(07-05-'12) Zelfbouw

Natural Building helps us connect again to our local natural environment,

 to our own intuitive and innate creativity, and to each other.

 It helps us to shift from an industrial, and often toxic building process

 to one that is affordable, empowering, community-building and life-affirming.

 We are co-creating ~ learning to dance in balance with nature.   

We are learning to ..."live ingeniously in a low-carbon world !"  

a quote by the Zero Footprint organization .  

Jaren geleden studeerde ik af als Antropoloog van de gebouwde omgeving. Dat betekent dat ik onderzoek heb gedaan naar de relatie tussen bouwen en wonen. Dat was toen (en nog) een nieuwe en onbekende studierichting. Ik heb tijdens mijn studie stage gelopen met een bouwkunde-student in de Republiek Mali, West Afrika.

Het was een fantastische tijd waar ik mijn liefde voor Afrika en mijn liefde voor zelfbouw aan over heb gehouden. 

Zelfbouw of autochtone architectuur. Huizen die gebouwd zijn zonder architecten, huizen die passend gemaakt worden voor en door de gebruikers en die gemaakt worden van materialen die zo veel mogelijk uit de directe omgeving komen.In Mali werd veel met leem gebouwd, dat noemden ze daar Adobe.  

 









Leem als bouwmateriaal is een mix van zand, klei, water en in Mali werden rijstvliesjes voor de leem gebruikt. leem is een prachtig natuurlijk materiaal dat ademt, daardoor is het binnenklimaat koel in de zomer en warm in de winter.

Er wordt over de hele wereld gebouwd met allerlei omgevingsvriendelijke materialen.  

Een bekende organisatie die zich met de bouw van superadobe en de verspreiding van de betreffende technieken bezighoudt is het Cal Earth Institute in California, USA. Cal Earth baseert haar concept van het earthbag house, (ja inderdaad, zandzakken, op de ideëen van de beroemde architect Nader Khalili. Khalili 's bekendste boek is 'Housing for the Poor.' Woningen voor de eenvoudige mens, en met aandacht voor het leefklimaat. Dat spreekt me aan.

(12-10-'12) Suikeroom of suikertante gezocht

In al mijn onschuld tik ik dit in bij Google: Suikeroom of suikertante gezocht. Wist ik veel. Dat was heel veel bloot in allerlei standjes en dat op de vroege ochtend.

Waarom tikte ik dat in?
Gisteravond had ik een leuke chat met mijn lief. Wie ons beter kent weet dat we niets liever willen dan samen zijn en blijven. Nou kan hij niet hier komen dankzij mijn low budget salaris, bovendien wil hij dat liever niet omdat hij zijn eigen land mee wil opbouwen. Ik wil wel daarheen, maar heb geen inkomsten daar en die van hem zijn te weinig om samen te leven, bovendien hebben we geen huis waar we samen kunnen wonen. Een patstelling dus...
Een lange aanloop om te zeggen dat we dromen van een plot, een stukje land om daar een huisje op te kunnen bouwen. In dromen heb je geen beperkingen, zeg ik altijd maar.

Gisteravond vertelde mijn allerliefste dat hij met zijn baas naar land was wezen kijken en dat er op het moment mooie stukken voor hele redelijke prijzen weggingen. Hij voelde zich rot dat hij geen stukje voor ons kon kopen en dacht er zelfs over om bij een bank een lening aan te gaan. Dat leek mij (en hem) niet zo'n goed idee. Mijn stelling is dat juist als je weinig inkomen hebt je ver moet blijven van leningen, omdat je ze niet kunt terugbetalen.
Okee, jammer dan..

We hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt met ons en samenleven. Maar toch....

Het zijn bedragen waarvoor menigeen hier in Nederland zijn hand niet zou omdraaien.
Allereerst voor de rest van zijn studie hebben we tweemaal €500.00 nodig. Dan kan hij zijn studie helemaal afronden binnen anderhalf jaar.
Dan het stukje land, op dit moment zouden we voor €2000.00 een mooi stukje kunnen kopen. Nou ja, 'we': ik moet ver uit zicht blijven anders wordt de prijs minstens vertienvoudigd. Maar goed, het zijn toch bedragen waar je overheen zou moeten komen.

Ik heb het niet. Mijn lief al helemaal niet.
Vandaar het gegoogle naar een suikeroom of - tante.
Voor het bouwen van een huisje sparen we zelf wel op een of andere manier. Iedere keer wanneer we een meevaller hebben zouden we een zak cement o.i.d. kunnen kopen en weer een rij stenen leggen. Op een gegeven moment staat er dan wel een keer een huisje.
Maar een beetje hulp bij het begin; studie en een plot, zou toch geweldig zijn.

(10-10-'12) Lekker bezig

Het is nog maar een paar weken geleden dat ik bij Yoga mijn ribben en mijn hand kneusde. Inderdaad, bij Yoga. Ik verloor mijn evenwicht en bleef met mijn voet in de handvaten van mijn tas hangen en viel met mijn ribben op mijn rechterhand... Okee, kan gebeuren.
Het is een paar maanden geleden dat ik onschuldig aan mijn voortuin stond te werken toen de pitbull van de buren in mijn achterbeen beet... Okee, kan gebeuren.
Gisteravond zou ik een paar dozen naar de overburen brengen en al bij de eerste doos ging het mis. Wat er precies gebeurde weet ik, waarschijnlijk stapte ik mis toen ik de straat over wilde steken naar de auto van de buurman, ondertussen een grote doos in mijn handen houdend.
Wie, net als ik, wel eens valt kent dat filmische slowmotion gevoel: 'Oh daaaar gaaa ik bijna, oooooh daaaar gaaaaa iiiiiiiiiik eeeeeeeeeeeecht. AUW shit.' Zoiets dus. Beduusd bleef ik nog even zitten op de grond, hm dat voelde niet fijn. Ja, lekker bezig.

Mijn lieve buren hielpen me de rest van de dozen dragen en daarna ging ik gauw naar binnen. Kijken wat de schade was. Mijn broek was nog heel, maar wat een bloed!!! Mijn hele knie lag open. Ik voelde me net een klein kind dat een kusje van mama op de knie nodig had... Goed, broek gewassen, knie gewassen, en dan. Hoe verzorg je zo'n wond. Ik besloot hem aan de lucht te laten drogen en af en toe mijn knie te buigen zodat hij niet vastgroeide.

Hiernaast zie je hoe mooi hij er de morning after uitziet.

Gaandeweg ging mijn linkervoet opzwellen, nee he. Ik kon geen stap meer verzetten. Een gekneusde hand is vervelend, maar een gekneusde voet is een regelrechte handicap, nou ja, voeticap.
Bijtijds naar bed gegaan, elastieken band om de voet, net onder mijn enkel, en arniflor tegen kneuzingen erop gesmeerd. Halverwege de nacht werd ik wakker van de pijn en en passant moest ik naar de wc. De wc is helemaal aan de andere kant van mijn normaal gesproken toch kleine huisje... Ik was een uur onderweg, nou ja zo leek het. Daarna weer kunnen slapen.
Vanochtend deed mijn voet minder zeer zolang ik er maar niet op stond. Conclusie: rust houden. Paar dingetjes zullen afgezegd moet worden de komende dagen, niet fijn maar ach, kan gebeuren.

Lekker bezig zijn kan ook echt leuk zijn.
Een paar dagen geleden kwam ik op een site terecht die echte kaarten maakt en verstuurt. Dat is waar ik al een tijd naar zocht voor mijn Humblekaarten. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb een eigen account aangemaakt en de eerste Humblekaarten staan erop. Mijn shopadres is humble.sendasmile.com. Een geweldige en toepasselijke naam. Hiernaast zie je een link naar die site.
Het is even een flinke klus om alle afbeeldingen aan te passen en de layout van de shop naar wens te krijgen, maar dan heb je ook wat. Ik ben er hartstikke blij mee.
Het is weer een volgende stap op naar een bestaan als digitaal nomade. Mits jullie in grote getalen bestellen natuurlijk...

Ik ben blij met mijn kaartenshop en de pijn aan voet en knie is maar tijdelijk, dus ach...
Het leven is zo slecht nog niet.

Lekker dromen (wonen)

Wel eens gehoord van een Ger of een Yurt ? Een Yurt is een ronde vilten tent met min of meer verticale wanden. Een Yurt heeft meestal een deur en een ronde opening in het dak. Zoals je ziet gebruik ik de naam Yurt, Ger heeft voor mij de associatie met een Brabantse mannennaam.

Ik heb wel eens eerder verteld dat ik een huizentic heb. Ik hou van heel veel soorten huizen, maar vooral van zelfbouw/ autochtone architectuur. In dat kader valt ook mijn liefde voor de Yurt. Toen ik in een ver verleden in het Tropenmuseum rondjes liep als suppoost, dook ik op een van de afdelingen vaak even in de nomadentent die daar opgesteld staat. Een heerlijk gevoel. Een rond huis om je heen, dat heeft gewoon iets. Daarbij komt dat een Yurt prachtig is om te zien. Mijn voorkeur gaat uit naar de beschilderde Yurt, het houtwerk is dan prachtig beschilderd.

Onverwacht had ik afgelopen week de kans om in een Yurt met leuke mensen bij elkaar te komen, maar helaas door een misverstand en een dubbele afspraak ging het niet door. Wel is mijn nieuwsgierigheid opnieuw opgewaaid. Vele uren heb ik gesurfd op het internet en de prachtigste foto's kwamen voorbij.
Een van de aspecten van de Yurt die me aanspreekt is de mobiliteit: Pak uw huis op en wandel! Een variant op een Bijbelse tekst.

Opeens ging mijn fantasie met me aan de haal. De Yurts zijn geschikt voor alle weersomstandigheden, ze hebben zich bewezen op de steppen. De in Nederland verkrijgbare Yurts zijn veelal aangepast aan de natte Nederlandse omstandigheden, dus.... wat als... stel.... een Yurt in Afrika.... Dat zou toch geweldig zijn! Ik ging eens kijken naar de prijzen. Rond de €5000.00 voor een Yurt met een doorsnee van ongeveer 5 meter. Ze zijn zelfs tweedehands te vinden. Op Marktplaats zag ik zelfs deze vrolijke Yurt (in de Humble- kleuren)  voor ruim de helft van het geld.

Een mobiel huis biedt zeker mogelijkheden. Zo lang we nog niet zeker weten waar we willen wonen en zo lang we zelf nog geen stukje grond hebben, is dit ideaal. Wanneer het tijdelijk is kun je misschien eerder op een compound van familie of vrienden staan dan wanneer het voor eeuwig is. Je kunt dan het buitentoilet en de buitenkeuken van de gastheer/ - vrouw gebruiken.

Hoeveel huis heb je nodig in een land waar de zon meestal schijnt. Het huidige huisje gebruiken we bijna alleen om in te slapen, en af en toe even terug te trekken als je op jezelf wilt zijn. Ja, ik zie me wel zitten daar in mijn Yurt. Prachtig, handig. Maar wat zal mijn lief vinden? Het is natuurlijk een ongebruikelijke woning. Ik zal eens met hem overleggen, hoewel, ik heb toch op het moment het geld niet voor een Yurt, en ook niet voor de verscheping per container.
Toch wil ik nog lekker even blijven dromen en fantaseren, en wie weet kun je over een tijdje bij ons komen logeren in zo'n prachtige Yurt. Hoewel er dan wel erg weinig privacy is, nou ja, dat zien we dan wel, haha.

“Being realistic is the most common path to mediocrity.”
― Will Smith
Vrij vertaald: Als je altijd realistisch bent gebeurt er nooit iets nieuws.

(19-03-'12) Ik doe maar wat

Ontdekking!

Nadat ik jaren lang mijn kinderen opvoedde en me weinig of niet afvroeg wat ik zelf wilde, krijg ik momenteel steeds de vraag voorgelegd wat IK nou wil. Lijkt simpel, maar wat een lastige vraag blijkt het.

Wat wil ik?

A * De wereld een beetje mooier maken

B * Leven van de wind

Dat is wat ik het allerliefste wil.

Wat betekent dat?

A * Liefde, licht, warmte verspreiden

       via Humble,

            Opvoeding (=klaar?!),

            Levenshouding

B * Me laten meevoeren met de stroom, de wind

       door te kunnen reageren op wat zich voordoet,

       kiezen voor organisch in plaats van planmatig leven.

Wat betreft B; wil ik dat echt of is het een vlucht om geen verantwoording voor mijzelf te hoeven nemen. Nee: Ik doe maar wat!, en zo heb ik het altijd gedaan. Ik wil leven in het moment. Plannen maken heeft weinig zin want het loopt toch altijd anders dan je denkt. 

Ik doe maar wat!

Eigenlijk is dat de ultieme vorm van met de stroom meegaan, en dus kun je concluderen dat ik al mijn hele leven doe wat ik het liefste wil!!!

'Daar word ik als baas niet vrolijk van als ik dat hoor', zei mijn laatste baas.

Word ik daarom niet vrolijk van bazen? Omdat ik mijn eigen pad moet verlaten om op een manier te denken en functioneren die een baas verlangt? Deed het daarom zo'n pijn, die laatste goede beoordeling tijdens een functioneringsgesprek? Was het een bevestiging dat ik werd die ik niet was?

Wanneer ik doe wat ik al mijn hele leven het liefste wil, wat is dan het probleem? Is er wel een probleem? Laat me nu eindelijk accepteren dat ik ben zoals ik ben. Ook als ik geen plan heb dan ben ik iemand, namelijk iemand zonder plan.

Terwijl ik dit bedenk krijg ik een telefoontje en hoor ik: Je kunt veel meer dan er uitkomt. Je bent al je hele leven aan het onderpresteren. Meteen schiet ik terug in het gevoel dat ik van alles moet, mezelf moet bewijzen,  plannen moet maken om meer... en meer te ... en .... en....

Ik doe maar wat!

Laat ze nou maar eens kletsen, en laat ik het grote gevecht stoppen en me eindelijk echt overgeven aan de gang der dingen. Laat me het nu accepteren: Ik ben die ik ben.

(04-03-'12) Oproep

Met dit berichtje zit ik een beetje in mijn maag. Al dagen vraag ik me af of ik het wel of niet moet doen. Wat geeft de doorslag om het wel te doen? Gisteren was hij jarig, 24 werd hij. Natuurlijk hartstikke jong, maar toch gaat de tijd ook voor hem voorbij, en hij wil zo graag. Hij wil zo graag naar school nog een paar jaar, in de hoop dat hij daarmee meer kans heeft op een goede baan waar hij zichzelf en zijn familie van kan onderhouden.

Laat ik bij het begin beginnen. Sinds jaar en dag kom ik met enige regelmaat in de Gambia en vanaf de eerste reis zijn Barrow en ik vrienden, familie. Hij doet me denken aan mijn zoons in Nederland die van dezelfde leeftijd zijn. Barrow noemt me af en toe zijn moeder. De familiebanden in Afrika zijn ruim en genereus. Natuurlijk ken ik de verhalen over jongens, vooral aan de kust, die iedere Toubab (bleke) familie noemen omdat ze weten dat daar mogelijk geld tegenover staat. De bekende bumsterpraktijken zijn dat.
Barrow woont niet aan de kust maar verder landinwaarts, bovendien heb ik hem nu enkele jaren meegemaakt en keer op keer is gebleken dat hij alleen iets voor je doet als het uit zijn hart komt. Mijn lief kent hem goed en ziet hem ook als een zoon/ jongere broer.

Een paar weken geleden hebben Barrow (Oficieel heet hij trouwens Omar) en ik toen ik hem opzocht in de garage waar hij zijn broer helpt, een videootje opgenomen. Twee eigenlijk, het tweede filmpje is technisch gezien beter maar deze eerste vind ik spontaner.

 

Hij vertelt hier hoe hij heet, en dat hij bij zijn broer en schoonzus woont. Hij helpt zijn broer in de (te rustige) garage. Na zijn werk drinkt hij graag attaya met vrienden, hij fitnesst een beetje, houdt van voetbal. Daarnaast vertelt hij dat hij tot en met de twaalfde klas naar school is geweest. Hij wil graag verder leren maar kan het zich niet veroorloven. Zijn beide ouders zijn overleden en hij heeft geen eigen inkomen. 'Jah time is the best time', zegt hij, dit betekent zoveel als het veelgehoorde 'Inshallah', als God het wil. Met een brede glimlach vertelt hij dat het fantastisch zou zijn als er ergens hulp vandaan zou komen.

Helaas, ik heb al mijn (on-)mogelijkheden bekeken en kan niets voor hem betekenen. Het is al een gevecht om eens per jaar mijn lief op te zoeken. Vandaar mijn oproep:

* Is er iemand die deze jongen kan en wil sponsoren?

* Misschien is er een vriendengroep, of een vereniging die hem gezamenlijk wil steunen. 

Het is natuurlijk een heel bedrag. Zeker in deze tijd.

Het gaat om een technische opleiding van drie jaar. 

De kosten bedragen op dit moment:

Jaar 1: 10.500, 00 Dalasi/ 252.19 Euro

Jaar 2: 15.500, 00 Dalasi/ 372.29 Euro

Jaar 3: 20.500,00 Dalasi/  492.38 Euro, eventueel met reiskosten want de opleiding is in een andere stad.

Ik heb op aanvraag de folder van de opleiding die hij wil volgen voor je, en ik kan je natuurlijk nog veel meer vertellen en foto's laten zien. Je hoeft alleen maar een mail naar smjapost(at)hotmail.com te sturen. Vermeld  even dat het over Barrow gaat.  ('at' vervangen door @ natuurlijk!)

Bedankt/ Abaraka

En onthou: 'Jah time is the best time'. Laten we hem een handje helpen.

(25-01-2012) Verbinding

Eindelijk zijn we weer samen, mijn lief en ik. Nou ja, samen. Hij heeft zijn werk, zijn studie, zijn familieverplichtingen. En toch zijn we samen. ‘s Avonds hebben we de mogelijkheid om lekker bij te praten, flauwe grapjes te maken, en elkaar eindelijk weer vast te houden, aan te raken, naast elkaar wakker te worden.  Voor de meeste echtparen is dit heel normaal maar voor ons is elke dag samen een cadeautje.  Elke nieuwe dag samen verbindt onze zielen vaster met elkaar. Tot de dood ons scheidt maar ook daarna blijven we met elkaar verbonden.

De band met de familie op de compound wordt ook steeds hechter. Iedere keer dat ik hier ben wordt ons leven meer met elkaar verbonden. We delen lief en leed en leren steeds meer wat we aan elkaar hebben. Ik hou van de mensen op de compound, de meesten in ieder geval, en ik denk dat ze ook wel van mij houden.  Ik merk het als het nieuwe meisje Touray komt brengen, een wierook waarvan ze weet dat ik het zo lekker vind, of als ik de kamer van mijn ambiaanse zoon binnenloop en daar een foto van hem en mij samen op zijn muur zie hangen. Hij heeft er een hart omheen geschilderd. Hij is in een jaar tijd zo volwassen geworden.

Ik leer de ‘ echte’ zusjes van mijn lief kennen. Echte zusjes houdt in dit geval in dat er een bloedband is. Ze zijn niet van dezelfde vader en dezelfde moeder, zoals in Nederland het geval is bij echte broers en zussen, maar ze zijn jaren door hun gezamenlijke grootmoeder opgevoed. Een bijzondere vrouw die hen een betrekkelijk vrije opvoeding gaf in een overwegend Islamitisch land. Bovendien heeft ze hen liefde voor boeken en studeren meegegeven.  Na haar overlijden is mijn lief geadopteerd door een familie waar hij nu nog woont. Natuurlijk was het heel mooi dat ze hem samen met zijn zoon, in huis namen, maar toch… Ik krijg vaak assepoester- associaties als hij vol respect over deze familie vertelt.  Ik heb dan ook nauwelijks contact met hen, en ze lijken niet erg geïnteresseerd om de vrouw van hun broer te leren kennen.  Ook dit zijn broers en zussen maar ze hebben geen (bloed-) band.  De echte zusjes van mijn lief zijn hartelijke en gastvrije, zelfstandige vrouwen met leuke gezinnen. Tijdens deze reis worden we met elkaar verbonden. Ze voelen als mijn nieuwe zusjes en ze stralen dezelfde liefdevolle warmte uit als mijn lief zelf.

In de tijd dat ik hier ben gebruik ik al mijn zintuigen om het land en de gewoonten te leren kennen. Ik heb genoeg gezien en gehoord om te weten dat  het leven hier niet gemakkelijk is. Maar ja, waar wel? In Nederland? Daar hangt het ook maar net van bepaalde factoren af of het leven een beetje makkelijk voor je is. De allerbelangrijkste factor hierin ben jezelf. Hoe sta je in het leven, ben je dankbaar voor wat er op je pad komt, of zie je alleen maar problemen.  De verbinding tussen mij en Afrika wordt steeds sterker. De volgende stap is een woning voor mijn lief en mij. En zijn zoon. Ik werk hard aan het creëren van een werkplaatsonafhankelijk inkomen, zodat ik voor langere tijd of zelfs permanent in Afrika bij mijn lief kan blijven en samen met hem hier een toekomst op kan bouwen.

De verbinding tussen mijn Nederlandse leven en mij blijft altijd bestaan. Mijn na- en voorgeslacht zijn in Nederland. Laten we hopen dat het internet ons helpt om technisch de verbinding op zijn minst te onderhouden, zo niet te versterken.

Kortom, de verbinding tussen mijn twee levens heeft plaats. Er ontstaat een geheel waardoor ik steeds meer klaar ben om de overstap naar Afrika te maken.

(07-01-’12) Grenzeloos verliefd, grenzeloos getrouwd

Het is zo stil, mijn mailbox blijft leeg. Al weken. Ik mis je, een onbestemd gevoel… We zijn eraan gewend om zo om de dag met elkaar te mailen, onze dagelijkse beslommeringen te delen. Vooral die onbenullige dagelijkse dingetjes, groetjes van familie en vrienden over en weer uitwisselen. Flauwe grapjes, tedere herinneringen, voorzichtige toekomstplannen, bevestiging van onze onbegrensde liefde voor elkaar. Troosten wanneer de vooroordelen hier of daar ons parten spelen. Je advies: ‘Trek je niets van ze aan, niemand weet hoe het tussen jou en mij is.’ Het overleg wanneer moeilijke tijden zich afspelen, de steun die we aan elkaar hebben, ik mis het, ik mis je.

‘Ach, wat ben je toch een meisje, mam,’ zegt mijn jongste zoon gekscherend. Hij legt me uit dat meisjes altijd meer aandacht willen dan een man kan geven (…) Ik lach mijn onbestemde gevoel weg, voor even. Ik stuur mijn lief een mailtje en leg hem uit dat het zo belangrijk is, zeker over zo’n afstand, om contact te houden. Die week lukt het ons om via Facebookchat bijna twee uur lang bij te praten. Ik merk dat hij onder druk staat, grote druk. Voor zijn studie heeft hij zich vastgelegd op zo’n zeven examens en werkstukken in heel korte tijd. Hij is dag en nacht bezig. Naast zijn baan, zijn college’s, zijn familieverplichtingen etc. Op die manier probeert hij vooruit te werken om af en toe vrij te zijn wanneer ik in januari/ februari bij hem ben.

De stroom valt regelmatig uit. Mijn lief moet dan studeren bij een ledlampje, of een kaars. Wanneer hij zit valt hij in slaap en midden in de nacht staat hij dan op om verder te studeren. Hij heeft thuis geen internet natuurlijk, dus om een mail te sturen moet hij het huis uit, naar een internetcafé waar hij eigenlijk niet graag komt vanwege gebrek aan privacy en de rondhangende jongeren. Vaak heeft hij gewoon geen credit om te bellen, omdat hij zijn zoon naar een goede, maar dure school probeert te sturen. Ik weet het, ik weet het heel goed, maar toch mis ik het contact.
‘Hij studeert zo hard om jou en zijn zoon straks een beter leven te kunnen geven.’ zegt mijn zoon terecht.

Misschien breekt de afstand me gewoon op. We zijn getrouwd in april, en we hadden een meer dan geweldige zomer samen, nu zijn we al weer maanden apart. De toekomst willen we samen zijn, samen doorbrengen, maar hoe. Sinds mijn salaris 30% achteruit ging is het eigenlijk onmogelijk geworden om nog naar mijn lief te gaan. Hij kan nooit van zijn leven een reis hierheen bekostigen, zijn hele maandsalaris is minder dan wat een tiener hier met een bijbaantje van een paar uur verdient. Het schattige huisje dat ik als door een wonder heb kunnen laten bouwen in zijn land is door omstandigheden niet geschikt om samen in te wonen. We hebben een eigen plek nodig. Bij zijn familie intrekken is geen optie, als geadopteerde zoon heeft hij een andere status dan de eigen kinderen. Tja. Bovendien zit het huis vol, inmiddels wonen er zo’n dertig mensen. Hij heeft geen eigen huis. Hoe komen we aan een huis?

Ik weet financieel niet hoe het me verder zal vergaan. Zal het me lukken een nieuwe baan te vinden, lukt het me mijn eigen bedrijfje op te zetten en uit te bouwen. Zoveel onzekerheden.

En toch, tegen alle logica in geloof ik dat het ons zal lukken om bij elkaar te komen en te blijven. Ik haal hierbij Paulo Coelho opnieuw aan, wanneer hij in de Alchemist zoveel zegt als dat het universum zich samenspant om jou te geven wat je wilt. (When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire). Natuurlijk heb ik mijn momenten dat ik twijfel waar ik mee bezig ben, maar wanneer ik stil sta en luister naar mijn hart, mijn gevoel, dan weet elke vezel in me dat mijn lief en ik in de niet meer zo verre toekomst samen zullen zijn. Te beginnen met volgende zaterdag, dan vlieg ik weer naar hem toe om vier weken samen te zijn.
Sinds deze week begint het besef door te dringen dat ik echt ga, dat we echt samen zullen zijn voor een hele maand.
Laat ik mij over geven aan het vertrouwen dat het wel goed komt met ons, en nu gaan genieten van alles dat we wel hebben en meer is dan menig mens zal kennen, namelijk de onvoorwaardelijke liefde die je boven jezelf doet uitstijgen. De intense blijdschap wanneer we eindelijk samenzijn.

(20-11-'11) Ben realistisch! Okee!

Het is koud, vochtig en mistig. Een dag waarop je normaal gesproken lekker binnen blijft, met de kachel hoog. Ik niet, vandaag besloot ik dat ik een eindje wilde lopen, en dus ging ik lopend naar Hilversum waar ik met mijn moeder en mijn broertje koffie wilde drinken.
Via routenet had ik berekend dat de afstand ongeveer zes kilometer is en dat ik ongeveer een uur erover zou doen. Ruim op tijd vertrok ik. Wat een helse tocht leek te worden, bleek een mooi sprookje...

 Een fontein ging helemaal op in de omgeving. Gefascineerd stond ik erbij en keek ik er naar. Gelukkig heb ik altijd mijn cameraatje bij me en kon ik het beeld vastleggen. Surrealistisch, als een fontein van ijs of van glas.

Vrolijk liep ik verder, aan het begin van de tocht was het heel stil op de weg. Door de mist voelde het alsof ik naar het einde van de wereld liep, en ik vroeg me af of de wereld misschien toch plat was, en of ik er voorbij het bordje 'verboden in te rijden' vanaf zou vallen. Tot mijn verbazing zag ik af en toe een auto heel dapper het einde van de wereld inrijden, wat een lef. Nog verbazender was het dat er een enkele auto terug kwam. Zouden ze spijt hebben gehad en zijn omgedraaid.

Ik liep weer verder en naderde een ecologische brug, zal ik maar zeggen. Een brug over de weg voor de dieren zodat ze veilig van de ene naar de andere kant kunnen lopen. De pijlers van de brug zagen er uit als een modern kunstwerk met grote stenen in een ijzeren hekwerk. Dit deed me denken aan bepaalde vormen van autochtone architectuur, zelfbouw, waar bij de makers de ruimte tussen twee wandjes opvullen met natuurlijke materialen. Het zag er mooi uit.

Inmiddels werd het steeds drukker op de weg waar ik liep, hij veranderde van een sprookjesweg in een grote autoweg. Prompt begon ik de vochtige kou te voelen, maar gelukkig was ik bijna op de plaats van bestemming aangekomen. Vlak voordat ik een woonwijk in zou gaan zag ik nog een mysterieus water in de diepte naast het talud liggen.

Met moeite maakte ik me los uit mijn droom, mijn mistige droom, en ik ging weer verder de realiteit in...
Ik had tot veler verbazing genoten van mijn meditatieve ontdekkingstochtachtige wandeling. Bovendien was ik trots dat ik na al die tijd van extreme moeheid in staat was tot deze tocht.

Terug wilde ik de trein nemen, maar die reed helemaal niet. Tja, toen stond ik even gek te kijken, wat nu, weer lopend terug? Hm, nee, genoeg is genoeg. Opeens kwam er een luxe touringcarbus langs die mij, en een paar anderen, weer terug naar huis bracht.

(12-11-’11) Starseeds

Al honderd jaar worstel ik met… ja, met wat? Met mezelf, vooral, denk ik. Voor zover ik mij kan herinneren voel ik mij een buitenstaander, iemand die de spelregels niet snapt. Natuurlijk heb ik altijd mijn stinkende best gedaan om als volwaardig burger mee te draaien in deze samenleving. Pas sinds kort besef ik dat er constant een enorm gevecht in mij woedt. Ik ben een mens dat naar eer en geweten wil leven. Ik wil het goede doen en zijn, en ik wil het goede voor mijn kinderen, en voor iedereen eigenlijk. Toch is er steeds iets dat mij tegenhoudt om gewoon een negen tot vijf baan te hebben en te houden, ik heb het echt geprobeerd. Gewoon omdat de huur moest worden betaald en monden moesten worden gevoed. Ik voelde me vaak in een mij wezensvreemde omgeving en niemand zag, ook ikzelf niet, hoezeer ik huilde van binnen. Het is niet verwonderlijk dat ik uitviel.

Ik ben ondanks de jarenlange innerlijke strijd, uiteindelijk toch mijn eigen weg gegaan. Ik heb mijn kinderen mijn normen en waarden overgedragen, tegen de heersende regels in, vooral wat betreft het kiezen van een economisch verantwoorde studie en baan. ‘Ga stralen!’ en ‘Volg je passie!’. De keerzijde blijkt dat we alle drie (nog) zonder een redelijk inkomen zitten.

In het hersteltraject dat ik volg zitten gesprekken met een coach. Een vrouw waar ik graag mee sprak. Sprak, ja. Afgelopen week had ik een heel zware sessie. Het gesprek raakte de essentie van mijn bestaan. Op een gegeven moment voelde ik me beoordeeld als een verwende prinses op de erwt: ‘Ja hoor, leuk werk wil iedereen wel”. En ‘Je moet wel realistisch blijven hoor.’ ‘Zet je kind maar op straat, je helpt hem er niet mee door hem steeds op te vangen.’ Ik ging naar huis en maakte ruzie na ruzie met mijn schatje. Ik moest het toch voor mezelf opnemen…Ondertussen voelde ik me letterlijk (en fysiek) verscheurd, het klopte niet.

Dat ging een paar dagen door tot ik op een ochtend op het internet op een site stuitte over Starseeds, Sterrenzaad. ‘Starseeds komen gedurende hun leven achter de ware aard van hun levenspad, als ze daar steeds meer signalen over opvangen die hun hierop wijzen.’ Ik keek naar de signalen en ik grote dikke tranen rolden over mijn wangen. Herkenning en erkenning! Alle signalen, een voor een, gaven herkenning. Hoewel het zeker niet de eerste keer is dat ik ze zag, drong het zo diep tot me door dat het nu de allerhoogste tijd is om te accepteren die ik ben, en afscheid te nemen van het idee dat ik nog langer zo ongelooflijk mijn best moet doen om te passen in een doorsneebaan.

Hoe gelukkig ben ik niet met mijn Humbles™. Humble™ heeft alles in zich dat voor mij belangrijk is. Hij geeft licht en liefde door, en gelooft in het goede. Ieder mens is zijn broer en/ of zus, en hij vindt het belangrijk dat mensen voor elkaar zorgen. Geen wonder dat hulpverleners hier geen raad mee weten, zeker wanneer ik ook nog zover ga dat ik van de Pleiaden kom en met een boodschap hier ben. Dat zeg ik natuurlijk niet hardop want voor ik het weet wordt het een gedwongen opname, haha. Maar verdomme, ik verloochen mezelf zo voortdurend.

Ik weet niet helemaal of ik het volhoud, maar ik besef nu heel goed hoe belangrijk het is om mezelf te accepteren zoals ik ben…Met heel mijn hart en ziel wil ik zijn die ik ben. Eindelijk.

(08-11-’11) Een heus bedrijf

Wie mijn verhalen een beetje volgt weet dat ik de laatste maanden hard werk aan het concept Humble™. Hij krijgt steeds meer vorm en ik ontvang veel enthousiaste reacties. In het begin waren het enkel tekeningetjes, ook heel leuk maar er ontbrak iets. Zoals ik in de column Beeld en tekst al aangaf, kreeg ik reacties als: ’Je moet een verhaal bij Humble™ brengen, dan wordt hij echt interessant’, aldus mijn oudste zoon. ‘ Leuk, die Humble™, maar wat is het nou precies? ‘, vroeg een oud-collega.

‘Wat ga je er mee doen, met die Humble™?’ was een andere vraag die ik kreeg. Op de een of andere manier heb ik met Humble™ iets in handen, dat beklijft en dat groeit en groeit en steviger wordt. Het figuurtje fascineert me.

Ik ontving de afgelopen dagen een aantal mails van een schrijfcoach waarin hij onder andere vraagt waar jij nou goed in bent, wat is jouw sterke punt. Wat maakt jou uniek, anders dan anderen. Een van de dingen die ik vaak hoor is dat ik veel warmte en liefde uitstraal. Dit is tevens iets dat mijn mannen uitdragen, de onvoorwaardelijke liefde. Wat kan dus beter de basis van het verhaal van Humble™ zijn dan het uitdragen van licht en onvoorwaardelijke liefde. Daarbij komt zijn naam: Humble™. Nederigheid, soberheid, eenvoud, dat is waar Humble™ voor staat.

En zo kreeg Humble™ betekenis, hij kreeg een verhaal, en zelfs een missie maar wel met een glimlach.

Ik maakte eerst een website in het Engels, omdat ik me richt op een internationale toekomst. Langzaam kwam de wens om met iemand samen te werken die goed kon verkopen. Ik kan een heleboel, maar verkopen, zeker van eigen werk, nee, daar ben ik geen held in. Om een lang verhaal kort te houden; ik ben iemand tegengekomen die me graag wil helpen met het commercieel opzetten van Humble™. We zijn in sneltreinvaart een kerstkaartenproject gestart en het blijkt te lopen als een gek. We staan nog aan de start maar het ziet er veelbelovend uit. Ik maakte dus ook nog een site in het Nederlands.

Maar nu… Er zijn visitekaartjes nodig. Wat voor functie schrijf je daarop? Creative director voor mij en Sales executive voor haar. Ho ho ho, ga ik nu niet de verkeerde weg in, kwam ik niet net uit dat zakenleven met zijn blablabla? Ik wil geld verdienen en dan moet je zakelijk zijn, commercieel. ‘Je verkoopt niet direct je ziel hoor mam, wanneer je je creative director noemt’, zegt mijn jongste zoon.

Hoe verdeel je de taken binnen een bedrijf dat nog niet eens een bedrijf is? Heel belangrijk, hoe verdeel je de inkomsten? Humble™ is mijn geesteskind, mijn creatief eigendom. Ik heb hem zelfs geregistreerd bij de Belastingdienst via een Onderhandse Akte. Hoe kun je op een nederige, bescheiden manier winst maken?

Hm, het gaat wel hard opeens.

(oorspronkelijk 01-10-'11) Blauwe Roos

Hoewel Blauwe Rozen extreem zeldzaam zijn, volgens sommigen bestaan ze zelfs helemaal niet, herinner ik me net dat we er al jaren een in huis hebben. Ik wist het!!!

(oorspronkelijk 25-09-'11) Zondagochtend

Het is zondagochtend. Ik kom mijn slaapkamer uit en kijk naar rechts: allebei de slaapkamerdeuren zijn dicht. Dat is lang geleden. De jongste zoon logeert inmiddels alweer een maand of wat thuis, totdat…enzovoort. De oudste zoon woont op zichzelf, totdat… enzovoort. Het is lang geleden dat hij een heel weekend thuis was, ‘thuis’ als bij mij bedoel ik dan. Het heeft iets vredigs, die grote slapende en snurkende mannen weer even thuis. De zon schijnt en het is nog heel stil buiten. Het belooft een prachtige dag te worden.

De oudste zoon werkt ongelooflijk hard en aan ongelooflijk mooie dingen. Hij is erg gelukkig met zijn werk, maar zoals iedereen die zijn eigen pad gaat, komt hij ook hele moeilijke situaties tegen. Wanneer je dag en nacht werkt en financieel het resultaat nog niet in handen hebt, wordt de druk soms wel erg groot. Ik vind het aandoenlijk dat hij een weekendje in het ouderlijk huis komt bijtanken. Hij speelt weer ouderwets een computerspel, urenlang, met zijn broertje. De was wordt voor hem gedaan, en ontbijtje, lunch en diner staan ook zomaar(…) voor hem klaar. En eindelijk, na maanden lijkt het me, bereiken we elkaar weer. Emotioneel door alle stress en hobbels op zijn werkpad, kunnen we elkaar weer even aanraken. Ik ben aangedaan want ik herken hem weer, en ik hou ontzettend van hem.

De jongste zoon, werkt op zijn eigen manier keihard om zijn werkplek te vinden. Opeens lijkt alles samen te komen en moet hij straks nog kiezen uit verschillende mogelijkheden. Een heerlijk gevoel, en hij straalt. Tja, financieel zit er nog weinig schot in… Hij is erg gelukkig met zijn werk, maar zoals iedereen die zijn eigen pad gaat, komt hij ook hele moeilijke situaties tegen.

Beide zoons zijn momenteel erg gelukkig in de liefde, wat een rijkdom.

En ik? Ha, ja, ik ben momenteel erg gelukkig in de liefde. Grenzeloos getrouwd, ik ben erg gelukkig met mijn lief, maar zoals iedereen die zijn eigen pad gaat, komen ook mijn lief en ik moeilijke situaties tegen. Een prachtige zomer waarin we zes weken samen konden zijn in Nederland, het was geweldig. En nu zijn we weer ieder in ons eigen land, dat is niet altijd leuk. Daarnaast begin ik op werkgebied mijn eigen pad te vinden, en door mijn toegenomen zelfvertrouwen, en vertrouwen in het universum, durf ik eindelijk, zij het nog heel voorzichtig, mijn pad te gaan. Ik word erg gelukkig van dit werk, maar zoals iedereen die zijn eigen pad gaat, kom ik ook moeilijke situaties tegen. Hoe start ik mijn werk op? Ik heb een prachtig instrument in handen, maar ben nog aan het zoeken naar de te bewandelen weg. Wanneer je eigen baas bent zijn de mogelijkheden ongekend en is de hemel inderdaad de enige grens. Wat een uitdaging, heerlijk.

Ik ben nu op een punt gekomen waarop ik probeer niet meer bang te zijn voor de dingen die nog komen, maar ik probeer me te sterken vanuit de onvoorwaardelijke liefde. Zij is het soort liefde dat de beste intenties en wensen heeft voor alle wezens in het universum, en dat je geliefde de volledige onvoorwaardelijke ruimte en vrijheid biedt om zichzelf te kunnen zijn.

Het is zondagochtend, en de zon schijnt veelbelovend.

(oorspronkelijk 17-09-'11) Gedicht/ Poem

Soms als ik je op een foto zie

Herken ik je niet

Wanneer we samen zijn

Zie ik alleen je ziel

Zoals jij mijn ziel ziet

Daardoor kunnen we samen zijn

Ieder in een ander deel van de wereld

Ruimte en tijd bestaan niet

Licht en liefde delen we overal

Toch doe ik af en toe een stapje terug

En dan mis ik je

Ik mis de prachtige mens die jij bent

Ik mis de armen om me heen

Die me zeggen

Je bent veilig, je bent thuis

Ik doe een poging

En blaas een zuchtje wind

Ter verkoeling en als streling

Naar jouw deel van de wereld

Voel je dat?

Sometimes when I see you in a Photograph

I don’t recognize you…

When we are together

I see only your Soul

Just as you see my Soul

That’s how we can be together

Each in a different part of the World

Time and Space no longer exist

Light and Love we share wherever we are

Yet I step a little back at times

nd I miss you then

I miss the beautiful Person you are

I miss the arms around me

Telling me

You are safe, You are at home

I make an attempt

And blow a soft little breeze

To cool you and caress you

Towards your part of the World

Can you feel it?

(18-10-‘11) Met de ogen dicht

Vandaag had ik zo’n dag dat ik terugkeek. Terug in de tijd. Zo af en toe doe ik dat, misschien wel niet vaak genoeg. Het is weleens goed om stil te staan bij het verleden, en bij jezelf. Zeker voor iemand als ik die alles zo snel weer vergeet.

Ruim vijf jaar geleden had ik een periode waarin ik veel schreef en daardoor ook lekker in mijn vel zat, zoals dat heet. Ik volgde schrijfcursussen en schrijfworkshops. Hartstikke leuk, echt waar. Ongeveer een jaar lang schreef ik per week een kort verhaal. In die tijd volgde ik een soort training over het benutten van je talenten. Ik was er van overtuigd dat ik mijn talenten moest benutten. En wat deed ik: met de ogen dicht stapte ik in een broodbaan van negen tot vijf waarmee ik de huur (net) kon betalen.

Ongeveer vier jaar geleden bleek dat ik toch niet helemaal op mijn plaats zat in mijn broodbaan. Ik snapte er niets van, ik probeerde zo verschrikkelijk hard om er het beste van te maken. Okee, het was niet helemaal een functie waar mijn hart in lag, maar ach, schop onder de kont en doorgaan maar. De huur moest toch betaald worden?! Vijf jaar lang heb ik het geprobeerd, en natuurlijk waren er tijden dat het beter ging. Uiteindelijk kostte deze baan me al mijn energie, er zat achteraf bezien, geen uitdaging in voor me. Het is dodelijk wanneer je je kwaliteiten niet kunt gebruiken in je dagelijkse bezigheden. Wanneer ik thuiskwam had ik geen energie meer over om dingen te doen die ik leuk vond, en waar ik wel energie van kreeg. Daarbij komt dat het huishouden ook niet een terrein is waarop ik mijn kwaliteiten benutte. En zo gleed ik langzaam weg, met de ogen dicht.

Ik deed mijn stinkende best voor deze baan omdat ik ervan overtuigd was dat ik deze nodig had om de rekeningen te betalen. Bovendien was ik verantwoordelijk voor een gezin, dus ik kon me niet overgeven aan spelen, aan lekker ontdekken en aan vormgeven van ideeën. Dacht ik, wist ik, was mijn overtuiging. Zo worstelde ik en bleef ik een tijdje boven; met de ogen dicht.

Ruim een jaar zit ik in de ziektewet. Regelmatig viel ik uit op mijn werk, ik kon niet meer. Steeds weer bleef ik het toch proberen, dan kwam ik weer een tijdje terug, op therapeutische basis, zoals dat heet. Ik werd er doodmoe van, letterlijk. Mijn lijf weet al lang wat ik niet wilde zien, met als gevolg dat het lijf protesteerde als een gek. Nog liet ik me misleiden en dacht ik dat ik alleen maar fysieke klachten had. Ik wilde zo graag normaal zijn en deze negen tot vijf baan kunnen volhouden. Het grootste gevecht was tegen mezelf. Ik hield alles en iedereen voor de gek, en vooral mezelf, door me altijd maar groot te houden. Ik kon niet meer. Ook de arboarts en het UWV trapten in mijn schijnvertoning en toen ze stelden dat ik weer hele dagen moest werken, stortte het kaartenhuis ineen. Nu ben ik voorlopig volledig arbeidsongeschikt.

Ik verkeer nu in de luxe positie om na te denken over mijn leven. Langzaam zie ik in dat ik zelf mijn grootste vijand ben. Mijn mond vol over het volgen van je hart, en hoe ieder mens zijn eigen pad moet gaan. Ik geloof het ook echt, maar wat doe ik: Met de ogen dicht probeer ik krampachtig vol te houden aan de zelfopgelegde straf dat ik met kunst geen geld mag verdienen, want dat zou te leuk zijn. En een alleenstaande moeder heeft zo haar verantwoordelijkheden, en mag niet spelen, ze moet serieus zijn. Ja, rare overtuigingen kan een mens hebben. Hoe triest. 

Vandaag kwam ik een notitie tegen van jaren geleden. Iemand schreef: ‘Eigenlijk zou je gewoon een goedbetaald kunstenaar moeten zijn.’

Langzaam begin ik die kant op te denken. Ik wil geld verdienen met het maken van leuke, mooie dingen. Als een kind geniet ik wanneer ik mijn Humbles™ teken. Zal ik mezelf eindelijk toestaan om …

Met de ogen dicht denk ik angstig; ‘Nee, ik ben er nog niet.’ Maar ik ben op weg, op de goede weg, maar de weg is nog lang.

(C10-10-‘11) Niemandsland

Sinds een paar dagen zit ik in een raar soort niemandsland. Zoals je weet is het hier een komen en gaan van de mannen in (en uit) mijn leven. Deze zomer was mijn lief zes prachtige weken bij me, dat was langer dan ik ooit met een volwassen man ben samen geweest en we hadden het geweldig. Nu is hij terug naar zijn eigen land, ik heb al geboekt om over een paar maanden weer bij hem te kunnen zijn. Maar nu zit ik hier en hij daar en dat is echt niet leuk, ondanks alle verheven gevoelens dat we ondanks de afstand toch dicht bij elkaar zijn. Allemaal waar, maar het is gewoon niet hetzelfde.

Mijn jongste zoon was enkele maanden bij me terug in huis, en dan ook echt 24/7 in huis. Ik vond het af en toe te veel en zei hem dat ook. Nu heeft hij sinds twee weken een baan en is daar opeens 24/7. En ik? Het huis is stil opeens, het was wel erg abrupt. 

Sinds ruim een jaar zit ik in de ziektewet, af en toe probeer ik weer een tijdje om te reȉntegreren en stort dan weer in. De afgelopen week had ik op eigen verzoek een gesprek met het UWV, ik wil weten waar ik aan toe ben.  Ik dacht echt dat het wat beter ging met me, maar door alle stress rond arboarts en UWV ben ik weer stappen terug gevallen. Vermoeidheid is weer sterker dan het sinds lang was, mijn fysieke klachten blijken erg stressgerelateerd en zijn dus ook erger dan ze de laatste tijd waren. En nu? Ik moet een afspraak maken met een psychiater via het UWV voor een uitgebreid onderzoek. Wil ik dat wel, straks krijg ik na 54 jaar opeens te horen dat ik niet helemaal spoor, haha? Totdat ik een uitspraak van het UWV heb weet ik niet of ik nog ooit terug moet naar de baan waarin ik word ontslagen zo gauw ik beter ben, omdat de functie is opgeheven. Of dat ik me op een nieuwe invulling van mijn toekomst kan gaan richten. Er gaat zo veel kostbare tijd voorbij. Mijn salaris is 30% teruggevallen, en dat is beslist weer wennen. Het was al niet veel maar nu kan ik eigenlijk niet eens mijn eten betalen. Eens lekker er tussen uit is niet te doen. Verlammend.

Zelfs qua weblog zit ik in een soort niemandsland. SPhoenixB voelt vertrouwd, ik kan een stukje schrijven en het plaatsen zonder daar al te veel over na te denken. Eigenlijk had ik me juist voorgenomen om voortaan alleen opmijn nieuwe blog Blue Rose- Blauwe roos te gaan schrijven. De stukjes moeten dan positiever en vol wijsheden zijn, bovendien moet ik ze steeds in twee talen schrijven. Allemaal leuk en aardig, maar het maakt het minder spontaan; te hoge eisen aan mezelf of aan mijn stukjes. Dan heb ik ook mijn nieuwe blog landofthehumbles, hartstikke leuk, daarin ik vertel over mijn nieuwe passie˸ De Humble™. Ook daar moet ik mijn weg nog in vinden. Ik wil graag naar buiten treden met ze maar weet niet precies hoe, ook al omdat mijn gezondheid nog niet helemaal okee is.

Kortom, ik wil niet klagen want ik voel me verder redelijk, maar ik vind het wel even ingewikkeld allemaal. Eigenlijk wil ik gewoon graag verder, vooruit kijken en denken en doen. 

P.S. Kijk je af en toe ook op mijn nieuwe sites? Er staat een link rechtsonderaan op SPhoenixB.

(C 06-09-’11) Online date

 

Vanmiddag hadden mijn lief en ik een date, een online date. Even lekker bijpraten. Dagelijks hangen we aan de telefoon, maar ja, de kosten vliegen de pan uit dus spraken we af om te chatten via Facebook. Skypen lukt helaas niet meer. Ooit is het twee keer gelukt, maar sinds die tijd gaat het mis. Onverstaanbare klanken, als er al wat gebeurt. Die stomme oude computers ook die donors naar Afrika sturen! Voor mij is het makkelijk, ik zet drie stappen en zit achter mijn laptop. Mijn lief moet zijn huis uit en proberen op zijn werk online te gaan. Soms gaat hij naar een internetcafé maar daar heb je weinig privacy en er schijnen nogal wat hangjongeren te zitten/ hangen. Niet ideaal. Sinds kort heeft hij in een andere plaats een internetcafé gevonden waar hij wel eens heen gaat. En nu is het ook nog regentijd.

Om kwart over vijf stuur ik een sms: Hee lekker ding, kom je nog. Om half zes krijg ik een telefoontje dat het regent als een gek, met donder en bliksem. Hij wacht nog even tot het droog is en stuurt me dan een smsje wanneer hij online kan. Het is kennelijk nog steeds niet droog. Eigenlijk net als bij ons. De afgelopen jaren was het regelmatig noodweer in Brikama, de stad waar hij woont. In zijn huis was alleen de vloer ondergelopen, maar verschillende mensen zijn dakloos geraakt. De wegen veranderen in modderpoelen met diepe kuilen, levensgevaarlijk. Nee, blijf dan maar binnen. Ik wacht wel.

In de tussentijd doe ik onzinnige dingen zoals al surfend op het internet naar huizen kijken die te koop staan in zijn land. Nee, natuurlijk, daar hebben we helemaal geen geld voor. Zeker niet nu mijn salaris met ingang van vorige maand nog maar 70% van mijn al niet ruime salaris is geworden. Maar niets weerhoudt me om te dromen en in mijn dromen doen huizenprijzen er niet toe. Mijn fantasie slaat op hol bij mooie compounds met fruitbomen en gastenverblijven. Dat zijn het type, dat via het internet te koop staan. Ik wil een eenvoudig huis met een gastenverblijf en een bantaba, een overkapte plaats om bij elkaar te komen en te ontspannen in de schaduw. Eerst wilde ik een huis van traditionele materialen, maar ik denk nu toch aan een huis van iets bestendiger materiaal zodat het een tijdje mee kan. 

Nu, uren later, is er nog geen bericht van mijn lief. Helaas, ik had graag zijn verhalen uitgebreid willen horen, uitgebreider dan per telefoon kan. Hoe iedereen verbaasd en soms verontwaardigd reageert dat hij – tijdens de Ramadan nog wel- flink is aangekomen in dat verre landje. Hoe mensen hem vertellen dat hij zo straalt en dat zijn stem zelfs anders klinkt. 

Ondertussen zit mijn jongste zoon in de woonkamer te skypen met zijn vriendinnetje, die overigens gewoon in Nederland zit. In onvervalst Wolof zegt hij haar: Nop na la luba rey ba rey. Ik hou heel veel van je, en in Mandinka vervolgt hij: Na ndee na no, mijn schatje. Hij sluit af met een sumbu, een kus. Wat een integratie. We hebben zo veel lol gehad met zijn allen, en zo veel geleerd over en weer, en nu missen we elkaar dus heel erg. Stom noodweer! En stomme oude computers! Ik mis mijn lief en hij mist mij.