(18-02-'13) Weer terug

Gisteravond teruggekomen in Nederland, mijn hart heb ik nog even daar gelaten. Ik zit al de hele ochtend aan de computer; eerst alle foto's bekeken en er een paar uitgezocht om af te laten drukken, zo ben ik nog een beetje daar.. Daarna toch maar een blik op de post en de rekeningen geworpen. De meesten leg ik nog even naast me neer.

Leven in twee werelden. Pfoeh.

Mijn nieuwe familie opnieuw bezocht, voor het eerst in mijn eentje met het openbaar vervoer. Trots op mezelf. Ik heb mijn nieuwe nichtje dat half december werd geboren vastgehad en kunnen knuffelen, heerlijk.
Bijgekletst met haar moeder, mijn schoonzusje. Okee, de familieverhoudingen zijn wat ingewikkelder dan hier, maar laat ik haar mijn schoonzusje noemen. Een fijn mens, hardwerkende vrouw met een hart van goud, net zoals haar zusje, dat ik ook bezocht.

Zittend in de keuken terwijl ze uitgebreid aan het koken was, hebben we elkaar weer een beetje beter leren kennen. Ook van haar kinderen heb ik weer genoten.

 


We zijn weer bij opa langsgeweest. Bijzondere opa, die op zijn 87ste opnieuw vader wordt. Mooie, wijze en warme man. Wat bof ik met mijn familie.

En tenslotte ook bij mijn zwager, de grote gespierde man met de verlegen lach en het gouden hart, langsgegaan. Hij is houtbewerker en door hem heb ik een aantal houten beeldjes laten maken.

 

Afrika, mijn hart. Mijn thuis. 

En nu ben ik weer hier.  Ik ga er weer het beste van maken, totdat ik weer terug kan.

(23-01-'13) Op weg

Het is vandaag 23 januari, en ik besef opeens dat ik al op weg ben.
Begon het toen het notitieboekje dat ik bestelde voor deze reis, in de bus viel? Of begon het toen ik de belachelijk dure malaria-tabletten haalde? Nee, het begon nog niet bij de malaria- tabletten, toen was ik nog niet op weg.

Het is een jaar geleden dat mijn moeder ziek werd. Ik was toen net weg. Herhaaldelijk had ze gezegd dat ze er tegenop zag dat ik wegging. Heeft ze iets aangevoeld?
Nu is het de eerste keer dat ik weg ga terwijl ze niet meer leeft. Ik besef daardoor meer dat ik weg ga en ik besef daardoor meer dat zij niet meer in mijn directe leefwereld is.

Gisteren ging ik naar de Action, een wonderlijke winkel waar je teveel uitgeeft omdat alles zo goedkoop is. Oh hebzucht. Het is ook de winkel waar je voor een nog leuk bedrag allemaal kleine cadeautjes kunt uitzoeken.
* Scheermesjes, voetbalsokken, waslijn, wasknijpers, lollies_ slecht ja, ik weet het_, schildersetje etc.

Eergisteren bij de plaatselijke super al koffie (Nescafé) en kaas gehaald en een speciaal soort koek die mijn lief graag meeneemt naar zijn werk of de Universiteit. Ik wil niet met lege handen komen.
Ik was afhankelijk van de storting van huur- en zorgtoeslag voor ik deze niet alledaagse boodschappen kon doen. Overheid bedankt, het is goed besteed.
En nu ben ik onderweg.
Ik vul beetje bij beetje het kattenvoer aan en moet nog extra zand voor de kattenbak halen. De katjes voelen aan dat ik onderweg ben en ze zijn aanhankelijke dan ooit.
De buren op de hoek zorgen voor de katjes, een andere buurvrouw is zo lief om mij in de nacht van dinsdag op woensdag om een uur of vier naar Schiphol te brengen. Geweldig.

Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lief zo gauw weer zie. Het kost me steeds meer moeite om gescheiden te leven, ik vind het moeilijk om geduldig te blijven. Ik ben blij en ik ben bang. Iedere keer kan de laatste keer zijn dat ik de reis kan maken, maar nu ben ik nog onderweg en ik probeer te vertrouwen op een wonder waardoor mijn lief en ik samen kunnen zijn en blijven.
Op weg. 
Een liefde tussen twee werelden in tijden van armoede.

(07-01-'13) Te koop *Afrikaans

Ik heb een paar prachtige Afrikaanse jurken en tassen te koop:
Laat maar even horen als je interesse hebt. Het zijn enkele stuks, dus weg is weg.

Kaftan lang met olifant/ x-xl/ €30

Kaftan lang met mouwtje/ m-xl/€30

Jurk met smokwerk/ s-m/ €20

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits en twee vakjes/ Groot/ €17.50

Kaftan kort/ extra small0 small/ €20

Kaftan kort/ small/ €20

(05-12-'12) Rust

(17-11-'12) Kleurplaten

Soms heb ik geen zin in woorden, woorden, woorden. Vandaar dat ik vandaag mijn nieuwe kleurplaten aanbied om hier te downloaden.
Denk nou niet: Hm, kleurplaten! Ik ben toch geen klein kind!

Probeer het maar eens, gewoon lekker zitten kleuren... echt heel leuk om te doen.
Veel plezier.

Gewoon downloaden, uitprinten en kleuren maar.

 

Een voorbeeld: Ingekleurde Mandala

 

(10-11-'12) Erkenning/ Bevestiging

Ken je dat gevoel?
Als klein kind val je en je schaaft je hele vel open, maakt niet uit waar, arm, been, desnoods je hoofd. Je voelt je zielig, het doet behoorlijk zeer.Je bloedt en schrikt daarvan.
Wanneer er niemand in je omgeving iets merkt dan kun je wel huilen en je ongelukkig voelen, maar op een gegeven moment raap je jezelf bij elkaar en ga je verder, zo goed en zo kwaad als het lukt. Maar wat nou als er iemand in de buurt is die naar je toe komt, je over je hoofd aait en heel lief en meelevend is. Tja, dan is het echt, dan mankeer je echt iets...Ondanks het fijne gevoel dat iemand je pijn ziet, voel je de pijn toch zeker twee keer zo erg.

Jarenlang heb ik mezelf opgepakt en ben ik doorgegaan. Niemand zag de pijn, alleen het gesukkel. Op een gegeven moment redde ik het niet meer, in mijn werk kwamen de eerste scheuren naar voren. Een lange weg van zoeken naar de oorzaken volgde. Ondertussen stapelden fysieke klachten zich op, en bij tijden voelde ik me zielig, en boos... boos omdat ik niet werd gezien. Mijn pijn  werd niet gezien.
Ik werd een beetje afgekeurd, 25-35%. Het was een lange strijd geweest, waarbij ik met name het UWV als een grote vijand zag. Op een gegeven moment veranderde mijn houding tegenover deze grote logge instelling. Ik was niet meer kwaad en kon het nemen zoals het kwam. Ik had vrede met de uitslag.

Een van de grote lessen die ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat mensen, en zeker instellingen, niet helderziend zijn. Je kunt je verongelijkt voelen als ze niet zien wat er in je omgaat, of hoe je lijf weigert te doen wat het moet doen, maar als je het niet laat zien, niets vertelt, hoe moeten ze het dan weten.
Zo besloot ik tegen de uitspraak van het UWV in beroep te gaan, omdat ik vond dat ze mijn fysieke klachten niet serieus namen.
Nu moest ik bijna letterlijk met 'de billen bloot', omdat ik het niet gemakkelijk vind om te vertellen over alle klachten in de bekkenbodemstreek, heb ik alles op papier gezet. De klachten zelf, en wat die voor impact hebben in het dagelijks leven.

Ik was er een paar dagen beroerd van toen ik alles had opgeschreven. Ik besefte niet hoe ik mijn leven om mijn klachten heen had gevormd. Hoe beperkt ik eigenlijk was in gewone dingen als lopen, zitten, staan, tillen etc.  Goed, toen kwam de middag van de hoorzitting. Ik overhandigde mijn aantekeningen aan de verzekeringsarts, zij las ze aandachtig door, en zei: dat is duidelijk, Lichen sclerosis is een bekende ziekte die niet over gaat. We gaan uw zaak opnieuw bekijken. Tien minuten later stond ik verbouwereerd weer buiten.

Ik was tevreden, ik was voor mezelf opgekomen en ik werd gehoord. De uitslag maakte me niet meer uit, al hoopte ik stiekem dat ik een paar procenten erbij zou krijgen, zodat ik minder uren zou moeten werken voor mijn inkomen.

Toen kwam de uitslag! ... en ik werd serieus genomen, serieuzer dan ik mijzelf eigenlijk nam... en de schrok was groot.
'Gefeliciteerd', zeiden mensen om me heen.
Ik kan/ kon niet helemaal blij zijn: ik heb echt iets. Ik heb officieel beperkingen om 'normaal' te functioneren...

Langzaam lukt het me om naar de mogelijkheden te kijken die deze uitslag biedt. Ik ben vrij... nu is het aan mij om met deze uitslag mijn leven vorm te geven op mijn eigen manier, op een manier die bij mij past. Laat ik daar nu vooral van gaan genieten.

(21-10-'12) Innerlijke bevrijding

Goedenavond. Ik heb een heel bijzonder weekend achter de rug. Samen met vijf anderen, onder begeleiding van Arjen Slijp volgde ik een workshop Innerlijke bevrijding.

In de loop van ieder mensenleven wordt naast veel mooie momenten ook een hoop ellende opgeslagen, bij de een meer dan bij de ander, maar toch, je ontkomt er niet aan. Op een gegeven moment is het dan tijd voor een grote schoonmaak.
Onverwerkte emoties laten hun sporen achter, en als je ze lang genoeg ontkent dan kan je lichaam ziek worden. Een overduidelijke aanwijzing dat er iets aan de hand is. Dit hele weblog gaat over de constatering dat mijn lijf aan alle kanten protesteerde en niemand wist wat er aan de hand was.
Zoals velen met mij begon ik bij bezoek aan reguliere artsen. Vage klachten waar niemand wat mee kon. De zoektocht leidde langs Pfeiffer/ CMV, naar een beschadigd bekkenbodemgebied (LS etc.), via extreme stress,  naar angst voor Chronisch Vermoeidheids Syndroom (CVS). Op een gegeven moment begreep ik dat de reguliere geneeskunde me niet verder zou helpen, met name omdat er vooral aan symptoombestrijding wordt gedaan. De oorzaak die ten grondslag liggen aan symptomen worden meestal niet bekeken.

Beetje bij beetje kreeg ik een vermoeden dat dingen die je in de loop van je leven meemaakt in je lijf blijven zitten wanneer je er niets mee doet. Heel opvallend vind ik dat aannames die je in een bepaalde situatie maakt je hele leven door kunnen werken. Een klein voorbeeld: na veel zoeken kwam ik erachter dat het overlijden van mijn vader toen ik zes jaar oud was, voor mij leidde tot de kinderlijke aanname dat ik niet de moeite waard was voor mijn vader om te blijven leven.
Ik heb nooit beseft dat dit zo'n doorwerking had. Later zocht ik onbewust situaties/ relaties op waarin ik werd bevestigd in het gevoel dat ik niet de moeite waard was. Ik ben daarin niet bepaald de enige, veel mensen lopen met dit soort onbewuste aannames rond, met alle gevolgen van dien.

Sinds ik met dit weblog begon is er een transformatieproces bezig, een grote schoonmaak. De afgelopen maanden stonden vooral het afscheid van mijn moeder en de ziekte van mijn zusje centraal in mijn veranderde kijk op mijn leven.

Ik volgde enkele lezingen van Arjen over de Innerlijke bevrijding, en zijn methode spreekt mij erg aan door de laagdrempeligheid. Een eenvoudige maar zeer doeltreffende methode om oude blokkades op te ruimen. Op zijn website legt hij de methode duidelijk uit, beter kan ik het niet zeggen.
Als voorlopige afronding van mijn genezingsproces en om mijzelf voor te bereiden op een nieuwe toekomst, een nieuw leven, besloot ik mijzelf een workshop cadeau te doen. Deze workshop heb ik gisteren en vandaag gevolgd. Uit ervaring met een eerdere (mini-) sessie bij Arjen weet ik dat er veel losgemaakt wordt en dat dat lang doorwerkt.
Het was een intensief weekend met veel indrukken die nog moeten bezinken. Ik ben erg blij dat ik mijzelf dit cadeau heb gedaan en verwachtingsvol kijk ik uit naar wat ik de komende tijd tegenkom aan veranderingen in mijn houding tegenover het leven, tegenover mijn leven.
Ik zal er ongetwijfeld op terugkomen.

Voorlopig wil ik alleen zeggen dat ik onder de indruk ben van deze methode. Een aanrader dus.

(06-10-'12) Klaar voor de volgende stap!

Ik ben klaar met ziekzijn, emotioneel klaar. Het is wat het is en meer niet.
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.

Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...

Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit,  leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.

Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.

Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)

(01-10-'12) .. en niets anders is meer belangrijk

30 september 2012

Schrijfoefening: ‘Wanneer had je niets anders nodig?’

(Onbewerkt weergegeven)

Vrijdagmiddag rond een uur of half vijf sloot ik de deur achter me en ik liep de parkachtige statige voortuin door. De handen in de zakken vergenoegt kneukelend. De metalen poort stond open. Ik stond even stil en keek onwennig om me heen en haalde diep adem. Hier was het leven dat hectisch door was gegaan toen ik binnen was.

Als een film die heel langzaam wordt afgespeeld, in slow motion, zo ging de tijd toen ik uitgetreden even ingetreden was. Ik hoefde niets en iedereen was me dankbaar.

Binnen staat de tijd even stil. Geen haast, alleen aandacht en liefde. De gemiddelde leeftijd is tachtig, de jongste is zesenzestig en de oudste is over de honderd. Mijn nieuwe vriendinnen zijn de weg kwijt. Soms wat meer en soms wat minder. Niet heel erg want dan moeten ze ergens anders heen. Ik heb ze in mijn hart gesloten.

Monkey mind, over monkey mind gesproken. De staat van je hersens waarin de controle is verzwakt. De ene gedachte leidt tot de volgende associatie en weer teug. Omwegen zijn onvermijdelijk. Fascinatie, wat gebeurt er wanneer je de controle los kunt laten, wat gebeurt er wanneer het verlies van controle geen keuze meer is?

Ik hou van de verhalen waarin vroeger en nu door elkaar spelen, waarin waar en niet waar niet uitmaken. Je leert dan te luisteren met je hart en niet met je verstand. Dan kan de liefde stromen. De UCL, de onvoorwaardelijke liefde die het niet uitmaakt dat je vandaag hetzelfde vertelt als gisteren en die het niet uitmaakt dat j verhaal vandaag volkomen anders is dan je verhaal dat je morgen vertelt.

En dan kom ik terug bij Humble. De Humble die Saskia is zonder bullshit. De kern, de bron, de allesverslindende en de allesomarmende liefde. En ik geef me over en straal. Ik geniet van deze vrijplaats met zijn strikte regels.

Om kwart over vijf gaan de rollator-ondersteunden in optocht naar de kapel. Met de lift. Allemaal tegelijk of soms in tweeën. In verwarring wordt er op de gang gestaan.

‘Ik wil mee, ik wil ook’, wordt er verdrietig tegen de gesloten liftdeur geroepen.

‘ja zuster, u mag ook, natuurlijk. De lift komt zo weer terug en dan gaan wij ook naar boven.’

‘Ooooh’, zegt ze veelbetekenend en ze lijkt zich te berusten in haar lot.

‘Ik wil ook naar boven.’

De blik in haar ogen is als die van een kind dat zich achtergesteld voelt en niet begrijpt waarom zij daar op de gang moet staan.

Na de dienst komen ze terug in de kamer waar ze de hele middag voor de dienst hebben gezeten. Stralend en vol bewondering komt een van de zusters binnen. Terwijl ze zwaar op haar rollator leunt, kijkt ze nieuw en verrukt de kamer rond.

‘Oh, wat gezellig is het hier, wat een mooie kamer.’

Ze geniet zichtbaar terwijl ze voorzichtig aan tafel wordt geschoven. Haar tere wangen hebben een blos van geluk en dankbaarheid.

Verdwaasd sta ik buiten de poort. Ik probeer mezelf bij elkaar te rapen, alsof ik me opeens gewaar word een lichaam te zijn en ik schakel tandgewijs over in een hogere versnelling en nog een.

Het is dat ik me inhoud, anders zouden er grote dikke tranen over mijn wangen rollen. Ik ben gelukkig. Ik straal van binnen en van buiten. Dit is mijn plek, dit is waar ik hoor. Openbaring. Het bestaat. Ik heb de UCL, de onvoorwaardelijke liefde. Eerst al in de mooiste mens op aarde en nu hier in dit kloosterverzorgingshuis.

And nothing else matters.

Ik ben de rijkste, meest bevoorrechte mens op aarde.

Ik hou van zuster Margreet en de onbegrijpelijke zinnetjes die ze bij de door haar ingekleurde tekeningen neerzet. Zo betekenisvol, prachtig. En zuster Mechteld die midden in een brompottenbui overschakelt en vol passie op eigen stoere manier vertelt over het poesje dat vroeger van haar huis mee naar school liep.

Jullie bedanken mij en ik bedank jullie.

(21-09-'12) Samen leven

Vandaag kwam ik onderstaand filmpje tegen. Ik vind het zo ontroerend dat ik het hier wil delen. Hoewel het lang duurt, ruim 46 minuten, is het de moeite waard om er de tijd voor te nemen.

Wat een belangrijke lessen zijn dit. Zouden ons onderwijs, en later onze werksituaties, zo zijn dan zouden we volgens mij veel gezonder in het leven staan.

Veel van de huidige ziektes als burn out, depressie, en andere 'onverklaarbare' ziektes komen voort uit het niet verwerken van emoties en emotionele gebeurtenissen.
Het is belangrijk dat kinderen al vroeg leren om hun emoties te uiten, om naar elkaar en naar zichzelf te leren luisteren. Stil te staan bij de echt belangrijke dingen in het leven. Geluk, verdriet.

Persoonlijk ben ik vooral geraakt door hoe de kinderen omgaan met de dood van de vader van een klasgenootje. Ik was zes toen mijn vader stierf. Ik kan me echt niet herinneren of en hoe daar op school aandacht aan werd besteed, maar voor mijn gevoel was het vooral een kwestie van gewoon doorgaan. Zo snel mogelijk het gewone leven weer oppakken.
Om zo'n verlies een plaatsje te kunnen geven is het belangrijk dat er aandacht aan wordt besteed. Niet op een hele nadrukkelijke of problematische manier, maar vanzelfsprekend, zoals tijdens deze lessen op een Japanse school. Met leeftijdgenootjes die vragen stellen of zoals hier in de video brieven schrijven aan het klasgenootje. Prachtig!

Aandacht voor elkaar, oprechte interesse in en meeleven met elkaar... zo belangrijk...

(15-09-2012) Voorbij maar slechts tijdelijk

Zaterdagochtend, en het huis is leeg en tegelijk vol.
Gistermiddag hebben we (buurvrouw en ik) mijn lief naar Schiphol gebracht. Tsja, wat een wee gevoel in mijn lijf en in mijn hart. Hoe neem je afscheid van de allerliefste.. Je wilt er niet aan, maar het moet en we wisten natuurlijk dat het moment zou komen. We hebben afgesproken dat we ons sterk houden en dat we vooral kijken naar wat we wel hebben. We koesteren onze onvoorstelbare liefde en we koesteren de tijd die we samen hadden. We weten dat we altijd samen zijn, maar toch.. het is niet hetzelfde.

Dan kom je terug in een leeg huis dat nog volop zijn sfeer ademt. Wanneer ik beneden zit doe ik alsof hij even boven is en wanneer ik boven ben doe ik net alsof mijn lief beneden is. Ik hou mezelf voor de gek maar het helpt me even.
Ik heb nog een restje Afrikaans eten staan dat ik opwarm, en ik ruim zijn bord op. Even lijkt het alsof er iemand dood is, zo ruim je ook op wanneer een relatie voorbij is, maar het is niet voorbij, integendeel, we zijn meer dan ooit verbonden.
En toch..
Gemengde gevoelens.

We weten steeds zekerder dat we blijvend samen willen zijn. De komende tijd gaan we nog harder proberen om mogelijkheden te vinden om dat te realiseren.
Ik ben toe aan de volgende stap. Ik heb genoeg van ziekzijn, zo gauw de uitslag van het beroep tegen de UWV binnen is dan weet ik meer waar ik aan toe ben en ik zoek naar nieuw mogelijkheden om een inkomen te bewerkstelligen. Hier of daar.

Dan gaat de telefoon: mijn tante, het laatste zusje van mijn moeder, gaat erg slecht. Een nicht van me heeft 'ons liedje' op Facebook geplaatst. Het liedje dat mijn broer uitzocht en dat we draaiden tijdens de crematie van mijn moeder amper vier maanden geleden.
Ik schiet vol terwijl ik niet verdrietig ben, ik ben juist erg gelukkig..
Mijn gevoel schiet van hot naar her. Er is veel gebeurd het afgelopen half jaar. Gelukkig snapt mijn zusje aan de andere kant van de telefoon dat. Ik heb het opgegeven om me schuldig te voelen als ik emotioneel ben terwijl zij degene is die zo ziek is op het moment.Ze is zo sterk dat ze niet alleen zichzelf maar ook de mensen om haar heen helpt bij het dragen van het verdriet en de angst.

Ik kijk naar buiten en de zon schijnt. De tuin is zo liefdevol aangepakt door de allerliefste, net als het huis. Alles ademt zijn sfeer. De onvoorwaardelijk liefde is wat blijft, waar we ook zijn.
Kortom: er is zoveel om dankbaar voor de zijn!

(18-08-'12) Gedenkboom

Na verwijdering van mijn bamboe (hoera!) wilden we een boompje planten en besloten hier een shrine/ gedenkboompje voor mijn moeder van te maken. Mijn lief kon niet bij de crematie zijn en zal ook niet bij de bijzetting in het familiegraf aanwezig zijn.

In de boom hebben we een armband met haar naam in kraaltjes opgehangen, en een muziekinstrumentje dat ze uit Zuid Afrika meenam, en in plastic nogmaals een bedankkaartje. Een van haar favoriete doosjes met kleine typisch mamadingetjes en een bedankkaartje erin hebben we onder de boom begraven.
Aan de voet staan een beeldje van een lezend figuurtje en een engel, symbolen voor mama. En nog een giraffe die ze uit Zuid Afrika meebracht.
Mijn liefste lief heeft een mooie cirkel eromheen gemaakr en we hebben die samen versierd met stenen en steentjes. Ik ben er erg blij mee.

Vanavond toen ik de tuindeur op slot deed merkte ik dat ik mama gedag zei. Heel aandoenlijk.

(12-08-'12) Uitersten

Het belooft een prachtige dag te worden, de zon schijnt al volop. Ik heb een heerlijke tuin waar ik straks induik. Mijn lief ligt nog vredig te slapen.. Alsof het nooit anders zal zijn.
De tijd die we samen hebben is meer dan geweldig, we genieten volop van elkaar, en nee, we doen geen toeristische trips. Zoals hij zelf zegt: 'Als ik daarvoor kwam was ik wel naar Spanje gegaan.' We gebruiken deze weken samen om heel veel bij te praten en te lachen en om gewoon samen te zijn, wat voor ons een ongekende luxe is.

Vertrouwen, Acceptatie, Overgave.
Mijn zusje net aan de telefoon gehad. Ze is in een volgend stadium beland. Hoe pijnlijk om aan de zijlijn te staan en niet haar pijn over te kunnen nemen. Ze is heel dapper en sterk. Toch rollen de tranen over mijn wangen wanneer ze me de laatste foto's stuurt. Ik wil niet huilen, ik wil sterk zijn voor haar, maar het overvalt me wanneer ik haar gemilimeterde hoofdje zie en daarna een bepruikt hoofd. Stomme chemo, stomme kanker.

Over twee weken kan ik mijn bezwaar tegen de uitspraak van het UWV gaan toelichten. Mijn bezwaar is dat ze geen rekening houden met fysieke klachten. Ik heb geleerd dat als ik niets vertel ze ook niets weten en dus is het deels mijn eigen schuld. Met een coach heb ik afgesproken om vrij letterlijk met de billen bloot te gaan. Ter voorbereiding heb ik een en ander op papier gezet. Confronterend!
Drie pagina's heb ik volgeschreven en ik zou nog zoveel meer voorbeelden kunnen geven. De coach heeft het even doorgelopen en nog wat kleine aanwijzingen gegeven die ik weer heb verwerkt. Zijn meelevende reactie overvalt me en ik besef opeens hoe veel ik mijn dagelijks leven aanpas aan mijn fysieke belemmeringen. En hoe weinig ik erover praat.
Lichen Sclerosis, er is nog steeds niet veel over bekend. Het is ook bij iedereen weer anders. Het wordt bij mij gecombineerd met een achterwandverzakking, hetgeen de klachten versterkt, en ook nog eens langdurig kapotte liezen.  Drie klachten in één en hetzelfde gebied. Mijn vrouwelijkheid voelt aangetast. Mijn basis is aangetast.

Ik wil er niet te lang bij stilstaan, maar nu moest het even.
Het leven gaat door.

Ik heb mijn ontslag getekend en ben nu officieel werkloos. De mallemolen van solliciteren is begonnen en ik probeer me niet te veel te laten bedrukken door het zoeken naar vacatures. Dat lukt nog niet zo goed en ik stel het nog even uit.

Ik ga weer terug naar de zon die vandaag schijnt en vooral naar mijn liefste lief die straks beneden zal komen. Mijn begripvolle gevoelige lief.. Wat een cadeau.
Grenzeloos getrouwd, niet gemakkelijk, niet vanzelfsprekend, maar zoooo de moeite waard!

(05-08-'12) Een bijzondere relatie

Zondagochtend, de zon schijnt, het leven is vredig en goed.
Het is een week geleden dat mijn lief op Schiphol aankwam. Het is een week nu dat we gewoon rechtstreeks met elkaar kunnen praten, zonder dagen lang te hoeven wachten op een mailtje terug. Niet afhankelijk van het internet of stroonstoringen of heftige regenval. Gewoon rechtstreeks. Elkaar aankijken en vertellen en luisteren. Lachen en elkaar aanraken. Wat een luxe.

Wat zou het fijn zijn als we een mogelijkheid wisten om voor altijd bij elkaar te zijn.
Voorlopig doen we het met af en toe een paar gestolen weekjes samenzijn, en van elkaar genieten. Ik voel me net een zeemansvrouw. Het hele jaar gescheiden en de afstand overbruggen met kunstingrepen. Ooit zullen de tijden veranderen, daar zijn we allebei van overtuigd. We hebben nog geen idee hoe. Verloren baan, strenge inreisregels, tekort schietende financieën. Maar nu zijn we samen en we genieten volop van elkaar.

Het blijft iedere keer verbazen hoe twee mensen uit twee verschillende werelddelen zo vanzelfsprekend blij zijn met elkaar, en steeds de grenzen weten de overbruggen. De relatie lijkt zich na elke scheiding van maanden nog steeds verder te verdiepen. Een wonderlijke relatie, dat is zeker. Omstanders kijken hun ogen uit, ja, het gaat door en dieper steeds opnieuw. Familie en vrienden koesteren zich in onze overduidelijke liefde. We genieten van elkaar met volle teugen. We doen niets bijzonders, gaan geen toeristische attracties af. Nee, we verkennen elkaars ziel en weten dat we één  zijn en blijven. Een relatie zo bijzonder dat we alle obstakels kunnen overkomen.

We vragen onze voorouders en beschermengelen om bijstand, en ooit zal het dan gebeuren dat we voor altijd samen kunnen zijn.

(28-07-'12) Samen

De wekker ging af om vijf uur vanochtend, twee werkers voor de zekerheid, eindelijk gaat het gebeuren. De buurvrouw gesmst, ja ze is ook wakker. Om zes uur vertrekken we naar Schiphol, de plek van vreugde en verdriet, van afscheid en hereniging. Vandaag is het heerlijk om er te zijn.

De opwinding wanneer we de eerste blauw-witte vliegtuigen levensgroot langs de weg zien staan! Parkeerplaats zoeken, waar moeten we ook al weer heen? Tsjongejonge, wat is het toch groot hier. We nemen een veel te dure kop koffie want we zijn ruim op tijd. Zenuwachtig loop ik naar het bord met de aankomsttijden, geen veranderingen, nog even geduld hebben. De buuf en ik kletsen lekker bij iets waar we normaal gesproken niet zo gauw aan toekomen.

Het is altijd leuk om gewoon te zitten en mensen te kijken, er is zoveel te zien, zoveel mensen heen en weer en weer terug. De drukste dagen van het jaar maar het valt mee met de drukte 's ochtends om zeven uur. Ik kan mijn hoofd er niet goed bij houden. Hij komt hij komt hij komt hij komt.... zingt het in mijn hoofd. Tot het laatste moment is het onwerkelijk.

De eerste blik wanneer we elkaar zien, het is echt waar, hij is er, ook al is het nog achter een grote glazen wand.  Allebei beginnen we te stralen om de komende zeven weken hier niet meer mee te stoppen. Het lange wachten op de bagage en voordat hij door de deur heen komt.  Mijn God, wat hou ik van deze man en wat zijn we verschrikkelijk graag samen.We kunnen niet ophouden met lachen en stralen, dat is altijd zo geweest.

Na een half jaar waarin een hoop is gebeurd zijn we eindelijk weer even samen. Zeven hele weken kunnen we van elkaar genieten en vooral heel gelukkig zijn.

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(05-07-'12) Je hebt altijd de keuze tussen angst en liefde

Deze video duurt ruim twee uur, en af en toe irriteert wellicht de amerikaanse manier van vertellen, maar persoonlijk vind ik het een boeiend verhaal. Vooral het hoopvolle einde spreekt me uiteraard aan.

Aan het einde wordt Satyagraha even aangehaald:
Satyagraha (Sanskriet: सत्याग्रह satyāgraha) is een filosofie en grondbeginsel ontwikkeld door Mahatma Gandhi, die verband houdt met geweldloze protesten of burgerlijke protesten. Gandhi gebruikte de filosofie tijdens zijn strijd voor een onafhankelijk India en eerder in Zuid-Afrika. Het speelde onder andere een belangrijke rol tijdens de zoutmars, die volgens Gandhi geweldloos moest verlopen. Burgerlijke ongehoorzaamheid en boycots moesten de voornaamste wapens van zijn protestacties vormen.
De term is een samentrekking van satya (Sanskriet voor "waarheid") en Agraha (Sanskriet voor "vasthouden aan"). Satyagraha berust op een aantal basisprincipes:

1. Geweldloosheid (ahimsa)
2. Waarheid — waaronder eerlijkheid.
3. Geen diefstal
4. Kuisheid
5. Geen bezittingen
6. Lichamelijke arbeid
7. Controle over het verhemelte (uitkijken met wat men zegt)
8. Geen angst
9. Gelijk respect voor alle religies
10. Economische strategieën zoals boycots.
11. Vrijheid van onaanraakbaarheid.

Onder anderen Nelson Mandela en Martin Luther King lieten zich door Satyagraha inspireren.

In het verlengde hiervan wil ik ook het volgende citaat van Nelson Mandela aanhalen: 
“As I have said, the first thing is to be honest with yourself. You can never have an impact on society if you have not changed yourself... Great peacemakers are all people of integrity, of honesty, but humility.” 

En dan is de cirkel weer rond, we komen terug bij de missie die ik mezelf stel met Humble , namelijk het verspreiden van (de boodschap van) de Onvoorwaardelijke Liefde.

(01-07-'12) Verre liefde

Opeens is de eerste helft van het jaar voorbij. Voor mijn gevoel is het nog maart of april, zelfs mijn kalender staat nog op april. Zo in beslag genomen en meegesleept door de ziekte en het overlijden van mijn moeder, en het ziek zijn van mijn zusje. Er gebeurt heel veel in en om me heen. In tijden dat je zo dicht bij leven en dood staat, ga je automatisch reflecteren op je eigen leven. Ik wel in ieder geval. Sprak ik eerder al over terug naar de Bron gaan, Soulretrieval, etc. het was nog te veel een gedachte. Tegenwoordig begin ik steeds meer de verbinding te leggen met mijn gevoel. 'Mijn kwartje begint te vallen', zeg maar. Een belangrijke tijd, een belangrijke transformatie, geheel in de stijl van het jaar 2012.

Al die tijd zijn mijn lief en ik gescheiden...Hij in zijn land en ik in het mijne. Terwijl zich grote veranderingen in mij voltrekken is het lastig om het contact met mijn lief te onderhouden. Dan weer valt de elektriciteit uit bij hem in de stad, of we hebben simpelweg even geen tijd of energie om aan het internet te komen. Telefoonverbindingen haperen. Skype is zelfs te geavanceerd voor ons.

Toen ik terugkwam van mijn lief, in februari, ben ik meteen in de zorg voor mijn moeder gedoken. Nog dagenlang stond mijn koffer onuitgepakt en onaangeraakt in mijn woonkamer. De overgang was te abrupt... maar soms heb je geen keuze. Je doet wat je moet doen, en zeker achteraf ben ik blij dat ik heb gedaan wat ik kon om mijn moeder zo intens en liefdevol mogelijk te begeleiden naar het einde.

Ik had vaag de tweede helft van 2012 in mijn hoofd om naar Afrika te vertrekken om te blijven. Vandaag is de tweede helft van 2012 begonnen en ik weet nog niet hoe het verder zal gaan.De situatie dwingt me steeds meer om bij de dag te leven, zoals ieder leven eigenlijk geleefd zou moeten worden. Gisteren is voorbij en morgen is nog onderweg. Laat staan overmorgen. Je kunt plannen maken, natuurlijk, maar vaak verloopt het leven zelf toch anders dan verwacht. De overgave... Resultaat van de verbinding met de Bron, het universum, God, Allah. Hoe wil je het noemen.
Het geeft een zekere rust dat er een masterplan is waar je als individu niet zo gek veel invloed op hebt. De verantwoordelijkheid voor mensen om me heen heeft altijd heel zwaar op me gedrukt, terwijl uitgaand van een masterplan ook die verantwoording minder zwaar is: de dingen gaan immers zoals ze moeten gaan.

Mijn moeder had vlak voor haar overlijden vier woorden op een briefje gezet, deze woorden krijgen steeds meer betekenis voor me. Ze zijn tegenwoordig voor mij als een gebed, een mantra:

Dankbaarheid

Acceptatie

Vertrouwen

Overgave

Dat is waar het om gaat...

En wat betreft mijn lief: Zomaar als een donderslag bij heldere hemel belde hij me vorige week dat het visum klaar lag.  Van 27 juli tot en met 14 september zullen we samen zijn, hier in Nederland. Wat ben ik blij dat hij mijn moeder vorig jaar nog heeft leren kennen en dat die twee zo gek op elkaar waren.

(23-06-'12) Leven van de wind.

 
Als jong meisje had ik één grote wens: Leven van de wind. Vele jaren later ben ik nog steeds op zoek naar de betekenis van 'leven van de wind'. Het is pas sinds kort dat ik me realiseer dat dit mijn zoektocht is. Volgens de encyclopedie betekent 'leven van de wind', 'Van weinig geld leven'. Dat kan een betekenis zijn, maar dat is niet wat ik zoek.

Er komen langzaamaan een aantal associaties die gevoelsmatig in de goede richting gaan. 
Een van die associaties is met een andere draad die ik in mijn leven begin te ontdekken en heeft met verhalen te maken. Verhalen en Ver- Halen. Niet voor niets noemde ik het boekje waarin ik mijn schilderijen bundelde 'Verhalen', en het boekje met Humble-tekeningen en quotes noemde ik 'Fluisteringen'. Ik deed dat niet bewust en zag het verband pas nadat ik het tweede boekje Fluisteringen had genoemd.

Verhalen in woord en beeld. Verhalen horen, zien, vertellen, schilderen. Verhalen opvangen en doorgeven. Woorden in de wind en woorden op de wind. 

Ik kwam een mooie tekst tegen van Nanda Huneman: Schrijven is een combinatie van  het ploeteren tegen de wind in – eindeloos herschrijven, denken, schrappen, draaien. En van meestromen met de wind  – genieten van wat komt en dan overvallen worden door een geweldige ingeving.

Zo is ook het thema van Oerol dit jaar: De wind voert het woord. Ik lees dit als 'De wind voert het woord mee'. Zoals ik hier boven aangaf  zijn verhalen al aanwezig, rondom ons en in ons, een schrijver hoeft ze alleen maar op te vangen en door te geven.

Een queeste is een zoektocht; in het bijzonder een zoektocht die het karakter heeft van een levenstaak. Een avontuurlijke, lange reis, met helpers en grote hindernissen (natuurfenomenen, monsters en vijanden) zijn standaardingrediënten. Een queeste is vaak een metafoor voor de zoektocht naar wijsheid, die door de zoekers wordt gevonden door de ervaringen die ze tijdens het zoeken opdoen. De vraag wat Leven van de wind voor mij betekent, is mijn queeste.

Een andere asociatie is voor mij met het spirituele. Het verhaal dat ik onder andere met Humble™ wil vertellen is de boodschap van de onvoorwaardelijke Liefde. Een citaat dat ik in dit verband tegenkwam is: De derwisjen geloven dat liefde een projectie is van de essentie van God op het universum. Beginnelingen op het Soefi pad heten Derwisj. Het is waarschijnlijk geen toeval dat ik net terecht ben gekomen in een klooster waar ik me als vrijwilliger heb aangemeld. 
'Wind' kan ook staan voor het geestelijke. Je ziet het niet maar het is er wel.

Tot slot is ook beweging een associatie met mijn queeste. De wind is natuurlijk een beweging, en als ik iets heb geleerd de afgelopen tijd dan is het wel dat beweging genezend is. Misschien vind je het raar maar als ik me slecht voel, down of onrustig, dan probeer ik te bewegen. Alles dat ik doe in huis probeer ik dan dansend te doen en vaak voel ik me dan vanzelf beter (al word ik er soms nog sjacherijniger van!), of ik doe oefeningen. Zo staat het "werveldansen", dat beoefend wordt door de Mevlana sekte in Turkije (Derwisjen), bekend als een van de fysieke methoden om te trachten een spirituele extase (majdhb) en contact met God te bewerkstelligen.

Dit is hoever ik momenteel ben in mijn zoektocht naar de betekenis van het 'Leven van de wind', en naar een mogelijke invulling van die oude wens.