Kennismaking

Goedemorgen!

Op deze bijzondere dag presenteer ik voorzichtig mijn nieuwe weblog.

SPhoenixB is ontstaan vanuit de behoefte mijn 'proces' van ziek zijn en beter worden te begrijpen. Ik ben nu toe aan een volgende stap. Dingen zijn wat ze zijn, en het is goed zo. Beter worden zit er niet in, maar ik voel me niet een zieke, omdat ik daar geen nadruk op leg. Ik ben een mens met vele kanten, net als iedereen.

Ik hoop dat vaste lezers mee overstappen en het nieuwe weblog ook waarderen.
Hoewel... de ervaring leert dat drama meer lezers aantrekt...

Reacties zijn altijd welkom.

Afscheid

Na tweehonderd blogs is het even tijd voor bezinning.
De koek lijkt op.

Wordt vervolgd.

(13-03-'13) Raar

Raar:
Het is gebeurd. Afgelopen zaterdag heb ik mijn eerste zuster verloren sinds ik in het klooster verzorgingshuis werk. Natuurlijk, je weet dat het altijd kan gebeuren, de gemiddelde leeftijd is ergens in de tachtig, als ik het wel heb. Het blijft raar.  Ik ga me toch hechten aan de zusters, ook al weet je dat het maar voor even is. Het is goed zo, in dit geval. De zuster was oud, had pijn en was vaak angstig. "Hou je even mijn hand vast?", vroeg ze dan. Steevast bedankte ze me dat ik was gekomen. Dankbaarheid is een mooi iets.
Waar ik aan moet wennen is de beslotenheid van een kloostergemeenschap. De begrafenis wordt in eigen kring gevierd, daar mogen alleen zusters zelf bij zijn. Dat vind ik dan weer een beetje vreemd. Maar ach, het zij zo.

Ook raar:
Opeens zit ik weer met een huis vol mensen, jonge mensen. De oudste zoon permanent, tenminste...het zou voor ongeveer een maand zijn. De jongste zoon kwam gisteren met zijn vriendinnetje samen toch onverwacht zijn verjaardag een beetje vieren, gedenken.
Geld, geld, geld. Wat een grote rol speelt geld momenteel in het leven. Het niet hebben van geld. Het niet hebben van een inkomen, en daardoor niet kunnen betalen van rekeningen, die verdubbelen, totdat deurwaarders beginnen te dreigen met dagvaardingen, gevolgd door... etcetera etcetera. Wat een onrechtvaardigheid. Doet me denken aan een liedje van vroeger: De boom wordt dikker en dikker. De schulden worden groter en groter. Schuldhulpverlening helpt je niet als je geen inkomen hebt. Het dreigen gaat door.
Raar.
Ik sta aan de kant en kan niets doen.

Raar:
Ik heb het ongelooflijk koud. Nog geen maand geleden had ik het ongelooflijk warm. Toen daar, Afrika, nu hier, Nederland. Vorige week heb ik in de zon in de tuin gewerkt, redelijk warm, toen hier. Een paar weken terug had ik het af en toe koud, 's avonds buitenzittend toch maar een trui aan. Toen daar.
En nu? Nu sneeuwt het en het vriest en de lente staat te wachten om te beginnen.

(06-03-'13) Life is a Roller Coaster

Jeetje, wat is het leven toch speciaal, heftig, mooi, aandoenlijk enzovoorts.
Vandaag is mijn lief jarig en al zit er zo'n vijf- of zesduizend kilometer tussen ons in, we zijn dichter bij elkaar dan ooit. Net lekker ge- facebook-chat. Mensen mopperen wel over Facebook, maar ik ben er maar wat blij mee. Lieve woordjes en woorden van dankbaarheid dat we elkaar ooit tegenkwamen. We memoreren vaak hoe ver we zijn gekomen sinds we elkaar tegenkwamen, alsof we wonderen mogelijk maken. Zo mooi, zo lief, zo bijzonder.

Morgen en overmorgen mag ik weer naar de zusters, mijn nieuwe vriendinnen. Heerlijk. Het leven kan soms zo simpel zijn.

De zoon is thuis, het huis is aangepast. We hebben meer ups dan downs. Eigenlijk ben ik blij wanneer ik zie dat hij tot rust komt in zijn oude vertrouwde huisje. Ik voel me ook wel een beetje trots, of is het tevreden, wanneer ik zie dat ik hem een beetje hoop kan geven wanneer hij het even niet ziet zitten. Hij heeft jarenlang zo hard, te hard, gewerkt, en zoveel mooie projecten zijn steeds op het laatste moment niet doorgegaan. Muziek is geen prioriteit in tijden van crisis, hoe stom toch. Muzikanten moeten toh ook huur en zorgverzekeringen betalen.
Al twee dagen het vriendinnetje in huis dat hem, maar zeker ook mij, liefdevol verzorgt. Er wordt gekookt, boodschappen gedaan, en dan rook ik ook nog van haar. Nou ja zeg.

Morgen gaat de andere zoon zijn de opnamen maken voor zijn hoofdrol in een aflevering van 'Beschuldigd', een televisieserie. Trots op hem, ook al worden rekeningen niet betaalt voorlopig omdat er geen inkomsten zijn.

Life is a Roller Coaster. Ik verveel me nooit.

(28-02-'13) Stoelen- en banken- dans

In den beginne...

had ik een mooie roodleren hoge bank. Ik vond de bank prachtig en toen ik hem kocht , honderd jaar geleden, was het een rib uit mijn lijf. Binnen korte tijd was het onderstel gebroken doordat mijn schatjes in hun jeugdige onschuld dachten dat het een springbank was. Ik kon geen verhaal halen in de winkel omdat die plotseling en grondig was verdwenen. Okee, kapotte bank dan maar. Armoedig maar ja, boeken als steun onder de bank en we gaan verder.

Toen kwam er een zoon weer thuis wonen. Zijn meubels werden opgeslagen in de schuur. Op een gegeven moment wilde hij zijn bankje, eenafdankertje van ouders van een vriend van hem,  in de woonkamer omdat dat veel handiger zou zijn (!). Na lang zeuren toegestemd, en zowaar, het was handiger.
Na verloop van tijd vertrok de zoon weer en nam het bankje mee. Okee, ook goed. Ik richtte de kamer weer in naar mijn eigen smaak en keuze.

Toen overleed mijn moeder. We wisten niemand voor haar schommelstoeltje maar het was toch ook zonde om het zomaar naar de spullenhulp te doen. Een paars Stokke- stoeltje dat we indertijd samen hadden gekocht. Ik hou weliswaar niet van paars maar okee. Ik nam het stoeltje mee naar huis en het kwam op de plaats van mijn oude houten schommelstoel die toch al een beetje problemen gaf. Deze schommelstoel zette ik achter in de kamer bij mijn bureau. Het stoeltje van mijn moeder bleek uiteindelijk een aanwinst, het stond niet eens zo gek in mijn kamer.

Gisterenavond kwam  de andere zoon weer thuis. En jawel, je raadt het al. Weer alle meubelen mee terug. Okee, je mag ze in de schuur zetten. Na hoogoplopend overleg besloten we dat zijn (hun) zitbank in de woonkamer mocht, omdat die van mij, hoe mooi ik hem ook vond, na twintig jaar echt niet meer bruikbaar was. En, echt waar, hij mocht zelfs, of hadden we dat eigenlijk helemaal niet afgesproken, ook die grote stoel die zo lekker zit meenemen en in de huiskamer zetten. Wat een invasie. Maar okee, toegegeven, het staat niet gek en zit/ ligt helemaal niet gek.

Nu staat het schommelstoeltje van mijn moeder achter in de kamer bij mijn bureau. Het oude schommelstoeltje staat in de schuur opgeslagen, samen met bedden, matrassen, veel spullen, koelkast en fornuis, als ik het zo gauw goed zag.
Als je goed kijkt zie je mijn oude woonbank afgedankt in de tuin staan. Ik vind het heel armoedig maar ja. Het moet even. Toen de bank in dit huis kwam hadden de buren geen schutting en dus kon hij via de tuin van de buren door de openslaande deuren naar binnen. Nu moet hij eerst vakkundig gesloopt worden voordat hij via de poort kan worden verwijderd.

Nu staan er meubelen in de woonkamer die zoonlief en vriendin via Marktplaats voor €30.00 hadden aangeschaft, en mijn bank van echt zadelleer die vele malen duurder was, staat nu in de tuin te wachten op zijn genadeslag. Het gekke van alles is dat mijn zoon maar voor een maandje terug zegt te zijn... Het zal wel iets langer duren voordat hij een nieuw droomhuis vindt, maar dan wil hij natuurlijk wel zijn bank weer mee. Hahaha.

(20-02-2013) Weer terug 2

We zijn weer helemaal terug. Vandaag is zo'n lekkere regel en administratie dag.
Vanochtend eerst een functioneringsgesprek bij de zusters. Geen probleem, alles gaat goed. Da's mooi.

Daarna een moeilijk telefoontje. Niet lang geleden besloot ik om te gaan werken bij een bedrijf dat ik al jaren met belangstelling volg, en dat in Nederland en in Gambia werkt. Ik had er zin in en was er blij mee. In Gambia had ik een kennismakingsafspraak met mijn nieuwe collega's die helaas nogal tegenviel. De managing director waar ik mee sprak was eigenlijk te ziek voor een afspraak dus ik snap dat het gesprek niet zo vlotte, maar ik kreeg toch mijn twijfels of het bedrijf en ik wel een goede match waren. Dat ligt niet aan het bedrijf en het ligt niet aan mij. Soms gebeurt het nou eenmaal dat je toch net op een ander spoor blijkt te zitten. Vandaag had ik een telefonisch gesprek met een Nederlandse collega waarin ik moest zeggen toch van verder samenwerking af te zien. Niet leuk. Vervelend om te doen, niet mijn stijl etc. Maar na afloop was ik opgelucht, het beste bewijs dat het een goede beslissing was.

Toen een vervelend telefoontje, twee zelfs, met mijn oudste. Hij heeft de huur van zijn huis opgezegd en wil een maandje (!?...) thuis komen wonen. Okee schat, 'tuurlijk, ik laat je immers niet op straat staan. "Tuurlijk, de meubels kun je zolang in de schuur op slaan, geen probleem. Gisteren vertelde hij langs zijn neus weg dat hij wel een grote stoel voor in de woonkamer (klein) meeneemt en zijn tweepersoons bed mee wil nemen. Dat oude stapelbed dat op zijn kamer staat kan wel weg.
Mijn schat is 25 inmiddels, en ik ben verder gegaan met mijn leven, ik heb de kamers van de jongens inmiddels in gebruik. Ze kunnen er best slapen maar niet de hele boel verbouwen. Ik vertelde hem dus dat ik dat bed echt niet zie zitten. Dat werd en wordt me niet in dank afgenomen. Hij verzint van alles waarom ik een zeur ben dat ik dat bed niet boven wil en hij zal mij wel even vertellen wat ik moet doen. Daar wringt dus de schoen. Mijn herwonnen vrijheid wil ik niet kwijt. Ik heb gewoon geen zin meer om me aan te passen en maar stilletjes en gefrustreerd af te wachten wanneer hij weer gaat. Ik hou mijn poot stijf en dat is hij niet gewend, ik ook niet maar het voelt goed, al is het geruzie niet fijn natuurlijk.

Vanmiddag moest ik papieren voor de gemeente invullen. Veel papieren met nog veel meer bijlagen om te bewijzen dat het klopt wat ik zeg. Ik word met mijn neus op het feit gedrukt dat ik iets netter met mijn administratie om moet gaan. Twee belangrijke papieren kwijt, gatver. Via het internet wat 'bewijzen' kunnen achterhalen en downloaden en nu maar hopen dat ze worden geaccepteerd.

Omdat ik toch bezig was dacht ik meteen mijn belastingaangifte maar in te vullen. Was dat even schrikken!!! Gestoeid dit jaar met heffingskortingen en verschillende inkomentjes. Foutje. Vorig jaar kreeg ik een heel leuk bedrag terug waardoor ik mijn lief naar Nederland kon laten komen, maar dit jaar moet ik een niet leuk bedrag terugbetalen. Sowieso nooit leuk, maar het houdt in dat ik mijn lief deze zomer dus niet naar Nederland kan laten komen... en dat ik geen idee heb of en wanneer ik zelf weer die kant op kan. Kijk, daar word ik dus helemaal beroerd van...

De dag is bijna om en ik heb het koud en warm, en koud, en warm, en koud...
Ik mis mijn lief en de zon.

(18-02-'13) Weer terug

Gisteravond teruggekomen in Nederland, mijn hart heb ik nog even daar gelaten. Ik zit al de hele ochtend aan de computer; eerst alle foto's bekeken en er een paar uitgezocht om af te laten drukken, zo ben ik nog een beetje daar.. Daarna toch maar een blik op de post en de rekeningen geworpen. De meesten leg ik nog even naast me neer.

Leven in twee werelden. Pfoeh.

Mijn nieuwe familie opnieuw bezocht, voor het eerst in mijn eentje met het openbaar vervoer. Trots op mezelf. Ik heb mijn nieuwe nichtje dat half december werd geboren vastgehad en kunnen knuffelen, heerlijk.
Bijgekletst met haar moeder, mijn schoonzusje. Okee, de familieverhoudingen zijn wat ingewikkelder dan hier, maar laat ik haar mijn schoonzusje noemen. Een fijn mens, hardwerkende vrouw met een hart van goud, net zoals haar zusje, dat ik ook bezocht.

Zittend in de keuken terwijl ze uitgebreid aan het koken was, hebben we elkaar weer een beetje beter leren kennen. Ook van haar kinderen heb ik weer genoten.

 


We zijn weer bij opa langsgeweest. Bijzondere opa, die op zijn 87ste opnieuw vader wordt. Mooie, wijze en warme man. Wat bof ik met mijn familie.

En tenslotte ook bij mijn zwager, de grote gespierde man met de verlegen lach en het gouden hart, langsgegaan. Hij is houtbewerker en door hem heb ik een aantal houten beeldjes laten maken.

 

Afrika, mijn hart. Mijn thuis. 

En nu ben ik weer hier.  Ik ga er weer het beste van maken, totdat ik weer terug kan.

(29-01-'13) Het is -bijna- zo ver

Je zou zeggen dat het went, na inmiddels 7x dezelfde reis te maken, maar ik ben al een paar dagen onrustig. Waarom? Geen idee. Mijn koffer had ik gisteren al helemaal ingepakt. Nou okee, niet helemaal, want af en toe gooi ik nog even iets uit de handbagage in de koffer en andersom. Ik word moe van mezelf als ik mij zo bezig zie.

Het is bijna zo ver. vannacht zal ik niet veel slapen want om 04.00 uur vertrekken we naar Schiphol. Misschien doe ik vanmiddag op de bank een poging. Ik heb namelijk wat verhoging en een ontstoken teen -ja hoor, ze heeft weer wat- , dus ik wil even extra op mijn gezondheid letten.

En dan morgenmiddag om kwart over een plaatselijke tijd kom ik aan. Het is een jaar geleden dat ik familie en vrienden zag. Maar natuurlijk ga ik vooral om weer even bij mijn lief te zijn... Yes!!!!

(23-01-'13) Op weg

Het is vandaag 23 januari, en ik besef opeens dat ik al op weg ben.
Begon het toen het notitieboekje dat ik bestelde voor deze reis, in de bus viel? Of begon het toen ik de belachelijk dure malaria-tabletten haalde? Nee, het begon nog niet bij de malaria- tabletten, toen was ik nog niet op weg.

Het is een jaar geleden dat mijn moeder ziek werd. Ik was toen net weg. Herhaaldelijk had ze gezegd dat ze er tegenop zag dat ik wegging. Heeft ze iets aangevoeld?
Nu is het de eerste keer dat ik weg ga terwijl ze niet meer leeft. Ik besef daardoor meer dat ik weg ga en ik besef daardoor meer dat zij niet meer in mijn directe leefwereld is.

Gisteren ging ik naar de Action, een wonderlijke winkel waar je teveel uitgeeft omdat alles zo goedkoop is. Oh hebzucht. Het is ook de winkel waar je voor een nog leuk bedrag allemaal kleine cadeautjes kunt uitzoeken.
* Scheermesjes, voetbalsokken, waslijn, wasknijpers, lollies_ slecht ja, ik weet het_, schildersetje etc.

Eergisteren bij de plaatselijke super al koffie (Nescafé) en kaas gehaald en een speciaal soort koek die mijn lief graag meeneemt naar zijn werk of de Universiteit. Ik wil niet met lege handen komen.
Ik was afhankelijk van de storting van huur- en zorgtoeslag voor ik deze niet alledaagse boodschappen kon doen. Overheid bedankt, het is goed besteed.
En nu ben ik onderweg.
Ik vul beetje bij beetje het kattenvoer aan en moet nog extra zand voor de kattenbak halen. De katjes voelen aan dat ik onderweg ben en ze zijn aanhankelijke dan ooit.
De buren op de hoek zorgen voor de katjes, een andere buurvrouw is zo lief om mij in de nacht van dinsdag op woensdag om een uur of vier naar Schiphol te brengen. Geweldig.

Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn lief zo gauw weer zie. Het kost me steeds meer moeite om gescheiden te leven, ik vind het moeilijk om geduldig te blijven. Ik ben blij en ik ben bang. Iedere keer kan de laatste keer zijn dat ik de reis kan maken, maar nu ben ik nog onderweg en ik probeer te vertrouwen op een wonder waardoor mijn lief en ik samen kunnen zijn en blijven.
Op weg. 
Een liefde tussen twee werelden in tijden van armoede.

(15-01-'13) Iets anders...vervolg

Hij is af, helaas, want het was leuk om aan te werken.
De weg was leuker dan het bereiken van het doel. Zo gaat dat soms.
Het was leuk en uitdagend met die verschillende soorten en vooral diktes in wol. Ik had nooit eerder rondjes ofwel Granny Squares gehaakt. Zelfs het aan elkaar maken was spannend. En dan dat afwerkrandje in pasteltinten, vooral langs de capuchon. Leuk.
Nadat ik alle bollen opgehaakt had telde ik de zwarte en de grijze rondjes en op een blaadje rekenpapier heb ik verschillende ontwerpjes getekend tot de aantallen klopten en ik tevreden was. Ik had een paar rondjes over, dus heb ik een capuchon aan het dekentje gemaakt.


Ik weet niet zeker hoe ik het resultaat vind. Leuk? Hm. Apart? Dat zeker. Beetje grof? Hm.. dat ook. Zal ik hem ooit dragen? Hm...???
Hij is loeizwaar geworden en met die gaten erin is hij gauw te koud lijkt me. Nou ja, zoals gezegd: de weg was leuk.

(07-01-'13) Te koop *Afrikaans

Ik heb een paar prachtige Afrikaanse jurken en tassen te koop:
Laat maar even horen als je interesse hebt. Het zijn enkele stuks, dus weg is weg.

Kaftan lang met olifant/ x-xl/ €30

Kaftan lang met mouwtje/ m-xl/€30

Jurk met smokwerk/ s-m/ €20

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits/Medium/ €12.50

Tas met rits en twee vakjes/ Groot/ €17.50

Kaftan kort/ extra small0 small/ €20

Kaftan kort/ small/ €20

(31-12-'12) Iets anders

Ja, ik weet het, het is 32 december... wat een verschrijving, zo hard doe ik met best om de 31e te negeren. Natuurlijk geef ook ik me over aan bezinning over wat was, wat komt, maar vooral over wat is. Dat doe ik straks weer wanneer niemand kijkt. Frustraties en zorgen overheersen even, dat is genoeg voor nu.

Iets anders:
Opeens pak ik een stapel bollen wol die al jaren in een kast liggen en verzin wat ik daar nou eens mee zal doen. Ik ben niet echt een handwerktype maar het kriebelt. Kennelijk zit ik in een soort stilte periode en het is fijn als er dan toch iets uit je handen komt.
Ik doe wat ik vaker doe op zo'n moment en surf over het wereldwijde web. Ik kom uit bij Granny Squares. Dat klinkt wel schattig: Oma vierkantjes. Ik heb het idee opgevat om een omslagdoek te haken. Naald tien, dikke wol. Grote stappen, snel thuis.

Na een paar dagen zie ik dat mijn omslagdoek of misschien wel dekentje eerder een kussensloop dan een dekentje zal worden. Veel te weinig wol, oeps. Niet handig wanneer je oude wol gebruikt.
Ik zoek op Marktplaats, meestal mijn eerste stop, maar zie niets wat er echt op lijkt. Ik ga langs de Zeeman en dat soort zaken. 'Nee, die hebben we niet." Of: " Jaren geleden hadden we die maar dat is niet  meer na te bestellen."
Hm, en nu.. Denken, denken, wikken en wegen. Er is niets te vinden dat er op lijkt. Ik probeer het op de wekelijkse markt, eerst in het ene, dan in het andere dorp. Meesmuilend wordt ik aangekeken. "Nee, dat soort bollen vekopen wij niet, dat is niet onze kwaliteit." De ander vertelt me ook fijntjes dat dit een Zeeman-kwaliteit is en dat zij die natuurlijk niet verkopen. Nou zeg, wat een poeha, wat is er mis met Zeeman-kwaliteit. Ik besluit dan maar iets te kopen dat er echt niet op lijkt maar met een beetje goede wil misschien wel valt te combineren.

De eerste wol is zwart/ grijs/ wit, en de tweede is zwart met een klein gekleurd spikkeltje erin. Ach ja...
Ik haak me suf, maar ondertussen wordt ik toch wat benauwd. Hoe ga ik die twee ooit fatsoenlijk combineren? De eerste maakt stugge stevige Granny's en de andere hele zachte losse Granny's, zie daar maar eens een geheel van te maken!
Tot slot heb ik ook nog twee bollen geel/ blauw/ oranje van de eerste kwaliteit liggen, daarmee wil ik alles afwerken. Hoe? Nog geen idee.

Ik heb nu twee stapeltjes, de ene zwart/ grijs/ wit en de andere zwart met spikkeltjes, en ik ga stug door tot ook de zwart met spikkeltjes bollen op zijn. Met patronen ben ik net als met recepten, als ik ze al gebruik dan is het echt als 'inspiratie', voor ik het weet heb ik er een eigen verhaal van gemaakt. Story of my life.

Wordt vervolgd (misschien).

(25-12-'12) All you need is love

Kerstavond en wat doe ik dan, juist, kijken naar de All you need is love-special. Misschien niet zo slim voor iemand die zelf in een lange afstand- relatie zit, maar okee. Net als ieder ander ben ik ontroerd bij al die verre geliefden die elkaar onverwacht kunnen ontmoeten. Mooie beelden, mooie maar vooral ook trieste verhalen. Ik hou het redelijk droog, totdat het stel met een baby komt. Tranen met tuiten, en boos!!! Kwaad en gefrustreerd om de IND en alle regels en rompslomp die je door moet om bij elkaar te kunnen zijn. Ik heb al vaker verteld dat ik altijd al een hekel aan grenzen heb gehad, dat is alleen nog maar versterkt sinds mijn lief en ik zo vreselijk veel moeite moeten doen om bij elkaar te zijn. Kerstavond en mijn lief zit 5000 km verderop.

Tot overmaat van ramp is het netwerk al weken verschrikkelijk slecht waardoor het heel lastig is om mailcontact te hebben. Ook het mobiele netwerk werkt niet mee. Smsjes komen niet, half en/ of dagen later aan. Natuurlijk is onze liefde sterker dan een al dan niet meewerkend netwerk, maar toch. Zeker over zo'n afstand is het heel belangrijk om de dagelijkse dingetjes met elkaar te kunnen delen. Het is gewoon ook fijn om mail van je lief te ontvangen. Kleine cadeautjes zijn die mails, en het is vervelend als dat ook niet lukt. De afstand wordt nog groter.

Kerst en oud & nieuw, tijden om met je geliefden samen te zijn? Natuurlijk wordt het je aangepraat want wat maakt het eigenlijk uit of je op laten we zeggen 14 oktober alleen bent of op 25 december. Toch voelt het anders.
Mijn moeder overleed in mei van dit jaar en het is de eerste Kerst zonder haar en het is stil. Ik pak per ongeluk 'haar' kopje uit de kast, het kopje waaruit zij altijd thee dronk, en ik heb even een brok in mijn keel. Nu is het nog een beetje echter. Ze is niet op vakantie, nee, ze komt niet terug. Ook al heb ik er vrede mee, er zijn nog steeds dagen waarop ik eraan moet wennen dat het rode autootje niet meer voor de deur stopt. Ik kan haar niet bellen als ik iets leuks of iets vervelends heb meegemaakt. Hier doet het netwerk het prima maar toch krijg ik geen contact. Ik weet niet of iemand anders haar nummer heeft gekregen en dat ga ik ook niet uitproberen.

All you need is love.
Liefde is sterker dan de dood, dat weet ik. Liefde overbrugt elke afstand, dat weet ik ook.
Soms overvalt het gemis me en dan zit ik mezelf in de weg. Dood en afstand maken het moeilijk om een geliefde gewoon even vast te houden, niets te hoeven zeggen en weer even samen te zijn.
All I need is love.

(13-12-'12) Grote schoonmaak: een terugblik.

Geboren en getogen in Nederland kan ik vreemd genoeg maar niet wennen aan de kou. Wat een onaangenaam gevoel. Goed, we doen het er maar mee. Ondertussen ben ik nog steeds bezig met een grote schoonmaak, niet van mijn huis maar van mijzelf. Zoals dat gaat met grote schoonmaken kom ik heel wat tegen, soms leuk, soms minder en vooral vaak onverwacht.

Ik heb een schatkist met brieven, foto's kaarten, cadeautjes en dagboeken vanaf 2008, toen ik voor het eerst na vijfentwintig jaar weer in Afrika kwam. Eerlijk gezegd kijk ik niet vaak in de schatkist. Ik kijk sowieso niet vaak achterom. Behalve in deze tijd. Om verder te gaan moet ik even terug kijken op mijn leven. Opruimen wat niet meer nodig is en uitzoeken wat ik wil behouden. Ik ben in de luxe positie dat ik daar nu even tijd voor heb.

Ik pakte gisteren het dagboek van mijn eerste reis in 2008 en begon er in te lezen. In één adem las ik het uit. Wat leuk om het terug te lezen, vooral met wat ik nu weet. Fascinerend hoe absoluut vanzelfsprekend ik het vond om na drie dagen (!) te beslissen dat ik een huisje ging laten bouwen op de compound bij mensen die ik daarvoor niet kende. Het is een prachtig huisje geworden, zonder meer. Mooier en luxer dan ik ooit had gedacht. Ik, die niet eens een auto ooit heb gehad, had nu opeens een huisje, een paradijsje.

Het is grappig om te zien hoe de kennismaking met mijn lief verliep. Mijn lief, de beste vriend van de eigenaar van de compound. We hadden prettige gesprekken, we hadden bijzondere gesprekken, ik voelde me vertrouwd en op mijn gemak bij hem. Dat was het. Geen haar op mijn hoofd die aan iets relatie-achtigs dacht. Na ruim twintig jaar alleenstaand ouderschap begon ik te ruiken aan de vrijheid, en was op geen enkele manier bezig met een nieuwe verbintenis. Mijn lief wel, direct vanaf het moment dat we elkaar tegenkwamen. Ook hij is sinds jaar en dag een alleenstaand ouder, nou ja, niet altijd helemaal alleenstaand natuurlijk. Ik lees terug dat ik weleens nerveus van hem werd, en ik begrijp nu dat hij (te) dichtbij kwam. Hij raakte me op een manier die ik hoe onnozel, niet thuis kon brengen. We namen na die drie weken gewoon als vrienden afscheid. Eenmaal thuis merkte ik dat ik hem miste. We gingen mailen, en zo is het begonnen.

Leuk om terug te lezen.
Er is één opmerking uit mijn dagboek die me het meest op viel:
" Ik ben nu een maand terug, en het doet pijn om hier (in NL.) te zijn. Ik voel me als een klein kindje dat eindelijk haar moeder (Afrika) heeft teruggevonden, maar weer terug moest naar de stiefmoeder, omdat dat 'beter voor haar' is."

Sinds ik in de jaren tachtig voor het eerst in Afrika was heb ik heimwee gehouden. Heimwee naar Afrika. Toen ik later mijn zoons eens vroeg hoe ze het zouden vinden als ik in Afrika ging wonen, zeiden ze:
"Dat hebben we toch altijd al geweten."
Kortom: het wordt tijd om te gaan.
Laat de voorzienigheid, het Universum, ons alsjeblieft helpen om een huisje voor onszelf te bouwen zodat ik een plek heb om samen met mijn lief de toekomst in te gaan.

Grote schoonmaak, Transformatie, 2012, het is tijd. Ik ben er klaar voor.

(07-05-'12) Zelfbouw

Natural Building helps us connect again to our local natural environment,

 to our own intuitive and innate creativity, and to each other.

 It helps us to shift from an industrial, and often toxic building process

 to one that is affordable, empowering, community-building and life-affirming.

 We are co-creating ~ learning to dance in balance with nature.   

We are learning to ..."live ingeniously in a low-carbon world !"  

a quote by the Zero Footprint organization .  

Jaren geleden studeerde ik af als Antropoloog van de gebouwde omgeving. Dat betekent dat ik onderzoek heb gedaan naar de relatie tussen bouwen en wonen. Dat was toen (en nog) een nieuwe en onbekende studierichting. Ik heb tijdens mijn studie stage gelopen met een bouwkunde-student in de Republiek Mali, West Afrika.

Het was een fantastische tijd waar ik mijn liefde voor Afrika en mijn liefde voor zelfbouw aan over heb gehouden. 

Zelfbouw of autochtone architectuur. Huizen die gebouwd zijn zonder architecten, huizen die passend gemaakt worden voor en door de gebruikers en die gemaakt worden van materialen die zo veel mogelijk uit de directe omgeving komen.In Mali werd veel met leem gebouwd, dat noemden ze daar Adobe.  

 









Leem als bouwmateriaal is een mix van zand, klei, water en in Mali werden rijstvliesjes voor de leem gebruikt. leem is een prachtig natuurlijk materiaal dat ademt, daardoor is het binnenklimaat koel in de zomer en warm in de winter.

Er wordt over de hele wereld gebouwd met allerlei omgevingsvriendelijke materialen.  

Een bekende organisatie die zich met de bouw van superadobe en de verspreiding van de betreffende technieken bezighoudt is het Cal Earth Institute in California, USA. Cal Earth baseert haar concept van het earthbag house, (ja inderdaad, zandzakken, op de ideëen van de beroemde architect Nader Khalili. Khalili 's bekendste boek is 'Housing for the Poor.' Woningen voor de eenvoudige mens, en met aandacht voor het leefklimaat. Dat spreekt me aan.

(05-12-'12) Rust

(02-12-'12) Moederhart

Vaak voelt het of ik de afgelopen jaren stappen vooruit ben gegaan. Emotioneel gegroeid, bla bla. Dan opeens, bwam, val ik terug in mijn oude reactie. Zolang alles alles goed gaat en het bootje lekker loom kabbelt op het water, dan is er niets aan de hand. Oh wee, wanneer er weer een storm opsteekt, dan ben ik toch weer bang, dan zuig ik mee naar beneden in een sterke steile waterkolk.

Letterlijk blijft mijn adem boven in mijn lijf zitten, benauwd. Unheimisch in huis, de kou waait door alle kieren, de vloeren zijn te koud om op te liggen om eventuele ontspanningsoefeningen te doen. Brrr. Toch, ondanks al het zielegeknijp van de laatste jaren, ben ik op zulke momenten alleen, verdomd alleen..
Mijn lief zo ver weg, de stroom werkt niet mee en valt uit als we net contact hebben. Ik mis een schouder om op uit te huilen.

My biggest wish is

Just to be normal

But I am not

Where is this shit

Going with me

Oh oh

I fucked up

I fucked up

I'm a problem child

Well people say so

I just wanna

be happy

and popular

But I can't

If I fuck up

If I fuck up

I've done my mom

So much sorrow

That she's even scared

For what's gonna 

Happen tomorrow. 

Dit gedicht schreef hij, mijn Benjamin, in 2003, bijna tien jaren geleden. Iedere keer zijn hij en ik blij wanneer het beter gaat. We weten het zeker, nu is het voorbij. Iedere keer weer...

Het blijft zo verdomd pijn doen. Zijn gevecht, mijn gevecht, de hoop, de frustratie, de hopeloosheid, de wanhoop. De tranen in de koude donkere nachten, de angst.

'Het is zijn eigen verantwoording', zeggen ze tegen me. Ik weet het, ik weet het.

Familie steunt elkaar, als je nergens anders terecht kunt moet je weten dat je nog een moeder hebt. Alleen trekt deze moeder het niet zo goed, de pijn en de angst verlammen me waardoor ik je niet echt kan opvangen. Van de regen in de drup. Sorry schat.

Ik weet het: Dankbaarheid- Acceptatie- Vertrouwen- Loslaten.

Ik weet het.

Ik weet het.

Soms is de angst weer even sterker, en vooral het verdriet.

(24-11-'12) Een gewone week

Gisteren heb ik zowaar de Horlepiep gedanst! Althans, wat ik dacht dat de Horlepiep was. Niemand kende de Horlepiep, en mijn versie leek achteraf aardig op de echte, zoals hier in de video te zien is. Ja, ik ben nog steeds animeerdame bij de hoogbejaarde licht demente zusters... en ik vind het geweldig. Ik ben graag bij de dames en zij hebben mij graag om zich heen. Nooit eerder werkte ik ergens waar ik zulke lieve complimenten kreeg. Heerlijk hoor.

Thuis had ik een wreed gevecht met een zeshonderd pagina's tellend boek dat gerecenseerd moest worden. Ik schrijf al recensies sinds 1997, dat is zo'n vijftien jaar nu. Meestal doe ik dat met plezier, maar deze keer... Hoewel het echt geen slecht boek was, kwam ik er maar niet door heen. Er zijn boeken die ik niet helemaal hoef te lezen om te kunnen beschrijven. Computerboeken bijvoorbeeld, die hebben een logische opbouw, en je kunt ze beoordelen door dwars te lezen - het begin en einde van een hoofdstuk-, door de inhoudsopgave en de indeling te bekijken, en tot slot steekproefsgewijs wat tekst te bekijken. Je hebt dan wel een goed beeld, zeker wanneer je dit al zo lang doet. Romans echter moet ik van begin tot het einde lezen, het komt voor dat het einde een verrassende wending aan het verhaal geeft. Het staat behoorlijk stom als je dat niet hebt gezien en je beoordeling kan de plank flink mis slaan in zo'n geval.
Hangen en wurgen was het deze keer. Ben ik meestal ruim voor de deadline klaar, deze keer moest ik echt alle zeshonderd pagina's in één week lezen. En ja, ik had uiteraard ook nog meer te doen. Pas vanaf pagina vierhonderd begon het verhaal me een beetje te boeien, helaas te laat voor de deadline.
Wat ik nooit doe deed ik deze keer, ik schreef de recensie zo'n honderdvijftig bladzijden voor het einde...

Daarnaast had ik een schrijfcursus te beoordelen. Leuk natuurlijk. Wanneer willen jullie de beoordeling hebben? Voor vrijdag graag. Oeps, tegelijk met de deadline van het zeshonderd pagina's tellende boek. Dat werd toch even stressen. Hoe kun je een goede recensie schrijven binnen twee dagen, als je daarnaast nog meer te doen hebt. Nou bleek bij navraag dat ze een paar simpele vragen hadden die ik moest invullen en uiteindelijk was het geen probleem om op tijd te reageren.

Trots op de tweede gehaalde deadline.
'Verveel je je nou niet', zeggen ze dan. 'Zo zonder werk'.
Nee hoor. Nu ga ik gauw het boek uitlezen om te kijken of mijn recensie klopt. Foei..

(17-11-'12) Kleurplaten

Soms heb ik geen zin in woorden, woorden, woorden. Vandaar dat ik vandaag mijn nieuwe kleurplaten aanbied om hier te downloaden.
Denk nou niet: Hm, kleurplaten! Ik ben toch geen klein kind!

Probeer het maar eens, gewoon lekker zitten kleuren... echt heel leuk om te doen.
Veel plezier.

Gewoon downloaden, uitprinten en kleuren maar.

 

Een voorbeeld: Ingekleurde Mandala

 

(10-11-'12) Erkenning/ Bevestiging

Ken je dat gevoel?
Als klein kind val je en je schaaft je hele vel open, maakt niet uit waar, arm, been, desnoods je hoofd. Je voelt je zielig, het doet behoorlijk zeer.Je bloedt en schrikt daarvan.
Wanneer er niemand in je omgeving iets merkt dan kun je wel huilen en je ongelukkig voelen, maar op een gegeven moment raap je jezelf bij elkaar en ga je verder, zo goed en zo kwaad als het lukt. Maar wat nou als er iemand in de buurt is die naar je toe komt, je over je hoofd aait en heel lief en meelevend is. Tja, dan is het echt, dan mankeer je echt iets...Ondanks het fijne gevoel dat iemand je pijn ziet, voel je de pijn toch zeker twee keer zo erg.

Jarenlang heb ik mezelf opgepakt en ben ik doorgegaan. Niemand zag de pijn, alleen het gesukkel. Op een gegeven moment redde ik het niet meer, in mijn werk kwamen de eerste scheuren naar voren. Een lange weg van zoeken naar de oorzaken volgde. Ondertussen stapelden fysieke klachten zich op, en bij tijden voelde ik me zielig, en boos... boos omdat ik niet werd gezien. Mijn pijn  werd niet gezien.
Ik werd een beetje afgekeurd, 25-35%. Het was een lange strijd geweest, waarbij ik met name het UWV als een grote vijand zag. Op een gegeven moment veranderde mijn houding tegenover deze grote logge instelling. Ik was niet meer kwaad en kon het nemen zoals het kwam. Ik had vrede met de uitslag.

Een van de grote lessen die ik de afgelopen jaren heb geleerd is dat mensen, en zeker instellingen, niet helderziend zijn. Je kunt je verongelijkt voelen als ze niet zien wat er in je omgaat, of hoe je lijf weigert te doen wat het moet doen, maar als je het niet laat zien, niets vertelt, hoe moeten ze het dan weten.
Zo besloot ik tegen de uitspraak van het UWV in beroep te gaan, omdat ik vond dat ze mijn fysieke klachten niet serieus namen.
Nu moest ik bijna letterlijk met 'de billen bloot', omdat ik het niet gemakkelijk vind om te vertellen over alle klachten in de bekkenbodemstreek, heb ik alles op papier gezet. De klachten zelf, en wat die voor impact hebben in het dagelijks leven.

Ik was er een paar dagen beroerd van toen ik alles had opgeschreven. Ik besefte niet hoe ik mijn leven om mijn klachten heen had gevormd. Hoe beperkt ik eigenlijk was in gewone dingen als lopen, zitten, staan, tillen etc.  Goed, toen kwam de middag van de hoorzitting. Ik overhandigde mijn aantekeningen aan de verzekeringsarts, zij las ze aandachtig door, en zei: dat is duidelijk, Lichen sclerosis is een bekende ziekte die niet over gaat. We gaan uw zaak opnieuw bekijken. Tien minuten later stond ik verbouwereerd weer buiten.

Ik was tevreden, ik was voor mezelf opgekomen en ik werd gehoord. De uitslag maakte me niet meer uit, al hoopte ik stiekem dat ik een paar procenten erbij zou krijgen, zodat ik minder uren zou moeten werken voor mijn inkomen.

Toen kwam de uitslag! ... en ik werd serieus genomen, serieuzer dan ik mijzelf eigenlijk nam... en de schrok was groot.
'Gefeliciteerd', zeiden mensen om me heen.
Ik kan/ kon niet helemaal blij zijn: ik heb echt iets. Ik heb officieel beperkingen om 'normaal' te functioneren...

Langzaam lukt het me om naar de mogelijkheden te kijken die deze uitslag biedt. Ik ben vrij... nu is het aan mij om met deze uitslag mijn leven vorm te geven op mijn eigen manier, op een manier die bij mij past. Laat ik daar nu vooral van gaan genieten.