(20-02-2013) Weer terug 2

We zijn weer helemaal terug. Vandaag is zo'n lekkere regel en administratie dag.
Vanochtend eerst een functioneringsgesprek bij de zusters. Geen probleem, alles gaat goed. Da's mooi.

Daarna een moeilijk telefoontje. Niet lang geleden besloot ik om te gaan werken bij een bedrijf dat ik al jaren met belangstelling volg, en dat in Nederland en in Gambia werkt. Ik had er zin in en was er blij mee. In Gambia had ik een kennismakingsafspraak met mijn nieuwe collega's die helaas nogal tegenviel. De managing director waar ik mee sprak was eigenlijk te ziek voor een afspraak dus ik snap dat het gesprek niet zo vlotte, maar ik kreeg toch mijn twijfels of het bedrijf en ik wel een goede match waren. Dat ligt niet aan het bedrijf en het ligt niet aan mij. Soms gebeurt het nou eenmaal dat je toch net op een ander spoor blijkt te zitten. Vandaag had ik een telefonisch gesprek met een Nederlandse collega waarin ik moest zeggen toch van verder samenwerking af te zien. Niet leuk. Vervelend om te doen, niet mijn stijl etc. Maar na afloop was ik opgelucht, het beste bewijs dat het een goede beslissing was.

Toen een vervelend telefoontje, twee zelfs, met mijn oudste. Hij heeft de huur van zijn huis opgezegd en wil een maandje (!?...) thuis komen wonen. Okee schat, 'tuurlijk, ik laat je immers niet op straat staan. "Tuurlijk, de meubels kun je zolang in de schuur op slaan, geen probleem. Gisteren vertelde hij langs zijn neus weg dat hij wel een grote stoel voor in de woonkamer (klein) meeneemt en zijn tweepersoons bed mee wil nemen. Dat oude stapelbed dat op zijn kamer staat kan wel weg.
Mijn schat is 25 inmiddels, en ik ben verder gegaan met mijn leven, ik heb de kamers van de jongens inmiddels in gebruik. Ze kunnen er best slapen maar niet de hele boel verbouwen. Ik vertelde hem dus dat ik dat bed echt niet zie zitten. Dat werd en wordt me niet in dank afgenomen. Hij verzint van alles waarom ik een zeur ben dat ik dat bed niet boven wil en hij zal mij wel even vertellen wat ik moet doen. Daar wringt dus de schoen. Mijn herwonnen vrijheid wil ik niet kwijt. Ik heb gewoon geen zin meer om me aan te passen en maar stilletjes en gefrustreerd af te wachten wanneer hij weer gaat. Ik hou mijn poot stijf en dat is hij niet gewend, ik ook niet maar het voelt goed, al is het geruzie niet fijn natuurlijk.

Vanmiddag moest ik papieren voor de gemeente invullen. Veel papieren met nog veel meer bijlagen om te bewijzen dat het klopt wat ik zeg. Ik word met mijn neus op het feit gedrukt dat ik iets netter met mijn administratie om moet gaan. Twee belangrijke papieren kwijt, gatver. Via het internet wat 'bewijzen' kunnen achterhalen en downloaden en nu maar hopen dat ze worden geaccepteerd.

Omdat ik toch bezig was dacht ik meteen mijn belastingaangifte maar in te vullen. Was dat even schrikken!!! Gestoeid dit jaar met heffingskortingen en verschillende inkomentjes. Foutje. Vorig jaar kreeg ik een heel leuk bedrag terug waardoor ik mijn lief naar Nederland kon laten komen, maar dit jaar moet ik een niet leuk bedrag terugbetalen. Sowieso nooit leuk, maar het houdt in dat ik mijn lief deze zomer dus niet naar Nederland kan laten komen... en dat ik geen idee heb of en wanneer ik zelf weer die kant op kan. Kijk, daar word ik dus helemaal beroerd van...

De dag is bijna om en ik heb het koud en warm, en koud, en warm, en koud...
Ik mis mijn lief en de zon.

(25-12-'12) All you need is love

Kerstavond en wat doe ik dan, juist, kijken naar de All you need is love-special. Misschien niet zo slim voor iemand die zelf in een lange afstand- relatie zit, maar okee. Net als ieder ander ben ik ontroerd bij al die verre geliefden die elkaar onverwacht kunnen ontmoeten. Mooie beelden, mooie maar vooral ook trieste verhalen. Ik hou het redelijk droog, totdat het stel met een baby komt. Tranen met tuiten, en boos!!! Kwaad en gefrustreerd om de IND en alle regels en rompslomp die je door moet om bij elkaar te kunnen zijn. Ik heb al vaker verteld dat ik altijd al een hekel aan grenzen heb gehad, dat is alleen nog maar versterkt sinds mijn lief en ik zo vreselijk veel moeite moeten doen om bij elkaar te zijn. Kerstavond en mijn lief zit 5000 km verderop.

Tot overmaat van ramp is het netwerk al weken verschrikkelijk slecht waardoor het heel lastig is om mailcontact te hebben. Ook het mobiele netwerk werkt niet mee. Smsjes komen niet, half en/ of dagen later aan. Natuurlijk is onze liefde sterker dan een al dan niet meewerkend netwerk, maar toch. Zeker over zo'n afstand is het heel belangrijk om de dagelijkse dingetjes met elkaar te kunnen delen. Het is gewoon ook fijn om mail van je lief te ontvangen. Kleine cadeautjes zijn die mails, en het is vervelend als dat ook niet lukt. De afstand wordt nog groter.

Kerst en oud & nieuw, tijden om met je geliefden samen te zijn? Natuurlijk wordt het je aangepraat want wat maakt het eigenlijk uit of je op laten we zeggen 14 oktober alleen bent of op 25 december. Toch voelt het anders.
Mijn moeder overleed in mei van dit jaar en het is de eerste Kerst zonder haar en het is stil. Ik pak per ongeluk 'haar' kopje uit de kast, het kopje waaruit zij altijd thee dronk, en ik heb even een brok in mijn keel. Nu is het nog een beetje echter. Ze is niet op vakantie, nee, ze komt niet terug. Ook al heb ik er vrede mee, er zijn nog steeds dagen waarop ik eraan moet wennen dat het rode autootje niet meer voor de deur stopt. Ik kan haar niet bellen als ik iets leuks of iets vervelends heb meegemaakt. Hier doet het netwerk het prima maar toch krijg ik geen contact. Ik weet niet of iemand anders haar nummer heeft gekregen en dat ga ik ook niet uitproberen.

All you need is love.
Liefde is sterker dan de dood, dat weet ik. Liefde overbrugt elke afstand, dat weet ik ook.
Soms overvalt het gemis me en dan zit ik mezelf in de weg. Dood en afstand maken het moeilijk om een geliefde gewoon even vast te houden, niets te hoeven zeggen en weer even samen te zijn.
All I need is love.

(23-07-'12) Mijn vader

Eerlijk gezegd ben ik nooit een fan geweest van Toon Hermans. Zijn gedichtjes en shows vond ik vaak wat melig. Ik heb gehoord dat hij vroeger weleens bij ons over de vloer kwam toen mijn vader nog leefde, dat was dus voor 1963. Nu hoorde ik laatst op een familiereunie van een oom van me dat er een oude film van Toon Hermans bestaat waar mijn vader in figureerde. Kijk, dat is een ander verhaal.
Er zijn natuurlijk foto's van mijn vader, maar voor zover ik weet bestaan er geen bewegende beelden.

De film waar het over gaat heet: Moutarde van Sonansee. Het is een uitgave van het Filmmuseum en hij is op DVD uitgegeven en nog bestelbaar. We hebben meteen een exemplaar besteld. Volgens mijn oom zou mijn vader heel kort te zien zijn in scene 5 als dokter bij een ziekenhuisbed, met een mondkapje op.

Het is een zwartwit film, opgenomen in 1959, mijn vader was toen dertig jaar oud. Eerlijk gezegd speel ik niet de hele film maar ik ga direct naar scene 5. Gespannen zit ik te kijken, en ja, daar komen de dokterfiguranten in beeld.

Ik kijk mijn ogen uit. Zou ik hem in die korte scene herkennen als ik het niet wist dat hij het was, ik denk het niet. Het is heel bijzonder om hem na al die tijd te zien. Ik herken zijn motoriek en ook zijn figuur niet meer. Mijn zusje zegt dat ze zijn stem direct herkent, dat heb ik niet. Ik herken zijn stem niet. Ik weet niet wat ik zie, mijn vader! Jan Willem van de Ven; journalist en in zijn vrije tijd acteur, hij gaf in die tijd als een van de eersten les op een middelbare school in dramatische expressie. We hebben foto's van hem in diverse rollen, van Rembrandt van Rijn tot en met de dief in het Mendelcollege en foto's van hem met acteurs als Albert van Dalsum.

De scene speel ik een paar keer terug en zet hem stil waar hij in beeld is. Ontroerend...
Ik zie wel wat van mijn broers terug. Houding, vorm van het voorhoofd. Ik ben onder de indruk van zijn ogen, veel meer is er ook niet te zien van hem, maar wat een prachtige ogen. Gebiologeerd blijf ik naar het beeld staren. Meer dan ooit heb ik het gevoel dat ik, vaderskindje, hem beter had willen kennen...

Wat een cadeautje Toon, dat ik nu alsnog mijn vader kan zien.
Vanaf nu kijk ik heel anders naar Toon Hermans, hij is voor mij voortaan verbonden aan mijn vader.

(12-06-'12) Oud zeer komt boven

Back when I was a child, before life removed all the innocence
My father would lift me high and dance with my mother and me and then
Spin me around 'til I fell asleep
Then up the stairs he would carry me
And I knew for sure I was loved
If I could get another chance, another walk, another dance with him
I'd play a song that would never, ever end
How I'd love, love, love
To dance with my father again
When I and my mother would disagree
To get my way, I would run from her to him
He'd make me laugh just to comfort me
Then finally make me do just what my mama said
Later that night when I was asleep
He left a dollar under my sheet
Never dreamed that he would be gone from me
If I could steal one final glance, one final step, one final dance with him
I'd play a song that would never, ever end
'Cause I'd love, love, love
To dance with my father again
Sometimes I'd listen outside her door
And I'd hear how my mother cried for him
I pray for her even more than me
I pray for her even more than me
I know I'm praying for much too much
But could you send back the only man she loved
I know you don't do it usually
But dear Lord she's dying
To dance with my father again
Every night I fall asleep and this is all I ever dream


Lyrics and Music: Luther Vandross Lyrics


source: http://www.lyricsondemand.com/l/luthervandrosslyrics/dancewithmyfatherlyrics.html

(13-05-'12) Een week later

Moederdag. Een dag waar ik normaal gesproken niet zo veel aan doe. Natuurlijk, ik ging even bij mijn moeder langs of ik belde haar een keertje extra, maar zelf ben ik ook moeder en met mijn jongens doe ik er niets aan. Een week later valt mijn verjaardag, dus dat combineren we, als we al iets vieren.

Dit jaar is het anders. Vanmiddag komen mijn broers, zus en ik bij elkaar in het huis van mijn moeder. We hebben in een wervelwind geleefd sinds de vroege zaterdagochtend van 5 mei, het moment dat mijn moeder overleed. Eigenlijk stond het leven al extreem in het teken van mijn moeder sinds ze eind januari ziek werd.

In Afrika werd ik op de hoogte gehouden door mijn broer en zusje in Nederland. Dilemma, ga ik terug of blijf ik. Ik bleef. De dag dat ik terugkwam viel ik midden in een situatie waar mijn broer en zusje al een week of wat inzaten en ik nam het meteen van hun over. Drie slaapdiensten achter elkaar. De overgang was groot en wreed, maar soms is er geen keuze.

Terugkijkend ben ik ontzettend blij dat ik alles heb gedaan dat ik kon om er te zijn voor mijn moedertje. Ik ben ook trots hoe wij, haar kinderen, steeds voor haar klaarstonden. Bijna on-hollands, als ik het zo mag stellen. De afgelopen week was heel apart. Hoe verwerk je het afscheid van je moeder. Al is ze 87 jaar geworden, het blijft je moeder. Naast de liefde en de herinneringen aan dagelijkse dingen, is het het verlies van een symbool. Je moeder, de moeder.

Toen ik zes jaar was verloor ik mijn vader. Hoe weinig bewust maak je dat mee op die leeftijd. Mijn moeder nam ons niet mee naar zijn begrafenis, dat leek haar te erg voor ons. Ze heeft daar haar hele leven spijt van gehad en zich schuldig over gevoeld. Ik heb mijn hele leven een begrafenistrauma gehouden. Wie er ook in de kist lag, ik moest altijd erbarmelijk huilen. Ik vermeed begrafenissen dan ook zo veel mogelijk.
Nu heb ik bij mijn moeder het hele proces meegemaakt. De prachtige laatste dag samen en de eerste dag dat wij nog bij haar waren. In haar eigen woorden: Dankbaarheid, acceptatie, vertrouwen, loslaten.
Langzaam zag en voelde ik hoe het leven haar verliet. Een paar dagen later was mijn moeder mijn moeder niet meer. Haar lichaam was slechts het stoffelijk omhulsel dat haar zo lang dienst deed en dat we graag knuffelden. Inmiddels heb ik geleerd dat liefde sterker is dan de dood. In liefde blijven we verbonden.
Ik heb het gevoel dat ik nu van mijn begrafenistrauma ben verlost.

Mijn broertje had voor de afscheidsplechtigheid het nummer 'Mag ik dan bij jou...' van Claudia de Breij uitgekozen. Een prachtig nummer waar ik hem dankbaar voor ben. Toen mijn broertje en ik in de auto stapten om mijn moeder op te gaan halen voor het laatste afscheid, klonk dit prachtige nummer in zijn auto. Nooit hoor je het op de radio. Toeval? Mijn broertje en ik keken elkaar aan en barsten beiden in janken uit. Moedertje toch, begin je nu al te spoken.

Tsja moederdag...

(21-04-'12) Een vroege zaterdagochtend

Een vroege zaterdagochtend

nieuwe kansen om

ongedaan te maken 

wat ik gisteren heb verknald

Een vroege zaterdagochtend

wat zal vandaag weer brengen

fluitende vogels

lichtgrauwe lucht

alles is nog mogelijk

De hele dag zon

op de vroege ochtend na

liefdevolle ontmoetingen

zonder zeuren om

niet betaalde rekeningen

een terugblik 

in de mist

die nu lijkt te gaan blijven

Verlangen naar zover

mijn lief, waar ben je

laat me smelten

in je glimlach

je ogen

die mij als mens herkennen

die mij als je lief omhelzen

ik mis je

Een vroege zaterdagochtend

waar breng je me vandaag

zal ik tevreden zijn over mijzelf 

wanneer de avond valt

Een vroege zaterdagochtend

vol belofte

vol kansen

geef me hoop

geef me leven

geef me liefde

geef me lef...

tot een late zaterdagnacht

en ik mijn angst overwin

om weer een beetje dood te gaan

 totdat ik wakker word

in een nieuwe vroege ochtend

Een vroege zaterdagochtend...

(01-04-'12) Grenzeloos getrouwd

Vandaag is het een jaar geleden dat we dolgelukkig in het huwelijk traden.
Vandaag zit ik hier, alleen, en hij daar, ook alleen, en we hebben een hele vervelende woordenwisseling per mail. Dan breekt de afstand ons weer op. Wat je normaal gesproken in vijf minuten uitpraat, duurt nu dagenlang. Misverstanden over en weer, frustraties afreageren op een foute manier, en wachten wachten wachten tot er weer contact is.

Programma's als Grenzeloos verliefd geven aan velen de indruk dat het heel romantisch is zo'n lange afstandsrelatie, en soms is het dat ook. De andere kant is echter veel wachten, en pijn, en frustraties, en niet weten wanneer je elkaar weer kunt zien.

Gelukkig schijnt de zon, en ik ga andere dingen doen om me af te leiden.

Dit is ons (trouw-)liedje: Jah shall wash away all the tears from our eyes.

(26-02-'12) Vijftig graden verschil

Pakjes zakdoeken gaan er door heen. Enge kriebel in mijn neus en jawel, weer een nies, en nog een, en nog een. Spierpijn, hoofdpijn. Ik ben gevloerd. Nu ben ik even vrij, ik kan nergens heen. Gisteren had ik nog bezoek, sorry, ik hoop dat ik je niet aan heb gestoken, maar vandaag heb ik afspraken afgezegd.

Geen wonder, ik kwam uit vier weken vijfendertig graden en toen ik uit het vliegtuig stapte was het hier min vijftien. Gek genoeg had ik het bloedheet toen ik aankwam en zo gauw ik een stap buiten de deur deed voelden vooral mijn benen heel vreemd van de kou, een soort shock op mijn benen was het.

Daarna werd ik in beslag genomen door de situatie met mijn moeder, dagen aan een stuk. Soms had ik het koud, soms had ik het warm, maar tijd om er bij stil te staan had ik niet. Ik sliep diep en veel en weet dat aan de ongewone situatie. Donderdag was ik voor het laatst bij mijn moeder en ik had zelfs een woordenwisseling met haar. Ja wreed hè, zo'n oud mensje dat de weg kwijt is, ik voelde me dan ook erg schuldig. Okee, ik ben ook maar een mens en kennelijk was mijn grens bereikt.

Dus werd ik ziek...Als ik dan zelf niet voor mij zelf kan zorgen doet het universum het wel. Nu maak ik een paar dagen pas op de plaats. Rust. Tijd voor mijn eigen gedachten en gevoel en heimwee!!! Eindelijk kijk ik mijn foto's door en het boekje dat ik maakte van mijn laatste reis. Ik herlees de Valentine's card van mijn lief, en besef dat ik dit even nodig had. Stom,  maar ik kon niet tot rust komen toen ik nog op de been was. Als ze me riep dan ging ik (natuurlijk).

Nu lig ik op de bank, tenminste zo gauw dit stukje af is, en ben blij met de rust.

Nou ja rust, de jongste zoon is weer zijn huis uitgegooid en sinds vrijdag weer thuis en de oudste zoon is even boven muziek aan het maken, want zijn werk apple staat nog hier. Rust. Ja toch wel. Ik geniet van de rust en van mijn zoons die zichzelf wel redden.
En mijn moeder? Ze lijkt snel vooruit te gaan.
En ik besef opeens dat vijftig graden verschil toch wel ongezond veel is.

(15-02-'12) Thuis

Vandaag ben ik thuis, daar waar ik woon sinds jaar en dag. Mijn post en email van bijna vijf weken gecheckt, mijn was gedraaid, de katten geaaid, de koffer leeggehaald. Nou ja, voor de helft. De Afrikaanse luchtjes komen me tegemoet. Thuis, een onwerkelijk gevoel.

Zondagochtend kwam ik thuis. Op Schiphol, en ik werd opgehaald door mijn lieve grote jongste zoon. Met de auto zelfs, en tot een uur of vijf kletsten we lekker bij. Thuis zag er vreemd uit, mijn huis was tijdelijk bewoond door mijn lieve oudste en zijn meisje. Dingen lagen op andere plaatsen enzo. Toen gauw naar bed. Om tien uur stond er een dwingende mededeling op mijn voicemail: 'Waar blijf je nou, ik wil je zien.'

Mijn zichzelf normaal wegcijferende moeder is erg dwingend op het moment. Naast twee longontstekingen en een gebroken pols, zijn ook haar hersenen door elkaar geschut. Niemand weet of dit blijvend of permanent is. Ik ga er naartoe. Mijn broertje is bij haar, Ze kan nauwelijks alleen zijn. Mijn zusje en broer hebben elkaar afgelost de afgelopen weken. Het is nu aan mij om haar op te vangen. Nog helemaal van de wereld ga ik naar huis om de nodige spullen te verzamelen en na een half uur word ik in paniek gebeld: 'Laat me toch niet zo alleen, ik heb je nodig.'

Thuis komen, en meteen weer weg. Thuis, bij mijn moeder, dit is geen thuis meer. Ik heb nooit in dit huis van haar gewoond, maar veel belangrijker, is dit mijn moeder? Een klein meisje, zo bang en onzeker. Een grote brutale vrouw die behoorlijk bot uit de hoek kan komen, nu, of details van haar leven bespreekt met wie ze maar tegenkomt. Details die nieuw en soms schokkend zijn voor ons, haar kinderen.

Thuis. Ik had net ervaren dat Afrika mijn thuis was. De biologische familie en de vrienden van mijn lief, mijn nieuwe thuis. Hier kan ik wonen, had ik besloten. Ruim een week geleden liep ik over de markt en door de stoffige warme straten en ik voelde me goed. Opeens realiseerde ik me dat het niet gewoon was dat ik daar liep, en dat ik nog een heel ander leven had. Een leven in Nederland, ver weg van daar. Thuis, wat is thuis?

Vandaag was ik even thuis. Met mijn eigen gedachten en gevoelens. Ik kon de beelden en geuren en geluiden van de afgelopen weken terugroepen, en me koesteren in mijn herinneringen. Thuis. Laten we het er maar op houden dat thuis daar is waar het hart is.

Een impressie van mijn thuis in Afrika:

(07-01-’12) Grenzeloos verliefd, grenzeloos getrouwd

Het is zo stil, mijn mailbox blijft leeg. Al weken. Ik mis je, een onbestemd gevoel… We zijn eraan gewend om zo om de dag met elkaar te mailen, onze dagelijkse beslommeringen te delen. Vooral die onbenullige dagelijkse dingetjes, groetjes van familie en vrienden over en weer uitwisselen. Flauwe grapjes, tedere herinneringen, voorzichtige toekomstplannen, bevestiging van onze onbegrensde liefde voor elkaar. Troosten wanneer de vooroordelen hier of daar ons parten spelen. Je advies: ‘Trek je niets van ze aan, niemand weet hoe het tussen jou en mij is.’ Het overleg wanneer moeilijke tijden zich afspelen, de steun die we aan elkaar hebben, ik mis het, ik mis je.

‘Ach, wat ben je toch een meisje, mam,’ zegt mijn jongste zoon gekscherend. Hij legt me uit dat meisjes altijd meer aandacht willen dan een man kan geven (…) Ik lach mijn onbestemde gevoel weg, voor even. Ik stuur mijn lief een mailtje en leg hem uit dat het zo belangrijk is, zeker over zo’n afstand, om contact te houden. Die week lukt het ons om via Facebookchat bijna twee uur lang bij te praten. Ik merk dat hij onder druk staat, grote druk. Voor zijn studie heeft hij zich vastgelegd op zo’n zeven examens en werkstukken in heel korte tijd. Hij is dag en nacht bezig. Naast zijn baan, zijn college’s, zijn familieverplichtingen etc. Op die manier probeert hij vooruit te werken om af en toe vrij te zijn wanneer ik in januari/ februari bij hem ben.

De stroom valt regelmatig uit. Mijn lief moet dan studeren bij een ledlampje, of een kaars. Wanneer hij zit valt hij in slaap en midden in de nacht staat hij dan op om verder te studeren. Hij heeft thuis geen internet natuurlijk, dus om een mail te sturen moet hij het huis uit, naar een internetcafé waar hij eigenlijk niet graag komt vanwege gebrek aan privacy en de rondhangende jongeren. Vaak heeft hij gewoon geen credit om te bellen, omdat hij zijn zoon naar een goede, maar dure school probeert te sturen. Ik weet het, ik weet het heel goed, maar toch mis ik het contact.
‘Hij studeert zo hard om jou en zijn zoon straks een beter leven te kunnen geven.’ zegt mijn zoon terecht.

Misschien breekt de afstand me gewoon op. We zijn getrouwd in april, en we hadden een meer dan geweldige zomer samen, nu zijn we al weer maanden apart. De toekomst willen we samen zijn, samen doorbrengen, maar hoe. Sinds mijn salaris 30% achteruit ging is het eigenlijk onmogelijk geworden om nog naar mijn lief te gaan. Hij kan nooit van zijn leven een reis hierheen bekostigen, zijn hele maandsalaris is minder dan wat een tiener hier met een bijbaantje van een paar uur verdient. Het schattige huisje dat ik als door een wonder heb kunnen laten bouwen in zijn land is door omstandigheden niet geschikt om samen in te wonen. We hebben een eigen plek nodig. Bij zijn familie intrekken is geen optie, als geadopteerde zoon heeft hij een andere status dan de eigen kinderen. Tja. Bovendien zit het huis vol, inmiddels wonen er zo’n dertig mensen. Hij heeft geen eigen huis. Hoe komen we aan een huis?

Ik weet financieel niet hoe het me verder zal vergaan. Zal het me lukken een nieuwe baan te vinden, lukt het me mijn eigen bedrijfje op te zetten en uit te bouwen. Zoveel onzekerheden.

En toch, tegen alle logica in geloof ik dat het ons zal lukken om bij elkaar te komen en te blijven. Ik haal hierbij Paulo Coelho opnieuw aan, wanneer hij in de Alchemist zoveel zegt als dat het universum zich samenspant om jou te geven wat je wilt. (When you want something, the whole Universe conspires to help you realize your desire). Natuurlijk heb ik mijn momenten dat ik twijfel waar ik mee bezig ben, maar wanneer ik stil sta en luister naar mijn hart, mijn gevoel, dan weet elke vezel in me dat mijn lief en ik in de niet meer zo verre toekomst samen zullen zijn. Te beginnen met volgende zaterdag, dan vlieg ik weer naar hem toe om vier weken samen te zijn.
Sinds deze week begint het besef door te dringen dat ik echt ga, dat we echt samen zullen zijn voor een hele maand.
Laat ik mij over geven aan het vertrouwen dat het wel goed komt met ons, en nu gaan genieten van alles dat we wel hebben en meer is dan menig mens zal kennen, namelijk de onvoorwaardelijke liefde die je boven jezelf doet uitstijgen. De intense blijdschap wanneer we eindelijk samenzijn.

(25-12-’11) Eind december

Het is de ochtend van de eerste kerstdag. Ik hoop dat iedereen het naar zijn zin heeft, zich veilig en geliefd voelt. Eigenlijk hoop ik dat iedere dag en voor iedereen. Ik moet bekennen dat kerstmis geen grote rol in mijn leven speelt. Er staat geen boom in huis, maar dat komt vooral omdat ik geen ruimte heb. Het huis is vol, op veel manieren. Een ding dat opvalt aan kerst is het vele eten. Nog steeds worden er karren vol eten ingeladen. Ik erger me er niet meer aan, en ik zal zeker niemand er om veroordelen, maar persoonlijk hou ik meer van de eenvoud, ook met kerstmis. Komt dat even goed uit met mijn budget…(grapje). Er zal wel een oorzakelijk verband zijn tussen mijn budget en mijn behoefte aan eenvoud…hmm, daar duik ik nog een keer dieper in. Niet nu.

Ik mis mijn lief, meer nog dan op andere dagen. Dat is iets dat december met me doet, het maakt me melancholiek en het doet me mijn lief missen. Net nu hoor ik bijzonder weinig van mijn lief. Hij is keihard aan het studeren, opdrachten aan het schrijven, etc. en dat alles naast zijn werk en vele familieverplichtingen. Hij heeft geen eigen internetverbinding en moet dus het huis uit om online te kunnen. De internetcafè’s zijn niet altijd fijne plekken om rond te hangen, weinig privacy. Je geheugenstick wordt gemakkelijk geïnfecteerd met een virus, bovendien moet je maar net ‘credit’ hebben. Ik kan thuis aan de computer wanneer ik maar wil, al is het midden in de nacht, en ik heb een vaste verbinding met een vast abonnement. Ook niet goedkoop maar ik voel het niet per keer dat ik online ga. Toch mopper ik weleens wanneer ik bijna een week niets heb gehoord. Zeker wanneer ik hier met allerlei zaken rondloop die ik zou willen bespreken, en het gevoel krijg dat de afstand te groot wordt wanneer de communicatie basaal wordt. Ik wil weten hoe het met hem gaat, wat hij meemaakt in zijn dagelijks leven en ik mis hem gewoon. Hij studeert zo hard om zijn zoon en mij straks een beter leven (materieel) te kunnen bieden, maar soms vergeet ik dat en dan vind ik dat alles van mijn kant moet komen. Zo ben ik net weer gestart met het invullen van een nieuwe visumaanvraag, de strijd rond het vorige visum zit nog vers in mijn geheugen. Wanneer ik weinig van mijn lief hoor denk ik soms heel even:’Ja, waar doe ik dit eigenlijk voor’. Onredelijk hè, ach ja.

Ondertussen zijn er hevige stormen in ons gezin. Heel existentieel, soms pijnlijk, soms mooi, uiteindelijk goed. Ging het eerst vooral tussen de jongste zoon en mij, plotseling is er een heel opvallende rol voor de oudste weggelegd. Ik probeer te begrijpen waar zijn houding vandaan komt, en soms lijkt het zelfs een machtstrijd tussen hem en mij, over het hoofd van de jongste. Bizar. Tegelijk sta ik te kijken van mijn veranderde houding, ik ga meer dan vroeger staan voor wie ik ben en waar ik in geloof. Of ik er een aardiger mens van word, betwijfel ik weleens. Het lijkt in ieder geval wel beter voor mijn gezondheid om mijn gedachten uit te spreken en niet alles maar te slikken voor de lieve vrede, de harmonie in en uit huis. Spannend dus.

Ook dat is eind december: een grote schoonmaak.

(12-11-’11) Starseeds

Al honderd jaar worstel ik met… ja, met wat? Met mezelf, vooral, denk ik. Voor zover ik mij kan herinneren voel ik mij een buitenstaander, iemand die de spelregels niet snapt. Natuurlijk heb ik altijd mijn stinkende best gedaan om als volwaardig burger mee te draaien in deze samenleving. Pas sinds kort besef ik dat er constant een enorm gevecht in mij woedt. Ik ben een mens dat naar eer en geweten wil leven. Ik wil het goede doen en zijn, en ik wil het goede voor mijn kinderen, en voor iedereen eigenlijk. Toch is er steeds iets dat mij tegenhoudt om gewoon een negen tot vijf baan te hebben en te houden, ik heb het echt geprobeerd. Gewoon omdat de huur moest worden betaald en monden moesten worden gevoed. Ik voelde me vaak in een mij wezensvreemde omgeving en niemand zag, ook ikzelf niet, hoezeer ik huilde van binnen. Het is niet verwonderlijk dat ik uitviel.

Ik ben ondanks de jarenlange innerlijke strijd, uiteindelijk toch mijn eigen weg gegaan. Ik heb mijn kinderen mijn normen en waarden overgedragen, tegen de heersende regels in, vooral wat betreft het kiezen van een economisch verantwoorde studie en baan. ‘Ga stralen!’ en ‘Volg je passie!’. De keerzijde blijkt dat we alle drie (nog) zonder een redelijk inkomen zitten.

In het hersteltraject dat ik volg zitten gesprekken met een coach. Een vrouw waar ik graag mee sprak. Sprak, ja. Afgelopen week had ik een heel zware sessie. Het gesprek raakte de essentie van mijn bestaan. Op een gegeven moment voelde ik me beoordeeld als een verwende prinses op de erwt: ‘Ja hoor, leuk werk wil iedereen wel”. En ‘Je moet wel realistisch blijven hoor.’ ‘Zet je kind maar op straat, je helpt hem er niet mee door hem steeds op te vangen.’ Ik ging naar huis en maakte ruzie na ruzie met mijn schatje. Ik moest het toch voor mezelf opnemen…Ondertussen voelde ik me letterlijk (en fysiek) verscheurd, het klopte niet.

Dat ging een paar dagen door tot ik op een ochtend op het internet op een site stuitte over Starseeds, Sterrenzaad. ‘Starseeds komen gedurende hun leven achter de ware aard van hun levenspad, als ze daar steeds meer signalen over opvangen die hun hierop wijzen.’ Ik keek naar de signalen en ik grote dikke tranen rolden over mijn wangen. Herkenning en erkenning! Alle signalen, een voor een, gaven herkenning. Hoewel het zeker niet de eerste keer is dat ik ze zag, drong het zo diep tot me door dat het nu de allerhoogste tijd is om te accepteren die ik ben, en afscheid te nemen van het idee dat ik nog langer zo ongelooflijk mijn best moet doen om te passen in een doorsneebaan.

Hoe gelukkig ben ik niet met mijn Humbles™. Humble™ heeft alles in zich dat voor mij belangrijk is. Hij geeft licht en liefde door, en gelooft in het goede. Ieder mens is zijn broer en/ of zus, en hij vindt het belangrijk dat mensen voor elkaar zorgen. Geen wonder dat hulpverleners hier geen raad mee weten, zeker wanneer ik ook nog zover ga dat ik van de Pleiaden kom en met een boodschap hier ben. Dat zeg ik natuurlijk niet hardop want voor ik het weet wordt het een gedwongen opname, haha. Maar verdomme, ik verloochen mezelf zo voortdurend.

Ik weet niet helemaal of ik het volhoud, maar ik besef nu heel goed hoe belangrijk het is om mezelf te accepteren zoals ik ben…Met heel mijn hart en ziel wil ik zijn die ik ben. Eindelijk.

(oorspronkelijk 17-09-'11) Gedicht/ Poem

Soms als ik je op een foto zie

Herken ik je niet

Wanneer we samen zijn

Zie ik alleen je ziel

Zoals jij mijn ziel ziet

Daardoor kunnen we samen zijn

Ieder in een ander deel van de wereld

Ruimte en tijd bestaan niet

Licht en liefde delen we overal

Toch doe ik af en toe een stapje terug

En dan mis ik je

Ik mis de prachtige mens die jij bent

Ik mis de armen om me heen

Die me zeggen

Je bent veilig, je bent thuis

Ik doe een poging

En blaas een zuchtje wind

Ter verkoeling en als streling

Naar jouw deel van de wereld

Voel je dat?

Sometimes when I see you in a Photograph

I don’t recognize you…

When we are together

I see only your Soul

Just as you see my Soul

That’s how we can be together

Each in a different part of the World

Time and Space no longer exist

Light and Love we share wherever we are

Yet I step a little back at times

nd I miss you then

I miss the beautiful Person you are

I miss the arms around me

Telling me

You are safe, You are at home

I make an attempt

And blow a soft little breeze

To cool you and caress you

Towards your part of the World

Can you feel it?

(C10-10-‘11) Niemandsland

Sinds een paar dagen zit ik in een raar soort niemandsland. Zoals je weet is het hier een komen en gaan van de mannen in (en uit) mijn leven. Deze zomer was mijn lief zes prachtige weken bij me, dat was langer dan ik ooit met een volwassen man ben samen geweest en we hadden het geweldig. Nu is hij terug naar zijn eigen land, ik heb al geboekt om over een paar maanden weer bij hem te kunnen zijn. Maar nu zit ik hier en hij daar en dat is echt niet leuk, ondanks alle verheven gevoelens dat we ondanks de afstand toch dicht bij elkaar zijn. Allemaal waar, maar het is gewoon niet hetzelfde.

Mijn jongste zoon was enkele maanden bij me terug in huis, en dan ook echt 24/7 in huis. Ik vond het af en toe te veel en zei hem dat ook. Nu heeft hij sinds twee weken een baan en is daar opeens 24/7. En ik? Het huis is stil opeens, het was wel erg abrupt. 

Sinds ruim een jaar zit ik in de ziektewet, af en toe probeer ik weer een tijdje om te reȉntegreren en stort dan weer in. De afgelopen week had ik op eigen verzoek een gesprek met het UWV, ik wil weten waar ik aan toe ben.  Ik dacht echt dat het wat beter ging met me, maar door alle stress rond arboarts en UWV ben ik weer stappen terug gevallen. Vermoeidheid is weer sterker dan het sinds lang was, mijn fysieke klachten blijken erg stressgerelateerd en zijn dus ook erger dan ze de laatste tijd waren. En nu? Ik moet een afspraak maken met een psychiater via het UWV voor een uitgebreid onderzoek. Wil ik dat wel, straks krijg ik na 54 jaar opeens te horen dat ik niet helemaal spoor, haha? Totdat ik een uitspraak van het UWV heb weet ik niet of ik nog ooit terug moet naar de baan waarin ik word ontslagen zo gauw ik beter ben, omdat de functie is opgeheven. Of dat ik me op een nieuwe invulling van mijn toekomst kan gaan richten. Er gaat zo veel kostbare tijd voorbij. Mijn salaris is 30% teruggevallen, en dat is beslist weer wennen. Het was al niet veel maar nu kan ik eigenlijk niet eens mijn eten betalen. Eens lekker er tussen uit is niet te doen. Verlammend.

Zelfs qua weblog zit ik in een soort niemandsland. SPhoenixB voelt vertrouwd, ik kan een stukje schrijven en het plaatsen zonder daar al te veel over na te denken. Eigenlijk had ik me juist voorgenomen om voortaan alleen opmijn nieuwe blog Blue Rose- Blauwe roos te gaan schrijven. De stukjes moeten dan positiever en vol wijsheden zijn, bovendien moet ik ze steeds in twee talen schrijven. Allemaal leuk en aardig, maar het maakt het minder spontaan; te hoge eisen aan mezelf of aan mijn stukjes. Dan heb ik ook mijn nieuwe blog landofthehumbles, hartstikke leuk, daarin ik vertel over mijn nieuwe passie˸ De Humble™. Ook daar moet ik mijn weg nog in vinden. Ik wil graag naar buiten treden met ze maar weet niet precies hoe, ook al omdat mijn gezondheid nog niet helemaal okee is.

Kortom, ik wil niet klagen want ik voel me verder redelijk, maar ik vind het wel even ingewikkeld allemaal. Eigenlijk wil ik gewoon graag verder, vooruit kijken en denken en doen. 

P.S. Kijk je af en toe ook op mijn nieuwe sites? Er staat een link rechtsonderaan op SPhoenixB.

(C 19-06-’11) Verbinding

Geef iemand de kans om zijn eigen weg te gaan, om zijn eigen fouten te maken, maar ook om zijn eigen zelfvertrouwen te bouwen.
Verbinding
Contact. Hoevelen zijn oprecht genteresseerd in de ontmoeting met een ander. Ben zuinig op diegene die echt contact maakt, die het kan schelen hoe het met een ander gaat.
Verbinding
Tussen aards en Universum. De dingen zijn wat ze zijn, en ze gaan zoals ze gaan. Ingrijpen is verloren energie, een nodeloos gevecht. Stop het vechten tegen de stroom. Aanvaard, accepteer en geef je over aan de stroom.
Verbinding
Je weet dat ieder mens altijd de keuze heeft tussen liefde en angst. Wat doe je zelf. Laat de angst los en kies voor de liefde. Juist als het moeilijk gaat. Wat aandacht krijgt groeit. Laat de angst los en laat de liefde groeien.
Verbinding
Liefde is grenzeloos. Wanneer je echte liefde kent dan is deze universeel en sluit niets of niemand uit. Diegenen die het het hardst nodig hebben zijn zij die op het eerste gezicht het minst je liefde oproepen. Het is eenvoudig om een klein onschuldig kind lief te hebben. Het kost veel meer moeite om een koude misdadiger lief te hebben terwijl deze het hard nodig heeft.
Verbinding
Leef waardig: wanneer je niets meer hebt hou je altijd nog je waardigheid, mits je overtuigt bent van je waarde. Je gevoel van eigenwaarde is de basis van je liefde, zonder jezelf lief te hebben kun je het licht niet doorgeven, kun je de liefde niet doorgeven.
Verbinding
Het is gemakkelijk om een hoogstaand en heilig leven te leiden wanneer je geen dagelijkse beslommeringen kent. De echte waarde zit in een hoogstaand en heilig leven terwijl je niet weet hoe je je rekeningen moet betalen. Wanneer ziekte en verdriet op je pad komen en je je kunt overgeven aan de stroom.
Verbinding
Het Universum, God, Allah, is onzichtbaar, niet uit te leggen in woorden, het is groot en groots en het is één. Het is in ieder van ons.
Verbinding
Zorg voor jezelf en je bent in staat om voor een ander te zorgen, je bent in staat om voor alles te zorgen. Hou van je zelf n je spreidt het houden van uit over de hele wereld, over het Universum en over je zelf.
Verbinding
Liefde is groot, liefde is de bron. Het is hier en nu. Zoek niet in het verleden en zoek niet in de toekomst. Leef niet in het verleden en leef niet in de toekomst. Leef nu, en heb lief. We zijn één.

(C08-05-’11) Over dromen en over zelfbouw

Zojuist schreef ik een mailtje naar mijn Gambiaanse ‘zoon’. Ja inderdaad, die van de Barrow Bags. Ik vroeg hem wat hij graag zou willen met zijn leven. Ik vertelde hem mijn droom.
Ik droom van een mooie plot (stukje land in de Gambia) waarop ik/ we een eigen huis kunnen bouwen om daar de rest van ons leven te wonen. Ik ben altijd weg geweest van Adobe, leemhuizen. Tijdens mijn bouwkunde gerelateerde stage in Mali, honderd jaar geleden, zal ik die liefde voor de lemen gebouwen hebben opgelopen.

Toen ik twee jaar terug mijn eigen huisje op de compound van vrienden bouwde, had ik ook graag een lemen huisje gebouwd. Natuurlijke materialen hebben mijn voorkeur. Maar degene die het voor me zou bouwen overtuigde me dat ik beter materiaal kon gebruiken dat langer stand zou houden, leem zou je ieder jaar weer moeten bijwerken omdat regen, zon, wind te veel erosie veroorzaken. Ik denk dat hij gelijk had en inderdaad mijn huisje, ons paradijsje, staat nog prima overeind, na enkele regenseizoenen. Toen ik dat huisje liet bouwen had ik niet gedacht dat ik op zo’n korte termijn niet meer alleen zou zijn, en dus is helaas het huisje te klein voor twee personen, bovendien zou ik graag op mijn/ onze eigen compound wonen, en niet onder de vleugels van een ander. Ik hou van eenvoud, en wil en kan ik niet voor langere termijn in zo’n luxe leven. Ons kleine paradijsje is meer dan prachtig geworden zoals je op de foto ziet, maar het is helaas niet bedoeld om permanent te wonen. En dus droom ik.

Tegenwoordig is er een nieuwe techniek bedacht door Nader Khalili, en die heet Superadobe. Hierbij wordt gebruik gemaakt van zandzakken en prikkeldraad. De zandzakken worden met zand gevuld en goed plat gemaakt, waarna ze gestapeld kunnen worden. Voor een raam of deur wordt een opening vrijgemaakt.
Zo kun je bijna elke vorm die je wilt maken. Dit is een eenvoudige, snelle en goedkope manier van bouwen. Oorspronkelijk ontwikkeld voor op de maan, wordt deze technologie waarbij gebruik wordt gemaakt van oorlogsmaterialen, door Nader Khalili, vrijgegeven zodat over de hele wereld mensen die niet veel hebben dan wel op de vlucht zijn op een eenvoudige manier comfortabele huizen bouwen met materialen die meestal wel voorhanden zijn.

Mijn droom is om niet alleen een eigen compound ooit te hebben maar ook zelf met superadobe een huisje in een organische vorm te bouwen. Een huis helemaal zelf ontworpen en met materiaal uit de omgeving gebouwd. Geweldig!

Helaas is de realiteit dat ik mijn baan binnenkort kwijtraak en mijn droom verder weg lijkt dan ooit. Maar zoals onder andere Will Smith al zegt: Being realistic is the most commonly travelled road to mediocrity. Ik droom, ik heb altijd gedroomd en ik droom nog steeds, en ik droom groot, want in een droom hoef je geen rekening te houden met de kosten of andere beperkende zaken. Tegelijk is het meer dan een droom, het is een bestelling bij het Universum, en daarom weet ik dat deze droom gaat gebeuren.

Meer info over de Superadobe en Nader Khalili ( en trouwens ook weer over Rumi!) vind je onder ‘Links & Tips’.

(24-04-’11) Leuk even bellen

Ruim twee weken terug in het land, dus hoog tijd om mijn lief even te bellen. Ik wilde zijn stem graag horen: drie weken getrouwd en alweer twee weken apart, niet leuk. Eigen schuld dikke bult, ja, ik weet het. Maar toch.

Via een 0900 nummer kon ik steeds bellen voor 18 cent per minuut, dat valt te doen zo nu en dan. Opeens werkt dat nummer niet meer, tenminste, je kunt het bellen en dan na een aantal handelingen kun je het gewenste nummer draaien, en pas dan wordt er verteld dat je dat nummer niet meer kunt bereiken met het gedraaide 0900 nummer, je moet een ander nummer bellen en dat kost je 30 cent per minuut. Je hebt dan al voor heel wat wachttijd moeten betalen. De afgelopen dagen gebeurde me dat een paar keer en onnozel dacht ik nog: ik wacht een paar dagen, straks werkt alles weer gewoon.

Gisteravond heb ik de hele avond goedkope belnummers opgezocht via het internet en velen van ze uitgeprobeerd, allemaal tevergeefs. Steeds kreeg ik de melding dat het nummer dat ik wilde bereiken toch weer via een ander 0900 nummer moest worden gebeld, de minimale kosten waren weer 30 cent per minuut. Ofwel ik kreeg nadat ik was ingebeld helemaal geen contact meer, terwijl de teller doorliep. Er waren ook nummers bij waar na het eerste contact niets meer gebeurde, steeds wacht je toch even of de telefoon misschien later overgaat. 

Ik bedacht dat ik dan maar voor 30 cent per minuut zou bellen, maar nadat ik die stap had gezet gebeurde het zelfde. Ik hoorde niets meer, of de telefoon ging wel over maar werd niet opgenomen. In die gevallen belde ik hoopvol nog een keer, maar er gebeurde niks. Gefrustreerd dacht ik: Nou ja, dan maar even rechtstreeks bellen, de nood was immers hoog, ik miste mijn lief gewoon.

Zo gezegd zo gedaan. Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb minstens 10 x gebeld, we kregen wel contact maar konden elkaar niet verstaan. Een enkele keer ging het een beetje, en konden we een paar zinnen uitwisselen, maar dan werd of de een of de ander weer een marsmannetje met meer gebliep dan verstaanbaars te vertellen. Dan maar mijn mobiel geprobeerd, hetzelfde resultaat. Twee keer geprobeerd, de enige conversatie was; “Hallo…’, “Hallo…’, ‘Hi darling, you hear me?...’Stilte, gekraak. “Hallo…’, “Hallo…’, Ik had een beltegoed van €19.00 en aan het eind was er 5 cent over. Shit! Wat zal de rekening van mijn vaste telefoon dan wel niet zijn de komende maand.

Via de vaste telefoon konden we na het “Hallo…’, “Hallo…’, “Hallo…’, “Hallo…’, “Hallo…’, een paar keer moeizaam wat zinnen uitwisselen. Zo slecht verstaanbaar, mijn linkeroor was helemaal uitgerekt van het in de telefoon kruipen, mijn ogen keken scheel van de inspanning, en mijn nek zat in een gigaknoop, zo moest ik me inspannen om wat er werd gezegd te ontcijferen. 

We lopen tegen de deadline van de IND aan en hadden dus naast de gewenste lieve woordjes ook serieuze zaken te bespreken, dat maakt het extra frustrerend. Volgens mij hebben we nu afgesproken dat mijn lief vanmiddag probeert een uitgebreide mail te sturen met alle benodigde info en antwoorden op eerder per mail gestelde vragen. Hij had vrijdag geprobeerd te mailen, maar hoera, het internet, of de door hem gebruikte pc, werkte ook al niet mee. De mail werd niet verstuurd. Vanmiddag probeert hij het weer, en weer, en weer.

“Hallo…’, “Hallo…’, “Hallo…’,waar blijft de hulp van het Universum wanneer je haar nodig hebt...

(10-04-'11) Getrouwd

Gisteren ben ik teruggekomen van mijn reis naar de Gambia, maar zelfs vandaag ben ik nog niet echt terug. Mijn hoofd en hart zijn vol, vrijdag 1 april 2011 zijn mijn lief en ik getrouwd in de Gambia, en nu ben ik weer in Nederland, en hij is nog daar.
Zodra er meer rust is in mijn hoofd kun je hier weer stukjes verwachten.

( C17-03-’11) De Hereniging, Inshallah

Op een weekje na in mei, is het precies een jaar geleden dat mijn lief en ik samen waren. Het was natuurlijk nooit de bedoeling dat het zo lang zou duren voor we elkaar weer zien. Een geweigerd visum, langdurig in de ziektewet, dat zijn de hoofdobstakels geweest, en dat soort dingen zijn ook meteen de grote nadelen aan een lange afstandsrelatie. Ik zei het al eerder, ik kwam nog nooit zoveel grenzen tegen als in deze situatie van grenzeloze verliefdheid.

Ik moet zeggen dat ik het ook bijna niet meer volhoudt, de afstand is me soms te groot en te lang. De afhankelijkheid ook, om elkaar te kunnen zien zijn we afhankelijk van ambtelijke willekeur (visum), economische omstandigheden (prijs ticket etc. ), werk/ niet-werk, nog even en ik ga mijn tweede jaar in de ziektewet in en dat betekent dat ik naar 70% van mijn inkomen ga, bovendien krijg ik ontslag zo gauw ik beter ben (!) en ook dan is mijn inkomen maximaal 70%. De vraag is hoe ik dan in Godsnaam kan sparen voor een reis naar mijn lief.

Maar vandaag ben ik blij. Morgen zie ik mijn lief weer, Inshallah, als God/ Allah het wil. Ja, het is spannend om elkaar na zo’n tijd weer te zien, er is veel gebeurd in dit jaar, we hebben allebei klappen gehad, net als iedereen natuurlijk. Veel kun je delen via e-mail, sms en soms telefoon, maar veel hou je ook voor jezelf. Je wilt de ander niet te veel belasten, de machteloosheid is groot wanneer je lief aan de andere kant van de wereld even de moed laat zakken. De vreugde is moeilijk te delen wanneer je goede tijden doormaakt met vrienden of familie. Ondanks alle obstakels hebben we intensief contact en voelen we beiden dat onze band, onze basis, steeds steviger wordt. We zijn beiden steeds zekerder van onze gevoelens, van het wederzijdse respect en de diepe pure liefde die we voor elkaar voelen. Dat is waarom we volhouden tegen alle verwachtingen in.

“Ga, en hak knopen door,” zegt een collega als ze me een goede reis wenst. “Het lot grijpt in“ zegt een ander, en er wordt bedoeld dat ik nu vrij ben om naar Afrika te gaan, te emigreren. Het is mijn bedoeling om me bij mijn lief te voegen en samen verder te gaan, maar ik ben er nog niet aan toe. Ik kan mijn kinderen, mijn moeder en mijn katten nog niet achterlaten. Ik heb geen inkomen om mezelf te onderhouden en het inkomen van mijn lief is al te weinig voor hem alleen. Het liefst zou ik ieder jaar een paar maanden naar Nederland komen, maar bij wie zou ik een kamertje kunnen huren waar ik een paar persoonlijke spullen achterlaat en waar ik kan logeren wanneer ik hier ben, en wie vangt mijn post voor me op wanneer ik daar ben? Kortom, ik vind het een hele stap, en het verbaast me soms hoe gemakkelijk mensen zeggen: Ga dan! Terwijl ze zelf van hun leven zo’n stap niet zouden durven nemen. Maar het komt goed. Het zal niet zo heel lang meer duren voor ik er klaar voor ben. Ik heb de tweede helft van 2012 in mijn hoofd als vertrektijd, misschien wordt het iets eerder. De tijd zal het leren.

Voorlopig ga ik voor drie weken, en ik probeer het gemiezemuis zo veel mogelijk uit mijn hoofd te zetten en te genieten van de tijd die mijn lief en ik samen hebben, en ik zal genieten van de familie en vrienden die ik weer ga zien en in mijn armen kan sluiten. Leve de hereniging, Inshallah.

17-03-‘11

(C13-03-’11) En dan is het leven weer een feestje

Ik had het hier al eerder over de speciale coachingskwaliteiten van mijn jongste, maar ik blijf verbluft zijn over wat hij kan en hoe liefdevol hij blijft zoeken om de knoop en de warboel in mijn lijf en hoofd te ontwarren. Dat alleen al is een cadeau van het universum.

Zelf was ik hard op weg om ten onder te gaan in de wanorde in mijn denken, vooral na het aangekondigde ontslag was het volkomen onverwacht alsof ik een klap van de molen had gekregen. Mijn baas vroeg enkele dagen later hoe het met me ging, en ik begin zo ontzettend te janken op mijn werk, te midden van al die jonge vlotte succesvolle collega’s. Ik schaamde me, maar tegelijk vond ik het goed dat mijn baas, en anderen, zien dat het toch niet niets is, om terwijl je al maanden in de ziektewet zit je ontslag aangezegd te krijgen.

Gisteren werd mijn Benjamin eenentwintig, ik was bijna de hele dag alleen thuis dus gelukkig had ik geen slingers opgehangen. Mijn hoofd bleef maar malen, ik kon geen touw vastknopen aan de interne discussie. Het was/ is alsof ik zelf mijn grootste vijand ben. Pijnlijk. ’s Avonds bleef mijn schatje tegen me aanpraten, en ik wilde niet meer, maar hij ging door. Hij probeerde de kern van al mijn opmerkingen, klachten en losse flodders te pakken te krijgen. Uiteindelijk pakte hij potlood en papier en zette een schema neer, en door dat schema door te lopen en door te praten kwam er steeds meer rust in mijn hoofd. Nee, ik ben niet gek, ik ben mijn verstand niet aan het verliezen. Die innerlijke strijd kwam ook heel duidelijk in beeld.

De heling, de zelfgenezing bestaat uit het heel maken van de verschillende facetten van mij en in mij, en in iedereen uiteindelijk. Het ziekmakende gevecht in mij komt uit de strijd tussen mijn conditionering, wat denk ik dat er van mij wordt verwacht, wat verwacht ik van mijzelf, tegenover de dringende behoefte om vrij te zijn, om autonoom te zijn, mijn eigen weg te gaan.

Het is prachtig hoe ik deze begrippen eerder tegenkwam in voor mij belangrijke boeken, verhalen, maar nu pas begrijp wat er aan de hand is in mij, in veel mensen, met name wellicht in kunstenaars (!?).

Natalie Goldberg heeft het in haar boek: Wild Mind, living the Writer’s Life, in dit verband over de Wild Mind versus de Monkey Mind. Het is vier jaar geleden dat ik het las, en nu pas voel ik wat ze bedoelde. De Monkey Mind, de na-aap mind, bestaat uit de waarden en normen, de samenleving, je opvoeding, De Wild Mind is je authenticiteit, je bron, het is puur en echt.

Hetzelfde verhaal komen we tegen in Paolo Coelho’s: De Alchemist. Ik noemde het al eerder, het is belangrijk dat een mens zijn eigen weg vindt en gaat, leef je legende! Daar leert de Alchemist om lood in goud te veranderen.

Citaat: “Wat je nog moet weten is dit: voor ze een droom verwezenlijkt, wil de ziel van de wereld altijd eerst nog testen wat je onderweg hebt geleerd. Ze doet dat niet om je te sarren, maar om samen met je droom ook de lessen te laten verweven die je leert terwijl je werkt aan je droom. Dat is het moment waarop de meeste mensen afhaken. Dat is wat wij in woestijntaal noemen:’Sterven van de dorst terwijl de palmbomen reeds opdoemen.’ De jongen moest denken aan een oud spreekwoord van thuis: het donkerste uur is het uur voor de zon opkomst.”

“Geef je niet over aan wanhoop, dan kun je niet praten met je hart.”

Je hart staat hier voor de kern, het autonome, versus de Monkey Mind, het aangeleerde.

Het is waar, zo nu en dan geef ik me over aan wanhoop, dan verlies ik het overzicht en de controle. Het schemaatje dat mijn Benjamin voor mij maakte op de dag van zijn officiële volwassenheid, helpt mij om de draad weer op te pakken die ik na mijn ontslagaankondiging opeens even kwijt was.

Het leven is een feestje. Mijn leven is een feestje, met een zoon die mij begeleidt op de weg terug naar gezondheid, heelheid, via zijn liefde, aandacht en coaching en een zoon die mij begeleidt op de weg terug naar gezondheid, heelheid, via zijn wonderlijke meditatieve muziek, die ik tijdens dit schrijven op mij laat inwerken. Deze muziek is te beluisteren op http://www.amorphae.com.

En nu ben ik eindelijk klaar om volop te genieten van het feit dat mijn lief en ik over slechts enkele dagen samen zullen zijn.

En zo kom ik terug bij mijn persoonlijk gebed dat ik in een van mijn eerste teksten neerzette:

13-03-‘11