(13-12-'12) Grote schoonmaak: een terugblik.

Geboren en getogen in Nederland kan ik vreemd genoeg maar niet wennen aan de kou. Wat een onaangenaam gevoel. Goed, we doen het er maar mee. Ondertussen ben ik nog steeds bezig met een grote schoonmaak, niet van mijn huis maar van mijzelf. Zoals dat gaat met grote schoonmaken kom ik heel wat tegen, soms leuk, soms minder en vooral vaak onverwacht.

Ik heb een schatkist met brieven, foto's kaarten, cadeautjes en dagboeken vanaf 2008, toen ik voor het eerst na vijfentwintig jaar weer in Afrika kwam. Eerlijk gezegd kijk ik niet vaak in de schatkist. Ik kijk sowieso niet vaak achterom. Behalve in deze tijd. Om verder te gaan moet ik even terug kijken op mijn leven. Opruimen wat niet meer nodig is en uitzoeken wat ik wil behouden. Ik ben in de luxe positie dat ik daar nu even tijd voor heb.

Ik pakte gisteren het dagboek van mijn eerste reis in 2008 en begon er in te lezen. In één adem las ik het uit. Wat leuk om het terug te lezen, vooral met wat ik nu weet. Fascinerend hoe absoluut vanzelfsprekend ik het vond om na drie dagen (!) te beslissen dat ik een huisje ging laten bouwen op de compound bij mensen die ik daarvoor niet kende. Het is een prachtig huisje geworden, zonder meer. Mooier en luxer dan ik ooit had gedacht. Ik, die niet eens een auto ooit heb gehad, had nu opeens een huisje, een paradijsje.

Het is grappig om te zien hoe de kennismaking met mijn lief verliep. Mijn lief, de beste vriend van de eigenaar van de compound. We hadden prettige gesprekken, we hadden bijzondere gesprekken, ik voelde me vertrouwd en op mijn gemak bij hem. Dat was het. Geen haar op mijn hoofd die aan iets relatie-achtigs dacht. Na ruim twintig jaar alleenstaand ouderschap begon ik te ruiken aan de vrijheid, en was op geen enkele manier bezig met een nieuwe verbintenis. Mijn lief wel, direct vanaf het moment dat we elkaar tegenkwamen. Ook hij is sinds jaar en dag een alleenstaand ouder, nou ja, niet altijd helemaal alleenstaand natuurlijk. Ik lees terug dat ik weleens nerveus van hem werd, en ik begrijp nu dat hij (te) dichtbij kwam. Hij raakte me op een manier die ik hoe onnozel, niet thuis kon brengen. We namen na die drie weken gewoon als vrienden afscheid. Eenmaal thuis merkte ik dat ik hem miste. We gingen mailen, en zo is het begonnen.

Leuk om terug te lezen.
Er is één opmerking uit mijn dagboek die me het meest op viel:
" Ik ben nu een maand terug, en het doet pijn om hier (in NL.) te zijn. Ik voel me als een klein kindje dat eindelijk haar moeder (Afrika) heeft teruggevonden, maar weer terug moest naar de stiefmoeder, omdat dat 'beter voor haar' is."

Sinds ik in de jaren tachtig voor het eerst in Afrika was heb ik heimwee gehouden. Heimwee naar Afrika. Toen ik later mijn zoons eens vroeg hoe ze het zouden vinden als ik in Afrika ging wonen, zeiden ze:
"Dat hebben we toch altijd al geweten."
Kortom: het wordt tijd om te gaan.
Laat de voorzienigheid, het Universum, ons alsjeblieft helpen om een huisje voor onszelf te bouwen zodat ik een plek heb om samen met mijn lief de toekomst in te gaan.

Grote schoonmaak, Transformatie, 2012, het is tijd. Ik ben er klaar voor.

(10-10-'12) Lekker bezig

Het is nog maar een paar weken geleden dat ik bij Yoga mijn ribben en mijn hand kneusde. Inderdaad, bij Yoga. Ik verloor mijn evenwicht en bleef met mijn voet in de handvaten van mijn tas hangen en viel met mijn ribben op mijn rechterhand... Okee, kan gebeuren.
Het is een paar maanden geleden dat ik onschuldig aan mijn voortuin stond te werken toen de pitbull van de buren in mijn achterbeen beet... Okee, kan gebeuren.
Gisteravond zou ik een paar dozen naar de overburen brengen en al bij de eerste doos ging het mis. Wat er precies gebeurde weet ik, waarschijnlijk stapte ik mis toen ik de straat over wilde steken naar de auto van de buurman, ondertussen een grote doos in mijn handen houdend.
Wie, net als ik, wel eens valt kent dat filmische slowmotion gevoel: 'Oh daaaar gaaa ik bijna, oooooh daaaar gaaaaa iiiiiiiiiik eeeeeeeeeeeecht. AUW shit.' Zoiets dus. Beduusd bleef ik nog even zitten op de grond, hm dat voelde niet fijn. Ja, lekker bezig.

Mijn lieve buren hielpen me de rest van de dozen dragen en daarna ging ik gauw naar binnen. Kijken wat de schade was. Mijn broek was nog heel, maar wat een bloed!!! Mijn hele knie lag open. Ik voelde me net een klein kind dat een kusje van mama op de knie nodig had... Goed, broek gewassen, knie gewassen, en dan. Hoe verzorg je zo'n wond. Ik besloot hem aan de lucht te laten drogen en af en toe mijn knie te buigen zodat hij niet vastgroeide.

Hiernaast zie je hoe mooi hij er de morning after uitziet.

Gaandeweg ging mijn linkervoet opzwellen, nee he. Ik kon geen stap meer verzetten. Een gekneusde hand is vervelend, maar een gekneusde voet is een regelrechte handicap, nou ja, voeticap.
Bijtijds naar bed gegaan, elastieken band om de voet, net onder mijn enkel, en arniflor tegen kneuzingen erop gesmeerd. Halverwege de nacht werd ik wakker van de pijn en en passant moest ik naar de wc. De wc is helemaal aan de andere kant van mijn normaal gesproken toch kleine huisje... Ik was een uur onderweg, nou ja zo leek het. Daarna weer kunnen slapen.
Vanochtend deed mijn voet minder zeer zolang ik er maar niet op stond. Conclusie: rust houden. Paar dingetjes zullen afgezegd moet worden de komende dagen, niet fijn maar ach, kan gebeuren.

Lekker bezig zijn kan ook echt leuk zijn.
Een paar dagen geleden kwam ik op een site terecht die echte kaarten maakt en verstuurt. Dat is waar ik al een tijd naar zocht voor mijn Humblekaarten. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb een eigen account aangemaakt en de eerste Humblekaarten staan erop. Mijn shopadres is humble.sendasmile.com. Een geweldige en toepasselijke naam. Hiernaast zie je een link naar die site.
Het is even een flinke klus om alle afbeeldingen aan te passen en de layout van de shop naar wens te krijgen, maar dan heb je ook wat. Ik ben er hartstikke blij mee.
Het is weer een volgende stap op naar een bestaan als digitaal nomade. Mits jullie in grote getalen bestellen natuurlijk...

Ik ben blij met mijn kaartenshop en de pijn aan voet en knie is maar tijdelijk, dus ach...
Het leven is zo slecht nog niet.

Lekker dromen (wonen)

Wel eens gehoord van een Ger of een Yurt ? Een Yurt is een ronde vilten tent met min of meer verticale wanden. Een Yurt heeft meestal een deur en een ronde opening in het dak. Zoals je ziet gebruik ik de naam Yurt, Ger heeft voor mij de associatie met een Brabantse mannennaam.

Ik heb wel eens eerder verteld dat ik een huizentic heb. Ik hou van heel veel soorten huizen, maar vooral van zelfbouw/ autochtone architectuur. In dat kader valt ook mijn liefde voor de Yurt. Toen ik in een ver verleden in het Tropenmuseum rondjes liep als suppoost, dook ik op een van de afdelingen vaak even in de nomadentent die daar opgesteld staat. Een heerlijk gevoel. Een rond huis om je heen, dat heeft gewoon iets. Daarbij komt dat een Yurt prachtig is om te zien. Mijn voorkeur gaat uit naar de beschilderde Yurt, het houtwerk is dan prachtig beschilderd.

Onverwacht had ik afgelopen week de kans om in een Yurt met leuke mensen bij elkaar te komen, maar helaas door een misverstand en een dubbele afspraak ging het niet door. Wel is mijn nieuwsgierigheid opnieuw opgewaaid. Vele uren heb ik gesurfd op het internet en de prachtigste foto's kwamen voorbij.
Een van de aspecten van de Yurt die me aanspreekt is de mobiliteit: Pak uw huis op en wandel! Een variant op een Bijbelse tekst.

Opeens ging mijn fantasie met me aan de haal. De Yurts zijn geschikt voor alle weersomstandigheden, ze hebben zich bewezen op de steppen. De in Nederland verkrijgbare Yurts zijn veelal aangepast aan de natte Nederlandse omstandigheden, dus.... wat als... stel.... een Yurt in Afrika.... Dat zou toch geweldig zijn! Ik ging eens kijken naar de prijzen. Rond de €5000.00 voor een Yurt met een doorsnee van ongeveer 5 meter. Ze zijn zelfs tweedehands te vinden. Op Marktplaats zag ik zelfs deze vrolijke Yurt (in de Humble- kleuren)  voor ruim de helft van het geld.

Een mobiel huis biedt zeker mogelijkheden. Zo lang we nog niet zeker weten waar we willen wonen en zo lang we zelf nog geen stukje grond hebben, is dit ideaal. Wanneer het tijdelijk is kun je misschien eerder op een compound van familie of vrienden staan dan wanneer het voor eeuwig is. Je kunt dan het buitentoilet en de buitenkeuken van de gastheer/ - vrouw gebruiken.

Hoeveel huis heb je nodig in een land waar de zon meestal schijnt. Het huidige huisje gebruiken we bijna alleen om in te slapen, en af en toe even terug te trekken als je op jezelf wilt zijn. Ja, ik zie me wel zitten daar in mijn Yurt. Prachtig, handig. Maar wat zal mijn lief vinden? Het is natuurlijk een ongebruikelijke woning. Ik zal eens met hem overleggen, hoewel, ik heb toch op het moment het geld niet voor een Yurt, en ook niet voor de verscheping per container.
Toch wil ik nog lekker even blijven dromen en fantaseren, en wie weet kun je over een tijdje bij ons komen logeren in zo'n prachtige Yurt. Hoewel er dan wel erg weinig privacy is, nou ja, dat zien we dan wel, haha.

“Being realistic is the most common path to mediocrity.”
― Will Smith
Vrij vertaald: Als je altijd realistisch bent gebeurt er nooit iets nieuws.

(06-04-'12) Het maken van een Humble™ eBook

Sinds enige tijd hou ik me met veel plezier bezig met Humble™. Het kleine androgyne figuurtje waar ik hier al eerder over sprak. Met Humble™ wil ik de boodschap van licht en onvoorwaardelijke liefde verspreiden. Nou klinkt dat natuurlijk wat zwaar maar het is vooral leuk. Ik heb erg veel plezier in het maken van de tekeningetjes. 

In korte tijd heeft Humble™ al een paar echte fans gekregen. Mensen houden echt van het figuurtje. Na een serie kerstkaarten heb ik nu ook een serie gelegenheidskaarten gemaakt. Net als de kerstkaarten blijkt ook deze serie weer te vertederen, te verwarmen. Ik verkoop ze zelf, en eerlijk gezegd ben ik daar geen held in. ( Je kunt ze bestellen via therealhumble@gmail.com, een serie van 8 kost €10.00 excl. € 1.00 verzendkosten)

Om Humble™ de wijde wereld in te kunnen sturen zijn ook andere kanalen nodig. Ik heb een boekje gemaakt met tekeningen en mooie uitspraken, en dat heb ik als fotoboekje laten printen. Wanneer mensen het zien zijn ze wederom ontroerd, soms zelfs in tranen. "Ga alsjeblieft door met Humble™", hoor ik regelmatig.

Ja, ik ga zeker door met Humble™. Sterker nog, ik hoop er ooit mijn brood en liefst vliegticket mee te verdienen, en als het even kan wil ik jongeren in Afrika helpen met hun studiekosten door Humble™.

Zo kwam ik tot de conclusie dat ik uitgegeven wil worden. Door een echte uitgeverij, maakt me niet uit hoe groot of klein, maar ik wil niet alles in eigen beheer doen. Daar komt bij dat ik gefascineerd ben door ebooks. Ik heb geen ereader, tablet, of telefoon met mogelijkheden om een ebook te lezen, maar toch... Ondanks mijn simpele leefstijl ben ik eigenlijk een gadgetfreak. Ik hoef ze niet te hebben maar ik hou van de mogelijkheden, en ik hou ervan om bij te blijven op dat gebied.

Om een lang verhaal kort te houden: Samen met Daisy Goddijn van eBookPoint ben ik bezig met de uitgave van mijn eerste Humble™ ebook. Het is heel leuk om mezelf ook de techniek van een ebook eigen te maken.


Na een eerste selectie van tekeningen met mooie quotes, spreuken, ben ik nu al dagen bezig met de technische uitvoering. Welk lettertype, welk formaat, oh ja, er moeten nog paginanummers geplaatst worden. Ik heb zoveel lol in het maken van het ebookje, dat moet gewoon op de lezers afstralen straks.

De samenwerking met Daisy Goddijn is prettig en inspirerend. Anders dan bij een grote uitgever word ik heel persoonlijk en enthousiast behandeld. Kortom, ik zie erg uit naar de publicatie, die waarschijnlijk eind van deze of begin van volgende maand plaatsheeft. Natuurlijk hou ik je op de hoogte. Oh ja, het gaat waarschijnlijk €9.95 kosten. Niet te duur toch?



Als primeur geef ik je hier alvast een voorbeeld van wat je kunt verwachten:

Nou ben ik eigenlijk heel benieuwd wat jij van een ebook vindt. Heb je er ervaring mee, of vind je het een gruwel om via een tablet te lezen? Kortom, zou je misschien hieronder je mening willen geven? Dat zou ik heel erg waarderen. Alvast bedankt voor de moeite.

(25-01-2012) Verbinding

Eindelijk zijn we weer samen, mijn lief en ik. Nou ja, samen. Hij heeft zijn werk, zijn studie, zijn familieverplichtingen. En toch zijn we samen. ‘s Avonds hebben we de mogelijkheid om lekker bij te praten, flauwe grapjes te maken, en elkaar eindelijk weer vast te houden, aan te raken, naast elkaar wakker te worden.  Voor de meeste echtparen is dit heel normaal maar voor ons is elke dag samen een cadeautje.  Elke nieuwe dag samen verbindt onze zielen vaster met elkaar. Tot de dood ons scheidt maar ook daarna blijven we met elkaar verbonden.

De band met de familie op de compound wordt ook steeds hechter. Iedere keer dat ik hier ben wordt ons leven meer met elkaar verbonden. We delen lief en leed en leren steeds meer wat we aan elkaar hebben. Ik hou van de mensen op de compound, de meesten in ieder geval, en ik denk dat ze ook wel van mij houden.  Ik merk het als het nieuwe meisje Touray komt brengen, een wierook waarvan ze weet dat ik het zo lekker vind, of als ik de kamer van mijn ambiaanse zoon binnenloop en daar een foto van hem en mij samen op zijn muur zie hangen. Hij heeft er een hart omheen geschilderd. Hij is in een jaar tijd zo volwassen geworden.

Ik leer de ‘ echte’ zusjes van mijn lief kennen. Echte zusjes houdt in dit geval in dat er een bloedband is. Ze zijn niet van dezelfde vader en dezelfde moeder, zoals in Nederland het geval is bij echte broers en zussen, maar ze zijn jaren door hun gezamenlijke grootmoeder opgevoed. Een bijzondere vrouw die hen een betrekkelijk vrije opvoeding gaf in een overwegend Islamitisch land. Bovendien heeft ze hen liefde voor boeken en studeren meegegeven.  Na haar overlijden is mijn lief geadopteerd door een familie waar hij nu nog woont. Natuurlijk was het heel mooi dat ze hem samen met zijn zoon, in huis namen, maar toch… Ik krijg vaak assepoester- associaties als hij vol respect over deze familie vertelt.  Ik heb dan ook nauwelijks contact met hen, en ze lijken niet erg geïnteresseerd om de vrouw van hun broer te leren kennen.  Ook dit zijn broers en zussen maar ze hebben geen (bloed-) band.  De echte zusjes van mijn lief zijn hartelijke en gastvrije, zelfstandige vrouwen met leuke gezinnen. Tijdens deze reis worden we met elkaar verbonden. Ze voelen als mijn nieuwe zusjes en ze stralen dezelfde liefdevolle warmte uit als mijn lief zelf.

In de tijd dat ik hier ben gebruik ik al mijn zintuigen om het land en de gewoonten te leren kennen. Ik heb genoeg gezien en gehoord om te weten dat  het leven hier niet gemakkelijk is. Maar ja, waar wel? In Nederland? Daar hangt het ook maar net van bepaalde factoren af of het leven een beetje makkelijk voor je is. De allerbelangrijkste factor hierin ben jezelf. Hoe sta je in het leven, ben je dankbaar voor wat er op je pad komt, of zie je alleen maar problemen.  De verbinding tussen mij en Afrika wordt steeds sterker. De volgende stap is een woning voor mijn lief en mij. En zijn zoon. Ik werk hard aan het creëren van een werkplaatsonafhankelijk inkomen, zodat ik voor langere tijd of zelfs permanent in Afrika bij mijn lief kan blijven en samen met hem hier een toekomst op kan bouwen.

De verbinding tussen mijn Nederlandse leven en mij blijft altijd bestaan. Mijn na- en voorgeslacht zijn in Nederland. Laten we hopen dat het internet ons helpt om technisch de verbinding op zijn minst te onderhouden, zo niet te versterken.

Kortom, de verbinding tussen mijn twee levens heeft plaats. Er ontstaat een geheel waardoor ik steeds meer klaar ben om de overstap naar Afrika te maken.

(05-01-'12) Over linken, storm en naderend vertrek

Zoals je kunt zien ben ik aan het spelen met Facebook en Bloggerknoppen op mijn website: Saskia Angenent Vormgever.
Leukleuk, ik hou van dit soort grappen. Nu kun je via mijn werksite rechtstreeks een link op Facebook plaatsen, waardoor ik weer meer bezoekers krijg op mijn site. Hierboven zie je dat ik ook een rechtstreekse link hier op mijn weblog kan zetten, maar wanneer hij in een gewoon bericht staat dan zal hij niet zo veel bezoekers trekken. Immers zo gauw er een nieuw bericht is geplaatst zie je de link niet meer.

Ach, en nu ik onverwacht op mijn eigen bloggerpagina terecht kom kan ik hier net zo goed meteen even doorgaan. Hoe gaat het? Heb je ook altijd zo'n onrustig hoofd als het stormt? Ik wel, alsof er een wervelwind in mijn schedel rondgaat. Ik woon in een huisje uit 1925 en alle ramen en deuren zijn in de loop der jaren uitgesleten waardoor nu alles gezellig tegen elkaar aan staat te klapperen. Serieus, ik vind het wel wat hebben. Daarnaast heb ik zowel in de voor- als in de achtertuin van die bamboemobielen die zich in de wind flink laten horen. Ik heb nooit klachten gehad van de buren hierover, en zelf vind ik het een geruststellend geluidje. Ik heb er een filmpje van gemaakt zodat je kunt zien wat ik bedoel:

Nog anderhalve week, en dan is het zo ver: dan vertrek ik voor vier weken naar mijn lief! Niet te geloven hè. Ik ben nu van alles aan het regelen voordat ik weg kan. Ik denk dat ik bijna alle nodige boodschappen heb gedaan, behalve nog voor vier weken kattenvoer en kattenzand in huis halen. De buren op de hoek zijn zo lief om dagelijks even eten neer te zetten en af en toe een aai over een kattenbolletje te geven. Eigenlijk zou de jongste zoon de katten verzorgen, maar die is hals over kop naar zijn nieuwe leefplek vertrokken sinds een week. Dat was even schrikken, maar gelukkig heb ik een paar zomers voor de inmiddels overleden (van ouderdom!) kat van de buren gezorgd en daardoor durfde ik hun te vragen.

Het blijft onwerkelijk: getrouwd zijn met een man in een ander werelddeel. De toekomst is onzeker, ik kan het me niet meer veroorloven om naar hem toe te gaan, maar mensen die weten hoe gek mijn lief en ik op elkaar zijn, vinden het een goed doel om ons in onze hereniging te steunen. Is dat hoe het universum ingrijpt wanneer je je legende leeft?
De UWV-arts vond het vreemd dat ik wel naar Afrika kan en niet kan werken. Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar ik legde hem uit dat ik daar helemaal niets hoef te doen, zelfs boodschappen en koken worden voor me gedaan. Ik doe er niet veel, ik kom voor mijn lief en familie/ vrienden, dan ga je geen drukke excursies ofzoiets doen. Ik kan in ons kleine paradijs, het ronde huisje, rusten wanneer ik maar wil.
Andere klachten neem je gewoon mee, en het maakt niet veel uit of ik hier of daar moe ben of pijn heb... Jawel, het maakt wel uit: wanneer je met de liefste van de wereld bent herenigd kan  pijn je minder schelen, en zorgen om de jongens of mijn inkomen kan ik daar even laten gaan.

Ik hoop dan ook wat dingen voor mezelf op een rijtje te zetten. Niets spectaculairs, gewoon, hoe ik mijn dromen kan gaan verwezenlijken. Niet zo gewoon dus, eigenlijk heel mooi!!!

Waarschijnlijk zal het even wat stil zijn, hier op mijn blog, en ik hoop ook in mijn hoofd. Laat het maar even razen in mijn hart en ziel. Eindelijk weer samen met mijn lief.

(29-11-’11) UWV arts

Vandaag had ik een gesprek met een UWV arts. Enkele weken geleden had ik een uren durend onderzoek bij een psycholoog en een psychiater en naar aanleiding van dit onderzoek had de UWV arts mij opgeroepen. Zelf had ik het gehele balletje aan het rollen gebracht omdat ik wilde weten waar ik zo zoetjesaan aan toe was.

Ik weet niet precies waarom, maar iedere keer wanneer ik een afspraak met een arbo arts, of het UWV of wat voor instantie dan ook heb, dan ben ik erg gespannen, bang voor wat er gaat gebeuren. Je bent ook zo afhankelijk van hen, hun beslissingen beïnvloeden een groot deel van je leven. Zo voelt het tenminste. Ik weet wel dat ik ze niet zoveel macht moet geven, maar ja, hoe doe je dat? Ik weet niet wat ik had gehoopt: 100% WAO? Dan had ik niet meer hoeven te werken en dat was gemakkelijk geweest. Maar 100% WAO wordt nauwelijks meer gegeven.

Er is nog niets definitief maar deze UWV arts zei dat ik wat hem betreft geen doorslaggevende beperking heb om te gaan werken. Het is jammer dat ik gespannen was tijdens het gesprek en dat het verhaal erg ingewikkeld was, daardoor ben ik niet helemaal zeker over wat hij uiteindelijk heeft gezegd en wat dat voor mij betekent. Hij gaat zijn advies doorgeven aan een arbeidsdeskundige die mij op zal roepen en dan bekijkt wat ik wel en niet kan, en voor hoeveel uren. Het kan nog wel even duren voor de arbeidsdeskundige tijd heeft, en volgens mij verandert er tot die tijd nog niets.

Vreemd genoeg ben ik opgelucht. Opgelucht dat ik niet ‘gek’ ben. Nadat de een me een dysthyme stoornis met depressieve episode toedacht en de ander een vermijdende persoonlijkheidsstoornis, ben ik blij dat ik vandaag toch normaal genoeg ben bevonden…Ik ben niet ongeschikt verklaard…Ik ben niet uitgerangeerd.

Het geeft me ruimte om met Humble™ verder te gaan. Wanneer ik 100% WAO zou krijgen, zou ik weinig ruimte hebben om serieus met Humble™ aan de gang te gaan.
Ik hoop wel dat ik nog een redelijk percentage WAO krijg omdat dat betekent dat ik geen volle week hoef te werken. Dat is nog afwachten.

Wat dit betekent voor mijn plannen om in Afrika te gaan wonen, dat weet ik nog niet. Ik wil so wie so werkplaatsonafhankelijk gaan werken zodat ik overal ter wereld kan werken, zolang ik maar online kan. Dat is natuurlijk een hele uitdaging, ook financieel. Aanvankelijk dacht ik om helemaal in Afrika te gaan wonen, maar de laatste tijd denk ik over de mogelijkheid om bijvoorbeeld zes maanden hier en zes maanden daar te wonen, en in de zomer mijn lief naar Nederland uit te nodigen. Daar hangt een prijskaartje aan natuurlijk.

Energetisch voelt het goed om niet 100% in de WAO te komen, het geeft ruimte en lucht en uitdagingen. Kortom, ben ik voorzichtig blij, of op zijn minst tevreden met de voorlopige uitslag?

(30-10-’11) Einde van Blauwe Roos/ Blue Rose

The Blue Rose is the alchemical symbol of the impossible accomplished.
De Blauwe Roos is het alchemistische symbool van het bereikte onmogelijke.

Amper een maand geleden startte ik het blog, de Blauwe Roos, omdat ik behoefte had en heb aan licht en lucht. Nadat de Phoenix uit de as is herrezen gaat zij uit het vuur het licht en de lucht in. Er komen nieuwe stappen, nieuwe initiatieven. Een voorbeeld hiervan zijn de Humbles™, en de Blauwe roos. Ik ga langzaam in het licht staan: ik wil gezien worden. Boven alles wil ik licht en liefde opvangen en doorgeven, Onvoorwaardelijke liefde.

Ik dacht dat ik dit op het blog Blauwe Roos zou doen, een blog dat er helder en fris uitzag. Het blijkt niet zo te zijn. In de praktijk voelt het kunstmatig; sombere stukken op SPhoenixB, optimistischer, positievere stukken op Blauwe Roos. Op het laatst schreef ik bijna niet meer. Ik ben gehecht geraakt aan SPhoenixB, ik kan er mijn verhalen kwijt op een simpele, vanzelfsprekende manier. Voorlopig schrijf ik in het Nederlands, tweetalig vond ik onrustig op één pagina samen. Mijn andere site: landofthehumble.blogspot.com is Engelstalig. Ik wil mij richten op een werkplaatsonafhankelijke manier van werken in de nabije toekomst, de Engelse taal is daarbij handig.

Mijn besluit staat vast, ik hef Blauwe Roos op, en plaats voortaan mijn stukjes weer op SPhoenixB. Met spijt in het hart, dat wel, ik hou van de blauwe sfeer, maar waarom zou ik geen optimistische, opbouwende stukken op SPhoenixB zetten?

Ik concentreer me voorlopig op SPhoenixB en de Humbles™, dat is overzichtelijk en prettig. De stukjes die ik tot nu heb geplaatst op Blauwe Roos zal ik overzetten naar SPhoenixB. De teksten over vergeving ( van mijzelf) en over onze grootste angst (van Marianne Williamson ) zijn niet nieuw, maar ik vind ze nog steeds de moeite waard om hier te plaatsen. De andere stukjes zijn nieuw geschreven voor Blauwe Roos, en dus nu voor SPhoenixB.

Excuses voor de verwarring, het is beter zo.

(C17-06-’11) Digitale nomade

Nee, ik wil geen vaste baan. Ik wil mijn eigen werktijden maken, en ik wil mijn eigen baas zijn. Bovenal wil ik mijn eigen inspirator zijn en werkplaatsonafhankelijk werken. De wereld is groot en er is nog zoveel te ontdekken en te zien en te beleven. Waarom zou ik me vastleggen in een dagelijkse routine van mijn huis naar een vaste werkplek waar ik van negen tot vijf binnen vaste muren zit. Ooit iets minder inspirerends gedaan?

Huidige communicatiemiddelen bieden nieuwe werkmogelijkheden. Hou je van reizen of wil je een tijd in een ander land dan Nederland wonen? Nu kan het. Zorg dat je er bij bent en niet de boot mist. Ben je een zwerver in hart en nieren, maar ben je ook wat technisch aangelegd zodat je jezelf kunt blijven bijscholen op digitaal gebied, dan ben jij waarschijnlijk geschikt om een digitale nomade te worden. Sinds enige tijd oriënteer ik me op werken vanuit het buitenland, wat natuurlijk ook vanuit het binnenland kan. Ik lees inspirerende verhalen van mensen die me voor gingen. Verhalen gelardeerd met mooie foto’s van schrijvers liggend in hangmatten, of met de laptop werkend vanaf een zonovergoten terrasje in Verweggistan. Wat een boeiende en opwindende tijd toch.

Ik ben me nu aan het oriënteren op wat het leven als een digitale nomade (lekkere naam is dat toch) inhoudt. Wat komt er allemaal bij kijken, wat zijn de mogelijkheden en de onmogelijkheden. Ik probeer te leren van de valkuilen waar anderen al invielen, en ik laat mijn fantasie op hol slaan door de mooie verhalen van hen die me voorgingen. Ik moet bekennen, soms maakt het internet een ADHD’er van me. Als een gek verzamel ik info tot mijn hoofd ervan tolt en ik vergeet de informatie te verwerken, in me op te nemen en te laten bezinken.

Mijn huidige fysieke en geestelijke gezondheid is dusdanig dat ik gauw teveel hooi om mijn vork neem. Ik ben zo blij wanneer er een goeie dag tussen zit, dat ik al gauw te hard ga. In mijn enthousiasme surf ik op het wereldwijde web alsof ik een berefitte surfer ben met het lichaam en de gesteldheid van een jonge god/-in. Ik word dan al gauw teruggefloten, maar okee. Het begin is er, een zaadje is geplant. Ik ga er van uit dat er steeds vaker goeie dagen komen, en vooral dat mijn energieniveau steeds een beetje beter wordt. Wanneer de rust in mijn hoofd is weergekeerd kan ik de info gaan verwerken en laten bezinken en nieuwe concretere plannen maken en uitwerken. Ik heb geen haast. Bovendien moet ik eerst nog wat dingen afronden voordat ik verder kan.

Gelukkig ben ik geen digibeet, al houd ik niet alle ontwikkelingen bij, ik kan me digitaal meer dan aardig redden. Ik hou van nieuwe uitdagingen, en de hoop op een bestaan als digitale nomade doet me (op-)leven. De tijd die ik nu af en toe heb probeer ik te gebruiken om me in te lezen en voor te bereiden. Nou nog hopen dat de netwerken in de Gambia snel verbeteren, zodat de techniek me daar niet tegenhoudt. En beter worden! Maar daar werk ik hard aan. Het vooruitzicht van een bestaan als digitale nomade helpt me daar bij.