(14-07-'12) Familiereünie

Het komt niet vaak voor dat ik mijn familie zie. Waarom? Geen idee, dat is gewoon zo gegroeid denk ik. We wonen verspreid over het hele land, misschien is dat een reden? Ik ben zeker niet anti en ook met niemand gebrouilleerd, echt niet. Het nadeel is dat je elkaar dan alleen bij begrafenissen tegenkomt. Toen ik enkele weken geleden een uitnodiging ontving van een tante en oom, nota bene mijn vroegere voogd, om hun vijftigjarig huwelijksfeest met ze te vieren, vond ik dat een mooie gelegenheid om de banden weer eens aan te trekken, bovendien waardeerde ik het heel erg dat ze vorig jaar op ons trouwfeestje waren gekomen.

Gisteren was de dag. Tot op het laatste moment was het onzeker of we zouden kunnen gaan want mijn broer en ik hadden besloten dat wanneer mijn zusje met chemo zou beginnen, wij er voor haar wilden zijn en dus niet naar de reünie zouden gaan. De chemo is nog niet gestart en dus togen mijn broer, zus en ik naar het Limburgse land, waar deze tak van de familie sinds jaren woont.
De laatste keer dat we familie zagen was eigenlijk kort geleden, namelijk bij de crematie van mijn moeder, twee maanden geleden nu. Het was daardoor ook wat spannend om de familie te zien. Het overlijden van mijn moeder en de ziekte van mijn zusje zijn erg vers. Het deed me goed om samen met mijn broer en zus even weer iets 'gewoons' te doen, iets leuks zelfs.

Het was net een oude puzzel toen we aankwamen, je kent de stukjes nog vaag, maar hoe hoorden ze ook alweer bij elkaar. Over de gezinnen van de zonen van het bruidspaar, mijn drie neven, hoorde ik in de loop van de jaren natuurlijk wel verhalen via mijn moeder, maar ik geloof niet dat ik hun vrouwen en kinderen eerder heb gezien. Eén neefje van me is zelfs al opa geworden in de tussentijd. Mijn jongste neefje heeft zijn vrouw van ver gehaald... dus dat gaf een band en gedurende de tocht in een paardenkar door het mooie Limburgse land merkten we dat we veel van elkaars verhalen herkenden. Ik vind de neven stuk voor stuk, ieder op hun eigen manier, echt leuke mannen geworden.

We eindigden de dag in een zorgboerderij waar we eventjes lekker buiten konden zitten want de zon was te voorschijn gekomen. Ik genoot van het landschap, ik kom zelden in Limburg en het gaf me echt een vakantiegevoel.
Mijn zusje hield het aardig lang vol en dus konden we ook nog genieten van de heerlijke hapjes die goed verzorgd waren door de oudste kleindochter. Het zag er allemaal prachtig uit, enne Babke, don't worry, er was niets mis met de garnalen hoor.

We zijn min of meer tijdens het eten opgestapt maar iedereen begreep wel dat het genoeg was voor mijn zusje. Voor mijzelf trouwens ook, maar over mijn bekkenbodemklachten praat ik niet zo gauw en dus weet niemand het. Gelukkig is het niet iedere dag even erg, maar de laatste dagen heb ik veel pijn bij het zitten, liggen of zelfs staan. Absoluut stress gerelateerd. Niet veel aan te doen en dus lach ik me door de pijn heen tot ik weer thuis ben.

Het was een leuke dag en het was ook leuk om met iedereen bij te praten, tantes, een verre nicht. Echt leuk.Pieter en Annelies, veel dank en nogmaals gefeliciteerd met zo'n prachtig jubileum.

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(29-06-'12) Statistieken

Tot mijn schrik zie ik dat ik vandaag mijn allerlaagste bezoekersaantal heb gehaald. Welgeteld vijf bezoekers, niet te geloven. Er zijn dagen geweest dat ik rond de negentig zat, en gemiddeld heb ik de laatste tijd zo'n veertig, vijftig bezoekers.

 

Al een paar dagen zie ik een laag bezoekersaantal. Dat kun je links onderaan dit blog zien, mocht je het interessant vinden.

Je vraagt je af waardoor het komt. Sinds mijn laatste bericht met de titel 'Leven van de wind' is het dramatisch. Wat betekent dat? Kan natuurlijk zijn dat jullie het een volkomen oninteressant stukje vinden, kan best. Persoonlijk vind ik het wel interessant maar misschien is dat het punt, dat het te persoonlijk en daardoor onherkenbaar is.

De dagen dat ik over het overlijden van mijn moeder schrijf scoren daarentegen weer behoorlijk hoog. Is dat omdat het voor iedereen wel herkenbaar is om een dierbare te verliezen? Het is toch hopelijk geen sensatiezucht? Het blijft een typisch iets, die statistieken.

 

In dit plaatje zie je het verloop van de bezoekersaantallen sinds het begin van mijn blog. Grappig hè.

Ik zou het echt ontzettend leuk vinden om een reactie van jou als lezer te krijgen. Wat denk jij nou van die wisselende bezoekersaantallen? Ligt het aan de onderwerpen van de stukjes of bijvoorbeeld aan het mooie weer? Ik nodig je hierbij van harte uit om te reageren, hier onderaan deze pagina. Helaas leert de ervaring dat er niet zo erg wordt gereageerd, maar kom op, verras me, en reageer nu wel.

Ik vind het niet problematisch hoor die bezoekersaantallen, komt wel weer goed.

(15-06-'12) Een nieuwe website

Update 17-06-2012:

De vernieuwde site is nu online.

Mijn huidige website bestaat al weer sinds 2007. Dat is erg lang voor een site en ik ben dan ook vast van plan om mijn site te vernieuwen. Echt waar, maar wat een klus. Hoe langer ik bezig ben hoe meer werk er aan mijn site hangt en hoe meer ik moet veranderen.
Het belangrijkste en meeste werk is echter het herstructureren van mijn site. Zo moet ik nadenken over het werk waar ik de nadruk op wil leggen. Is dat automatisch mijn nieuwste werk of niet? Ga ik alles weer online zetten of slechts een selectie van mijn werk, en zo ja, welke selectie...

Je snapt, ik stel het graag even uit, en zo ben ik inmiddels vijf jaar verder en is het hoog tijd geworden.
In de loop der jaren ben ik gestopt met het maken van websites voor anderen. Gewoon omdat ik het niet leuk vond, ondankbaar werk. Klanten zien vaak niet hoeveel werk het is wanneer ik een site maak. Bovendien kan ik als enkeling niet op tegen grote websitebouwbedrijven, en ook niet tegen IT- studenten die voor een zakcentje een vaak hele redelijke site voor je maken.

Wel ben ik erg blij dat ik mijn eigen site kan bouwen en ik vind het ook leuk om te doen, voor mezelf dan. Mijn sites zijn eenvoudig, ik werk niet met de nieuwste programma's, sterker nog, ik schrijf in HTML. Inmiddels is dat bijna antiek... Ik gebruikte Dreamweaver graag om imagemaps te maken en nu ik Dreamweaver ben kwijtgeraakt is dat even puzzelen maar ik kom er net zo goed wel uit.

Ik ben toch trots dat ik als oud mens (nou ja...) mijn eigen sites kan bouwen. En ontwerpen, want de technische kant is één maar het moet er ook nog leuk uitzien. Gelukkig kan ik dat ook. Wanneer je het maken van een website moet uitbesteden is dat soms een probleem: mensen kunnen of - of, niet allebei. Behalve grote bureau's met genoeg medewerkers.

Nu ben ik al twee dagdelen bezig geweest met het ontwerp van de eerste pagina, de index.html. De eerste indruk is het belangrijkste dat is algemeen bekend, maar wat en hoeveel wil je vertellen? Daar gaat ook nog heel wat tijd inzitten voordat ik dat echt duidelijk heb.

Nou je hoort het, ik hoef me niet te vervelen mocht je daar bang voor zijn, haha. Het kan nog wel een tijdje duren, maar het begin voor de nieuwe website is gelegd.

(19-05-'12) Een leven in beeld

Een leven in beeld, een heel leven gaat door mijn handen. Met enige terughoudendheid ga ik door haar spullen. Haar kleding, haar beddegoed, en iets genanter: haar ondergoed. Brutaal bepaal ik samen met zus en broer wat er bewaard blijft en wat er weggaat. Weggooien. De spullen die haar dierbaar waren, de dingen die indruk op haar maakten. Alles gaat door mijn handen. Bij leven had ik het fatsoen om niet in haar spullen te neuzen, maar nu...het moet, het moet gebeuren. Nog twee weken en dan moet haar huis leeg worden opgeleverd, ontdaan van alle sporen.

De meubels, wat doen we met de meubels. Zo weinig tijd. Naar de spullenhulp dan maar, dan is een ander er misschien blij mee. Het bureautje dat we samen kochten, ik met gele accenten en zij met groene accenten. Wat jammer dat het naar onbekenden gaat. Een mooi degelijk maar tegelijk nog modern bureau. Ik heb er zelf geen ruimte voor, bovendien heb ik er dus al een. Wist ik maar iemand die we er blij mee konden maken. Ongetwijfeld komt er iemand die het kan gebruiken als we het net hebben weggedaan.
De grote boekenkast, al heel lang in de familie. Op Marktplaats staat hij nu. De mooie boekenkasten, wat nieuwer en van een aparte oranje-rode houtsoort, de boeken, alles moet weg. Boeken die haar interesses weerspiegelen, geen hond wil ze nog want iedereen heeft alles al.

Papieren, zo veel papieren. Garantiebewijzen, belastingen, oude rekeningen. Het kost ons weinig moeite om die weg te gooien. Boekjes vol aantekeningen.
'Ik wil niet dat iemand dat leest.'
Bij het oud papier, haar diepste gedachten die ze niemand toevertrouwde, moeten die bij het oud papier? Mijn zusje bewaart ze, ze kan ze in huis hebben zonder er in te kijken zegt ze. Ik niet, ik weet zeker dat ik vroeger of later toch even zou kijken en dat wil ik niet.

Er stond een doos vol met oude foto's, die nam ik mee naar huis omdat er vooral foto's van mijn kinderen in zitten. Zo veel foto's! Ik zie haar leven als trotse en meelevende oma. Ik zie hoe belangrijk haar kleinkinderen voor haar waren. Haar leven als oma loopt voor een groot deel gelijk aan mijn leven. Ik betrok haar zoveel mogelijk bij de kinderen omdat ik wist dat ze er zo van genoot, bovendien waren het haar enige kleinkinderen. Zo zie ik onvoorbereid ook mijn eigen leven voorbij gaan. Onverwacht kom ik mijzelf tegen. Mijn God, was ik ooit zo jong, zelfs toen ik al moeder was. Wat is er met me gebeurd? Wanneer ben ik mijn jeugd verloren?

Plotselinge confrontatie met de verdrietiger kanten van het leven, de dalen, die er naast de pieken ook waren. Ik lees oude brieven die ik haar stuurde, vol van verdriet en angst, en ik moet opeens huilen. Ik was vergeten hoe intens de pijn soms was. Voor mij, maar ik besef nu dat het ook voor haar, staande aan de zijlijn, hele moeilijke tijden waren. Mijn moedertje.
'For better and for worse', zei ze altijd als ik haar een nare tijding moest geven. Mijn dappere moeder, ze was er altijd voor me wanneer er iets met de kinderen was.
Er waren ook hele leuke ontroerende momenten. Ze heeft enorm genoten wanneer het kon.

Brieven van haar vader, in de jaren veertig geschreven aan zijn oudste dochter. Moet je die weggooien? Haar diploma's, al onze rapportjes van school. Het paspoort van mijn vader dat nog geldig bleek tot 1966, drie jaren na zijn dood. Ik heb het mee naar huis genomen, ik ben een vaderskind. Foto's van haar ouders, haar broers en zussen. Op een na heeft ze ze allemaal overleefd.

Straks is haar huis leeg, helemaal leeg. Wat blijft is alleen de herinnering, en de liefde die sterker is dan de dood.

(13-05-'12) Een week later

Moederdag. Een dag waar ik normaal gesproken niet zo veel aan doe. Natuurlijk, ik ging even bij mijn moeder langs of ik belde haar een keertje extra, maar zelf ben ik ook moeder en met mijn jongens doe ik er niets aan. Een week later valt mijn verjaardag, dus dat combineren we, als we al iets vieren.

Dit jaar is het anders. Vanmiddag komen mijn broers, zus en ik bij elkaar in het huis van mijn moeder. We hebben in een wervelwind geleefd sinds de vroege zaterdagochtend van 5 mei, het moment dat mijn moeder overleed. Eigenlijk stond het leven al extreem in het teken van mijn moeder sinds ze eind januari ziek werd.

In Afrika werd ik op de hoogte gehouden door mijn broer en zusje in Nederland. Dilemma, ga ik terug of blijf ik. Ik bleef. De dag dat ik terugkwam viel ik midden in een situatie waar mijn broer en zusje al een week of wat inzaten en ik nam het meteen van hun over. Drie slaapdiensten achter elkaar. De overgang was groot en wreed, maar soms is er geen keuze.

Terugkijkend ben ik ontzettend blij dat ik alles heb gedaan dat ik kon om er te zijn voor mijn moedertje. Ik ben ook trots hoe wij, haar kinderen, steeds voor haar klaarstonden. Bijna on-hollands, als ik het zo mag stellen. De afgelopen week was heel apart. Hoe verwerk je het afscheid van je moeder. Al is ze 87 jaar geworden, het blijft je moeder. Naast de liefde en de herinneringen aan dagelijkse dingen, is het het verlies van een symbool. Je moeder, de moeder.

Toen ik zes jaar was verloor ik mijn vader. Hoe weinig bewust maak je dat mee op die leeftijd. Mijn moeder nam ons niet mee naar zijn begrafenis, dat leek haar te erg voor ons. Ze heeft daar haar hele leven spijt van gehad en zich schuldig over gevoeld. Ik heb mijn hele leven een begrafenistrauma gehouden. Wie er ook in de kist lag, ik moest altijd erbarmelijk huilen. Ik vermeed begrafenissen dan ook zo veel mogelijk.
Nu heb ik bij mijn moeder het hele proces meegemaakt. De prachtige laatste dag samen en de eerste dag dat wij nog bij haar waren. In haar eigen woorden: Dankbaarheid, acceptatie, vertrouwen, loslaten.
Langzaam zag en voelde ik hoe het leven haar verliet. Een paar dagen later was mijn moeder mijn moeder niet meer. Haar lichaam was slechts het stoffelijk omhulsel dat haar zo lang dienst deed en dat we graag knuffelden. Inmiddels heb ik geleerd dat liefde sterker is dan de dood. In liefde blijven we verbonden.
Ik heb het gevoel dat ik nu van mijn begrafenistrauma ben verlost.

Mijn broertje had voor de afscheidsplechtigheid het nummer 'Mag ik dan bij jou...' van Claudia de Breij uitgekozen. Een prachtig nummer waar ik hem dankbaar voor ben. Toen mijn broertje en ik in de auto stapten om mijn moeder op te gaan halen voor het laatste afscheid, klonk dit prachtige nummer in zijn auto. Nooit hoor je het op de radio. Toeval? Mijn broertje en ik keken elkaar aan en barsten beiden in janken uit. Moedertje toch, begin je nu al te spoken.

Tsja moederdag...

(05-05-'12) Afscheid

Een mooie oude boom is vanochtend vroeg omgevallen.

Rust zacht, lief moedertje.

Vanochtend vroeg, op bevrijdingsdag, is ze vertrokken. Even voor zessen kreeg ik het min of meer verwachte telefoontje van mijn zusje. Mijn lieve moedertje... De 87 jaar heeft ze net gehaald, en ze vertelde trots dat zij de oudste van iedereen uit haar familie is geworden.

Wat was het afscheid mooi en vredig. Ze was zo moe en kwam haar bed sinds donderdag niet meer uit. Omdat ze benauwd was kreeg ze morfine. Tsja, aan de drugs op haar oude dag. Ze werd steeds liever en tevredener. Ze zag hele mooie dingen en was erg onder de indruk, zei ze. Ze kon niet vertellen waarvan ze onder de indruk was of wat ze zag.

Haar kleinzoons zaten aan haar bed en hielden haar handen vast. 'Heel mooi, heel mooi...', herhaalde ze tegen hen. Even later kwam ze weer een beetje terug en voorzichtig werden er herinneringen opgehaald. Ze hebben van elkaar genoten en elkaar alles kunnen zeggen wat ze wilden zeggen. Het was goed zo, en het was mooi. Daar had ze zeker gelijk in.

(03-05-'12) Wanneer het einde nadert...

Toen ik de laatste keer in Afrika was, dat was in jan./ febr. jl., is het begonnen. Ze had een dubbele longonsteking met water achter de longen, en later brak ze ook nog in de nacht haar pols. Haar hele gezicht was paarsblauw en ze wist niet wat er was gebeurd. Daarbij kreeg ze een delier. Dat gebeurt vaker bij oudere mensen na een operatie of een andere heftige gebeurtenis. Ze werd agressief en onredelijk. Later trok dat weer wat bij. Sinds die tijd gaat het op en af met haar. Soms dachten mijn broers, zus en ik dat het einde echt nabij was en dan krabbelde ze weer op.

We gaan zo vaak mogelijk naar haar toe. Ze wordt verwend als een prinses, zeker in het begin, terwijl ze toch niet altijd zo aardig was tegen haar bezoek.
"Wat heb jij nou bij je? Zoiets kun je toch niet geven aan een ziek mens. Wat een lelijke bloemen. Ben jij nou gek."
Gelukkig heeft ze aardig wat krediet opgebouwd in de loop der jaren en het bezoek blijft komen. Mijn moedertje, die altijd zo op zichzelf is, koestert zich in de aandacht. En als het genoeg is... nou dan laat ze je dat wel weten, tegenwoordig.

Twee weken geleden werd ze 87. Ze heeft het nog gehaald. En nu? Mijn broer, zus en ik zijn in staat van paraatheid. Mijn overzeese broer wordt gewaarschuwd. Mijn kinderen heb ik net gewaarschuwd, en mijn lief heb ik zojuist een sms gestuurd. Hoe vreselijk dat hij nu niet bij me is. Een sms!!! Kun je je dat voorstellen! En toch heb ik het gedaan, een waarschuwing per sms. Hij is erg gek op zijn 'inlaw', zoals hij haar noemt, en dat is wederzijds. Mijn moeder heeft mijn lief met open armen en open hart ontvangen in de familie.

Ik heb het koud, van binnen koud. Al een paar dagen. Terwijl iedereen in t-shirt de straat opgaat loop ik in mijn winterjas rond. Ik voel me raar, onwezenlijk. Door de week ga ik keer op keer bij haar langs, doe boodschappen, kijk met haar naar Het kleine huis op de prairie. Een draak van een tv- serie, maar me tegenwoordig heel dierbaar omdat het haar zoveel rust geeft. Een serie waar het leven goed is en duidelijk. De afloop is altijd goed. De kwaden worden bestraft en de goeden beloond. Zo is het.

In gedachten al een paar keer afscheid genomen, en steeds kwam ze weer terug. Maar nu lijkt het menens. We gaan proberen haar niet meer alleen te laten en draaien bij toerbeurt nachtdienst, te beginnen bij mijn zusje die/ dat vannacht bij haar slaapt.

Zoveel gaat er door me heen. Lelijke gedachten, ook dat. Ik schaam me er soms voor, maar ze zijn er ook. Spijt, om alle waardevolle gesprekken die ze zo op het einde van haar leven toch echt niet aangaat. Gemiste kansen, zo voelt het voor mij. Ze wil niet en dat is haar goed recht. Maar vooral veel tederheid. Veel liefde en tederheid. Ongeloof, na al die tijd weet je dat het einde komt maar het is altijd onverwacht en altijd anders dan je denkt. Een trotse, zelfstandige vrouw die alles heeft meegemaakt en die nu langzaam alles kwijt raakt. Haar hart is moe, al een tijdje. Nu schijnen ook haar nieren moe te zijn. Vandaag heeft ze in bed gelegen, overdag. Mijn moeder is van de generatie die niet overdag gaat slapen, of alleen maar liggen zelfs.

Lieve mama, het is goed. Het is mooi geweest, ga maar. We zullen je toch wel missen dus rek het maar niet langer. Je hebt je rust verdiend. Ik hou van je.

(01-04-'12) Grenzeloos getrouwd

Vandaag is het een jaar geleden dat we dolgelukkig in het huwelijk traden.
Vandaag zit ik hier, alleen, en hij daar, ook alleen, en we hebben een hele vervelende woordenwisseling per mail. Dan breekt de afstand ons weer op. Wat je normaal gesproken in vijf minuten uitpraat, duurt nu dagenlang. Misverstanden over en weer, frustraties afreageren op een foute manier, en wachten wachten wachten tot er weer contact is.

Programma's als Grenzeloos verliefd geven aan velen de indruk dat het heel romantisch is zo'n lange afstandsrelatie, en soms is het dat ook. De andere kant is echter veel wachten, en pijn, en frustraties, en niet weten wanneer je elkaar weer kunt zien.

Gelukkig schijnt de zon, en ik ga andere dingen doen om me af te leiden.

Dit is ons (trouw-)liedje: Jah shall wash away all the tears from our eyes.

(29-03-'12) Zelfgenezing

Lieve jongens, ik dacht dat ik jullie moest beschermen. Jullie waren zo klein en de waarheid was zo wreed. Misschien kon ik het zelf niet geloven dat ik zo werd behandeld door de man waarvan ik dacht te houden, door jullie vader. Misschien ook schaamde ik me dat ik me zo liet behandelen? Nee, ik wist toen nog niet wat ik nu wel weet, namelijk dat ik beter verdiende.

Het doet pijn, de afkeer in je ogen en stem omdat ik deze man tot jullie vader maakte. Waarom?
Wat wist ik van liefde? Al heel jong schoof ik mezelf opzij om te zorgen dat anderen zo weinig mogelijk verdriet of zorgen hadden, vooral mocht ik niemand tot last zijn. Sorry dat ik besta: Het werd een tweede natuur zonder dat ik het doorhad. Ik wist niet dat een mens van zichzelf kon houden.

Gisteravond ging ik naar een prachtige lezing cq. workshop over Innerlijke Bevrijding, gegeven door Arjen Slijp. 'Vermoeidheid, uitputting, is vaak het gevolg van onderdrukte woede.' Hmm, nee joh, ik? Ik ben niet boos, ik ken geen woede... Ik bood me gisterenavond aan als proefkonijn voor een hele groep. Doodeng! maar wel een unieke kans om verder in dit thema te duiken en te werken aan de innerlijke bevrijding... Arjen Slijp, een aanrader, stelt op een rustige, eenvoudige manier een aantal vragen, waardoor je zelf tot bepaalde inzichten kunt komen, of bij diep weggestopte gevoelens. Na afloop rommelde mijn hele lijf, zo heftig was de ervaring, maar ik voelde me wel in vertrouwde handen.

De laatste dagen zijn de zoons en ik bezig om terug te kijken naar wie en wat hun vader was, wat er gebeurd is vroeger, waarom we uit elkaar gingen, en ik dacht dat ik klaar was met deze man. Totdat ik merkte dat ik iedere keer bijna stikte in mijn tranen en de brokken in mijn keel. Om te kunnen overleven in mijn eentje met twee hele jonge kinderen heb ik heel veel weggedrukt; gevoelens, ervaringen en vooral mijzelf. Het spijt mij, grote stoere mooie zoons om jullie en mij in tranen te zien om deze man, dit gemis, dit verdriet. De aangerichte schade... Maar wat geniet ik ook van dit gezamenlijke helingproces. Hoe moeilijk soms ook, we praten, en voelen en proberen te begrijpen en we leren om verder te kunnen, ieder met zijn eigen leven en samen met ons als gezin. We genezen onszelf.

(31-12-’11) Nou, dat was het dan

Een jaar voorbij, en ik mag blij zijn, het heeft weer goeie dingen gebracht. Veel geleerd, veel geleefd, en veel liefgehad, wat wil je nog meer…

Maar toch; gisteren ontving ik het bericht dat een hele mooie, dappere, sterke, jonge vrouw (29) de strijd heeft moeten opgeven. Nog een laatste keer was ze naar haar zo geliefde Gambia gegaan, maar helaas moest ze eerder terugkomen omdat het niet meer ging. Ze was op. Met de laatste levenskracht die ze nog in zich had heeft ze een prachtig bedrijfje opgebouwd. Ret-urn, een bedrijf in mooie, persoonlijke houten urnen die in de Gambia worden gemaakt. De enige keer dat wij elkaar fysiek ontmoetten was toen de houtbewerkers na een verblijf in Nederland terug naar huis gingen, en zij me vroeg een oogje in het zeil te houden. Natuurlijk deed ik dat, hartstikke leuke vlucht gehad waarin Pa honderduit vertelde. Gisteravond hadden Pa en ik een troostend gesprekje via Facebookchat. Oh, Modern times!

Lieve Lonneke, rust zacht!

Eindelijk bevrijd van je pijn, maar helaas ook van hoop.

Ik zit alleen thuis, dat doe ik vaker, maar vandaag voel ik me een beetje allenig. Mijn lief zo ver weg, en het troost me nauwelijks dat ik hem bijna weer zie. Mijn jongens, mijn grote mannen, allebei met hun meisjes het leven aan het vieren. Ik ben blij voor ze. We hebben zo’n heftige tijd gehad samen, soms apart, dat het alleen maar goed is dat we nu weer ieder ons eigen weg verder gaan.
Toch doet het af en toe zeer, de oude angsten zijn nog niet helemaal verdwenen. Hoe hard ik ook probeer, en zeker op lange termijn heb ik er alle vertrouwen in, soms zie ik mijn grote mannen nog als kleine jongetjes, en dan denk ik: ‘Ach God, moet het nou zo moeilijk allemaal’. Maar ze zijn jong en energiek en ze komen er wel.

Eind van het jaar, op naar het jaar 2012.
De stormen die 2012 aankondigen zijn al tijden bezig. In de wereld met alle klimatologische rariteiten, met allerlei vreemde gebeurtenissen, zoals een Arabische lente en wat daarvan over blijft, een al dan niet vermeende economische crisis, en wat al niet meer. Stormen die in en tussen mensen razen, hoeveel mensen ken je niet die het niet meer trekken, het ritme van deze maatschappij. Mensen die door ziekte en/ of werkloosheid zichzelf moeten herdefiniëren. Vaak is dat uiteindelijk een cadeautje, maar in het begin voelt het meestal niet zo. Mensen die elkaar de vreselijkste dingen aan doen, waar je met je verstand niet bij kunt.

Toch, en toch, geloof ik dat we de goeie kant op gaan. Er ontstaat langzaamaan een tegenreactie, een voorbeeld vind ik Occupy, protest tegen de verzakeling en het materialisme. Trendwatchers spreken wel van de nieuwe zestiger jaren: Love, Peace & Happiness. We zullen met zijn allen andere keuzes moeten/ willen/ gaan maken. De veranderingen die ons nog te wachten staan zijn misschien niet altijd makkelijk, maar ik vertrouw erop dat de veranderingen verbeteringen zullen zijn.

Ik duik vandaag onder in prettige boeken, dagboeken, misschien een mooie sentimentele film op televisie, en ik wens jullie allemaal een goed veilig uiteinde, en dat 2012 al zijn beloftes waar mag maken.

Tot in het nieuwe jaar!

(27-12-’11) Grote schoonmaak

Het einde van het jaar is altijd een periode van terugkijken en overdenken, maar dit jaar meer dan anders. Er hangt iets in de lucht, al een tijdje zijn we bezig om onszelf en elkaar los te maken, te bevrijden van het verleden, en ons klaar te maken voor de toekomst. Wij als gezin, als moeder, zoon en zoon.

Was ik door omstandigheden in het nog niet eens zo verre verleden vooral bezig met de jongste zoon, op dit moment hebben de oudste en ik iets uit te werken. De huidige periode staat in het teken van de grote reflectie, op mijn leven, op ons leven, op het verleden en het heden, en soms kijk ik vooruit.

Bijna twee maanden geleden schreef ik mijn lieve oudste zoon een lange brief waarin ik terugkijk op ons als gezin toen we nog samen in een huis leefden. Ik bied hem mijn excuses aan voor steken die ik heb laten vallen als hoofd van het gezin, maar boven alles ontsla ik hem van de verantwoordelijkheid voor zijn broer en voor mij.

Mijn oudste zoon is een gevoelige serieuze man die zijn verantwoordelijkheid neemt. Als oudste zoon zonder vader moet hij onbewust de vaderrol over hebben willen nemen, zeker toen ik ziek werd, en in zijn ogen zwak. Ik heb me nooit echt gerealiseerd hoe zwaar hij zijn taak moet hebben opgevat en gevoeld, zeker toen zijn broertje ook nog eens de nodige heftigheid het gezin in bracht. De oudste is een zeer loyale broer die ondanks alle gekkigheid voor zijn broertje door het vuur gaat en als eerste klaar staat om waar nodig weer te ruimen.

In genoemde brief heb ik hem bevrijd van zijn verantwoordelijkheid voor ons. Ik heb hem uitgelegd dat zijn broer en ik, net als hij, ieder ons eigen pad moeten gaan en zelfs recht hebben op onze eigen fouten en ook onze eigen successen, net als hij.

Sinds die brief is er iets aan het veranderen. Mijn oudste zoon lijkt zich weer te openen, en er is een ontspanning, bevrijding over hem gekomen. Maar het verleden heeft zijn sporen nagelaten, bij hem net zo goed als bij mij en bij zijn broer.

Vorige week was er een laatste stuiptrekking in de vorm van een aantal zware telefonische gesprekken waarin hij zijn zorg over zijn broer uitsprak. Het was een knoop uit het verleden die nog ontward moest worden. Door deze gesprekken kon ik ook mijn eigen angst en pijn herleven en daardoor hopelijk loslaten.

Hoe wonderlijk is synchroniciteit. Op het moment dat het verleden los komt en de ballast gaat stromen, begint voor mijn oudste ook de materiële beloning voor al zijn harde werk te stromen. Vandaag kwam hij langs, helemaal in het nieuw gestoken. Wat een heerlijk gevoel. Samen met zijn broer deed hij boodschappen en bereidde hij een geweldig feestelijke derde kerstdagmaaltijd. Aandoenlijk hoe die twee zo samen bezig waren. Ik genoot.

Er wordt veel geheeld deze dagen, het is niet altijd makkelijk maar erg mooi.

We ronden onze periode als gezin af en bereiden ons voor op ieders eigen toekomst, waarin altijd ruimte en heel veel liefde voor elkaar blijft.

(25-12-’11) Eind december

Het is de ochtend van de eerste kerstdag. Ik hoop dat iedereen het naar zijn zin heeft, zich veilig en geliefd voelt. Eigenlijk hoop ik dat iedere dag en voor iedereen. Ik moet bekennen dat kerstmis geen grote rol in mijn leven speelt. Er staat geen boom in huis, maar dat komt vooral omdat ik geen ruimte heb. Het huis is vol, op veel manieren. Een ding dat opvalt aan kerst is het vele eten. Nog steeds worden er karren vol eten ingeladen. Ik erger me er niet meer aan, en ik zal zeker niemand er om veroordelen, maar persoonlijk hou ik meer van de eenvoud, ook met kerstmis. Komt dat even goed uit met mijn budget…(grapje). Er zal wel een oorzakelijk verband zijn tussen mijn budget en mijn behoefte aan eenvoud…hmm, daar duik ik nog een keer dieper in. Niet nu.

Ik mis mijn lief, meer nog dan op andere dagen. Dat is iets dat december met me doet, het maakt me melancholiek en het doet me mijn lief missen. Net nu hoor ik bijzonder weinig van mijn lief. Hij is keihard aan het studeren, opdrachten aan het schrijven, etc. en dat alles naast zijn werk en vele familieverplichtingen. Hij heeft geen eigen internetverbinding en moet dus het huis uit om online te kunnen. De internetcafè’s zijn niet altijd fijne plekken om rond te hangen, weinig privacy. Je geheugenstick wordt gemakkelijk geïnfecteerd met een virus, bovendien moet je maar net ‘credit’ hebben. Ik kan thuis aan de computer wanneer ik maar wil, al is het midden in de nacht, en ik heb een vaste verbinding met een vast abonnement. Ook niet goedkoop maar ik voel het niet per keer dat ik online ga. Toch mopper ik weleens wanneer ik bijna een week niets heb gehoord. Zeker wanneer ik hier met allerlei zaken rondloop die ik zou willen bespreken, en het gevoel krijg dat de afstand te groot wordt wanneer de communicatie basaal wordt. Ik wil weten hoe het met hem gaat, wat hij meemaakt in zijn dagelijks leven en ik mis hem gewoon. Hij studeert zo hard om zijn zoon en mij straks een beter leven (materieel) te kunnen bieden, maar soms vergeet ik dat en dan vind ik dat alles van mijn kant moet komen. Zo ben ik net weer gestart met het invullen van een nieuwe visumaanvraag, de strijd rond het vorige visum zit nog vers in mijn geheugen. Wanneer ik weinig van mijn lief hoor denk ik soms heel even:’Ja, waar doe ik dit eigenlijk voor’. Onredelijk hè, ach ja.

Ondertussen zijn er hevige stormen in ons gezin. Heel existentieel, soms pijnlijk, soms mooi, uiteindelijk goed. Ging het eerst vooral tussen de jongste zoon en mij, plotseling is er een heel opvallende rol voor de oudste weggelegd. Ik probeer te begrijpen waar zijn houding vandaan komt, en soms lijkt het zelfs een machtstrijd tussen hem en mij, over het hoofd van de jongste. Bizar. Tegelijk sta ik te kijken van mijn veranderde houding, ik ga meer dan vroeger staan voor wie ik ben en waar ik in geloof. Of ik er een aardiger mens van word, betwijfel ik weleens. Het lijkt in ieder geval wel beter voor mijn gezondheid om mijn gedachten uit te spreken en niet alles maar te slikken voor de lieve vrede, de harmonie in en uit huis. Spannend dus.

Ook dat is eind december: een grote schoonmaak.

(29-11-’11) Zelfgenezing

Vandaag was ik bij de dokter. Mijn huisarts is ook homeopathisch arts en ik wilde even met hem overleggen of ik inderdaad Rode Klaver (zie vorige column) kan gebruiken als alternatief voor hormoonzalf. Maar dat terzijde.

Ik zag daar een oud exemplaar van het tijdschrift Ode liggen, van oktober 2010 om precies te zijn. Mijn oog viel op de voorkaft. Groot stond er: ‘LEES en GENEES: waarom het geschreven woord goed is voor lichaam en ziel’. Er stond ook nog een exclusief artikel in uit Paulo Coelho’s biografie. Dit ging over een tijd waarin deze werd opgenomen in een psychiatrische kliniek.
Een brutaal mens heeft de halve wereld, en ik vroeg of ik het tijdschrift even mocht lenen om het aan het einde van de middag weer terug te brengen. Ik woon om de hoek dus dat was geen probleem.

Halverwege het tijdschrift kwam ik een column tegen met als titel: ‘Vastleggen wordt loslaten.’ Subtitel was: ‘Onze geest geneest wanneer we het allemaal van ons afschrijven.’ Geschreven door David Servan- Schreiber. Het artikel begint met de vraag: ‘Heeft uw arts u ooit gevraagd de ergste dag van uw leven te beschrijven?’.
Dit was het moment dat ik in de schrijver geïnteresseerd raakte, en mijn onvolprezen vriend(-in) Google inschakelde. Een van de links die ik kreeg was naar een andere uitgave van hetzelfde tijdschrift Ode. ‘Het instinct om te helen.’
Ik was en ben onder de indruk van wat ik las. Het is voor mij te vroeg om precies aan te geven wat mij het meeste raakt in de woorden van David Servan- Schreiber, maar ik haal hieronder enkele citaten van hem aan. Mijn excuses dat ik niets uitleg, vandaag word er zelfwerkzaamheid van jou als lezer gevraagd. Ik had vanochtend een ingrijpend gesprek met mijn jongste zoon, en deze citaten sluiten aan bij het knijpen van de ziel dat wij vanochtend deden. Morgen heb ik een spannend gesprek met een UWVarts, en dat is voor mij altijd een stressvol moment waarin ik mijzelf tegenkom, en waarbij voor mij veel om zelfgenezing draait. Ik plaats hierbij een link naar het artikel zodat je het in zijn geheel kunt lezen, als je dat wilt. Ik heb enkele mij aansprekende zinnen uit hun context gehaald. Toch ben ik zo vrij om aan te nemen dat jij het ook boeiend vindt.

http://nl.odemagazine.com/doc/0088/Het-instinct-om-te-helen/

Servan-Schreiber: ‘Er is een voortdurende wisselwerking tussen het hart en de hersenen. Uit onderzoek is gebleken dat een coherent hartritme in staat is om het emotionele brein tot rust te brengen. Wanneer je hart op een gezonde manier klopt, kun je stress, depressiviteit, spanning en andere geestelijke aandoeningen genezen.’
Servan-Schreiber: ‘De reden waarom je dat niet voor elkaar krijgt met psychoanalyses en praatsessies, is dat deze niet rechtsreeks tot de emotionele hersenen spreken, maar tegen de neo-cortex, het analyserende deel van de hersenen. Maar dat is niet waar angsten, spanningen en onverwerkte trauma’s liggen opgeslagen. Die liggen, net als de instinctieve, natuurlijke vermogens van het lichaam en de geest om te helen, opgeslagen in de emotionele hersenen.

Servan-Schreiber: ‘De eenvoudigste en snelste manier voor het lichaam om coherentie tussen hart en hersenen te bewerkstelligen, is positieve gevoelens te hebben. Als er een pil zou bestaan met hetzelfde effect, dan zou dat een wonderpil zijn.’
Emoties zijn sneller en krachtiger dan gedachten. En dat het hart – wanneer het om ziekte en gezondheid gaat – belangrijker is dan de hersenen. Positief denken met je hersenen is zinvol, maar positief voelen vanuit je hart geeft een geweldige impuls aan de gezondheid en aan effectief en creatief functioneren.’

De regeerperiode van de “experts” is voorbij. Steeds meer mensen zullen hun gezondheid in eigen hand nemen en zelf – op basis van informatie die zij via het internet krijgen – beslissen welke remedies zij nemen.’
Er is één remedie in omloop, die misschien wel het krachtigst is van allemaal. Hij eindigt zijn boek er ook mee: liefde.
Niets, zo blijkt uit onderzoek, is zo vitaal voor ons gevoel van welbevinden als het gevoel van verbondenheid, van te worden geliefd en lief te hebben, van ons deel te voelen van een groter geheel. Ook in dit opzicht slaan veel van de hedendaagse psychologische therapieën de plank mis. Servan-Schreiber: ‘Er is een wereldwijde trend die sterk is gericht op het “zelf”. Het draait allemaal om zaken als persoonlijke groei, zelfontwikkeling, autonomie, onafhankelijkheid, individuele vrijheid en zelfexpressie. Heel mooi natuurlijk, maar de prijs die we ervoor betalen, is vaak een brandend gevoel van eenzaamheid, van isolatie en van verlies aan betekenis en zingeving.’

David Servan-Schreiber: Uw brein als medicijn, www.instincttoheal.org

(oorspronkelijk 21-09-'11) Over Humble™

Humble™ zag voor het eerst het levenslicht toen een vriendin van me in juni 2011 een jubileum vierde en daarvoor een bijzonder cadeautje moest worden gemaakt. In beeld en tekst gaf ik haar levensverhaal weer en liet dat drukken als een fotoboekje. Ik kreeg de smaak te pakken en raakte langzaamaan verknocht aan het figuurtje.

Waarom Humble™? Volgens het woordenboek betekent Humble: nederig, bescheiden, eenvoud. Overeenkomstig de basisgedachte in Sufisme: Nederigheid, soberheid, maar ook het beste uit jezelf halen. Dat spreekt me aan. Een verhaaltje, een grap, een statement laten zien met zo weinig mogelijk opsmuk. Terug naar basics. Ik probeerde wat mijn Humbles™ allemaal konden uitdrukken, en ik moet zeggen, ze hebben veel zeggingskracht.

Hou ze in de gaten, want ze komen er aan. En jij bent een van de eersten die ze heeft gezien.


*De voorloper van de Humble™ stamt uit 1996. Ik werkte toen aan een lespakket voor basisscholen en daar zie je de eerste, wat later werd genoemd, Humble™. Naast het schrijven van de tekst, tekende ik de figuurtjes en een DTP-er werkte ze digitaal uit. (Dit was voor mij overigens aanleiding om zelf te leren werken met grafische programma’s). Daarna heb ik met de latere Humbles™ 15 jaar lang niets gedaan en niet aangedacht, tot ik het cadeautje voor mijn vriendin maakte.

Hieronder zie je een voorloper van de Humbles™:

1996







Zie link onderaan rechts op dit blog.

(oorspronkelijk 17-09-'11) Gedicht/ Poem

Soms als ik je op een foto zie

Herken ik je niet

Wanneer we samen zijn

Zie ik alleen je ziel

Zoals jij mijn ziel ziet

Daardoor kunnen we samen zijn

Ieder in een ander deel van de wereld

Ruimte en tijd bestaan niet

Licht en liefde delen we overal

Toch doe ik af en toe een stapje terug

En dan mis ik je

Ik mis de prachtige mens die jij bent

Ik mis de armen om me heen

Die me zeggen

Je bent veilig, je bent thuis

Ik doe een poging

En blaas een zuchtje wind

Ter verkoeling en als streling

Naar jouw deel van de wereld

Voel je dat?

Sometimes when I see you in a Photograph

I don’t recognize you…

When we are together

I see only your Soul

Just as you see my Soul

That’s how we can be together

Each in a different part of the World

Time and Space no longer exist

Light and Love we share wherever we are

Yet I step a little back at times

nd I miss you then

I miss the beautiful Person you are

I miss the arms around me

Telling me

You are safe, You are at home

I make an attempt

And blow a soft little breeze

To cool you and caress you

Towards your part of the World

Can you feel it?

(24-10-'11) Ode aan mijn moeder

De katjes staan te smullen van de bakjes die mijn lieve moeder,
attent als je bent voor de schatjes heeft meegenomen.

Terwijl je toch al bijna een week dodelijk vermoeiend, maar zeker ook leuk,
bezoek hebt sta je toch nog voor ons, grote volwassen lummels in de keuken een
heerlijke maaltijd te bereiden.

Wanneer ik in janken uitbarst om de wanhoop van mijn lieve grote zoon, sta je als eerste klaar om me te helpen,
niet alleen door financieel bij te springen, zoals je de laatste tijd vaak doet/ moet, maar ook door de
opdringerige even niet zo gevoelige schoonzus uit mijn buurt te houden.

Je maakte een opmerking over dat je van mij ook dit soort wanhoop telefoontjes kreeg,
en opeens realiseerde ik me, wat je allemaal op je bord krijgt met ons, zo door de jaren heen.

Ik weet het, ik laat niet altijd merken hoezeer ik je waardeer mam,
en soms leg ik dingen van vroeger misschien wat negatief uit,
Maar je bent een moeder en zeker ook een oma uit duizenden.

Dank je mam, dat je zoveel van ons houdt en altijd voor ons klaar staat.
Je bent geweldig.

Hele dikke kus, je dochter

(21-09-’11) Er tussen in

SPhoenixB: Het verhaal van het herrijzen uit de as. Hoe lang ga je daar mee door, hoe lang ga ik daar mee door? Bijna een jaar heb ik hier mijn stukjes geplaatst, altijd met veel liefde. Terugkijkend zijn sommige stukjes erg geslaagd, terwijl anderen een beetje zeurderig van aard zijn. Het zij zo.

En nu? De geboorte van Blue Rose/ Blauwe Roos is daar. Het is een tweetalig blog: Engels/ Nederlands. Waarom Blue Rose/ Blauwe Roos?  De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke. Tegen alle verwachting in ontstaan vaak de mooiste situaties. Wat betekent dat? Alchemistisch: De roos is wijsheid en het rosarium is het werk; zij staat ook voor de wedergeboorte van het spirituele na de dood van het tijdelijke. De rozentuin is een symbool van het paradijs en is de plaats van het mystieke huwelijk, de vereniging van de tegendelen. Blauwe roos: Het is een mystieke bloem, wiens kleur niet bestaat in onze realiteit. Het is de bloem van de aspiratie, een verlangen naar een andere staat van bewustzijn. De blauwe roos is een belofte, een mystieke belofte. Zij vertelt dat er meer onder de zon en de maan te vinden is, dan wij met ons gewone gehoor kunnen horen en wij met het blote oog kunnen zien. De blauwe roos verwelkt niet, zij is een eeuwigheidsymbool voor de bron van het leven.

Ik heb behoefte aan licht en aan lucht. Niet als in luchtig want mijn stukjes kunnen net zo zwaar zijn op de Blauwe roos als in SPhoenixB. Het is een volgende stap, de blauwe roos is een volgende stap. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Na alle twijfels en worstelingen en mooie momenten die ik als Phoenix tijdens het herrijzen meemaakte, komen nu nieuwe stappen, nieuwe initiatieven die weer genomen kunnen worden. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en zelfs de Blauwe roos. Ik ga nu in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht opvangen en doorgeven, en liefde. Onvoorwaardelijke liefde.

Dat klinkt mooi hè.

Maar omdat een verandering nooit in één keer, in één beweging gaat, hou ik SPhoenixB nog in leven. Het ene moment zal ik op SPhoenixB schrijven, het andere moment op Blauwe roos. Zo kan ik me voorstellen dat er nog wel eens een stukje over het UWV of de arboarts zal komen; dat hoort bij SPhoenixB. Bedrijven met een ziekmakende energie, niets lichtgevends. Daarentegen horen nieuwe geboortes op gebied van werk of verhalen over de UCL, de Unconditional Love, bij de Blauwe roos.

Misschien vind je het lastig dat je soms hier en soms op Blue Rose/ Blauwe roos moet kijken om me te volgen. Er staat rechts onderaan beide pagina’s een link naar elkaar om het je makkelijk te maken. Je reacties blijven natuurlijk altijd welkom.

(C02-09-’11) En ik ben niet de enige

Mijn lief vliegt nu over me heen terug naar zijn land, zijn werk, zijn studie, zijn zoon en zijn familie. En ik mis hem. Om 8.45 uur kwam ik thuis, alleen, in een koud en stil huis… 

Wanneer je blij bent, schouw dan diep in je hart, en je zult zien dat enkel wat je smart gegeven heeft, ook vreugde brengt. Wanneer je verdrietig bent, blik dan opnieuw in je hart en je zult zien dat je weent om wat je vreugde schonk.(Kahlil Gibran)

We hebben afgesproken dat we sterk zullen zijn en uitkijken naar onze volgende ontmoeting. De zes weken die we samen waren zijn omgevlogen. Nooit eerder heb ik zo’n mooi mens ontmoet, hij is zorgzaam, wijs, zo gek als een deur, een raadgever, en hij verbindt mensen. Het was de bedoeling dat hij mijn zoons en familie zou ontmoeten. En dat gebeurde…ze hebben elkaar ont-moet, in veel opzichten, en er zijn banden voor het leven ontstaan. 

Halverwege augustus hadden we een trouwfeestje georganiseerd voor familie en vrienden. Dierbare vrienden boden hun ruimte, hun gastheerschap en hun hart aan en het werd een onvergetelijke avond. Voor onszelf, maar ook voor de anderen. Nog steeds horen we van vrienden en familie dat ze zo werden geraakt die avond. Het was een mooie ervaring dat mensen zich kwamen laven aan onze liefde voor en blijdschap met elkaar. 

Ik ben net terug van Schiphol en moet nog kijken hoe ik weer verder ga. Ja, ik mis hem nu al verschrikkelijk. Tegelijk zit hij meer dan ooit in mijn hart, mijn ziel, mijn geest en ik in hem. We hebben veel van en met elkaar geleerd. Op een bepaalde manier bracht hij niet alleen het gezin maar de hele familie dichter bij elkaar. In deze weken hebben we elkaar zoveel beter leren kennen en allerlei nieuwe aspecten van elkaar meegemaakt, waardoor het respect en onze liefde voor elkaar alleen maar groter wordt, dag na dag na dag. 

Naast familie en vrienden hebben we ook tweemaal een bezoek gebracht aan een medium. Het was heel bijzonder om die ervaring te delen. Bovendien vertelde zij ons onder andere, wat wij zelf eigenlijk al wisten, dat wij elkaar al kenden voor onze allereerste ontmoeting en dat ‘we were meant to be’: We moesten elkaar wel tegenkomen. Dat herkennen we allebei en is heel bijzonder. 

Gisteravond belde mijn lief nog even met mijn moeder om opnieuw afscheid te nemen, en ze vertelde hem dat ze hem nu al mist. Mijn jongste zoon had ik weggestuurd omdat we de laatste dag samen wilden zijn, maar mijn lief nodigde hem alsnog uit om te komen eten samen met zijn vriendinnetje. Mijn mannen misten elkaar al te erg om die laatste dag voorbij te laten gaan zonder elkaar nog even te zien. Er zijn veel tranen van ontroering gevallen deze weken.

Ja, ik mis hem nu al, en ik ben niet de enige.