagen want ik voel me verder redelijk, maar ik vind het wel even ingewikkeld allemaal. Eigenlijk wil ik gewoon graag verder, vooruit kijken en denken en doen. 

P.S. Kijk je af en toe ook op mijn nieuwe sites? Er staat een link rechtsonderaan op SPhoenixB.

(21-09-’11) Er tussen in

SPhoenixB: Het verhaal van het herrijzen uit de as. Hoe lang ga je daar mee door, hoe lang ga ik daar mee door? Bijna een jaar heb ik hier mijn stukjes geplaatst, altijd met veel liefde. Terugkijkend zijn sommige stukjes erg geslaagd, terwijl anderen een beetje zeurderig van aard zijn. Het zij zo.

En nu? De geboorte van Blue Rose/ Blauwe Roos is daar. Het is een tweetalig blog: Engels/ Nederlands. Waarom Blue Rose/ Blauwe Roos?  De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke. Tegen alle verwachting in ontstaan vaak de mooiste situaties. Wat betekent dat? Alchemistisch: De roos is wijsheid en het rosarium is het werk; zij staat ook voor de wedergeboorte van het spirituele na de dood van het tijdelijke. De rozentuin is een symbool van het paradijs en is de plaats van het mystieke huwelijk, de vereniging van de tegendelen. Blauwe roos: Het is een mystieke bloem, wiens kleur niet bestaat in onze realiteit. Het is de bloem van de aspiratie, een verlangen naar een andere staat van bewustzijn. De blauwe roos is een belofte, een mystieke belofte. Zij vertelt dat er meer onder de zon en de maan te vinden is, dan wij met ons gewone gehoor kunnen horen en wij met het blote oog kunnen zien. De blauwe roos verwelkt niet, zij is een eeuwigheidsymbool voor de bron van het leven.

Ik heb behoefte aan licht en aan lucht. Niet als in luchtig want mijn stukjes kunnen net zo zwaar zijn op de Blauwe roos als in SPhoenixB. Het is een volgende stap, de blauwe roos is een volgende stap. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Na alle twijfels en worstelingen en mooie momenten die ik als Phoenix tijdens het herrijzen meemaakte, komen nu nieuwe stappen, nieuwe initiatieven die weer genomen kunnen worden. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en zelfs de Blauwe roos. Ik ga nu in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht opvangen en doorgeven, en liefde. Onvoorwaardelijke liefde.

Dat klinkt mooi hè.

Maar omdat een verandering nooit in één keer, in één beweging gaat, hou ik SPhoenixB nog in leven. Het ene moment zal ik op SPhoenixB schrijven, het andere moment op Blauwe roos. Zo kan ik me voorstellen dat er nog wel eens een stukje over het UWV of de arboarts zal komen; dat hoort bij SPhoenixB. Bedrijven met een ziekmakende energie, niets lichtgevends. Daarentegen horen nieuwe geboortes op gebied van werk of verhalen over de UCL, de Unconditional Love, bij de Blauwe roos.

Misschien vind je het lastig dat je soms hier en soms op Blue Rose/ Blauwe roos moet kijken om me te volgen. Er staat rechts onderaan beide pagina’s een link naar elkaar om het je makkelijk te maken. Je reacties blijven natuurlijk altijd welkom.

(C15-09-’11) Boerkaverbod

Hier is mijn honderdste column voor dit blog. Ik was van plan er een mooi, speciaal stukje van te maken. Zoals vaker gezegd: een tekening zegt soms meer dan honderd, of duizend, woorden. Vandaar…

(13-09-’11) Tijd voor Humble™

Wie is Humble™? Humble™ zag voor het eerst serieus het levenslicht toen een vriendin een jubileum vierde en daarvoor een bijzonder cadeautje moest worden gemaakt. In beeld en tekst gaf ik haar levensverhaal weer en liet dat drukken als een fotoboekje. Ik kreeg de smaak te pakken en raakte langzaamaan verknocht aan het figuurtje.

Waarom Humble™? Volgens het woordenboek betekent Humble: nederig, bescheiden, eenvoud. Dat spreekt me aan. Een verhaaltje, een grap, een statement laten zien met zo weinig mogelijk opsmuk. Terug naar basics. Ik probeerde wat mijn Humbles™ allemaal konden uitdrukken, en ik moet zeggen, ze hebben veel zeggingskracht. 

De tekening hiernaast maakte ik voor mijn oudste zoon die nieuwe schoenen voor zijn verjaardag wilde. Van de tekening maakte ik een kaart en die heb ik geupload bij Boomerang, waar hij nu als e-card en als echte kaart verstuurd kan worden. Dat vind ik leuk om te doen.

Daarnaast heb ik twee kalenders besteld die ik heb laten drukken:   

Iedereen die ze ziet reageert erg  enthousiast en zegt: Daar moet je wat mee doen. Ik ga nog even uitproberen of ik inderdaad alles met ze kan uitdrukken dat ik wil, en dan wordt het tijd om mijn Humbles™ de wijde wereld in te sturen.

Hou ze in de gaten, want ze komen er aan. En jij bent een van de eersten die ze heeft gezien.

(C02-08-11`) Attaya in Nederland

Het drinken van Attaya is een algemeen gebruik in West Afrika. Jaren geleden toen ik in Mali was heb ik voor het eerst kennis gemaakt met wat daar Thé Maliënne werd genoemd. Het is een thee ceremonie waarbij je als gast blijft zitten tot je de derde ronde hebt gekregen.

In dit filmpje op youtube zie je hoe een en ander in zijn werk gaat: http://www.youtube.com/watch?v=AaUY92mpakc&feature=related

Nu mijn lief in Nederland is moet er natuurlijk ook Attaya worden gemaakt. Hij had geschreven dat hij de attaya (Chinese groene thee) en het theepotje mee zou nemen. Omdat ik geen houtskoolpotje heb, ben ik als een gek aan het denken gegaan wat we hier als alternatief voor kunnen gebruiken. Ik heb uiteindelijk op Marktplaats een mini kogel barbecuede aangeschaft. Toen mijn lief aankwam bleek dat hij wegens plaatsgebrek het theepotje thuis had moeten laten. Na een zoektocht naar een klein emaille theepotje kwam ik terecht bij de Emaillekeizer in Amsterdam, waar ze heel veel leuke Afrikaanse spullen hebben. We hebben daar twee kleine theepotjes gekocht. We willen tijdens ons Nederlandse trouwfeestje namelijk ook attaya maken, vandaar twee potjes. Eerder deze week had ik in een Turkse winkel al groene thee gekocht. Er gaat erg veel suiker in, dus om het een beetje gezonder te houden hebben we rietsuiker gekocht. Ik had nog kleine Chinese theekopjes in huis die we in plaats van attaya glaasjes gebruiken. 

Gisteren hebben we voor het eerst geprobeerd of alles werkte en jawel, ook in deze aangepaste versie is de attaya geweldig. De rietsuiker combineert goed en de smaak was prima. De geur van het houtskool, de tijd die je voor de ceremonie neemt, de smaak, vooral de gezelligheid, alles nam me mee terug in de tijd. En het mooiste is; de heimweegevoelens werden gecompenseerd door de realiteit van attaya met mijn lief in Nederland. Geweldig.

Mijn jongste zoon die op het moment even thuis woont en mijn lief genoten samen van de attaya in de tuin, terwijl ik met een vriendin even binnen zat. Heel bijzonder is dat mijn jongste zoon en lief ongelooflijk veel op elkaar lijken. Ik had al eerder dat idee, maar sinds ze samen zijn is het af en toe gewoon eng om te zien. Vooral is het heel erg mooi.

(C30-07-’11) Een week later

Niet te geloven dat er al weer een week voorbij is sinds mijn lief voet op Hollandse bodem zette. De dagen vliegen voorbij, voorbij met nietsdoen. We doen geen toeristische trips of iets dergelijks. Voorlopig willen we de dagen alleen gebruiken om samen te zijn en onze relatie verdiepen. 

Het grote doel van deze reis was dat mijn lief mijn zoons, moeder en andere familie zou ontmoeten. Ik moet zeggen; er zijn prachtige ontmoetingen voorbij gekomen. Ik ben vooral erg ontroerd door de zoons en mijn lief samen, ieder op hun eigen manier tasten ze elkaar af, en de algehele conclusie is dat ze goed vlees in de kuip hebben. Over en weer. 

Ook ontroerd ben ik door alle enthousiaste en meelevende reacties van familie, vrienden, bekenden en collega’s. We worden regelmatig uitgenodigd voor etentjes door mensen bij wie ik nooit eerder at .

Het allerbelangrijkste is dat we het samen zo fijn hebben. Soms lijkt alles heel vanzelfsprekend en gemakkelijk, alsof we al jaren samenwonen. Soms kijken we elkaar ongelovig aan: Is dit echt? Zijn we samen in Nederland? Mijn lief is een erg prettig mens om mee in één huis te zijn. Zelfs voor iemand die niet eerder samenwoonde en erg op zichzelf is, zoals ik. Het is een wijze man met wie ik diepe gesprekken voer, en hij is een clown die gekke liedjes voor me zingt als hij in een vrolijke bui is. Een man met een heel groot inlevingsvermogen en een hoge gevoeligheid. Hij is behulpzaam in huis, veegt de vloer aan en doet de afwas. Wat heel spannend en soms erg confronterend is: hij houdt me een spiegel voor. Door hem zie ik sommige gewoontes, goed of slecht of gewoon, vanuit een andere lichtinval en dat valt niet altijd mee. Ik leer een heleboel.

Tijdens mijn hersteltraject met psycholoog, coach en fitness, is voor mij het centrale thema: Verbinding. Verbinding tussen hart en hoofd, tussen lichaam en geest, tussen spiritueel en aards, tussen mij en de ander, de samenleving, mijn kinderen etc. De aanwezigheid van mijn lief valt in die zin op ultieme wijze in het thema verbinding. Mijn angst voor verbinding en mijn verlangen naar verbinding steken beiden om de beurt de kop op. Het is daardoor ook een spannende tijd, en het lijkt soms alsof vele losse eindjes samen komen en duidelijk worden.

Vooral ben ik erg gelukkig, zijn we allebei erg gelukkig. Het is zo goed om samen te zijn. We voelen ons allebei zo vrij en gewaardeerd en geliefd en gestimuleerd en alles wat je maar wenst, wanneer we maar samen zijn. Het was het knokken om een visum meer dan waard.