Kennismaking

Goedemorgen!

Op deze bijzondere dag presenteer ik voorzichtig mijn nieuwe weblog.

SPhoenixB is ontstaan vanuit de behoefte mijn 'proces' van ziek zijn en beter worden te begrijpen. Ik ben nu toe aan een volgende stap. Dingen zijn wat ze zijn, en het is goed zo. Beter worden zit er niet in, maar ik voel me niet een zieke, omdat ik daar geen nadruk op leg. Ik ben een mens met vele kanten, net als iedereen.

Ik hoop dat vaste lezers mee overstappen en het nieuwe weblog ook waarderen.
Hoewel... de ervaring leert dat drama meer lezers aantrekt...

Reacties zijn altijd welkom.

(13-03-'13) Raar

Raar:
Het is gebeurd. Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste zuster verloren sinds ik in het klooster verzorgingshuis werk. Natuurlijk, je weet dat het altijd kan gebeuren, de gemiddelde leeftijd is ergens in de tachtig, als ik het wel heb. Het blijft raar.  Ik ga me toch hechten aan de zusters, ook al weet je dat het maar voor even is. Het is goed zo, in dit geval. De zuster was oud, had pijn en was vaak angstig. "Hou je even mijn hand vast?", vroeg ze dan. Steevast bedankte ze me dat ik was gekomen. Dankbaarheid is een mooi iets.
Waar ik aan moet wennen is de beslotenheid van een kloostergemeenschap. De begrafenis wordt in eigen kring gevierd, daar mogen alleen zusters zelf bij zijn. Dat vind ik dan weer een beetje vreemd. Maar ach, het zij zo.

Ook raar:
Opeens zit ik weer met een huis vol mensen, jonge mensen. De oudste zoon permanent, tenminste...het zou voor ongeveer een maand zijn. De jongste zoon kwam gisteren met zijn vriendinnetje samen toch onverwacht zijn verjaardag een beetje vieren, gedenken.
Geld, geld, geld. Wat een grote rol speelt geld momenteel in het leven. Het niet hebben van geld. Het niet hebben van een inkomen, en daardoor niet kunnen betalen van rekeningen, die verdubbelen, totdat deurwaarders beginnen te dreigen met dagvaardingen, gevolgd door... etcetera etcetera. Wat een onrechtvaardigheid. Doet me denken aan een liedje van vroeger: De boom wordt dikker en dikker. De schulden worden groter en groter. Schuldhulpverlening helpt je niet als je geen inkomen hebt. Het dreigen gaat door.
Raar.
Ik sta aan de kant en kan niets doen.

Raar:
Ik heb het ongelooflijk koud. Nog geen maand geleden had ik het ongelooflijk warm. Toen daar, Afrika, nu hier, Nederland. Vorige week heb ik in de zon in de tuin gewerkt, redelijk warm, toen hier. Een paar weken terug had ik het af en toe koud, 's avonds buitenzittend toch maar een trui aan. Toen daar.
En nu? Nu sneeuwt het en het vriest en de lente staat te wachten om te beginnen.

(18-02-'13) Weer terug

Gisteravond teruggekomen in Nederland, mijn hart heb ik nog even daar gelaten. Ik zit al de hele ochtend aan de computer; eerst alle foto's bekeken en er een paar uitgezocht om af te laten drukken, zo ben ik nog een beetje daar.. Daarna toch maar een blik op de post en de rekeningen geworpen. De meesten leg ik nog even naast me neer.

Leven in twee werelden. Pfoeh.

Mijn nieuwe familie opnieuw bezocht, voor het eerst in mijn eentje met het openbaar vervoer. Trots op mezelf. Ik heb mijn nieuwe nichtje dat half december werd geboren vastgehad en kunnen knuffelen, heerlijk.
Bijgekletst met haar moeder, mijn schoonzusje. Okee, de familieverhoudingen zijn wat ingewikkelder dan hier, maar laat ik haar mijn schoonzusje noemen. Een fijn mens, hardwerkende vrouw met een hart van goud, net zoals haar zusje, dat ik ook bezocht.

Zittend in de keuken terwijl ze uitgebreid aan het koken was, hebben we elkaar weer een beetje beter leren kennen. Ook van haar kinderen heb ik weer genoten.

 


We zijn weer bij opa langsgeweest. Bijzondere opa, die op zijn 87ste opnieuw vader wordt. Mooie, wijze en warme man. Wat bof ik met mijn familie.

En tenslotte ook bij mijn zwager, de grote gespierde man met de verlegen lach en het gouden hart, langsgegaan. Hij is houtbewerker en door hem heb ik een aantal houten beeldjes laten maken.

 

Afrika, mijn hart. Mijn thuis. 

En nu ben ik weer hier.  Ik ga er weer het beste van maken, totdat ik weer terug kan.

(29-01-'13) Het is -bijna- zo ver

Je zou zeggen dat het went, na inmiddels 7x dezelfde reis te maken, maar ik ben al een paar dagen onrustig. Waarom? Geen idee. Mijn koffer had ik gisteren al helemaal ingepakt. Nou okee, niet helemaal, want af en toe gooi ik nog even iets uit de handbagage in de koffer en andersom. Ik word moe van mezelf als ik mij zo bezig zie.

Het is bijna zo ver. vannacht zal ik niet veel slapen want om 04.00 uur vertrekken we naar Schiphol. Misschien doe ik vanmiddag op de bank een poging. Ik heb namelijk wat verhoging en een ontstoken teen -ja hoor, ze heeft weer wat- , dus ik wil even extra op mijn gezondheid letten.

En dan morgenmiddag om kwart over een plaatselijke tijd kom ik aan. Het is een jaar geleden dat ik familie en vrienden zag. Maar natuurlijk ga ik vooral om weer even bij mijn lief te zijn... Yes!!!!

(23-01-'13) Op weg

Het is vandaag 23 januari, en ik besef opeens dat ik al op weg ben.
Begon het toen het notitieboekje dat ik bestelde voor deze reis, in de bus viel? Of begon het toen ik de belachelijk dure malaria-tabletten haalde? Nee, het begon nog niet bij de malaria- tabletten, toen was ik nog niet op weg.

Het is een jaar geleden dat mijn moeder ziek werd. Ik was toen net weg. Herhaaldelijk had ze gezegd dat ze er tegenop zag dat ik wegging. Heeft ze iets aangevoeld?
Nu is het de eerste keer dat ik weg ga terwijl ze niet meer leeft. Ik besef daardoor meer dat ik weg ga en ik besef daardoor meer dat zij niet meer in mijn directe leefwereld is.

Gisteren ging ik naar de Action, een wonderlijke winkel waar je teveel uitgeeft omdat alles zo goedkoop is. Oh hebzucht. Het is ook de winkel waar je voor een nog leuk bedrag allemaal kleine cadeautjes kunt uitzoeken.
* Scheermesjes, voetbalsokken, waslijn, wasknijpers, lollies_ slecht ja, ik weet het_, schildersetje etc.

Eergisteren bij de plaatselijke super al koffie (Nescafé) en kaas gehaald en een speciaal soort koek die mijn lief graag meeneemt naar zijn werk of de Universiteit. Ik wil niet met lege handen komen.
Ik was afhankelijk van de storting van huur- en zorgtoeslag voor ik deze niet alledaagse boodschappen kon doen. Overheid bedankt, het is goed besteed.
En nu ben ik onderweg.
Ik vul beetje bij beetje het kattenvoer aan en moet nog extra zand voor de kattenbak halen. De katjes voelen aan dat ik onderweg ben en ze zijn aanhankelijke dan ooit.
De buren op de hoek zorgen voor de katjes, een andere buurvrouw is zo lief om mij in de nacht van dinsdag op woensdag om een uur of vier naar Schiphol te brengen. Geweldig.

Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lief zo gauw weer zie. Het kost me steeds meer moeite om gescheiden te leven, ik vind het moeilijk om geduldig te blijven. Ik ben blij en ik ben bang. Iedere keer kan de laatste keer zijn dat ik de reis kan maken, maar nu ben ik nog onderweg en ik probeer te vertrouwen op een wonder waardoor mijn lief en ik samen kunnen zijn en blijven.
Op weg. 
Een liefde tussen twee werelden in tijden van armoede.

(07-01-'13) Te koop *Afrikaans

Ik heb een paar prachtige Afrikaanse jurken en tassen te koop:
Laat maar even horen als je interesse hebt. Het zijn enkele stuks, dus weg is weg.

Kaftan lang met olifant/ x-xl/ €30

Kaftan lang met mouwtje/ m-xl/€30

Jurk met smokwerk/ s-m/ €20

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits en twee vakjes/ Groot/ €17.50

Kaftan kort/ extra small0 small/ €20

Kaftan kort/ small/ €20

(13-12-'12) Grote schoonmaak: een terugblik.

Geboren en getogen in Nederland kan ik vreemd genoeg maar niet wennen aan de kou. Wat een onaangenaam gevoel. Goed, we doen het er maar mee. Ondertussen ben ik nog steeds bezig met een grote schoonmaak, niet van mijn huis maar van mijzelf. Zoals dat gaat met grote schoonmaken kom ik heel wat tegen, soms leuk, soms minder en vooral vaak onverwacht.

Ik heb een schatkist met brieven, foto's kaarten, cadeautjes en dagboeken vanaf 2008, toen ik voor het eerst na vijfentwintig jaar weer in Afrika kwam. Eerlijk gezegd kijk ik niet vaak in de schatkist. Ik kijk sowieso niet vaak achterom. Behalve in deze tijd. Om verder te gaan moet ik even terug kijken op mijn leven. Opruimen wat niet meer nodig is en uitzoeken wat ik wil behouden. Ik ben in de luxe positie dat ik daar nu even tijd voor heb.

Ik pakte gisteren het dagboek van mijn eerste reis in 2008 en begon er in te lezen. In één adem las ik het uit. Wat leuk om het terug te lezen, vooral met wat ik nu weet. Fascinerend hoe absoluut vanzelfsprekend ik het vond om na drie dagen (!) te beslissen dat ik een huisje ging laten bouwen op de compound bij mensen die ik daarvoor niet kende. Het is een prachtig huisje geworden, zonder meer. Mooier en luxer dan ik ooit had gedacht. Ik, die niet eens een auto ooit heb gehad, had nu opeens een huisje, een paradijsje.

Het is grappig om te zien hoe de kennismaking met mijn lief verliep. Mijn lief, de beste vriend van de eigenaar van de compound. We hadden prettige gesprekken, we hadden bijzondere gesprekken, ik voelde me vertrouwd en op mijn gemak bij hem. Dat was het. Geen haar op mijn hoofd die aan iets relatie-achtigs dacht. Na ruim twintig jaar alleenstaand ouderschap begon ik te ruiken aan de vrijheid, en was op geen enkele manier bezig met een nieuwe verbintenis. Mijn lief wel, direct vanaf het moment dat we elkaar tegenkwamen. Ook hij is sinds jaar en dag een alleenstaand ouder, nou ja, niet altijd helemaal alleenstaand natuurlijk. Ik lees terug dat ik weleens nerveus van hem werd, en ik begrijp nu dat hij (te) dichtbij kwam. Hij raakte me op een manier die ik hoe onnozel, niet thuis kon brengen. We namen na die drie weken gewoon als vrienden afscheid. Eenmaal thuis merkte ik dat ik hem miste. We gingen mailen, en zo is het begonnen.

Leuk om terug te lezen.
Er is één opmerking uit mijn dagboek die me het meest op viel:
" Ik ben nu een maand terug, en het doet pijn om hier (in NL.) te zijn. Ik voel me als een klein kindje dat eindelijk haar moeder (Afrika) heeft teruggevonden, maar weer terug moest naar de stiefmoeder, omdat dat 'beter voor haar' is."

Sinds ik in de jaren tachtig voor het eerst in Afrika was heb ik heimwee gehouden. Heimwee naar Afrika. Toen ik later mijn zoons eens vroeg hoe ze het zouden vinden als ik in Afrika ging wonen, zeiden ze:
"Dat hebben we toch altijd al geweten."
Kortom: het wordt tijd om te gaan.
Laat de voorzienigheid, het Universum, ons alsjeblieft helpen om een huisje voor onszelf te bouwen zodat ik een plek heb om samen met mijn lief de toekomst in te gaan.

Grote schoonmaak, Transformatie, 2012, het is tijd. Ik ben er klaar voor.

(07-05-'12) Zelfbouw

Natural Building helps us connect again to our local natural environment,

 to our own intuitive and innate creativity, and to each other.

 It helps us to shift from an industrial, and often toxic building process

 to one that is affordable, empowering, community-building and life-affirming.

 We are co-creating ~ learning to dance in balance with nature.   

We are learning to ..."live ingeniously in a low-carbon world !"  

a quote by the Zero Footprint organization .  

Jaren geleden studeerde ik af als Antropoloog van de gebouwde omgeving. Dat betekent dat ik onderzoek heb gedaan naar de relatie tussen bouwen en wonen. Dat was toen (en nog) een nieuwe en onbekende studierichting. Ik heb tijdens mijn studie stage gelopen met een bouwkunde-student in de Republiek Mali, West Afrika.

Het was een fantastische tijd waar ik mijn liefde voor Afrika en mijn liefde voor zelfbouw aan over heb gehouden. 

Zelfbouw of autochtone architectuur. Huizen die gebouwd zijn zonder architecten, huizen die passend gemaakt worden voor en door de gebruikers en die gemaakt worden van materialen die zo veel mogelijk uit de directe omgeving komen.In Mali werd veel met leem gebouwd, dat noemden ze daar Adobe.  

 









Leem als bouwmateriaal is een mix van zand, klei, water en in Mali werden rijstvliesjes voor de leem gebruikt. leem is een prachtig natuurlijk materiaal dat ademt, daardoor is het binnenklimaat koel in de zomer en warm in de winter.

Er wordt over de hele wereld gebouwd met allerlei omgevingsvriendelijke materialen.  

Een bekende organisatie die zich met de bouw van superadobe en de verspreiding van de betreffende technieken bezighoudt is het Cal Earth Institute in California, USA. Cal Earth baseert haar concept van het earthbag house, (ja inderdaad, zandzakken, op de ideëen van de beroemde architect Nader Khalili. Khalili 's bekendste boek is 'Housing for the Poor.' Woningen voor de eenvoudige mens, en met aandacht voor het leefklimaat. Dat spreekt me aan.

(05-12-'12) Rust

(24-11-'12) Een gewone week

Gisteren heb ik zowaar de Horlepiep gedanst! Althans, wat ik dacht dat de Horlepiep was. Niemand kende de Horlepiep, en mijn versie leek achteraf aardig op de echte, zoals hier in de video te zien is. Ja, ik ben nog steeds animeerdame bij de hoogbejaarde licht demente zusters... en ik vind het geweldig. Ik ben graag bij de dames en zij hebben mij graag om zich heen. Nooit eerder werkte ik ergens waar ik zulke lieve complimenten kreeg. Heerlijk hoor.

Thuis had ik een wreed gevecht met een zeshonderd pagina's tellend boek dat gerecenseerd moest worden. Ik schrijf al recensies sinds 1997, dat is zo'n vijftien jaar nu. Meestal doe ik dat met plezier, maar deze keer... Hoewel het echt geen slecht boek was, kwam ik er maar niet door heen. Er zijn boeken die ik niet helemaal hoef te lezen om te kunnen beschrijven. Computerboeken bijvoorbeeld, die hebben een logische opbouw, en je kunt ze beoordelen door dwars te lezen - het begin en einde van een hoofdstuk-, door de inhoudsopgave en de indeling te bekijken, en tot slot steekproefsgewijs wat tekst te bekijken. Je hebt dan wel een goed beeld, zeker wanneer je dit al zo lang doet. Romans echter moet ik van begin tot het einde lezen, het komt voor dat het einde een verrassende wending aan het verhaal geeft. Het staat behoorlijk stom als je dat niet hebt gezien en je beoordeling kan de plank flink mis slaan in zo'n geval.
Hangen en wurgen was het deze keer. Ben ik meestal ruim voor de deadline klaar, deze keer moest ik echt alle zeshonderd pagina's in één week lezen. En ja, ik had uiteraard ook nog meer te doen. Pas vanaf pagina vierhonderd begon het verhaal me een beetje te boeien, helaas te laat voor de deadline.
Wat ik nooit doe deed ik deze keer, ik schreef de recensie zo'n honderdvijftig bladzijden voor het einde...

Daarnaast had ik een schrijfcursus te beoordelen. Leuk natuurlijk. Wanneer willen jullie de beoordeling hebben? Voor vrijdag graag. Oeps, tegelijk met de deadline van het zeshonderd pagina's tellende boek. Dat werd toch even stressen. Hoe kun je een goede recensie schrijven binnen twee dagen, als je daarnaast nog meer te doen hebt. Nou bleek bij navraag dat ze een paar simpele vragen hadden die ik moest invullen en uiteindelijk was het geen probleem om op tijd te reageren.

Trots op de tweede gehaalde deadline.
'Verveel je je nou niet', zeggen ze dan. 'Zo zonder werk'.
Nee hoor. Nu ga ik gauw het boek uitlezen om te kijken of mijn recensie klopt. Foei..

(12-10-'12) Suikeroom of suikertante gezocht

In al mijn onschuld tik ik dit in bij Google: Suikeroom of suikertante gezocht. Wist ik veel. Dat was heel veel bloot in allerlei standjes en dat op de vroege ochtend.

Waarom tikte ik dat in?
Gisteravond had ik een leuke chat met mijn lief. Wie ons beter kent weet dat we niets liever willen dan samen zijn en blijven. Nou kan hij niet hier komen dankzij mijn low budget salaris, bovendien wil hij dat liever niet omdat hij zijn eigen land mee wil opbouwen. Ik wil wel daarheen, maar heb geen inkomsten daar en die van hem zijn te weinig om samen te leven, bovendien hebben we geen huis waar we samen kunnen wonen. Een patstelling dus...
Een lange aanloop om te zeggen dat we dromen van een plot, een stukje land om daar een huisje op te kunnen bouwen. In dromen heb je geen beperkingen, zeg ik altijd maar.

Gisteravond vertelde mijn allerliefste dat hij met zijn baas naar land was wezen kijken en dat er op het moment mooie stukken voor hele redelijke prijzen weggingen. Hij voelde zich rot dat hij geen stukje voor ons kon kopen en dacht er zelfs over om bij een bank een lening aan te gaan. Dat leek mij (en hem) niet zo'n goed idee. Mijn stelling is dat juist als je weinig inkomen hebt je ver moet blijven van leningen, omdat je ze niet kunt terugbetalen.
Okee, jammer dan..

We hebben er alle vertrouwen in dat het goed komt met ons en samenleven. Maar toch....

Het zijn bedragen waarvoor menigeen hier in Nederland zijn hand niet zou omdraaien.
Allereerst voor de rest van zijn studie hebben we tweemaal €500.00 nodig. Dan kan hij zijn studie helemaal afronden binnen anderhalf jaar.
Dan het stukje land, op dit moment zouden we voor €2000.00 een mooi stukje kunnen kopen. Nou ja, 'we': ik moet ver uit zicht blijven anders wordt de prijs minstens vertienvoudigd. Maar goed, het zijn toch bedragen waar je overheen zou moeten komen.

Ik heb het niet. Mijn lief al helemaal niet.
Vandaar het gegoogle naar een suikeroom of - tante.
Voor het bouwen van een huisje sparen we zelf wel op een of andere manier. Iedere keer wanneer we een meevaller hebben zouden we een zak cement o.i.d. kunnen kopen en weer een rij stenen leggen. Op een gegeven moment staat er dan wel een keer een huisje.
Maar een beetje hulp bij het begin; studie en een plot, zou toch geweldig zijn.

(06-10-'12) Klaar voor de volgende stap!

Ik ben klaar met ziekzijn, emotioneel klaar. Het is wat het is en meer niet.
Met mij gaat het goed op het moment. ik leer langzaam om anders in het leven te staan en om anders tegen mijn eigen leven aan te kijken.

Het afscheid van mijn moeder heeft me veel geleerd. Ze had een briefje nagelaten met de woorden:
Dankbaarheid/ acceptatie/ vertrouwen en loslaten.
Die woorden koester ik en ik probeer er naar te leven.
Tegelijk besef ik meer dan ooit dat ik, als enige in ons gezin, nageslacht heb voortgebracht, waardoor de lijn niet ophoudt bij mij, en ik twee geweldige kerels heb die van me houden. Daarnaast is de relatie met mijn lief zo mooi en puur, dat ik niet anders dan dankbaar kan zijn...

Van mijn zusje, die in een chemo-proces zit,  leer ik de waarde van bij de dag leven. Ik zie hoe zij dit doet en niet in de angst probeert te schieten voor wat eventueel nog gaat komen!
Ik besef dat veel stress en zorgen voortkomen uit angst voor wat nog kan gaan komen.
Door in het 'nu' te leven kan ik meer genieten van wat ik heb.
Uiteraard is dat een lang en moeizaam proces maar het helpt me wel om 'nu' een fijner leven te hebben.

Daarnaast lukt het me meestal om de woede om het UWV etc. los te laten, en de dingen te accepteren zoals ze komen.
Het fijne daarvan is dat, hoewel de omstandigheden niet echt veranderen, ik minder stress heb.
De zeven weken met mijn lief waren ook erg helend voor me, hij helpt me met minder stressvol te leven en hij heeft me zo ongelooflijk verwend, dag in dag uit, dat ik me soms wel een koningin voelde.
Op die liefde kan ik nog teren terwijl we uit elkaar zijn.
Ik geloof erg in de kracht van positief denken en dat je daarmee positieve dingen over je afroept. Vertrouwen _ op het grote geheel, het Universum, God, hoe je het wilt noemen.
Dat geeft een zekere rust.
Het werk in het klooster/ verzorgingshuis, ik ben daar gezelschapsdame voor oude, licht demente nonnetjes, geeft veel voldoening. De sfeer is heel prettig.
Ik word daar gewaardeerd zoals ik ben. Het is zo'n liefdevol werk!!! Helaas onbetaald, maar het zij zo.

Zoals je ziet zijn er dingen ten goede aan het veranderen.
Het leven en de dagelijkse beslommeringen worden zoveel makkelijker door acceptatie. Niet dat problemen verdwijnen maar ze worden dragelijker.
Dat vind ik een grote winst!
Zoals je snapt heb ik (wij) nog één gote wens, namelijk dat mijn lief en ik een leven samen in de Gambia kunnen hebben en hopelijk op niet al te lange termijn.
Hoewel het financieel onbereikbaar lijkt ben ik overtuigd dat het gaat gebeuren. (Vertrouwen)

(07-09-'12) Grenzeloos getrouwd

Gisteren gezien op televisie: http://www.net5.nl/programmas/buitenlandse-bruiloft/videos/seizoen-1/1-eefje-nfa-gambia/buitenlandse-bruiloft


Het verbaast me wel hoeveel programma's er zijn over grenzeloze liefde en buitenlands trouwen. Soms hoor ik reacties als; 'Oh wat romantisch, dat zou ik ook wel willen.' Het is waar, het is bijzonder om getrouwd te zijn met een lief in een ander deel van de wereld. Boven alles is de wereld een Global Village geworden. De afstanden verkleinen door alle technologie en media. Zo'n mondiale relatie verrijkt je in veel opzichten, het is prachtig om de band tussen twee families te zien groeien.

Hoewel ieder huwelijk anders is riep het programma veel herinneringen op. Het is vooral ook bijzonder om samen met mijn lief op de bank hiernaar te kunnen kijken.
Deze zomer hebben we zeven heerlijke weken, waarvan er nu zes om zijn, waarin we volop van elkaar kunnen genieten. Het is geweldig om heel veel direct met elkaar te praten, zonder onderbreking van het wachten op mails. Samen te kunnen lachen en elkaar te kunnen vasthouden. Het diepe besef dat we de goede keuze hebben gemaakt en absoluut samen een leven hebben dat ontzettend de moeite waard is.

We bezoeken geen toeristische attracties maar werken aan onze relatie die meer en meer zich verdiept. Soms bezoeken we familie en vrienden en soms, zoals vandaag, ontvangen we vrienden.
Vanavond komen de beste vriend van mijn lief met zijn zoontje, een goede vriendin met haar vriend, allen uit Duitsland, bij ons logeren voor het weekend.

Soms krijg ik ook reacties van mensen die zeggen: 'Ik zou het nooit kunnen.' Dan gaat het over de afstand, de onzekerheid, de problemen die je tegenkomt met IND of financieel. Het is waar, het is zeker niet altijd makkelijk, maar al met al is het erg de moeite waard. Je kiest niet voor de afstand, maar wanneer je de liefde van je leven ontmoet, dan ga je ervoor. Je gaat door en verder.
Wie ons samen ziet weet het; die twee horen samen te zijn. Ze leven met ons mee, daar en hier.
We zijn zeker van elkaar  en van onze grenzeloze verliefdheid.

Wat de toekomst brengt is nog onzeker, maar het gaat ons lukken hoe dan ook, om ooit samen te kunnen blijven. Inshallah, als God het wil.
Nu eerst nog een weekje grenzeloos genieten...

(07-07-'12) Stilte na de storm

Vanochtend heb ik de bookmarks op mijn computer opgeschoond. Wanneer ik interessante sites of artikelen tegenkom tijdens het surfen sla ik ze vaak op om ze later nog eens terug te lezen. Voor als ik meer tijd en zin zou hebben. In de praktijk blijkt dat wanneer ik ergens informatie over zoek ik gewoon opnieuw ga surfen en het niet in me opkomt om bij mijn bookmarks te kijken. Dat werd dus een grote schoonmaak...

Gisteren werd ik gebeld door de afdeling Bezwaar en beroep van het onvolprezen UWV, en ik ben uitgenodigd om mijn bezwaarschrift mondeling toe te lichten ergens in augustus. Dat gaat dus nog steeds door.
Omdat ik bijna 104 weken in de ziektewet zit heb ik binnenkort afrondende gesprekken op mijn werk. Ik kan een ontslagbrief tegemoet zien, mijn functie is immers al een jaar geleden opgeheven maar ik kon nog niet worden ontslagen. Mijn baas heeft ook een nieuw reïntegratietraject aangevraagd om aan de verplichtingen te voldoen. Hoera, weer één. Nee, je weet toch... de regels zijn er niet voor de mensen, de mensen zijn er voor de regels.
Ja, het is toch raar om nu het contact met mijn werk definitief te verbreken. Ik herinner me hoe trots ik was toen ik mijn vaste aanstelling kreeg. Gemengde gevoelens, dat zeker. Mijn werk was ook de plaats waar ik door de bodem zakte, een eng en akelig gevoel.

Het is inmiddels een jaar geleden dat ik een zorgtraject inging. Eindelijk kwam ik op een plaats terecht waar ik werd gehoord. Om aan mijn fysieke conditie te werken doe ik nu yoga, fitness en healing tao, en heel langzaamaan begint mijn conditie wat te verbeteren. Het vreemdst vind ik nog steeds de spieren in mijn bovenbenen die sinds ik de eerste keer Pfeiffer (CMV eigenlijk) kreeg in de zomer van 2009, niet meer hetzelfde zijn geworden. Raar verschijnsel.
Daarnaast heb ik gesprekken met diverse coachen, psycholoog etc. en langzaam begin ik verbanden en oorzaken te zien en dat is verhelderend. Nu nog proberen er iets van te leren voor de toekomst. Wat je aan gewoontes heb aangeleerd in een heel mensenleven raak je niet zomaar kwijt.

Mijn klachten in het bekkenbodemgebied, Lichen Sclerosus, achterwandverzakking en pijnlijke liezen, gaan onverminderd door. Soms lijkt een van de klachten even stabiel en dan spelen de anderen weer op. Okee, ik heb besloten mijn leven niet door dit soort dingen te laten vergallen en ik probeer te ontdekken wat ik nog wél kan.

In dit kader ben ik gestart met nieuw vrijwilligerswerk. Ik zit echt nog in de kennismakingsfase maar ik word er heel blij van. Wanneer het beide partijen bevalt ga ik vanaf september om te beginnen één dagdeel per week gezelschapsdame worden voor een 90- jarige licht dement nonnetje en wellicht ga ik assisteren bij activiteiten voor de bejaarde kloosterdames. Ik vind het heerlijk om zo uit te vinden wat ik wel kan doen qua werk, en het is een prachtige plek om te vertoeven, een aparte sfeer.

De inspiratie voor Humble heeft sinds mijn moeder in januari ziek werd vrijwel stil gelegen, hoewel ik natuurlijk wel mijn ebook heb uitgegeven, en een engelse vertaling ligt klaar voor uitgave. Ik hoop zo zoetjesaan de draad weer op te pakken.

Mijn zusje wacht nog steeds op definitief bericht over de volgende stap: chemo en/ of bestraling.  Ze is wonderlijk sterk en daarbij helpt ze ons, de omstanders met het verwerken van de eerste schok en zorg.

Last but zeker not least, mijn lief komt over precies drie weken aan op Schiphol! Wat hebben we het allebei nodig om elkaar weer even te zien en vast te houden, te lachen en lief te hebben. Gelukkig begin ik de rust te krijgen om me aan voorpret over te geven. Sterker nog, ik kan haast niet meer wachten tot hij er is.
Wat betreft mijn vertrek naar Afrika om daar te gaan wonen: de wil is er nog steeds maar de realisatie lijkt lastiger dan ooit. Ik probeer de moed er in te houden en kijk naar wat ik wel heb, en ik hou de laatste worden van mijn moeder steeds in gedachten:

(01-07-'12) Verre liefde

Opeens is de eerste helft van het jaar voorbij. Voor mijn gevoel is het nog maart of april, zelfs mijn kalender staat nog op april. Zo in beslag genomen en meegesleept door de ziekte en het overlijden van mijn moeder, en het ziek zijn van mijn zusje. Er gebeurt heel veel in en om me heen. In tijden dat je zo dicht bij leven en dood staat, ga je automatisch reflecteren op je eigen leven. Ik wel in ieder geval. Sprak ik eerder al over terug naar de Bron gaan, Soulretrieval, etc. het was nog te veel een gedachte. Tegenwoordig begin ik steeds meer de verbinding te leggen met mijn gevoel. 'Mijn kwartje begint te vallen', zeg maar. Een belangrijke tijd, een belangrijke transformatie, geheel in de stijl van het jaar 2012.

Al die tijd zijn mijn lief en ik gescheiden...Hij in zijn land en ik in het mijne. Terwijl zich grote veranderingen in mij voltrekken is het lastig om het contact met mijn lief te onderhouden. Dan weer valt de elektriciteit uit bij hem in de stad, of we hebben simpelweg even geen tijd of energie om aan het internet te komen. Telefoonverbindingen haperen. Skype is zelfs te geavanceerd voor ons.

Toen ik terugkwam van mijn lief, in februari, ben ik meteen in de zorg voor mijn moeder gedoken. Nog dagenlang stond mijn koffer onuitgepakt en onaangeraakt in mijn woonkamer. De overgang was te abrupt... maar soms heb je geen keuze. Je doet wat je moet doen, en zeker achteraf ben ik blij dat ik heb gedaan wat ik kon om mijn moeder zo intens en liefdevol mogelijk te begeleiden naar het einde.

Ik had vaag de tweede helft van 2012 in mijn hoofd om naar Afrika te vertrekken om te blijven. Vandaag is de tweede helft van 2012 begonnen en ik weet nog niet hoe het verder zal gaan.De situatie dwingt me steeds meer om bij de dag te leven, zoals ieder leven eigenlijk geleefd zou moeten worden. Gisteren is voorbij en morgen is nog onderweg. Laat staan overmorgen. Je kunt plannen maken, natuurlijk, maar vaak verloopt het leven zelf toch anders dan verwacht. De overgave... Resultaat van de verbinding met de Bron, het universum, God, Allah. Hoe wil je het noemen.
Het geeft een zekere rust dat er een masterplan is waar je als individu niet zo gek veel invloed op hebt. De verantwoordelijkheid voor mensen om me heen heeft altijd heel zwaar op me gedrukt, terwijl uitgaand van een masterplan ook die verantwoording minder zwaar is: de dingen gaan immers zoals ze moeten gaan.

Mijn moeder had vlak voor haar overlijden vier woorden op een briefje gezet, deze woorden krijgen steeds meer betekenis voor me. Ze zijn tegenwoordig voor mij als een gebed, een mantra:

Dankbaarheid

Acceptatie

Vertrouwen

Overgave

Dat is waar het om gaat...

En wat betreft mijn lief: Zomaar als een donderslag bij heldere hemel belde hij me vorige week dat het visum klaar lag.  Van 27 juli tot en met 14 september zullen we samen zijn, hier in Nederland. Wat ben ik blij dat hij mijn moeder vorig jaar nog heeft leren kennen en dat die twee zo gek op elkaar waren.

(10-06-'12) Het leven voor me

Wanneer je heel dicht bij het begin of het einde van dit aardse leven komt, dan ga je haast vanzelf nadenken over het invullen van je leven. Al weken ben ik in zo'n stemming dat ik terugkijk en stilsta bij gebeurtenissen waar ik normaal aan voorbij zou lopen. Een weemoedig gevoel, maar zeker niet negatief. Ik merk dat er bij mij ook een ongekende kracht, een wil om te leven naar voren komt. Ja sorry, ik nam het leven af en toe als een vanzelfsprekend iets, maar ik ben weer dankbaar voor mijn leven. Af en toe voel ik een enorme energie door mijn lijf gaan zoals ik die zeker de laatste jaren niet heb gevoeld.

Ik begon dit blog in 2010, en op dat moment vroeg ik me af waarom ik zo weinig energie had. In 2009 had ik CMV, een broertje of zusje van Pfeiffer gehad en ik bleef maar moe. Ik heb zelfs nog een tijd onderzocht of ik CVS, het chronisch vermoeidheidssyndroom had, maar toen ik maanden moest wachten alleen al om op een wachtlijst voor een CVS kliniek te komen, toen ben ik gestopt met zoeken.
Inmiddels ben ik er achter dat wanneer je je emoties niet verwerkt, door wat voor omstandigheden ook, dat ze vroeger of later er toch uit komen. Heel vaak fysiek, zo ook in mijn geval. Lichen Sclerosis, verzakte achterwand, en heel erg moe. Slapen schijnt een manier te zijn om niet te hoeven voelen, net als eten.

Ik kom er nu achter dat ik me sinds de dood van mijn vader, toen ik zes jaar oud en zijn lievelingetje was, het kinderlijke idee in mijn hoofd heb vastgezet dat ik zo onbelangrijk was dat mijn vader het niet nodig vond om te blijven leven.. Op dat moment heb ik de taak op me genomen om voor mijn moeder en meteen maar voor iedereen om mij heen, behalve mijzelf, te zorgen. Dat ben ik altijd blijven doen. Het verbaasde mij, toen ik hier achter kwam, want ik ben eigenlijk niet een verzorgend type. Ik weet ook niet of mensen om me heen het doorhadden maar emotioneel voelde ik me heel verantwoordelijk. Gaandeweg hield ik geen zelfbewustzijn over, ik besefte niet dat ik zelf iemand was met gevoelens en behoeften, omdat ik me steeds bezighield met hoe het met anderen ging, en met het draaiende houden van mijn gezin.

Ik voelde mij naast het verdriet, enigzins opgelucht, bevrijd, na het overlijden van mijn moeder. Dat gevoel verwarde mij, maar het lichtte het laatste tipje van de sluier voor me op, namelijk dat ik mij altijd verantwoordelijk heb gevoeld voor haar geluk.
Mijn kinderen waren haar enige kleinkinderen en ik betrok haar bij alles omdat ik wist dat ze dat zo leuk vond, en ze heeft er van genoten. Actief als ze was wilde ze altijd wel mee naar een museum, dierentuin of zwembad. In het begin was het natuurlijk ook gewoon handig met twee volwassenen en een buggie en een draagzak en bagage op stap te gaan. Later ging ik met haar zwemmen, dat waren hele fijne ochtenden voor haar. We dronken dan koffie en namen een broodje. Maar ik vergat mezelf, wat wilde IK nou?
Nu zijn de jongens groot en ik probeer het 'zorgen voor' los te laten, het zijn volwassen mannen die voor zichzelf verantwoordelijk zijn...

Opeens komt er af en toe het gevoel naar boven: 'Zo, nu ik!'
Ik denk na over wat ik met de rest van mijn leven wil, en hoe ik daar kan komen.
Een van de dingen die naar boven komen is het schrijven. Schrijven in combinatie met tekenen.

Het voelt alsof ik nu gewoon leuke dingen kan gaan doen en ik ben benieuwd naar wat er allemaal nog op mijn pad komt.

Lekker dromen (wonen)

Wel eens gehoord van een Ger of een Yurt ? Een Yurt is een ronde vilten tent met min of meer verticale wanden. Een Yurt heeft meestal een deur en een ronde opening in het dak. Zoals je ziet gebruik ik de naam Yurt, Ger heeft voor mij de associatie met een Brabantse mannennaam.

Ik heb wel eens eerder verteld dat ik een huizentic heb. Ik hou van heel veel soorten huizen, maar vooral van zelfbouw/ autochtone architectuur. In dat kader valt ook mijn liefde voor de Yurt. Toen ik in een ver verleden in het Tropenmuseum rondjes liep als suppoost, dook ik op een van de afdelingen vaak even in de nomadentent die daar opgesteld staat. Een heerlijk gevoel. Een rond huis om je heen, dat heeft gewoon iets. Daarbij komt dat een Yurt prachtig is om te zien. Mijn voorkeur gaat uit naar de beschilderde Yurt, het houtwerk is dan prachtig beschilderd.

Onverwacht had ik afgelopen week de kans om in een Yurt met leuke mensen bij elkaar te komen, maar helaas door een misverstand en een dubbele afspraak ging het niet door. Wel is mijn nieuwsgierigheid opnieuw opgewaaid. Vele uren heb ik gesurfd op het internet en de prachtigste foto's kwamen voorbij.
Een van de aspecten van de Yurt die me aanspreekt is de mobiliteit: Pak uw huis op en wandel! Een variant op een Bijbelse tekst.

Opeens ging mijn fantasie met me aan de haal. De Yurts zijn geschikt voor alle weersomstandigheden, ze hebben zich bewezen op de steppen. De in Nederland verkrijgbare Yurts zijn veelal aangepast aan de natte Nederlandse omstandigheden, dus.... wat als... stel.... een Yurt in Afrika.... Dat zou toch geweldig zijn! Ik ging eens kijken naar de prijzen. Rond de €5000.00 voor een Yurt met een doorsnee van ongeveer 5 meter. Ze zijn zelfs tweedehands te vinden. Op Marktplaats zag ik zelfs deze vrolijke Yurt (in de Humble- kleuren)  voor ruim de helft van het geld.

Een mobiel huis biedt zeker mogelijkheden. Zo lang we nog niet zeker weten waar we willen wonen en zo lang we zelf nog geen stukje grond hebben, is dit ideaal. Wanneer het tijdelijk is kun je misschien eerder op een compound van familie of vrienden staan dan wanneer het voor eeuwig is. Je kunt dan het buitentoilet en de buitenkeuken van de gastheer/ - vrouw gebruiken.

Hoeveel huis heb je nodig in een land waar de zon meestal schijnt. Het huidige huisje gebruiken we bijna alleen om in te slapen, en af en toe even terug te trekken als je op jezelf wilt zijn. Ja, ik zie me wel zitten daar in mijn Yurt. Prachtig, handig. Maar wat zal mijn lief vinden? Het is natuurlijk een ongebruikelijke woning. Ik zal eens met hem overleggen, hoewel, ik heb toch op het moment het geld niet voor een Yurt, en ook niet voor de verscheping per container.
Toch wil ik nog lekker even blijven dromen en fantaseren, en wie weet kun je over een tijdje bij ons komen logeren in zo'n prachtige Yurt. Hoewel er dan wel erg weinig privacy is, nou ja, dat zien we dan wel, haha.

“Being realistic is the most common path to mediocrity.”
― Will Smith
Vrij vertaald: Als je altijd realistisch bent gebeurt er nooit iets nieuws.

(06-04-'12) Het maken van een Humble™ eBook

Sinds enige tijd hou ik me met veel plezier bezig met Humble™. Het kleine androgyne figuurtje waar ik hier al eerder over sprak. Met Humble™ wil ik de boodschap van licht en onvoorwaardelijke liefde verspreiden. Nou klinkt dat natuurlijk wat zwaar maar het is vooral leuk. Ik heb erg veel plezier in het maken van de tekeningetjes. 

In korte tijd heeft Humble™ al een paar echte fans gekregen. Mensen houden echt van het figuurtje. Na een serie kerstkaarten heb ik nu ook een serie gelegenheidskaarten gemaakt. Net als de kerstkaarten blijkt ook deze serie weer te vertederen, te verwarmen. Ik verkoop ze zelf, en eerlijk gezegd ben ik daar geen held in. ( Je kunt ze bestellen via therealhumble@gmail.com, een serie van 8 kost €10.00 excl. € 1.00 verzendkosten)

Om Humble™ de wijde wereld in te kunnen sturen zijn ook andere kanalen nodig. Ik heb een boekje gemaakt met tekeningen en mooie uitspraken, en dat heb ik als fotoboekje laten printen. Wanneer mensen het zien zijn ze wederom ontroerd, soms zelfs in tranen. "Ga alsjeblieft door met Humble™", hoor ik regelmatig.

Ja, ik ga zeker door met Humble™. Sterker nog, ik hoop er ooit mijn brood en liefst vliegticket mee te verdienen, en als het even kan wil ik jongeren in Afrika helpen met hun studiekosten door Humble™.

Zo kwam ik tot de conclusie dat ik uitgegeven wil worden. Door een echte uitgeverij, maakt me niet uit hoe groot of klein, maar ik wil niet alles in eigen beheer doen. Daar komt bij dat ik gefascineerd ben door ebooks. Ik heb geen ereader, tablet, of telefoon met mogelijkheden om een ebook te lezen, maar toch... Ondanks mijn simpele leefstijl ben ik eigenlijk een gadgetfreak. Ik hoef ze niet te hebben maar ik hou van de mogelijkheden, en ik hou ervan om bij te blijven op dat gebied.

Om een lang verhaal kort te houden: Samen met Daisy Goddijn van eBookPoint ben ik bezig met de uitgave van mijn eerste Humble™ ebook. Het is heel leuk om mezelf ook de techniek van een ebook eigen te maken.


Na een eerste selectie van tekeningen met mooie quotes, spreuken, ben ik nu al dagen bezig met de technische uitvoering. Welk lettertype, welk formaat, oh ja, er moeten nog paginanummers geplaatst worden. Ik heb zoveel lol in het maken van het ebookje, dat moet gewoon op de lezers afstralen straks.

De samenwerking met Daisy Goddijn is prettig en inspirerend. Anders dan bij een grote uitgever word ik heel persoonlijk en enthousiast behandeld. Kortom, ik zie erg uit naar de publicatie, die waarschijnlijk eind van deze of begin van volgende maand plaatsheeft. Natuurlijk hou ik je op de hoogte. Oh ja, het gaat waarschijnlijk €9.95 kosten. Niet te duur toch?



Als primeur geef ik je hier alvast een voorbeeld van wat je kunt verwachten:

Nou ben ik eigenlijk heel benieuwd wat jij van een ebook vindt. Heb je er ervaring mee, of vind je het een gruwel om via een tablet te lezen? Kortom, zou je misschien hieronder je mening willen geven? Dat zou ik heel erg waarderen. Alvast bedankt voor de moeite.

(01-04-'12) Grenzeloos getrouwd

Vandaag is het een jaar geleden dat we dolgelukkig in het huwelijk traden.
Vandaag zit ik hier, alleen, en hij daar, ook alleen, en we hebben een hele vervelende woordenwisseling per mail. Dan breekt de afstand ons weer op. Wat je normaal gesproken in vijf minuten uitpraat, duurt nu dagenlang. Misverstanden over en weer, frustraties afreageren op een foute manier, en wachten wachten wachten tot er weer contact is.

Programma's als Grenzeloos verliefd geven aan velen de indruk dat het heel romantisch is zo'n lange afstandsrelatie, en soms is het dat ook. De andere kant is echter veel wachten, en pijn, en frustraties, en niet weten wanneer je elkaar weer kunt zien.

Gelukkig schijnt de zon, en ik ga andere dingen doen om me af te leiden.

Dit is ons (trouw-)liedje: Jah shall wash away all the tears from our eyes.

(04-03-'12) Oproep

Met dit berichtje zit ik een beetje in mijn maag. Al dagen vraag ik me af of ik het wel of niet moet doen. Wat geeft de doorslag om het wel te doen? Gisteren was hij jarig, 24 werd hij. Natuurlijk hartstikke jong, maar toch gaat de tijd ook voor hem voorbij, en hij wil zo graag. Hij wil zo graag naar school nog een paar jaar, in de hoop dat hij daarmee meer kans heeft op een goede baan waar hij zichzelf en zijn familie van kan onderhouden.

Laat ik bij het begin beginnen. Sinds jaar en dag kom ik met enige regelmaat in de Gambia en vanaf de eerste reis zijn Barrow en ik vrienden, familie. Hij doet me denken aan mijn zoons in Nederland die van dezelfde leeftijd zijn. Barrow noemt me af en toe zijn moeder. De familiebanden in Afrika zijn ruim en genereus. Natuurlijk ken ik de verhalen over jongens, vooral aan de kust, die iedere Toubab (bleke) familie noemen omdat ze weten dat daar mogelijk geld tegenover staat. De bekende bumsterpraktijken zijn dat.
Barrow woont niet aan de kust maar verder landinwaarts, bovendien heb ik hem nu enkele jaren meegemaakt en keer op keer is gebleken dat hij alleen iets voor je doet als het uit zijn hart komt. Mijn lief kent hem goed en ziet hem ook als een zoon/ jongere broer.

Een paar weken geleden hebben Barrow (Oficieel heet hij trouwens Omar) en ik toen ik hem opzocht in de garage waar hij zijn broer helpt, een videootje opgenomen. Twee eigenlijk, het tweede filmpje is technisch gezien beter maar deze eerste vind ik spontaner.

 

Hij vertelt hier hoe hij heet, en dat hij bij zijn broer en schoonzus woont. Hij helpt zijn broer in de (te rustige) garage. Na zijn werk drinkt hij graag attaya met vrienden, hij fitnesst een beetje, houdt van voetbal. Daarnaast vertelt hij dat hij tot en met de twaalfde klas naar school is geweest. Hij wil graag verder leren maar kan het zich niet veroorloven. Zijn beide ouders zijn overleden en hij heeft geen eigen inkomen. 'Jah time is the best time', zegt hij, dit betekent zoveel als het veelgehoorde 'Inshallah', als God het wil. Met een brede glimlach vertelt hij dat het fantastisch zou zijn als er ergens hulp vandaan zou komen.

Helaas, ik heb al mijn (on-)mogelijkheden bekeken en kan niets voor hem betekenen. Het is al een gevecht om eens per jaar mijn lief op te zoeken. Vandaar mijn oproep:

* Is er iemand die deze jongen kan en wil sponsoren?

* Misschien is er een vriendengroep, of een vereniging die hem gezamenlijk wil steunen. 

Het is natuurlijk een heel bedrag. Zeker in deze tijd.

Het gaat om een technische opleiding van drie jaar. 

De kosten bedragen op dit moment:

Jaar 1: 10.500, 00 Dalasi/ 252.19 Euro

Jaar 2: 15.500, 00 Dalasi/ 372.29 Euro

Jaar 3: 20.500,00 Dalasi/  492.38 Euro, eventueel met reiskosten want de opleiding is in een andere stad.

Ik heb op aanvraag de folder van de opleiding die hij wil volgen voor je, en ik kan je natuurlijk nog veel meer vertellen en foto's laten zien. Je hoeft alleen maar een mail naar smjapost(at)hotmail.com te sturen. Vermeld  even dat het over Barrow gaat.  ('at' vervangen door @ natuurlijk!)

Bedankt/ Abaraka

En onthou: 'Jah time is the best time'. Laten we hem een handje helpen.